Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Ν. Βαλαωρίτης- ποιητής, Α. Σαμαράς-πρωθυπουργός, Ρεπούση-ιστορικός...

...ο κος Ν. Βαλαωρίτης, ποιητής, έστειλε μια, υποτίθεται, συγκλονιστική επιστολή στον πρωθυπουργό της πολιορκημένης χώρας μας, που οσονούπω θα αλωθεί κατά βάθος, κατά πλάτος, κατά ύψος, κατά μήκος- προς το παρόν βρίσκεται στα νέα κελιά οικονομικής δικτατορίας, χωρίς να καταγγέλει τη τσογλανία των νεο-Ελλήνων δήθεν επιχειρηματιών, π.χ. Μανωλάδα, χωρίς να καταγγέλει την υπογραφή μας στη συνθήκη: Δουβλίνο ΙΙΙ, χωρίς να καταγγέλει τη βαρβαρότητα των Γερμανών- κάτι ψέλλισε περί αντι-πολιτιστικής επίθεσή τους στη χώρα μας, χωρίς να καταγγέλει τη δουλοπρέπεια των πολιτικών μας, χωρίς να αναφέρεται στις αυτοκτονίες, είτε από απελπισία ψυχής είτε από χρεοκοπία, χωρίς να καταγγέλει τις κωλοτούμπες του παραλήπτη της επιστολής του, χωρίς να καταγγέλει τα όσα φασιστικά διατάγματα ψηφίζει η τριτοκομματική κυβέρνηση- ήταν μια ρομαντική επιστολή (με την κακή σημασία της λέξης, διότι ο ρομαντισμός ήταν επαναστατικός) όσο και νωθρή για έναν άνθρωπο του πνεύματος, και ο κάτωθι απεικονιζόμενος με το υψωμένο δάχτυλο...
απάντησε παραλείπω διάφορες αερολογίες.
"Τρίτον, επειδή αυτά που λέω τα εννοώ, πρώτος δεσμεύτηκα...
Εδώ γελάμε αναθυμούμενοι μια σκηνή του Τζέρι Λιούις από την ταινία: "Δάσκαλος για κλάματα".  
"Τέταρτον, επειδή αυτά που λέμε τα κάνουμε και πράξη..."
Δηλαδή ό,τι μας επιτάσσει η Τρόϊκα- ε, ναι, δώ γελάμε κωμικοτραγικά αναθυμούμενοι μια σκηνή του Ντάνι Κέη, από την ταινία: "Ο Επιθεωρητής". 
Πέμπτον, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που αντιμετωπίζει ένα ιδιαίτερο πρόβλημα: τη μαζική λαθρομετανάστευση! Αυτό δημιούργησε πολύ ευνοϊκό έδαφος για να εμφανιστεί ο εφιάλτης των νεοναζί....
(Όχι κε Σαμαρά, τα μνημόνια πρώτα, μετά το Δουβλίνο ΙΙΙ και μετά η ανικανότητα της Δεξιάς που ηγείστε, να κρατήσει στους κόλπους της το 90% των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής)
Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα αυτό. Όχι να το αποσιωπούμε. Πρέπει να αφαιρέσουμε από τους νεοναζί το βασικό τους όπλο. Όχι να τους οπλίσουμε ακόμα περισσότερο...
(Δεν ανέφερε τι είδους πολιτικές λύσεις πρέπει να εφαρμοστούν- διότι με καταδιωκτικούς νόμους ή άρθρα, δεν αντιμετωπίζεται ( π.χ. το αντι-φυλετικό νομοσχέδιο) όμως, καταγγέλει την Αριστερά, και για να μην φανεί υποτίθεται ακραίος, χρησιμοποιεί τη λέξη: ακτιβιστές) 
Μόλις προχθές, κάποιοι ακτιβιστές της Αριστεράς έφτασαν στο σημείο να αποδοκιμάσουν έναν άλλον άνθρωπο του πνεύματος, την Κική Δημουλά, επειδή τόλμησε να πει το αυτονόητο: ότι υπάρχουν παρά πολλοί λαθρομετανάστες στην Ελλάδα και ιδιαίτερα σε ορισμένες γειτονιές της Αθήνας! Δυστυχώς, αυτή η ιδεολογική τρομοκρατία που επιβλήθηκε για χρόνια - να μη μιλάμε, δηλαδή, για το πρόβλημα και να απαξιώνουμε όσους τολμούν να το θέτουν - οδήγησε επίσης στο δυνάμωμα των νεοναζί!...
(Προσέξτε τι είπε ο λαϊκιστής πρωθυπουργός (είχε δίκιο που ο Μητσοτάκης τον αποκάλεσε, Λαϊκιστή) ότι για τη Χρυσή Αυγή φταίνε οι αριστεροί ακτιβιστές- ε, εδώ, τραβάς τα βυζιά σου που δεν έχεις πια Μαύρη μου Ελλάδα) 
Αν θέλουμε πραγματικά να τους αφοπλίσουμε και να τους περιθωριοποιήσουμε, αυτό πρέπει να σταματήσει...
Τέτοια εφιαλτικά φαινόμενα, όπως οι νεοναζί, δεν τα αντιμετωπίζεις όταν τα εξορκίζεις ή όταν τα αγνοείς, αλλά μόνον όταν εξαλείφεις τα αίτιά τους. Στόχος μας είναι να εξαλείψουμε τα αίτια που τους δυναμώνουν και να τους περιθωριοποιήσουμε πλήρως...
(Το πώς θα εξαλειφθούν τα αίτια και ποια είναι- τσιμουδιά, και τελειώνω την απάντησή του με την μεγάλη κορώνα)
Η δημοκρατική μου συνείδηση, την οποία εμπιστεύεσαι, μου επιβάλλει να ενώσω τον ελληνικό λαό και να χτίσουμε όλοι μαζί μιαν Ελλάδα όπου δεν θα υπάρχει κανένα περιθώριο για νεοναζί...
(Αλλά μπόλικοι πεινασμένοι και αθώα πτωχευμένοι )
Να εξαλείψουμε μια για πάντα τα αίτια που τους δημιουργούν και να περιθωριοποιήσουμε πλήρως και τους ίδιους. Και γι' αυτό ακριβώς παλεύω…"
(Παλεύει, παλεύει σύγκορμος και με σύγκρυο και με πυρετό ανεξάντλητο και ανθεκτικό στα αντιβιοτικά)

 και εδώ γελά με τον οικονομολόγο-χιχιχιχαχαχα-αχ!!!
Και πάω στην παρακάτω απεικονιζόμενη, κα Ρεπούση.


Αυτή η ιστορικός είναι μια εμπαθής ιστορικός, δεν μπορεί να είναι ιστορικός ένας ιστορικός καθότι ο ιστορικός έχει σπουδάσει ιστορία και καθότι η ιστορία δεν σπουδάζεται παρά μόνο η επιστήμη της και καθότι η επιστήμη έπεται της έννοιας-, φαντάζεσθε τον Ηρόδοτο ή τον Θουκιδίδη να είχαν σπουδάσει επιστημονική ιστορία για να έγραφαν ιστορία;, και επειδή είναι εμπαθής και μάλιστα βουλευτής της ανεκδιήγητης ΔΗΜΑΡ- που θα ψηφίσει την πώληση των ΥΔΑΤΩΝ της Θεσ/νίκης σε ιδιώτες, δηλαδή το δημόσιο αγαθό σε ιδώτη!!!- είναι επικίνδυνη, όπως φυσικά ολάκερη η ΔΗΜΑΡ.
Κα Ρεπούση, η λήθη είναι χαρακτηριστικό των ά-Νοστων ανθρώπων, δηλαδή εκείνων που δεν έζησαν τη ζωή τους για να έχουν να επιστρέψουν (ΝΟΣΤΟΣ) κάπου- στην ΕΣΤΙΑ τους, στον ΤΟΠΟ τους, απλώς επιβίωσαν, όπως επιβίωσαν όλοι οι πολιτικοί της νεο-Ελλάδος, εκτός από τρεις (3), Χαρίλαο Τρικούπη, Ελευθέριο Βενιζέλο, Κωσταντίνο Καραμανλή.
Και σας ρωτώ κα Ρεπούση, αφού κάθε λαός χρειάζεται μύθους, όπως είπατε, μπορώ να καταγγείλω εκείνον τον λαό που επινόησε ή ανακάλυψε το μύθο του Χριστού, εξού και Χριστιανισμός;
Μπορώ να καταγγείλω όλους αυτούς που στήριξαν, πλην ολίγων φωτεινών μυαλών- par example, A. CAMUS, τον μύθο του Μαρξισμού; 
Λοιπόν, για να σας βοηθήσω, ο Οιδίποδας δεν υπήρξε, ο Σίσυφος δεν υπήρξε, ο Οδυσσέας δεν υπήρξε, ο Προμηθέας δεν υπήρξε, ο Αχιλλέας δεν υπήρξε- υπήρξαν μόνο κάτι γελοίοι ποιητές που εμπνεύστηκαν και έγραψαν ηλιθιότητες. 
Θέλετε δε θέλετε, ο χορός του Ζαλόγγου υπήρξε, υπήρξε ώς μύθος ποιητικός, και κάθε Μύθος είναι δυνατότερος από οποιοδήποτε συμβάν- πρέπει να ξανά σπουδάσετε, όχι ιστορία αυτή τη φορά, αλλά θρησκευτικά...              



Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Η Δικτατορία και η Αντι-Φυλετική Υστερία των Νεο-Ελλήνων Κοινωνιστών, όπερ, Σοσιαλ(η)στών,

Στις μέρες μας δεν συμβαίνουν πολλά πράγματα, τα μόνα συμβάντα είναι οι εκθέσεις ποιητών εικαστικών, όλα τα άλλα, εννοώ στο πολιτικό γήπεδο, η σφαίρα δεν περνά ούτε μία φορά τη γραμμή του τέρματος, οι ομάδες έχουν άτεχνους παίκτες, ηλίθιους θα έλεγα οργανοπαίχτες, πάρτε για παράδειγμα τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη- νεροκουβαλητές της συντηρητικής, μα απόλυτα συντηρητικής πολιτικής α-σκεψίας- μόνο οι σημερινοί κοινωνιστές, όπερ, σοσιαλιστές, μπορούν να σκέπτονται, έτσι όπως σκέπτονται τα γέρικα μονοσήμαντα έμβια, π.χ. ο Holland της Γαλλίας. 
Ότι υπάρχει μια πτώση και μια έκπτωση σε ολάκερη την Ήπειρο του ευρωμάρκου, αυτό είναι μια αλήθεια που δεν απέχει από την επέλαση κατά μήκος, κατά πλάτος, κατά ύψος, κατά βάθος, της βλακείας, και οι βλάκες, αλλιώς σαπισμένοι από γεννησιμιού τους, πάντα καταφεύγουν ή προσφεύγουν σε ανίερες, ανούσιες, ανόσιες πράξεις, και ως συνήθως πανούργοι, με την κακή έννοια, όχι με την έννοια που προσωποποίησε ο Οδυσσέας, αλλά με την έννοια του δούλου, του ανάμεσα στο ένα αφέντικο και στο άλλο αφεντικό, καταλαμβάνουν την εξουσία- αυτή είναι η μία πλευρά της Ιστορίας, κα Ρεπούση, την οποία υπηρετείτε: την Ιστορία που δεν αφηγείται το παραμικρό, αλλά υπηρετεί, είτε θεληματικές είτε αθέλητες σκοπιμότητες, ιδίως από τότε που απέκτησε την προσωνυμία: Επιστήμη. 
Η έννοια της Επιστήμης είχε κάποτε μια σημασία, σημαντική σημασία για την ανθρωπότητα, μετά όμως τον Μέγα Κωνσταντίνο, Θεοδόσιο, Αλάριχο και Μαρξ κ.ά, περιώνυμους, που είχαν μετά βδελυγμίας απομακρυνθεί από τα ρέοντα ύδατα και από τα ακρωτήρια και από τους κόλπους των νησιών και από το μεγάλο ύδωρ, το πέλαγος πρώτα και μετά τη θάλασσα, ξέπεσε η σημασία της και έγινε ένα κουρελιασμένο σήμα, κάτι δηλαδή, σαν σημαία ενός Έθνους.
Η Ιστορία κα Ρεπούση, το μόνο που διδάσκει είναι, ότι τίποτα δεν διδάσκει, παλιό αυτό, σχεδόν από την Ελληνική αρχαιότητα, μάρτυρές μου για αυτό ο Νίτσε και ο Σιοράν, διαβάστε τους, δεν έχετε να χάσετε τίποτα, το πολύ-πολύ να παραιτηθείτε από βουλευτής της ΔΗΜΑΡ και να ξανά καθήσετε στα θρανία, αλλά τι λέω, είναι πια αργά, δεν το επιτρέπει η ηλικία σας, αλλά, αλλά, πάψτε επιτέλους, σωπάστε, βγάλτε σκασμό, ενοχλείτε, ενοχλείτε πολύ, και για να σας αποδείξω πόσο ενοχλείτε, σας γράφω από εδώ πως, οι Εβραίοι οδήγησαν τον Χίτλερ στην εξουσία, πως οι Ρώσσοι ζήτησαν τον σφαγιασμό/σφαδασμός τους από τον Στάλιν, πως για την κατασκευή την Ατομικής Βόμβας φταίει η διάσπαση του ατόμου και για τη ρίψη της επειδή τα αεροπλάνα πετούν-, είστε μια αμόρφωτη, απαίδευτη, επιπόλαιη επιστήμων, σε ένα μόνο συμφωνώ με το κόμμα σας, στο ότι, η αντι-φυλετική υστερία δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να αυξάνει την πίστη στους ανεγκέφαλους ότι, πράγματι, υπάρχει μόνο μία ράτσα, race, που δημιούργησε την ανούσια λέξη: Έθνος- και εγώ λέω πως υπάρχει μόνο μία φυλή: εκείνη των Ανθρώπων, όλες οι άλλες, δηλαδή, οι εθνοτικές-, το Έθνος είναι η μεγάλη αιτία του Ρατσισμού-, είναι για τα σκουπίδια, π.χ. δεν έφταιγαν οι Τούρκοι, οι Έλληνες έφταιγαν που κατοικούσαν στους τόπους των πρώτων και φυσικό ήταν να τους στριμώξουν στα παράλια της Μικράς Ασίας και να γεννηθεί ως εκ θαύματος, ο συνωστισμός το 1922. 
Πάμε παρακάτω. Νομοθετικό πλαίσιο για τις αντιφυλετικές πράξεις ανεγκέφαλων υπάρχει, (πέρα που το μεταναστευτικό πρόβλημα λύνεται με την παύση της ισχύος της υπογραφής του ελεεινού Γ. Παπανδρέου στην απόφαση των Ευρωπαίων συντρόφων μας στην καταστροφή μας, του Δουβλίνου) αλλά δεν έθεταν σε αφαρμογή τις διατάξεις του, άρα;, λέω πώς άλλα διατάγματα θέλει μια άλλη φύλη, η υπερούσια φυλή, να προστεθούν στο ήδη υπάρχον νομοθέτημα, διαταγές που έγιναν βουλές του πρώτου αντι-συνταγματικού συνταγματολόγου Βενιζέλου και του πρώτου νεροκουβαλητή της κοινωνικής ιδεολογίας, Κουβέλη, που τώρα εξήγγειλε ένα νέο ιδεολογικό μόρφωμα: Δημοκρατικό Σοσιαλισμό.
Δεν ξέρω αν τελικά συμβεί, ποιο;, νά, να μην συμμετάσχουν τα ασφαλιστικά ταμεία στην ανακεφαλαίωση τους- διάταγμα ή διαταγή των τραπεζιτών Γερμανών διαμέσου του Στουρνάρα και αποδοχή από τους δημοκρατικούς, Βενιζέλο και Κουβέλη;
Τα πάντα έχουν χάσει το κέντρο τους, τα πάντα έχουν απογδυθεί τα ηθικά τους έρμα- τελειώνοντας λέω: στους μαθητές μου δεν δίδαξα διόλου την τεχνική της φωτογραφίας, αλλά την τέχνη της ηθικής- πρώτα το ήθος και μετά η ιδεολογία. Ιδεολογία χωρίς ήθος καταντά κατάντια και καταντιασμένες είναι όλες οι πολιτικές μουτσούνες, όχι μόνο του άγιου αυτού τόπου, αλλά και της πάντα βάρβαρης Βόρειας Ευρώπης, και όχι μόνο αυτών αλλά και των συμπολιτών μας: οι αήθεις συμπεριφορές τους, ιδίως των σπουδαιοφανών, ιδίως των καθηγητών της ΑΣΚΤ, συμμετέχουν στην πολιτική ανηθικότητα, όσο για την υπόλοιπη Αριστερά, αφήστε τα, γαμήστε τα, τσαλαπατήστε τα- τίποτα δεν υπάρχει στον τόπο, τίποτα, παρά μόνο δούλοι και νεροκουβαλητές σάπιου νερού. 

Και νά ένα υπαίθριο Μαντείο από τη Θεσσαλονίκη...
...συχνά το επισκέπτονται οι τρεις αρχηγοί των ανύπαρκτων κομμάτων, αλλά υπαρκτών αφεντικών τους...                                

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Η Μαρία Χρηστέα και το "ΠΕΡΑΣΜΑ"...

..."Across" ο τίτλος της έκθεσής της στην ΕλληνοΑμερικανική Ένωση, και κάθισα και σκέφτηκα πως, με ένα "Α" μπροστά στο "CROSS" (Σταυρός) γίνεται "Πέρασμα", και είδα τον εαυτό μου να προχωρά σε έναν δρόμο και ξαφνικά βρέθηκα σε ένα τρίστρατο και στάθηκα να αποφασίσω κατά πού θα τραβήξω, ευθεία, δεξιά, αριστερά;, και μου φάνηκε, αυτό το δίλημμα ως "στάσιμο" που με πήγε πίσω στα πεπραγμένα της ζωής μου, κάτι σαν απολογισμός που ορθώθηκε εμπρός μου ως "Στάση" στη ζωή, άρα, αυτή η "Στάση" θα έπρεπε να με βοηθούσε στην απόφασή μου κατά πού θα τραβήξω, πραγματώνοντας το "Πέρασμά" μου και αποφάσισα: το δρόμο της "Αποδοχής" να πάρω, με κάθε ειλικρίνεια, και με όλες τις αντοχές μου να καταδυθώ βαθιά μέσα μου και ό,τι συναντήσω, είτε οδυνηρό είτε αδιάφορο, (η ζωή, ή θα είναι οδυνηρή ή θα είναι αδιάφορη, δεν υπάρχει τίποτα άλλο ανάμεσα στην οδύνη και την αδιαφορία, ίσως η ψευδαίσθηση της ευτυχίας) να μην σκιαχτώ.
Πιστεύω πως η ειλικρίνεια είναι προνόμιο των ποιητών/καλλιτεχνών, δηλαδή εκείνων που πρώτα ποιούν και μετά παράγουν έργο τέχνης, και όχι το ανάστροφο, γιατί χωρίς ποίηση, τέχνη δεν παράγεται, παράγεται όμως αισθητική, δηλαδή, κάνομε ωραία πράγματα, ωραίες εικόνες, πέρα αυτού ουδέν νέο από τον άνυδρο τόπο της σύγχρονης (χιχαχαχιχαχα) τέχνης. Πιστεύω λοιπόν πως οι αληθινοί καλλιτέχνες είναι όμοιοι των αληθινών γεωργών, εκείνων των γεωργών που μιλάνε στα προϊόντα τους και πετούν τα σάπια και τα άνοστα και δεν είναι εγκληματίες γεωργοί, πράκτορες της εγκληματικής Mosanto- βέβαια, αν όλοι ήμασταν εγκληματίες, όλοι μας θα ήμασταν νεκροί και η Mosanto σκουληκιασμένη. 
Το "Πέρασμα" όμως, δεν γίνεται όταν υποτιμάς τα αισθήματά σου και απομακρύνεσαι από τη σκέψη σου, για αλλότριους λόγους και αλλότριες αιτίες, πράγμα που σημαίνει ότι υποτιμάς τη νοημοσύνη των άλλων, και είναι σοβαρό έγκλημα το να υποτιμάς τη νοημοσύνη των άλλων, και η Μαρία Χρηστέα δεν υποτίμησε το παραμικρό, τόλμησε και πέτυχε το "Πέρασμά" της.
Το έργο της με τίτλο: "Καθρέφτης" είναι εκπληκτικό, βαθύτατα συγκινητικό και πέρα για πέρα συναρπαστικό, δηλαδή, συνεπαίρνει τις αισθήσεις μας, τη σκέψη μας, τη συγκίνησή μας, δηλαδή, κινούμεθα στην ανάμεσα "Θάλασσα", που εγώ την προσέλαβα ως τον Αχέροντα, κλασικά πράγματα δηλαδή, αλλά τόσο μοντέρα, τόσο μοντέρνα.

Μια από τις λίγες φορές που η οπτικοακουστική τεχνική (VideoArt αλλιώς, τεχνική μέθοδος για να αποδίδομε, υποτίθεται, αισθήματα μέσω υποτιθέμενων έργων, με έκαναν να δυσανασχετώ μέχρι μεγαλείου, σκουπιδοτενεκέδες και τέλος να μεθώ από την τσαντίλα μου), υπέκυψε στις ποιητικές δυνάμεις της απλής και μεστής εικαστικής δημιουργίας.
Δεν μπορώ να ξεχάσω το έργο της Μαρίας με τις περιστροφές γύρω από τον εαυτό της σε ένα βαλς αργό και πένθιμο-, δεν είναι κακό να παίρνομε αγκαλιά τον εαυτό μας και να μπορούμε να τον θεραπεύομε-, (έργο με τίτλο: "Χορός".
Δεν μπορώ να ξεχάσω τις ρωγμές του χρόνου στο έργο της με τίτλο: "Βιντεοπροβολή", ρωγμές που χαράζονται στη μορφή μας και στην καρδιά μας στο χρονικό πέρασμα του χρόνου, και δεν υπάρχει ο αντι-χρόνος, να μας γυρίζει για λίγο, όταν βαθιά το επιθυμούμε, τόσο βαθιά που ο αντι-χρόνος πείθεται από την ειλικρίνειά μας και μας κάνει το χατίρι και μας γυρίζει στις στιγμές εκείνες που η συγκίνησή μας έγινε ρωγμή, ρωγμή από όπου κανείς δεν μπορεί να διασχίσει ή εισχωρήσει.
Μαρία, σε αγαπώ, και σε αγαπώ γιατί με συγκίνησες, και ό,τι με συγκινεί: το αγαπώ, όλα τα άλλα με αφήνουν αδιάφορο- να το πω αλλιώς: με πόνεσε η έκθεσή σου, και από εδώ απευθύνομαι στην κα Καφέτζη, ως Έλληνας φορολογούμενος, να σπεύσει να αγοράσει και τα τρία οπτικοακουστικά έργα σου...
...και τώρα άκου, μαζί με τους αναγνώστες μου, το παρακάτω φωνητικό ντοκουμέντο του Μάνου Χατζηδάκι...          
 
http://www.youtube.com/watch?v=7ZrjwsUyavw&feature=youtube_gdata_player

Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Η Μάτση Χατζηλαζάρου- η Ποιήτρια...

"Γεννήθηκε δεν ξέρω πού...χάθηκε μες στην κατεστραμμένη Ευρώπη - τότε που η Ελλάδα ήταν Ελλάδα και η Ευρώπη, Ευρώπη. Χάθηκε... που λέει ο λόγος. Γιατί τα αληθινά κορίτσια δεν χάνονται ποτέ, ξανάρχονται με τη μορφή βιβλίων, προσευχών και τραγουδιών...Γυναίκα αθάνατη και Μάτση των ονείρων. Σ΄ αναγνωρίζω ολόκληρη μες απ' το απελπισμένο κέφι σου που μ' εξοντώνει. και τραγουδώντας τα οράματά σου, σ' ακολουθώ..."
Έγραψε ο Μάνος Χατζηδάκις για τη Μάτση.

Πρώτος που μου μίλησε για τη Μάτση ήταν ο Αλέξανδρος Ξύδης, μάλιστα με ρώτησε αν την είχα φωτογραφίσει- όχι, δεν την ειχα φωτογραφίσει γιατί κανένας δεν μου είχε μιλήσει, και καθώς είχε σωπάσει και τα ποιήματά της δεν κυκλοφορούσαν και όταν επιτέλους κυκλοφόρησαν και τα διάβασα, είπα τότε, και το λέω και τώρα: δύο ποιήτριες γέννησε ο τόπος μας- που δεν είναι πια Ελλάδα και η Ευρώπη δεν είναι Ευρώπη: την Σαπφώ και την Μάτση Χατζηλαζάρου.   

Χθες παραβρέθηκα στη θαυμάσια παρουσίαση του βιβλίου στο Γαλλικό Ινστιτούτο, "Μάτση Χατζηλαζάρου, Γράμματα από το Παρίσι στον Ανδρέα Εμπερίκο" (1946-1947) εκδόσεις ΑΓΡΑ, και συγκινήθηκα ακόμη μια φορά στη ζωή μου μεστά- ξέρετε, τον τελευταίο καιρό, που όλα έχουν εκπέσει, που όλα κολυμπούν μες στη φθορά τους, που έχει χαθεί το σθένος, το θάρρος, η ελπίδα, εκείνη η ελπίδα που εμπνέει, ακόμα και τον ανάπηρο, που όλα έχουν χάσει την αξία τους, έχω περιπέσει σε μια απάθεια και συχνά λέω: "πάλι έχασα, δεν είναι άμοιρο, αφού δεν παίζω καλά το φλάουτο", ή το άλλο: "όλα είναι πίσω, καλά και αγαπημένα", ή το άλλο: "δεν υπάρχει τίποτα άλλο, εκτός τούτο, αλλά δίχως το: "του", και ένα σκέτο "το" τι να σου κάνει, αποφαίνομαι και τραβώ μια άχρηστη φωτογραφία.
        

Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο, μη πειραγμένες από το ανούσιο φωτοσόπ των ατάλαντων φωτογράφων.

Κοιτάχτε αυτό το κορίτσι, κοιτάχτε το, ήταν ποιήτρια, αληθινή ποιήτρια, δεν ήταν μόνο ένα κορίτσι, όπως τα άλλα που χάνονται γιατί έχασαν στο δρόμο εκείνο που είχαν, ή γιατί δεν πρόλαβαν σε κανέναν να το δωρίσουν, ή γιατί δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να το δωρίσουν- η Μάτση το δώρισε μαζί και τη χάρη της στον Εμπειρίκο και μετουσιώθηκε σε ποίηση, ο ίδιο και ο Εμπειρίκος.
Εδώ, ο Έρωτας έσμιξε με την Ποίηση και γεννήθηκε το Πνεύμα. 
Χθες ακούσαμε με τη φωνή της να διαβάζει (με άδολη μεστή συγκίνηση) το τελευταίο της γράμμα/ποίημα στον Εμπειρίκο...αντιγράφω στίχους του:
"θα 'θελα μα πόσο θα ' θελα ναι θα 'θελα αμέσως τώρα τώρα θέλω να ξεμαλλιάσω λίγο τη σύνταξη για να σε τραγουδήσω όπως έμαθα στο Παρίσι/ σ' ερωτεύω/ σε γιασεμί/ με κεντρίζεις μεταξένια άσπρο μου κουκούλι/ εσύ σπλάχνο μου πώς με γεννάς/ σε μίσχος/ σε φόρμιγξ/ με φλοισβίζεις/ σ' έχω πει και ψέματα για να τους ξεγελάσουμε/ εσύ σελίδα μου/ εσύ μολύβι μου ερμηνευτή μου/ πώς γιατί δεν ήρθες τόσες φορές/ σε ξεμάκρυνα εγω λέω τώρα/ δίχως τέλος λυπάμαι/ σε ακούω από εδώ και κει/ σε σιωπώ μες στην απέραντη τρυφερότητα/ σιγα σιγά να καταλαγιάσουμε/ όλα δεν τα έχω πει/ ΜΕ ΕΚΡΙΖΩΝΕΙΣ"
...και μετά στο μπαρ, ο μόνος πότης έγραψε:
"Θα ΄θελα μα πόσο θα 'θελα ναι θα ήθελα αμέσως τώρα τώρα θέλω να ήσουν η απανταχού ερωμένη, η Δέσποινα, η Ιέρεια, η μοναδική μορφή που μας γέννησε, η μορφή σου όλων των καλοκαιριών και όλων των αναχωρήσεων και επιστροφών, είσαι η νύχτα που ο ίμερος σού ξεμπλέκει τα μαλλιά, είσαι η εκκωφαντική φλόγα του λαμπερού κορμιού, να μπορούσα να στρατολογούσα τα αστέρια που αγκάλιαζες με τη ματιά σου σε κάθε σου ποιητική επιθυμία και να σε έφερναν στο φως του ήλιου σαν τη μοναδική ελπίδα στον σκοτεινό τούτον κόσμο και εγώ θα χάριζα όλες μου τις αναπνοές γιατί, η αναπνοή σου κρατούσε από τις αναπνοές της Σαπφούς. Μάτση εσύ και η Σαπφώ η ποίηση όλη, λιγοστεύω, το ξέρω, οι ρίζες μου κουράστηκαν, δεν βαθαίνουν άλλο, ερήμωσε ο τόπος μας, ερήμωσε και η γλώσσα μας- τα κρόσσια της σωριάστηκαν, είναι που το στόμα μου δε χωράει καθόλου ένα τανκ της ερήμου, την έννοια του έρωτα, όλο μου το σάλιο, το στάδιο των Δελφών, ένα χαρτί σκουριασμένες καρφίτσες..."

Μάτση, πόσο θα ήθελα να σε είχα γνωρίσει, μα τι λέω, σε γνωρίζω και σου λέω ότι σπάνια η Ποίηση διαλέγει το στόμα της-, στάθηκες τυχερή, σε διάλεξε για στόμα της. Ο Έρωτας σπάνια διαλέγει το σώμα του-, στάθηκες τυχερή σε διάλεξε για σώμα του-, Έρωτας και Ποίηση αδέρφια ξακουστά, οι ψίθυροί τους ξεκουφαίνουν εμάς τους κοινούς θνητούς.
Να αγοράσετε το βιβλίο της ΑΓΡΑΣ, να αγοράσετε όλα τα βιβλία της Μάτσης Χατζηλαζάρου-, Ποιήτρια που δεν πρόδωσε την Ποίηση και Κορίτσι που δεν πρόδωσε τη χάρη τού Έρωτά της...                     

Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΗΘΕΙΝΟΣ είναι ένας ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ...

...που δεν είναι ζωγράφος, δεν είναι γλύπτης, δεν είναι συγγραφέας- είναι Καλλιτέχνης, και τον Καλλιτέχνη δεν τον χωρά καμιά ονομασία, κανένας τίτλος, κανένα κίνημα- αυτοφυής, ανεξάρτητος, ποιητής- νά! αυτό μου ταιριάζει περισσότερο για να χαρακτηρίσω τον Αληθεινό: Ποιητής, μάλιστα από ένα του έργο αντέγραψα το παρακάτω: "Όπως το χορτάρι θα ζωντανέψει και πάλι την άνοιξη, έτσι και η ψυχή θα επιστρέψει στο σώμα της"...



Υπάρχει ένας άλλος κόσμος στην αναδρομική έκθεση του Αληθεινού στο ΕΜΣΤ- ίσως, τι γράφω ίσως, είναι μια από τις καλύτερες εκθέσεις που έχομε δει εδώ και χρόνια, ή καλύτερα μια από τις καλύτερες εκθέσεις-, χάρηκα αφάνταστα άπό το εύρος των θεμάτων, από το εύρος των αναζητήσεων, δεν θα γράψω "πνεύμα ανήσυχο", αυτά τα γράφουν οι "κουρέητορς", δηλαδή οι "ταχυδρόμοι" που γράφουν επιστολές για να τις διαβάζουν μόνο εκείνοι...

Κοιτώντας ένα από τα σύνολα των έργων του, σκέφτηκα πως, ό,τι αποκαλούμε "μοντέρνο" στην εποχή μας , εποχή τεχνολογικών κυβερνήσεων της διεθνούς τοκογλυφίας, (πόσο δίκιο είχε ο Έζρα Πάουντ στο βιβλίο του: "America, Roosevelt and the Cause of the Present War" *), είναι ένα χωριουδάκι στην πλαγιά ενός βουνού, δύσκολα μπορεί να το επισκεφτεί, όποιος και αν είναι αυτός, είναι τόσο περίπλοκη η ανάβαση, και εκεί που νομίζει ότι στα επόμενα είκοσι-τριάντα βήματα θα αντικρίσει την πύλη του χωριού, στα πέντε βήματα αρχίζει να ξανά κατεβαίνει από ένα απρόσμενο, ξαφνικό μονοπάτι: έτσι είναι το χωριουδάκι αυτό: μοντέρνο, πολύ μοντέρνο, τόσο μοντέρνο που χάνεται μέσα στην μοντερνικότητά του, άι στο διάολο σπουδαγμένοι κουρέητορς, μα μη μορφωμένοι, μας τα έχετε κυριολεκτικά πρήξει...
Ο καταναλωτικός Κόσμος
        
Ο Κόσμος της Ειρωνίας


Σε ένα άλλο του κείμενο (1974) γράφει: "Ο κύκλος μου είναι μια τελεία...δεν έχει όρια το μεγάλωμα μιας τελείας...μπορεί να μεγαλώσει τόσο που να σκεπάσει ολόκληρη τη γη, φτιάχνοντας έτσι μια τελεία μέσα στο άπειρο...ο κύκλος μου είναι μια κόκκινη προσπάθεια...ο κύκλος είναι ο κύκλος μας. Ας τον μεγαλώνουμε όπως μεγαλώνουμε μια τελεία, έναν άνθρωπο..."
Φανταστικό δεν είναι;


Και τελειώνω με το παρακάτω γλυπτό: "Αγάπη και Συγχώρεση", φωτογραφίες, Μυρτώ Φερεντίνου, η οποία μου είπε πως, "Στην Ασίζη ένας άντρας προσευχήθηκε κάτω από το άγαλμα"... της Φωτοτόκου Μητέρας, θα προσθέσω...

...είναι ένα γλυπτό του κόσμου και συνάμα μια έννοια, τολμώ να το δω στον αντίποδα της Pieta, που σημαίνει, Έλεος-, δεν υπάρχει Έλεος, υπάρχει μόνο Αγάπη, και για μένα δεν υπάρχει μήτε Συγχώρεση, παρά μονάχα Αποδοχή, γιατί, Αγαπώ, σημαίνει Αποδέχομαι.
Η κοιλιά, το αρχέγονο κέλυφος του ανθρώπου, της πανέμορφης εγγύου είναι η γη μας...
 ...ο Δημήτρης Αληθεινός, τολμώ να πω ότι, σηκώνει στις πλάτες του τον τόπο μας, χαίρομαι που είμαστε, μέχρι σε ένα βαθμό, φίλοι, και αυτό γιατί μένει μακριά ή ταξιδεύει για τις Κατακρύψεις του και οι συναντήσεις μας δύσκολες...
...πηγαίνετε να δείτε την έκθεση στο ΕΜΣΤ, είναι φανταστική, είναι ενός Ποιητή του Κόσμου.   

* Εδώ κυκλοφορεί με τον τίτλο: "Η Αμερική και οι αιτίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου", εκ. ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ, μετ. Ιωάννη Κώτουλα. 

Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

...και η Παράσταση ΔΕΝ θα αρχίσει για τον Λευτέρη ΒΟΓΙΑΤΖΗ...

...μια υπόκλιση παρακαλώ από εμάς σε εκείνον που υποκλινόταν σε εμάς, και το στερνό μας χειροκρότημα, το ξέρω θα χαθεί στον αέρα την ημέρα της ταφής του...ο θάνατος, το τελευταίο προσωπείο του καθενός μας, πήρε τη μορφή του Λευτέρη Βογιατζή- θρηνώ για τον χαμό του, θρηνώ στη σκηνή της αγοράς με το επιτύμβιο του Καλλίμαχου:
"- Τώρα που πέθανες, για πες μου, Λευτέρη: το σκότος ή το φως είναι ο εχθρός;
- Το σκότος, γιατί εδώ στον Άδη βρίσκονται οι περισσότεροι από εσάς"...     

...η Ασχήμια η κάτω, η Ασχήμια η εδώ πάνω, συνεχής και ανελέητη, δεν γλιτώνομε από δαύτη όπου και να πάμε, εμείς οι έχοντες μια κάποια, τέλος πάντων, ευαισθησία, νόηση, φαντασία...
Καλό σου Ταξίδι Λευτέρη Βογιατζή- η μνήμη των άσχημων ανθρώπων γρήγορα θα σε ξεχάσει, μα και η δική μας, καθώς όπου νάναι θα σε συναντήσομε...
Τα φώτα, τα φώτα, η αυλαία, η αυλαία, η παράσταση δεν είναι σκηνικό, είναι ο θάνατος, εσείς και εγώ, είναι η απουσία σας στη μοναξιά μας, έτσι καθώς οι ώρες κυλούν μες σε φθηνά προϊόντα της αδιάκοπης ασχήμιας...