Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Η Μαρία Χρηστέα και το "ΠΕΡΑΣΜΑ"...

..."Across" ο τίτλος της έκθεσής της στην ΕλληνοΑμερικανική Ένωση, και κάθισα και σκέφτηκα πως, με ένα "Α" μπροστά στο "CROSS" (Σταυρός) γίνεται "Πέρασμα", και είδα τον εαυτό μου να προχωρά σε έναν δρόμο και ξαφνικά βρέθηκα σε ένα τρίστρατο και στάθηκα να αποφασίσω κατά πού θα τραβήξω, ευθεία, δεξιά, αριστερά;, και μου φάνηκε, αυτό το δίλημμα ως "στάσιμο" που με πήγε πίσω στα πεπραγμένα της ζωής μου, κάτι σαν απολογισμός που ορθώθηκε εμπρός μου ως "Στάση" στη ζωή, άρα, αυτή η "Στάση" θα έπρεπε να με βοηθούσε στην απόφασή μου κατά πού θα τραβήξω, πραγματώνοντας το "Πέρασμά" μου και αποφάσισα: το δρόμο της "Αποδοχής" να πάρω, με κάθε ειλικρίνεια, και με όλες τις αντοχές μου να καταδυθώ βαθιά μέσα μου και ό,τι συναντήσω, είτε οδυνηρό είτε αδιάφορο, (η ζωή, ή θα είναι οδυνηρή ή θα είναι αδιάφορη, δεν υπάρχει τίποτα άλλο ανάμεσα στην οδύνη και την αδιαφορία, ίσως η ψευδαίσθηση της ευτυχίας) να μην σκιαχτώ.
Πιστεύω πως η ειλικρίνεια είναι προνόμιο των ποιητών/καλλιτεχνών, δηλαδή εκείνων που πρώτα ποιούν και μετά παράγουν έργο τέχνης, και όχι το ανάστροφο, γιατί χωρίς ποίηση, τέχνη δεν παράγεται, παράγεται όμως αισθητική, δηλαδή, κάνομε ωραία πράγματα, ωραίες εικόνες, πέρα αυτού ουδέν νέο από τον άνυδρο τόπο της σύγχρονης (χιχαχαχιχαχα) τέχνης. Πιστεύω λοιπόν πως οι αληθινοί καλλιτέχνες είναι όμοιοι των αληθινών γεωργών, εκείνων των γεωργών που μιλάνε στα προϊόντα τους και πετούν τα σάπια και τα άνοστα και δεν είναι εγκληματίες γεωργοί, πράκτορες της εγκληματικής Mosanto- βέβαια, αν όλοι ήμασταν εγκληματίες, όλοι μας θα ήμασταν νεκροί και η Mosanto σκουληκιασμένη. 
Το "Πέρασμα" όμως, δεν γίνεται όταν υποτιμάς τα αισθήματά σου και απομακρύνεσαι από τη σκέψη σου, για αλλότριους λόγους και αλλότριες αιτίες, πράγμα που σημαίνει ότι υποτιμάς τη νοημοσύνη των άλλων, και είναι σοβαρό έγκλημα το να υποτιμάς τη νοημοσύνη των άλλων, και η Μαρία Χρηστέα δεν υποτίμησε το παραμικρό, τόλμησε και πέτυχε το "Πέρασμά" της.
Το έργο της με τίτλο: "Καθρέφτης" είναι εκπληκτικό, βαθύτατα συγκινητικό και πέρα για πέρα συναρπαστικό, δηλαδή, συνεπαίρνει τις αισθήσεις μας, τη σκέψη μας, τη συγκίνησή μας, δηλαδή, κινούμεθα στην ανάμεσα "Θάλασσα", που εγώ την προσέλαβα ως τον Αχέροντα, κλασικά πράγματα δηλαδή, αλλά τόσο μοντέρα, τόσο μοντέρνα.

Μια από τις λίγες φορές που η οπτικοακουστική τεχνική (VideoArt αλλιώς, τεχνική μέθοδος για να αποδίδομε, υποτίθεται, αισθήματα μέσω υποτιθέμενων έργων, με έκαναν να δυσανασχετώ μέχρι μεγαλείου, σκουπιδοτενεκέδες και τέλος να μεθώ από την τσαντίλα μου), υπέκυψε στις ποιητικές δυνάμεις της απλής και μεστής εικαστικής δημιουργίας.
Δεν μπορώ να ξεχάσω το έργο της Μαρίας με τις περιστροφές γύρω από τον εαυτό της σε ένα βαλς αργό και πένθιμο-, δεν είναι κακό να παίρνομε αγκαλιά τον εαυτό μας και να μπορούμε να τον θεραπεύομε-, (έργο με τίτλο: "Χορός".
Δεν μπορώ να ξεχάσω τις ρωγμές του χρόνου στο έργο της με τίτλο: "Βιντεοπροβολή", ρωγμές που χαράζονται στη μορφή μας και στην καρδιά μας στο χρονικό πέρασμα του χρόνου, και δεν υπάρχει ο αντι-χρόνος, να μας γυρίζει για λίγο, όταν βαθιά το επιθυμούμε, τόσο βαθιά που ο αντι-χρόνος πείθεται από την ειλικρίνειά μας και μας κάνει το χατίρι και μας γυρίζει στις στιγμές εκείνες που η συγκίνησή μας έγινε ρωγμή, ρωγμή από όπου κανείς δεν μπορεί να διασχίσει ή εισχωρήσει.
Μαρία, σε αγαπώ, και σε αγαπώ γιατί με συγκίνησες, και ό,τι με συγκινεί: το αγαπώ, όλα τα άλλα με αφήνουν αδιάφορο- να το πω αλλιώς: με πόνεσε η έκθεσή σου, και από εδώ απευθύνομαι στην κα Καφέτζη, ως Έλληνας φορολογούμενος, να σπεύσει να αγοράσει και τα τρία οπτικοακουστικά έργα σου...
...και τώρα άκου, μαζί με τους αναγνώστες μου, το παρακάτω φωνητικό ντοκουμέντο του Μάνου Χατζηδάκι...          
 
http://www.youtube.com/watch?v=7ZrjwsUyavw&feature=youtube_gdata_player

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου