Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Αποφασίστε, ή θα σας τα δώσω ή θα τα πάρω...

...δεν θα μου τα πάρετε...δεν ξέρω πώς, αλλά ξυπνώντας σήμερα με μια αλλόκοτη θολούρα στο κεφάλι μου, θυμήθηκα την παρακάτω πράξη μου σε χαρτοπαίχνιο. Κέρδιζα όλη νύχτα, το καλό χαρτί είχε κολλήσει πάνω μου, οι συμπαίχτες δεν αποφάσιζαν να τελειώσει το παιχνίδι, ήθελαν ντε και καλά να ρεφάρουν, να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, ελάτε όμως που το καλό χαρτί δεν ξεκόλλαγε από πάνω μου-, η κόπωση όμως με είχε καταβάλλει, στο τέλος, στο τελευταίο τέλος (γιατί τα όριά μου είναι ασυνήθιστου ανθρώπου, για αυτό σε όλες μου τις πράξεις υπάρχει αυτό το τελευταίο τέλος, ολοένα ξανοίγω τα όριά μου ώσπου να πέσω εντός της τρύπας που έχει δημιουργηθεί με τα πολλά τέλη) σταματώ το παιχνίδι και σπρώχνω όλες τις μάρκες που είχα μπροστά μου στο κέντρο του τραπεζιού λέγοντας: μοιραστείτε τα, και κάνω να σηκωθώ, ένας από τους δήθεν παίχτες ένιωσε κάπως φιλότιμα και είπε, έλα μην το κάνεις αυτό, ακόμη ένα γύρο και φύγαμε-, η κόπωσή μου όμως ήταν αφόρητη, πέρα που με περίμενε η τότε αγαπημένη μου να πάω σπίτι της, και ήθελα τόσο πολύ να πάω και να μοιραστώ μαζί της την εύνοια της Τύχης αντάμα με τον γλυκό της Έρωτα- έτσι, δεν ήταν δυνατό να καθίσω περισσότερο- 5 πρωινή παρακαλώ από τις 9 μ.μ. της προηγούμενης ημέρας- όχι, είπα σθεναρά, ή θα σας τα δώσω ή θα σας τα πάρω, δεν θα μου τα πάρετε...και τους τα έδωσα...και γλυκάθηκα, φυσικά δεν ξανά έπαιξα μαζί τους...
...δεν υπάρχει κέρδος, παρά μονάχα η άυλη Ηδονή σε όλα όσα υποκύπτομε στην περιπέτειά τους- και αλίμονο σε εκείνον/η που δεν υποκύπτει, που δεν μπαίνει στον πειρασμό να νιώσει την Ηδονή/Δομή της Ήττας, φτάνει να αξίζει φυσικά αυτό/αυτός/ αυτή που υποκύψαμε, όχι από μαζοχισμό και άλλες ψυχαναλυτικές αηδίες, αλλά γιατί είμαστε εμποτισμένοι και φορτισμένοι από άυλη πίστη- όλα είναι άυλα και δεν είμαστε εμείς που γερνάμε, αλλά ο χρόνος που φέρνομε με τη γέννησή μας εγκιβωτισμένον σε γονίδιο και ανάλογα με την πυκνότητα του γονιδίου, ανάλογη και η φθορά του, η οποία διαχέεται στα βιολογικά μας όργανα μέχρι να εξαντληθεί η βαρύτητά του, αλλά, αλλά, μην είμαστε εναντίον της φθοράς, γιατί αν είμαστε, δεν μας κάνει το χατίρι να παραμερίζει κάθε τόσο και να κερδίζομε την πνευματική πανοπλία, που όλοι δικαιούνται, αλλά, αλλά, ποιοι είναι αυτοί που δεν είναι οι άλλοι, ή ποιοι είναι οι άλλοι που δεν είναι αυτοί;...
...χα,χα,χα,χα, μου αρέσει που χάνω γιατί, σε ό,τι παίζω, κατέχει αξίες, αξίες άυλες που μόνο εγώ τις βλέπω, και είναι φυσικό γιατί εγώ τις νιώθω, σύμφωνα με την αφύπνιση των αισθήσεών μου, και αυτή είναι η αληθινή Ηδονή, είτε από κέρδος καλό είτε από δίκαιη ήττα-, έμαθα να ρίχνω τα ζάρια ως άδολος τυφλός και με καρδιά γεμάτη και όποιος/όποια το νογά...
...πολλά πράγματα στη ζωή μας κλείνουν πριν καν ανοίξουν, και αυτή είναι η Ειρωνεία, και άλλα ανοίγουν και δεν κλείνουν και ας έχει εξαντληθεί κάθε τους ενέργεια, συνεχίζουν να μένουν ανοιχτά όσο τα συντηρεί η πνευματική μας ευμάρεια και η δύναμή μας να αποδεχόμαστε την ήττα, και αυτό είναι κέρδος μεταφυσικό, και ό,τι μεταφυσικό και πνευματικό και ό,τι πνευματικό και άυλο...
...όλα γλιστρούν, όλα χάνονται στην ανύπαρκτη/υπαρκτή σκόνη, που συμβατικά την ονομάζομε, χρόνο, διάστημα, φθορά, στο μεταξύ, για άγνωστους ή γνωστούς λόγους, πολτοποιούμε τις αισθήσεις μας, τις αισθήσεις που μας διαφοροποιούν από τους άλλους, που μας καθιστούν μοναδικούς, και έτσι χάνομε την Ηδονή της μοναδικότητάς μας, μοναδικότητα που μας καθιστά ικανούς να κοινωνίσομε το πνεύμα μας και το σώμα μας...

Προηγείται η ύλη,
   προηγείται το φως,
προηγείται το διάστημα,
   προηγείται η ταχύτητα,
προηγείται ο χρόνος-,
   μα πάνω από όλα προηγείται
το φιλί σου,
   και η έκταση του σώματός σου.

 ...γιατί τα έγραψα τα παραπάνω; Γιατί ακόμα μια φορά ηττήθηκα για κάτι που άξιζε, αλλά και για το παρακάτω χρυσάνθεμον που το προσφέρω στην ήττα μου- ήττα και εγώ ταυτόσημα, για αυτό υπάρχω ως σκόνη ορατή...
                    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου