Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Πες τε μου, πόσα ζώα έχετε γνωρίσει με ανθρώπου όψη;

...εγώ πολλά, αμέτρητα, όσα είναι τα άστρα, όσα οι ροές των ποταμών και όλων των θαλάσσιων ρευμάτων από τον βόρειο πόλο μέχρι τον νότιο πόλο, όσα και τα τραγούδια των ωδικών πουλιών, όσες και οι κινήσεις και στροφές όλων των χορευτών, τόσα πολλά εγνώρισα ζώα με ανθρώπου όψη που, μήτε με τις αυγές μετριούνται, και έτσι παράμερα εστάθηκα, λίγο να ξαποστάσω, λίγο η καρδιά μου και η σκέψη μου λίγο να ηρεμήσουν, να τσακίσω την οργή μου, στον καιάδα να τη ρίξω γιατί άλλο δεν θέλω να αρρωσταίνω, και πάνω στην ηρεμία μου σκέφτηκα ένα σονέτο του Σέξπηρ να παραθέσω σε πρόχειρη μετάφραση ελπίζοντας το πνεύμα του να με συγχωρέσει, γιατί και εκείνος τον άνθρωπο αγάπησε, μα άκρη δεν εβρήκε- ξεκινάω λοιπόν νιώθοντας το πνεύμα του να με έχει ήδη συγχωρέσει...

"Με όλα αυτά που βλέπω, σε τάφο θέλω να κλειστώ,
βλέπω την Αρετή από ζητιάνα νάναι γεννημένη,
την αστεία Κενότητα κορδωμένη να βαδίζει,
και την πιο αγνή Πίστη χυδαία καταφρονεμένη,
βλέπω την τίμια Υπεροχή αισχρά απορριγμένη,
τη Χάρη την παρθενική βίαια ξεπαρθενεμένη,
την τέλεια Ομορφιά ανάλγητα ξευτελισμένη,
και τις Αξίες άχρηστες από ανάπηρους κυβερνήτες,
βλέπω την Τέχνη αλυσοδεμένη από την εξουσία,
τη Γνώση από μωρούς φυλακισμένη,
την Αλήθεια, την πιο απλή, ως ηλίθια κατανομασμένη,
και την Καλοσύνη στην μισαλλοδοξία υποταγμένη.

Όλα αυτά με εξάντλησαν, άλλο δεν θέλω να ζήσω,
το μόνο που νοιάζομαι τον έρωτά μου που θα αφήσω".

Αρετή- Πίστη- Υπεροχή- Χάρη- Ομορφιά- Αξίες- Τέχνη- Γνώση- Αλήθεια- Καλοσύνη-, και νά! ένας κόσμος από δαιμόνια ποιητών χτισμένος, μα πώς;, δεν γίνεται αυτό, λίγοι είναι οι προικισμένοι, και ευθύς, και ολημερίς η Κενότητα, αντάμα με την ξαδέρφη της Ηλιθιότητα, κρατώντας σάρωθρο γιγάντιο όλα τα σαρώνει...

...η Οργή μου θυγατέρα του Δίκιου μου, το Δίκιο μου παιδί της Ανημπόριας μου, η Ανημπόρια μου κόρη του Φόβου μου και ο Φόβος μου αγόρι της Άγνοιάς μου- άθελά μου και εγώ Επιμηθέας έγινα...
...στάσου μακριά από τα ανθρώπινα, το πνεύμα μού προτείνει, μα ευθύς το άλλο πνεύμα έρχεται, ίσο στη δύναμη με το πρώτο, το χρέος μου απέναντι στον άνθρωπο να θυμίσει- δίχαλο ποτάμι σε όλα της η ζωή μού εστάθη- προς τα πού να στραφώ το ισόρροπο να βρω;...
...και η Ηρεμία απάντησε: "Το ξέρω, ζεις ανάμεσα στη ρηχότητα και την προπαγάνδα, ανάμεσα σε δήμιους προνομίων και στο έγκλημα του ψεύδους, θυμίσου τον έρωτά σου για την Τέχνη και τους ερωτευμένους εκείνους, που είδαν και ταύτισαν τον έρωτά τους με την οφειλή τους απέναντι στο παράλογο της βίας, αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει, μόνο για λίγο καιρό, ύστερα από μεγάλη καταστροφή, μένει στα καθίκια του και φοβισμένος αφοδεύει"...

Μια παλιά μου σύνθεση από την εποχή της Στρατιωτικής Χούντας- πού να φανταστώ ότι θα έρθει και η σειρά της Χούντας των Τραπεζών με δούλους και υπαλλήλους και υπηρέτες εκείνους που  ζητιανεύουν την ψήφο μας για να επιβιώσουν; Νά! όμως που ήρθε, και τώρα;, τι τώρα;, δεν υπάρχει τώρα, το τώρα το έφαγε η μαρμάγκα- ξέρετε τι σημαίνει, μαρμάργκα;, μαρμάγκα είναι μια δηλητηριώδη αράχνη, άρα, δηλητηριώδεις αράχνες το τρώνε/έφαγαν ήδη, το τώρα μας, και μην ξεχνάτε: το κάθε τώρα σημαίνει: μέλλον- και πού είναι το μέλλον μας;, πού αλλού από τα αστραφτερά υπόγεια των Τραπεζών και στις διεστραμμένες κρεβατοκάμαρες των τραπεζιτών, διότι οι τραπεζίτες δεν εκσπερματώνουν με τίποτα το φυσικό, αυνανίζονται δε, αφού κολλήσουν χαρτονομίσματα στις παλάμες τους...   







      

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου