Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Τσίπρας-Στάη-Στουρνάρας...

...χθες παρακολούθησα, όχι από την αρχή οφείλω να γράψω, τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στην εκπομπή Fake for Fake της κας Στάη. Ομολογώ πως μου άρεσε, όσο και αν η δημοσιογράφος έκανε κουτσομπολίστικες ερωτήσεις, μακράν της Πολιτικής, (π.χ., με ποιους θα κυβέρνησετε όταν πάρετε την πρωτιά;, αν ήμουν εγώ θα της απαντούσα: μα είναι ερώτηση αυτή κα Στάη;, τέτοιες ερωτήσεις απέχουν από την πολιτική) ο Τσίπρας απόφευγε τα βράχια και κάλυψε πολλά ανορθρόγραφα στελέχη του κόμματός του που, μάλλον δεν ξέρουν την Ελληνική γλώσσα για να διατυπώνουν τη σκέψη τους, στο σημείο που λίγο με άφησε ακάλυπτο ήταν όταν ομολόγησε ευθαρσώς ότι δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει από μόνος του, ακόμα και αν πάρει την αυτοδυναμία, φέροντας όλο το βάρος της σχεδιασμένης κρίσης (όρα το "ΚΕΦΑΛΑΙΟ" του Κ. Γραβρά και άλλα πολλά κείμενα ή συμπτώσεις ή πράξεις ή ομολογίες στελεχών ευρωπαίων ή αμερικανών) σε αυτό το σημείο θα έπρεπε να τονίσει, πάντα κατά την άποψή μου, την ανάγκη κυβέρνησης από όλο το πολιτικό προσωπικό με "Καθαρά Χέρια", εγώ θα έλεγα με: "Καθαρά Μυαλά", γιατί αν έχεις καθαρό μυαλό, έχεις και καθαρά χέρια, και δεν τα βρομίζεις όπως γνωρίζομε πολύ καλά πόσα βρόμικα και σκοτεινά μυαλά πέρασαν πάνω από τη νοημοσύνη μας, αξιοπρέπειά μας, βυθίζοντάς μας στην ανέχεια αλλά και στην περιφρόνηση, από τη μεριά μας προς την πολιτική- και μόνο που θυμάμαι πως στις εκλογές του Ιουνίου, οι νέοι προτίμησαν τις ακτές και οι γέροντες ψήφισαν την άθλια Ν. Δημοκρατία, δηλαδή τα σαπισμένα μυαλά, όπως το λεμόνι που παραθέτω,           
και τώρα οι νέοι ψάχνουν για δουλειά στους σκουπιδότοπους του Στουρνάρα και κατοικούν με τους γονείς τους ή αυτοφυγαδεύονται σε άλλες χώρες ή καταπίνουν αγχολυτικά χάπια...
...και έρχομαι στον περίφημο ειδικό φόρο πετρελαίου που δεν αποδίδει, που δεν εισπράττει το κράτος, εντούτοις ο κος Στουρνάρνας ανάλγητα επιμένει στην εφαρμογή του, και επειδή πιστεύω πως δεν μπορεί να είναι τόσο ανεγκέφαλος, και επειδή πιστεύω πως τίποτα πια δεν γίνεται ασχεδίαστα, δηλαδή, δίχως δόλο, τείνω να πιστεύω πως, επειδή δεν θα εισπράξει το άθλιο αυτό κράτος των επίορκων πολιτικών και υπαλλήλων των τραπεζών και εταιρείων, τους υπολογισμένους παράδες-, παράς: πάρε με με τον παρά, δος μου παρά, παραδίδομαι με τον παρά-, πράγμα που μπορεί να σημαίνει ότι, με τη δικαιολογία του ανείσπρακτου παρά, διακαιολογημένα άρα, θα έρθουν νέες περικοπές ή εξευτελισμένες πωλήσεις δημόσιου πλούτου, όσο για τους ξεπαγιασμένους της βόρειας  Ελλάδος κατοίκους, σκασίλα τους...
λοιπόν, τελειώνοντας, αν τα κανάλια "έπαιζαν" συχνότερα τον Αλέξη Τσίπρα, δεν θα ήταν ο κος Σαμαράς ο καταλληλότερος πρωθυπουργός της χώρας- είδατε τι κάνει η ανεικονική εικόνα;, αλλά ο Τσίπρας, μιλά καλύτερα τη γλώσσα μου, τη χειρίζεται πειστικά και όχι λαϊκίστικα όπως ο Σαμαράς, και δεν κάνει σαρδάμια όπως ο κος Βενιζέλος που, για να πάει από την Ομόνοια στα Πατήσια, περνά πρώτα από το Κορωπί, και μήτε καθωπρεπιστικά όπως ο κος Κουβέλης...
θα μπορούσα να έγραφα πολλά, τελειώνοντας, χαρίζω σε όλους και σε εκείνους που με αγαπάνε το τελευταίο τραγούδι του David Bowie, "Where are now"...είναι τραγικό, και όχι γιατί έχομε γεννηθεί στις ίδιες ακριβώς ημερομηνίες...      

           

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Μας κυβερνά μια βαρβάτη κοινοβουλευτική δικτατορία...

...εν ονόματι των ηλίθιων οικονομολόγων-τραπεζιτών-, μήνες τώρα γράφω γνωστά πράγματα, μα έλα ντε Αριάδνη μου που υπάρχουν χιλιάδες κάτοικοι αυτής της χώρας που δεν εννοούν να τα καταλάβουν και ας τρίβεται στο κορμί τους η γλοιώδης δικτατορία-, π.χ. ο καθηγητής Σχολής Καλών Τεχνών που έτυχε να τον συναντήσω χθες στο μπαρ μετά την παρακολούθηση της προβολής της ταινίας του ευγενούς Κ. Γαβρά, "Το Κεφάλαιο", π.χ. οι νέες δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι, προς το παρόν ελπίζω να είναι 1ο κόμμα η άθλια Ν. Δημοκρατία...τέλειωσε, οι κάτοικοι αυτής της χώρας δηλώνουν ξεκάθαρα ότι υποφέρουν από μια μορφή απάθειας, απάθεια που δηλώνει με τη σειρά της έλλειψη βούλησης και άρνηση συμμετοχής στα κοινά, υποφέρει από έλλειψη κοινωνιολογικής ευαισθησίας και τολμώ να γράψω ότι, η απάθεια είναι επίσης μια μορφή ψυχοπάθειας, με μη κλινικά συμπτώματα...άραγε να είναι άσχετο που οι περισσότεροι κάτοικοι- δεν τους ονομάζω πολίτες- καταναλώνουν περισσότερα ψυχοφάρμακα από ασπιρίνες και αντιβιοτικά περισσότερο από καρπούς και χόρτα του βουνού και αλισφακιά και ψαράκι και όσπρια; Όχι, και εξαιτίας των ψυχοφαρμάκων και των αντιβιοτικών έχουν χάσει την πραγματικότητα και καταπίνουν ελέφαντες και ιπποποτάμους...σε περίοδους κρίσης, είτε ατομικών προβλημάτων είτε κοινωνικο-πολιτικής ύβρεως, φανερώνομε το ποιος είναι ο καθείς μας- οι κρίσεις είναι καλές, οι κρίσεις είναι κακές και ενίοτε κατασκευασμένες από φαύλους, επίορκους και ζητιάνους του κέρδους-, ναι, θεωρώ ζητιάνους και πάμπτωχους όλους εκείνους που τρέφονται από τόκους και κερδοσκοπία, και μη νομίζετε ότι εννοώ: πτώχοι των πνεύματι, διόλου, εννοώ ξεκάθαρα την αρρώστια της σίφυλης, είναι τυχαίο που τα ανθρωπάρια αυτά κατάφεραν να παραμερίσουν βίαια την πολιτική, είτε με μεγάλο "Π" είτε με μικρό; Όχι, είναι στη φύση των ανθρώπων να είναι αγνοί και ευγενικοί, είναι στη φύση τους να είναι λάγνοι δίχως αισθητική. Είναι στη φύση τους να είναι διεφθαρμένοι, είναι όμως και στο φυσικό τους να ασπάζονται αισθήματα καθαρά. Είναι στη φύση τους να είναι σχιζοειδείς διότι δεν υπάρχει ένας τρίτος εγκέφαλος να ενώνει τους δύο, από τους πολλούς απουσιάζουν οι νευρώνες που ενώνουν τους δύο εγκεφάλους και έτσι δεν υπάρχει ισορροπία, ανισόρροποι κυβερνούν που δεν ξέρουν τι παιχνίδι παίζουν, για αυτό και κατά περιόδους η ανθρωπότητα ανατινάζεται στον αέρα...θέλω γράψω πως ο διεθνισμός, αλλιώς παγκοσμιοποίηση είναι το χαπάκι/όρος με τον οποίο δικαιολογούν τις απανθρωπίες τους, παραμερίζοντας την έννοια: Κοσμοπολιτισμός...πηγαίνετε να δείτε την ταινία του Κώστα Γαβρά, και πάρτε μαζί σας ΔΗΜΑΡ-ίους, ίσως αντιληφθούν ότι συμμετέχουν σε μια κοινοβουλευτική δικτατορία επιόρκων, το ίδιο και εσείς για να μην βγάζετε πρώτο κόμμα τη Ν.Δ και τρίτο τη Χρυσή Αυγή- βέβαια και οι ΣΥΡΙΖΑ-ίοι δεν ξέρουν που πατούν και πού πηγαίνουν- είπαμε: στην κρίση φαίνεται ποιος ο ένας και ποιος ο άλλος- μα στην εποχή μας γινήκαμε μια μάζα που καταναλώνει ψυχοφάρμακα και αντιβιοτικά...
"Υπάρχουν κάποιοι ηδονοβλεψίες, οι οποίοι, για να κοιτάξουν μέσα από μία γυάλινη πόρτα, σκύβουν στην κλειδαρότρυπα",

Μισέλ Φουκώ, μετ. Θανάσης Λάγιος, εκ. στιγμή.
Τη βρήκα αριστουργηματική την παραπάνω πρόταση και την χαρίζω στους ΔΗΜΑΡ-αίους και στους ΣΥΡΙΖΑ-ίους- καθότι ηδονοβλεψίες που έχουν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια...            

      ...αυτός είναι ο 3ος εγκέφαλος που μας λείπει...

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Συμφωνώ απόλυτα με το κείμενο του καθ. Χρ. Γιανναρά...

...με τον εύγλωττο τίτλο: "Άλλο συμφορά, άλλο κακούργημα", κείμενο που μου το έστειλε μία αναγνώστρια, αν και μεγάλο θα το παραθέσω όπως το έλαβα ελπίζοντας να μη θυμώσει ο κος Γιανναράς, είναι ένα κείμενο που πρέπει να διαβαστεί από όσο περισσότερους γίνεται, είναι το άρθρο του στη μόνιμη στήλη του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 23-09-2012, και από εδώ ευχαριστώ το καλό μου φίλο που προσέτρεξε να με ενημερώσει...

"Σε μιαν αναπάντεχη συμφορά (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενική εισβολή και κατοχή) οι άνθρωποι σφίγγουμε τα δόντια και υπομένουμε. Ξυπνάνε απρόσμενες δυνάμεις αντοχής, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχνεται πολυμήχανο. Oχι ανώδυνα ούτε χωρίς θύματα - η συμφορά έχει κόστος ανθρώπινες ζωές, είναι πάντοτε απειλή θανάτου. Aλλά έχει τη «λογική» ότι ξεπερνάει τις δυνατότητές μας να την αποτρέψουμε, γι' αυτό και χαλυβδώνει το πείσμα μας, η ψυχή αντιστέκεται.

H ανεργία δεν είναι συμφορά. Oταν ξεπερνάει τα όρια της παροδικής συγκυρίας και αδρανοποιεί το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Tο κακούργημα έχει αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς. Eίναι οι διαχειριστές της εξουσίας που κατάστρεψαν την οικονομία από στυγνή ιδιοτέλεια ή εγκληματική ανικανότητα. Yπερχρέωσαν εξωφρενικά τη χώρα, σπατάλησαν τα εισοδήματά της, τον όποιο πλούτο της. Mόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό κράτος, το απολυταρχικό καθεστώς της κομματοκρατίας.
Σήμερα στην Eλλάδα οι υπαίτιοι για την εφιαλτική ανεργία, προκλητικά και επιδεικτικά ατιμώρητοι, συνεχίζουν να ασκούν εξουσία (οι ίδιοι ή τα κόμματα που τους παρήγαγαν), την ώρα που εκατομμύρια θυμάτων τους καταστρέφονται ψυχικά. Oι τρεις πρώτοι μήνες μετά την απόλυση, αντέχονται. Mετά, η ψυχική διάλυση του άνεργου είναι μαρτύριο. H λέξη μαρτύριο κυριολεκτεί. Σπάνια ο άνθρωπος βγαίνει ψυχικά και σωματικά αλώβητος από μακρά περίοδο ανεργίας. Eίναι σαν να τον φυλάκισαν και τον βασάνισαν φριχτά «κατά λάθος». Aπό δικαστική πλάνη ή ξαστόχημα των διωκτικών αρχών.
Tο ίδιο και η υπερφορολόγηση του πολίτη. Δεν είναι συμφορά. Oταν οδηγεί τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού στα όρια της λιμοκτονίας, ρημάζει τις αποταμιεύσεις του μόχθου, νεκρώνει τη χαρά της παραγωγικής δημιουργίας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Eγκλημα εν ψυχρώ, εκ προθέσεως. Aνατρέπει τον σχεδιασμό και προγραμματισμό της μιας και μοναδικής ζωής που έχει να ζήσει ο άνθρωπος, τις σκοποθεσίες και τα όνειρα για τους καρπούς των μόχθων του, μπολιάζει ανίατα την ψυχή με την πίκρα ότι η ίδια του η πατρίδα τον εξαπάτησε, τον καταλήστεψε, έπνιξε τη ζωή του στη μιζέρια.
Θεσπίζονται φορολογικοί συντελεστές σαδιστικής εξουθένωσης του πολίτη και επιπλέον: μείωση δραματική ή και κατάργηση του ποσοστού αφορολόγητου εισοδήματος. Eξωφρενικής αυθαιρεσίας χαράτσια. «Eκτακτες» εισφορές που τακτά επαναλαμβάνονται. Eισφορές καταναγκαστικής «αλληλεγγύης». Tέλη ακίνητης περιουσίας. Δημοτικά τέλη. Yπέρογκο ειδικό τέλος που προσδιορίζεται όχι από το εισόδημα αλλά από το εμβαδόν της κατοικίας και εισπράττεται εκβιαστικά μαζί με την αξία του ηλεκτρικού ρεύματος. Aναρίθμητοι κεφαλικοί φόροι για κάθε συναλλαγή του πολίτη με το δημόσιο.
H αυθαίρετη υπερφορολόγηση ιδρύει αντιπαλότητα κράτους και πολίτη. Yποτίθεται ότι το κράτος, η οργανωτική άρθρωση και λειτουργία της συλλογικότητας, συστήθηκε για να κοινωνείται η χρεία, να υπηρετεί το κράτος, με τις υπηρεσίες του και τους θεσμούς του, την ανάγκη του πολίτη, του κάθε πολίτη. Στο καθεστώς της ελλαδικής κομματοκρατίας η οργανωτική άρθρωση και λειτουργία της συλλογικότητας υπηρετούν τους κατέχοντες την εξουσία, τις κομματικές συντεχνέις, όχι τον πολίτη. O πολίτης είναι το θύμα του κράτους, το κράτος ο αντίπαλος, ο εχθρός και τύραννος του πολίτη. Oπου και όπως μπορεί ο πολίτης θα προσπαθήσει να αποφύγει τη θυματοποίηση, να ξεγελάσει το κράτος, να παρακάμψει τις παρεμβάσεις του κράτους στη ζωή του. Nα φοροδιαφύγει.
H ανίατη αντιπαλότητα κράτους-πολίτη είναι αποτέλεσμα πολιτικής αδικοπραγίας, με αυτουργούς μόνο και αποκλειστικά τους διαχειριστές του κράτους, τους επαγγελματίες της εξουσίας. Eξουσιάζουν καταπατώντας και ακυρώνοντας κάθε σύμβαση (συμβόλαιο, σύνταγμα) που ρυθμίζει τις σχέσεις πολίτη και κράτους. H φορολόγηση του πολίτη, όπως και η μισθοδοσία του δημόσιου λειτουργού και η συνταξιοδότησή του έχουν τη λογική και τον χαρακτήρα συνθήκης, συμβολαίου που δεσμεύει αμοιβαία τους συμβαλλόμενους. Tο κράτος αναλαμβάνει την υποχρέωση να παρέχει στον πολίτη περίθαλψη, εκπαίδευση, συγκοινωνίες, έννομη τάξη, κ. τ. ό., ο πολίτης αντιπαρέχει στο κράτος μέρος των εσόδων από την εργασία του για να συντηρούνται οι κρατικές λειτουργίες. Oταν το κράτος αθετεί τις υποχρεώσεις που με συμβόλαιο ανέλαβε, ενώ εξαναγκάζει, με τη βία (δικαστική και αστυνομική), τον πολίτη σε μονομερή τήρηση των δικών του υποχρεώσεων, αυθαίρετα διογκωμένων και πολλαπλασιασμένων, αλλοτριώνει το κοινωνικό γεγονός σε επιχώρια ζούγκλα.
Oι κομματάνθρωποι που διαχειρίζονται το κράτος (είναι βλασφημία να τους αποκαλούμε πολιτικούς) κακουργούν την κοινωνία με την πάγια τακτική κλοπής, καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων, των προμηθειών υγειονομικού υλικού, εξοπλιστικών προγραμμάτων - αναρίθμητων ανάλογων κοινωνικών χρήσεων του φόρου που καταβάλλουν οι πολίτες. Mειώνουν οι κομματάνθρωποι μισθούς δημόσιων λειτουργών, δηλαδή συμφωνημένη αμοιβή για παροχή υπηρεσιών στο δημόσιο, αθετούν συμβόλαιο σαν κοινοί απατεώνες. Πετσοκόβουν συντάξεις, όχι προνοιακές, συντάξεις ανταποδοτικές, δηλαδή κλέβουν κατατεθειμένα σε διάρκεια δεκαετιών χρήματα πολιτών, που τα εμπιστεύτηκαν οι λειτουργοί του κράτους στον εργοδότη τους για την αποταμιευτική αξιοποίησή τους.
Eλάχιστα, απλώς ενδεικτικά τα παραδείγματα ιχνογραφούν τον εφιάλτη που ζούμε στην Eλλάδα σήμερα και που δεν πρόκειται για «συμφορά» ή για «κρίση» αλλά για το αποτέλεσμα κοινωνικών στυγερών εγκλημάτων με επώνυμους γνωστούς τοις πάσι, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς. Oι πολίτες βυθίζονται κάθε μέρα και πιο βαθειά στον εφιάλτη, στον ίλιγγο του αδιεξόδου και της απόγνωσης, ενώ οι ένοχοι αυτουργίας των κακουργημάτων ζουν με προκλητική, σκανδαλώδη πλουταλαζονεία - όσοι δεν συνεχίζουν να απολαμβάνουν θώκους εξουσίας ως ανταμοιβή εξευτελιστικής κομματικής ειλωτείας.
Δεν ζούμε συμφορά, δοκιμασία, ατύχημα, ζούμε συντελεσμένο κακούργημα. Oσο περισσότεροι πολίτες το συνειδητοποιούν τόσο πληθύνονται οι πιθανότητες να γεννηθεί η ελπίδα. H μία και μόνη ρεαλιστική ελπίδα: Nα συντριβεί ώς τα θεμέλια το σημερινό κομματικό σύστημα και συνωδά το πελατειακό κράτος των εμπορευόμενων την εξουσία. Nα προκηρυχθούν εκλογές για Συντακτική Eθνοσυνέλευση, για καινούργιο Σύνταγμα. Mε τους δωσιλόγους στερημένους κάθε πολιτικό δικαίωμα.

Εγώ από τη μεριά μου καταδηλώνω από εδώ πως, πρώτα από όλους πρέπει να το διαβάσουν οι της ΔΗΜΑΡ, εκείνοι είναι που έχουν καταπιεί ελέφαντες και ιπποποτάμους, εκείνοι είναι που στηρίζουν τους άθλιους της κομματοκρατίας και τους επίορκους και τους ανάλγητους ψεύτες...διαδώσετε αυτό το κείμενο σε όσους περισσότερους μπορείτε, είναι κείμενο γραμμένο εκ  βαθέων, κείμενο ενός άνδρα που αγωνιά για τον τόπο, δίχως να λειαίνει τα λόγια του, τον ευχαριστώ από εδώ...  

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Οι Καυλομαχίες των Πολιτικών μας και ο κος Ν. Δήμου...

Πρώτα το "στοχάζεσθαι" και μετά το "φιλοσοφείν", από τότε που έγινε επάγγελμα η φιλοσοφία, έπαυσε ο στοχασμός και όλοι γίναμε φιλόσοφοι, όπως όλοι γίναμε φωτογράφοι, μεταξύ αυτών και εγώ, και το έχω ομολογήσει πολλές φορές: φωτογράφος δεν είμαι, είμαι ο Σ.Β.Σκοπελίτης που χειρίζεται τη φωτογραφική μηχανή επειδή γεννήθηκα με 4 οφθαλμούς, οι δύο πρώτοι διακρίνουν το άμορφο από το όμορφο, οι άλλοι 2 το σφαλερό από το ορθό, και ανάλογα με την ψυχική/διανοητική κατάστασή μου, πότε λειτουργούν οι 2 και πότε οι άλλοι 2- ενίοτε και οι 4... 
Άλλο πράμα η "ασυνέπεια" και άλλο η "αναθεώρηση", και έχω την πεποίθηση πως, η πρώτη έχει να κάνει με τις κοινωνικές συμπεριφορές μας και η δεύτερη με τα μεγάλα και ουσιαστικά προβλήματα/διερωτήματα της ζωής μας.
"Συνεπής" σημαίνει εκείνος που έχει μια συνέχεια με το λόγο του και τις πράξεις του εντός του στίβου της αγοράς και των συναναστροφών. Βέβαια, έχομε και το φαινόμενο της αναντιστοιχίας, δηλαδή, βλέπομε έναν σχεδόν ευφυή καλλιτέχνη ή επιστήμονα, να είναι σκατοχαρακτήρας.   
"Αναθεωρητής" είναι εκείνος που, στο πέρασμα της ζωής του ή και όχι ολότελα, διαπιστώνει ότι οι θέσεις του, ύστερα από παιδεμό, μελέτη, τριβή, ήταν ελλειπείς, ή λανθασμένες και τις αναδιατυπώνει, τις αναπροσαρμόζει, ποτέ δεν τις αρνείται, δεν μπορεί άλλωστε, αφού μέσα από τις λανθεσμένες έφτασε στις ορθές- καμιά σχέση όμως με τον πολιτικό καιροσκόπο και αριβίστα.
"Ελληνοκεντρικός" είναι αυτός που κριτικάρει με μένος ό,τι ελληνκό και φυσικά τους Έλληνες, ξεχνώντας όμως πως, δεν είμαστε παρά Νεο-Έλληνες-Χριστιανοί και όχι Έλληνες, ξεχνώντας φυσικά ότι οι μεγάλοι στοχαστές μετά τον 14ο μ.Χ. αι. μέχρι και τον 20ο, ήταν Ελληνοκεντρικοί, δεν μπορούσε να ήταν διαφορετικοί- πολλά τα ονόματα αυτών των στοχαστών...
...γιατί έγραψα τα παραπάνω;, γιατί προχθές στο μπαρ ξεφύλλισα το περ. "Lifo", για να διαβάσω το ωροσκόπιό μου, θα αλλάξει έγραφε η ζωή μου, αηδίες, και καθότι αναγνώστης του κ. Βαρουφάκη, διάβασα στο κείμενό του, ελάτε όμως που παραδίπλα υπήρχε το άρθρο- ο αναγνώστης ας το κάνει άρθρο- του μεγάλου φιλοσόφου, του μεγαλύτερου εν ζωή, παράλληλα με τον ακόμη μεγαλύτερό του, Ράμφο, Νίκου Δήμου. Ήταν ο τίτλος του που με ερέθισε να το διαβάσω: "Ασυνέπειας εγκώμιο", και στο οποίο άρθρο του ο κος Ν. Δήμου, υπεραμύνεται την ασυνέπεια, μάλιστα ομολογεί ότι προτιμά τους ασυνεπείς, τους οποίους τους θεωρεί εξελιξίες και όχι κωλοτούμπες, και μάλιστα θαυμάζει τον Α. Σαμαρά που άλλαξε και τελικά αποδέχτηκε το Μνημόνιο, που άλλαξε θέση στο "Μακεδονικό", και από εθνικιστή που τον αποκαλούσε, τώρα τον αποκαλεί σώφρων. Επίσης μνημονεύει τη διένεξη ανάμεσα στον κ. Θεοδωρόπουλο/Κιμούλη-, είναι με το μέρος του πρώτου-, δεν πειράζει είπα μέσα μου, πρόβατο-πρόβατο βελάζει-, φυσικά παραβλέπει ότι, άλλο η Πολιτική και άλλο η πρακτικίζουσα πολιτική-, και φυσικά για τον κ. Δήμου, όσοι απαρνούνται τις θέσεις τους και τις διακηρύξεις τους είναι εξελιξίες, π.χ. ο Ολάντ, ο πιο αστείος πρόεδρος των Γάλλων, για τον κ. Δήμου θα πρέπει να υπολογίζεται ανάμεσα στους σοφούς, αφότου αποδέχτηκε τις θέσεις της φασιστικής Γερμανίας μετά την εκλογή του, ενώ προεκλογικά ήταν ενάντια σε αυτές κάθετα...
...δυστυχώς, ό,τι αποκτά την επιστήμη του, χάνεται η πρωτογένειά του, και τότε όλοι γίνονται επιστήμονες της αυτής επιστήμης-, και από εδώ γράφω ότι, δεν είναι ο Ράμφος ο μεγαλύτερος φιλόσοφος της εποχής μας, όπως τον χρήζει ο κ. Δήμου, αλλά ο Κωστής Παπαγιώργης, ο οποίος, άμα τι άλλο, είναι Ποιητής, δεν εννοώ ότι γράφει ποιήματα, γιατί πολλοί γράφουν ποιήματα, μα "Ποίησις" δεν βγαίνει, πολλά τα παραδείγματα στο σύγχρονο ρεπερτόριο ποιημάτων-, ενώ ο πρώτος, Ράμφος, δανειστής σκέψεων, και επειδή κ. Δήμου, σιχαίνεστε ό,τι Ελληνικό, γιατί δεν φεύγετε από τον τόπο μου;, μένετε ίσως με την ελπίδα ότι θα διορθώσετε τον Νεο-Έλληνα Χριστιανό;, διότι, έτσι ή αλλιώς, δεν έχετε καμιά σχέση με το πνεύμα του τόπου μου, και είναι ένα πνεύμα ΝΑΑΑΑΑΑ!!!, πελώριο, τεράστιο, αμέτρητο, και ας μην ξεχνάτε ότι είστε περισσότερο ελληνοκεντρικός από ό,τι είναι ένας σοβαρός ελληνοκεντρικός...
...όμως, για άλλα ξεκίνησα να γράψω: για την καυλομαχία των πολιτικών μας (την χρησιμοποιούσε και η δική μου γιαγιά κ. Γαβρά, τη λέξη αυτή) δεν ξέρετε πόσο σας καταλαβαίνω διότι, ξέρετε πολύ καλά ότι, πρώτα έρχεται η διάλυση κάθε ίχνος ηθικής και μετά επέρχεται η εξολόθρευσή μας...
...ήθελα επίσης να γράψω για την νεκροπροσωπία που διακρίνει τον κ. Στουρνάρα- τον είδα στην εκπομπή Fake for Fake της κας Στάη, ε, είπα μέσα μου, αυτός ο άνθρωπος έχει μηδέν ευαισθησία, αλλά και μηδενικό οικονομικό νου, απλώς σπούδασε την επιστήμη της οικονομολογίας- τό είπαμε, ό,τι αποκτά την επιστήμη του, χάνεται η πρωτογένεια του και όταν η φιλοσοφία αρνείται το στοχασμό, τότε παύει και η σκέψη- όποια σκέψη...
                  
Αυγή στη Άνδρο, αυτόν τον καύλο Ήλιο, όταν τον βλέπουν τα υγιή κορίτσια στον ορίζοντα να υψώνεται, αυτόματα ανοίγουν τα σκέλια τους να τον υποδεχτούν- το είδα με τα μάτια μου, το έζησα, μάλιστα μία από τις γυναίκες μου έλεγε: έλα Ήλιε μου, θεράπευσε την καύλα μου με τον καύλο σου...αυτός είναι ένας μοιραίος στοχασμός... 
μην είστε εναντίον της καύλας, εναντίον της καυλομαχίας να είστε...

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Πες τε μου, πόσα ζώα έχετε γνωρίσει με ανθρώπου όψη;

...εγώ πολλά, αμέτρητα, όσα είναι τα άστρα, όσα οι ροές των ποταμών και όλων των θαλάσσιων ρευμάτων από τον βόρειο πόλο μέχρι τον νότιο πόλο, όσα και τα τραγούδια των ωδικών πουλιών, όσες και οι κινήσεις και στροφές όλων των χορευτών, τόσα πολλά εγνώρισα ζώα με ανθρώπου όψη που, μήτε με τις αυγές μετριούνται, και έτσι παράμερα εστάθηκα, λίγο να ξαποστάσω, λίγο η καρδιά μου και η σκέψη μου λίγο να ηρεμήσουν, να τσακίσω την οργή μου, στον καιάδα να τη ρίξω γιατί άλλο δεν θέλω να αρρωσταίνω, και πάνω στην ηρεμία μου σκέφτηκα ένα σονέτο του Σέξπηρ να παραθέσω σε πρόχειρη μετάφραση ελπίζοντας το πνεύμα του να με συγχωρέσει, γιατί και εκείνος τον άνθρωπο αγάπησε, μα άκρη δεν εβρήκε- ξεκινάω λοιπόν νιώθοντας το πνεύμα του να με έχει ήδη συγχωρέσει...

"Με όλα αυτά που βλέπω, σε τάφο θέλω να κλειστώ,
βλέπω την Αρετή από ζητιάνα νάναι γεννημένη,
την αστεία Κενότητα κορδωμένη να βαδίζει,
και την πιο αγνή Πίστη χυδαία καταφρονεμένη,
βλέπω την τίμια Υπεροχή αισχρά απορριγμένη,
τη Χάρη την παρθενική βίαια ξεπαρθενεμένη,
την τέλεια Ομορφιά ανάλγητα ξευτελισμένη,
και τις Αξίες άχρηστες από ανάπηρους κυβερνήτες,
βλέπω την Τέχνη αλυσοδεμένη από την εξουσία,
τη Γνώση από μωρούς φυλακισμένη,
την Αλήθεια, την πιο απλή, ως ηλίθια κατανομασμένη,
και την Καλοσύνη στην μισαλλοδοξία υποταγμένη.

Όλα αυτά με εξάντλησαν, άλλο δεν θέλω να ζήσω,
το μόνο που νοιάζομαι τον έρωτά μου που θα αφήσω".

Αρετή- Πίστη- Υπεροχή- Χάρη- Ομορφιά- Αξίες- Τέχνη- Γνώση- Αλήθεια- Καλοσύνη-, και νά! ένας κόσμος από δαιμόνια ποιητών χτισμένος, μα πώς;, δεν γίνεται αυτό, λίγοι είναι οι προικισμένοι, και ευθύς, και ολημερίς η Κενότητα, αντάμα με την ξαδέρφη της Ηλιθιότητα, κρατώντας σάρωθρο γιγάντιο όλα τα σαρώνει...

...η Οργή μου θυγατέρα του Δίκιου μου, το Δίκιο μου παιδί της Ανημπόριας μου, η Ανημπόρια μου κόρη του Φόβου μου και ο Φόβος μου αγόρι της Άγνοιάς μου- άθελά μου και εγώ Επιμηθέας έγινα...
...στάσου μακριά από τα ανθρώπινα, το πνεύμα μού προτείνει, μα ευθύς το άλλο πνεύμα έρχεται, ίσο στη δύναμη με το πρώτο, το χρέος μου απέναντι στον άνθρωπο να θυμίσει- δίχαλο ποτάμι σε όλα της η ζωή μού εστάθη- προς τα πού να στραφώ το ισόρροπο να βρω;...
...και η Ηρεμία απάντησε: "Το ξέρω, ζεις ανάμεσα στη ρηχότητα και την προπαγάνδα, ανάμεσα σε δήμιους προνομίων και στο έγκλημα του ψεύδους, θυμίσου τον έρωτά σου για την Τέχνη και τους ερωτευμένους εκείνους, που είδαν και ταύτισαν τον έρωτά τους με την οφειλή τους απέναντι στο παράλογο της βίας, αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει, μόνο για λίγο καιρό, ύστερα από μεγάλη καταστροφή, μένει στα καθίκια του και φοβισμένος αφοδεύει"...

Μια παλιά μου σύνθεση από την εποχή της Στρατιωτικής Χούντας- πού να φανταστώ ότι θα έρθει και η σειρά της Χούντας των Τραπεζών με δούλους και υπαλλήλους και υπηρέτες εκείνους που  ζητιανεύουν την ψήφο μας για να επιβιώσουν; Νά! όμως που ήρθε, και τώρα;, τι τώρα;, δεν υπάρχει τώρα, το τώρα το έφαγε η μαρμάγκα- ξέρετε τι σημαίνει, μαρμάργκα;, μαρμάγκα είναι μια δηλητηριώδη αράχνη, άρα, δηλητηριώδεις αράχνες το τρώνε/έφαγαν ήδη, το τώρα μας, και μην ξεχνάτε: το κάθε τώρα σημαίνει: μέλλον- και πού είναι το μέλλον μας;, πού αλλού από τα αστραφτερά υπόγεια των Τραπεζών και στις διεστραμμένες κρεβατοκάμαρες των τραπεζιτών, διότι οι τραπεζίτες δεν εκσπερματώνουν με τίποτα το φυσικό, αυνανίζονται δε, αφού κολλήσουν χαρτονομίσματα στις παλάμες τους...   







      

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Κιμούλης-Θεοδωρόπουλος-Κώστας Γαβράς...

...πριν αρχίσω να γράφω, αυτό το εντελώς σαπισμένο μήλο το δωρίζω στον Θεοδωρόπουλο που, το όνομά του παραπέμπει σε εκείνον που πωλά τα δώρα του θεού- και μάλιστα του δικού του θεού- τόσο σαπισμένο θαρρώ είναι το μυαλό του, σαν να υποφέρει από χρόνιο κοκκύτη...
...όπως καταλάβατε τάσσομαι υπέρ του Κιμούλη, πέρα για πέρα δίκαιες και ορθές οι θέσεις του, και από εδώ αποκαλύπτω ότι εγώ αυτοπαραιτήθηκα να γράφω στα "ΝΕΑ", μάρτυράς μου η καλή μου φίλη Μικέλα Χαρτουλάρη, στην οποία έστειλα email δηλώνοντας ευθαρσώς πως: "Δεν μπορώ να γράφω σε μια εφημερίδα που υποστηρίζει αυτό το ανθρωπάριο, με το όνομα Σημίτης", ύστερα από τα τόσα κακά που έκανε στον τόπο, και που βγαίνουν τώρα στο φανερό-, αυτό για την ιστορία και όχι για κομπασμό- κάποια στιγμή πρέπει να βγαίνουν όλα στο φανερό, εκτός από τις κλοπές, τις ατασθαλίες, τα γλειψίματα, τις λαμογιές, και πάνω από όλα, την αναισθησία και την αναλγησία...
...ούτε εγώ έχω διαβάσει κανένα βιβλίο του Θεοδωρόπουλου, και θεωρώ τον εαυτό μου κερδισμένο, αλλά μήτε και του Χωμενίδη, που χθες ήταν εκτός εκπομπής, δεν θυμάμαι τον τίτλο της, πάντως ήταν στη ΝΕΤ, με προσκεκλημένο τον ευγενικό και εξαίσιο Κώστα Γαβρά, του οποίου τα λόγια και οι δηλώσεις ήταν τόσο ξεκάθαρα για την σημερινή μας κατάσταση, και σε συνδυασμό με την προχθεσινή εκπομπή του Κούλογλου, πάλι στο ίδιο κανάλι-, θα πρέπει να είναι κανείς, ή τυφλός, ή ηλίθιος, ή τζαμπατζής αυτής της κοινωνίας για να συναινεί και να υποστηρίζει τα μνημόνια...
...όταν κε Θεοδωρόπουλο ωριμάσετε, που δεν το βλέπω, τότε θα καταλάβετε, την καίρια σημασία της έννοιας: Ουτοπία, αλλά βλέπετε πρέπει πρώτα να είναι κάποιος ποιητής, και όχι απλώς συγγραφέας, όπως ο ζωγράφος που δεν κάνει ζωγραφική, αλλά εικαστικισμό ή αισθητισμό-καλά δεν βλέπετε την ανθρώπινη κρίση που εξαπλώθηκε σαν πανούκλα στην κοινωνία μας;, και ποιος δεν παραδεχόνταν ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, όσο κυβερνούσαν οι πασόκοι, τα ανθρωπάρια αυτά-ομοιώματα, και επειδή, για λόγους δόλιους δεν αποτολμούσαν καμιά αλλαγή (πολλά τα παραδείγματα που μπορώ να φέρω) αντίθετα έσπρωχναν τις λύσεις πιο βαθιά στα συρτάρια της λαμογιάς και της δολιότητας και της παχυδερμίας- και στα αλήθεια, για να διορθωθούν τα πράγματα έπρεπε να εξαθλιωθεί ο τόπος;, καλά δεν βλέπεις, δεν νιώθεις, εσύ ο τάχα αριστερός, τη Δικτατορία των τραπεζιτών και να ανέχεσαι εγκάθετους να σε κυβερνούν, όπως Παπαδήμος- Στουρνάρας (υπαλλήλους της Golden Sachs) και να υποστηρίζεις τους ελεεινότερους ψεύτες που γέννησε αυτός ο τόπος; Άι, στο διάολο πια δούλοι, συκοφάντες, ηλίθιοι, έχετε αμαυρώσει αυτόν τον τόπο με τα λειψά ή ύποπτα μυαλά που έχετε...
...όταν κε Θεοδωρόπουλε ωριμάσετε επαρκώς και πάρετε το θάρρος να κοιτάξετε πίσω, την όποια διαδρομή σας, το μόνο που θα αντικρίσετε θα είναι η αφάνα της κόμμης σας, σωπάστε επιτέλους- αν ήμουν εγώ διευθυντής της εφημερίδας όπου  γράφετε, θα σας είχα απολύσει εδώ και καιρό, αλλά κόρακας μάτι κοράκου δεν βγάζει...
...όσο για τον ηθικό, πέρα για πέρα, Κώστα Γραβρά, δεν μπορώ παρά να προσθέσω πως, υπάρξεις και παρουσίες σαν και εκείνον είναι που δικαιώνουν τον τόπο μας, έξοχος σε όλα του- πρέπει να τη δούμε την ταινία του...
...παραθέτω λόγια του Camus για να τα διαβάσουν οι ομφαλοσκόποι μας συγγραφείς, Θεοδωρόπουλος και Χωμενίδης...
" Όπως κάθε μορφή ελευθερίας, είναι ένα διαρκές ρίσκο, μια περιπέτεια εξαντλητική κι αυτός είναι ο λόγος που αποφεύγει κανείς στις μέρες μας αυτό το ρίσκο, όπως και μια ελευθερία απαιτητική, και σπεύδει να αποδεχθεί κάθε είδους δουλεία για να κερδίσει τουλάχιστον το βόλεμα της ψυχής του. Αλλά εάν η τέχνη δεν συνιστά περιπέτεια, τι είναι τότε και ποια η δικαίωσή της;"                    
  

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Η Λίστα Λαγκάρντ, είναι Λίστα ΠαπαΚωνσταντίνου...

...έτσι για να μπούνε τα πράγματα στη θέση τους και η fake for fake συνέντευξη που έδωσε στην κα Στάη, μου θύμισε τον εαυτό μου σε μικρή ηλικία, την τότε ηλικία που τα παιδιά λένε τα περισσότερα ψέματα, ιδίως όταν έχουν δύστροπη μητέρα και ευνουχισμένο εξουσιαστή πατέρα- εγώ είχα την πρώτη, και όταν στα κλεφτά εξαφάνιζα το γλυκό κουταλιού περγαμόντο και το ανακάλυπτε η μάνα μου, έλεγα: δεν το έφαγα εγώ, νά!, πέρασε ο ξαδέλφος μου...μα δεν είχα ξάδελφο, άρα, ο ΠαπαΚωνσταντίνου είναι παιδί με ξάδερφο, τώρα, ποιος είναι ο ξάδερφος;, ε, αυτόν θα τον βρούνε τα τσακάλια της siemens και θα τον εξαφανίσουν, για αυτόν τον λόγο ο Σαμαράς έσπευσε στην Καγκελαρία- όπου εκεί θα έπρεπε να κατοικούν ψυχολόγοι θεραπευτές- στην δύστροπη μάνα του Μέρκελ, και τον ευνουχισμένο εξουσιαστή πατέρα του, Σόιμπλε...
...τι θα κάνομε με αυτή τη λίστα, τι θα κάνομε;!!! Τραβά τα στήθη της και την κοντή άκομψη κόμη της η μαμά, πρέπει να τελειώνετε με αυτή τη λίστα, κατεβάστε τον στρατό και με το έτσι θέλω να εξαφανίσει κάθε ίχνος της!!!,
...μα...έχομε ακόμα λίγη Δημοκρατία στη χώρα μου...ψελλίζει ο πρωθυπουργός σας...
...δεν έχει μα και ξεμά, δεν έχετε Δημοκρατία στη χώρα σας, χρωστάτε, δεν το έχετε καταλάβει;, χρωστάτε τα σκατά της κεφαλής σας, πώς θα έχετε Δημοκρατία, άι, χάσου από μπροστά μου και όταν επιστρέψεις στην μαυροπατρίδα σου βάλε τις μυστικές υπηρεσίες να εξαφανίσουν τη λίστα, με τη λίστα κινδυνεύουν τα συμφέροντα των Γερμανών...κραυγάζει ο Σόιμπλε, χτυπώντας με μανία τα χέρια του στα μπράτσα της αναπηρικής πολυθρόνας...

Διαβάστε το βιβλίο του Camus: "Ο Καλλιτέχνης και η Εποχή του", αγοράστε αυτό το βιλίο και δώστε ιδιαίτερη προσοχή στην "Διάλεξη" που περιέχει... 
Ο Ντεμπαρντιέ έκανε depart, μου είπε χθες ο γιος μου, και το βρήκα πολύ πετυχημένο, αλλιώς την έκανε, και θέλω να την κάνουν και άλλοι, διότι όλοι οι φόροι πάνε στις τράπεζες, δεν πάνε στην κοινωνία- πληρώνομε την ηλιθιότητά τους, πληρώνομε την αναλγησία των τοκογλύφων, άρα, τι μας απομένει;, το έχω ξανά γράψει: δολιοφθορά, δεν πληρώνομε, ή πληρώνομε όποτε θέλομε εμείς, είναι δικά μας λεφτά, και πόσο μάλλον όταν έχομε να κάνομε με κατάφωρη αδικία, και οι βλάκες κυβερνώντες δεν καταλαβαίνουν ότι, όταν τον άλλον τον πνίγει το δίκιο, σκαρφίζεται ένα σωρό πράξεις και λύσεις...
Πάντως το γλυκό κουταλιού δεν το έφαγε ο ΠαπαΚωνσταντίνου, το έφαγε η Μάρλεν Ντίτριχ και για πληρώμη μας, τραγούδησε έξοχα το γερμανικό τραγούδι, Λιλί Μαρλέν.   

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Η ΣΗΨΗ ΑΚΑΘΕΚΤΗ ΠΡΟΧΩΡΑ...

8 Ιανουαρίου, τα Γενέθλιά μου, πρώτη φορά θυμάμαι χιόνι να πέφτει την ημέρα που βγήκα από την κοιλιά/κέλυφος να δω το φως του κόσμου, έβγαλα με το ζόρι το κεφάλι μου, κοίταξα γύρω, και ευθύς, μου είπε η μαμμή, ήθελα να ξανά μπω, δεν ήθελα να βγω στο φως των σκοτεινών ανθρώπων, και η μαμμή, μου είπε, σε τράβηξα με δύναμη την τρίτη φορά γιατί στο μεταξύ, πάνω από το κεφάλι μου στεκόταν ο χάρος που μου είπε, βγάλτον αυτόν τον μπάσταρδο από την κοιλιά αυτής της άμοιρης γυναίκας γιατί θα πάρω το δικό σου κεφάλι...με έβγαλε, βγήκα, έκλαψα δάκρυ πικρό, και από τότε δεν σταμάτησε η επιθυμία μου να μπαίνω και να ξανά μπαίνω στη μήτρα και να ξαπλώνω στην κοιλιά, και να την χαϊδεύω, και να τη φιλώ και να βυθιζω τη γλώσσα μου στον αφαλό της, και να δαγκώνω τα λαγόνια που την περικλείουν και να αποθνήσκω πάνω στο δάγκωμα' η φτέρνα του Αχιλλέα, δολοφόνησε τον Αχιλλέα...
...σήμερα λοιπόν παρακαλώ να πέσει το χιόνι στο όργανο που ονομάζεται καρδιά, σε όλων των σκοτεινών ανθρώπων, ιδίως των κυβερνώντων και να παγώσει, να γίνει πάγος και να σπάσει και να μην ξανά αποφασίσουν για μας, καθότι ηλίθιες αποφάσεις παίρνουν, η Ηλιθιότητα βρήκε επιτέλους κατοικία' τη χώρα μου...
...κατάρα έπεσε σε αυτή τη χώρα και η σήψη ακάθεκτη προχωρά. 



Σήμερα ο πρωθυπουργός μας συναντιέται με τη μητέρα του/ σκύλα Μέρκελ, μια σκύλα δίχως γάλα και ας είναι ευτραφής, το Μίσος της για τους ανθρώπινες υπάρξεις είναι ανεκδιήγητο, η Καλοσύνη ανύπαρκτη, ποτέ δεν την επισκέφτηκε, αλλά, αλλά, για σταθείτε, μπας και η Καλοσύνη επισκέφτηκε ποτέ τον Γερμανό; 
Μάλλον όχι, μόνο μία φορά επισκέφτηκε 20/40 αληθινές ψυχές,  οι οποίες έσκυψαν με σεβασμό πάνω από τον μοναδικό πολιτισμό της Ευρώπης, της Ελλάδος, και με τον στοχασμό τους και τη σκέψη τους έβαλαν τη Γερμανία στο χάρτη των Εθνών, έκτοτε...τι έκτοτε;, έ, δεν θα γράψω την Ιστορία της εχθρότητας αυτής της χώρας έναντι της Ευρώπης, το μόνο που θα γράψω είναι ότι οι καλύτεροι σκηνοθέτες, συγγραφείς της, ποιητές της, εικαστικοί, τυχαίνει να είναι ΓερμανοΕβραίοι, τους οποίους και σέβομαι και εκτιμώ-, ο Γερμανός έσφαξε τον καλύτερο εαυτό του, συμπέρασμα: η καλύτερη, η ισχυρότερη φυλή είναι η ΓερμανοΕβραϊκή...αυτό το λέει η Ιστορία, όχι, δεν το κατέβασα από το μικρό μου κεφάλι...
...λοιπόν, κε Σαμαρά, έχεις αντιληφθεί ότι ήδη η μαμά/Μέρκελ προετοιμάζει την αποκαθήλωσή σου;, όχι, βέβαια, πώς να αντιληφθείς, ο κόσμος όμως, ο μισός τουλάχιστον που σε ψήφισε, πιστεύει, πως ένα λεμόνι ήσουν και εσύ που το σύστημα σε στείβει/έστειψε και θα σε πετάξει στα άνομα σαλόνια ενός εγκληματικού συστήματος, μέχρι τότε οι μεταρρυθμίσεις, δηλαδή, το στράγγιγμα και το ξεπούλημα ακάθεκτα θα προχωρούν...
...θα ήθελα να τέλειωνα με το ποίημα του Γκίντερ Γκρας, με τίτλο: "Η Ντροπή της Ευρώπης"- αυτό θα το κάνω αύριο, θα τελειώσω με ένα στίχο του ποιητή Τάκη Σινόπουλου: " Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια ανάμεσα στους δολοφόνους", εγώ αντικαθιστώ την τελευταία λέξη, δολοφόνους, με την: προδότες...
Υ. Γ.
Ας το πάρομε χαμπάρι, πρωθυπουργός μας είναι ο Στουρνάρας, και όχι ο Σαμαράς, άλλωστε έτσι δεν δείχνουν/φανερώνουν τα πράγματα;- οι τράπεζες κέρδισαν με το σπαθί της δικής μας φοβίας: της αποταμίευσης, λόγω βλακείας και λόγω ψευδαίσθησης για καλύτερα γερατειά-, τα γερατειά είναι γερατειά, άθλια, αιμοβόρα, έχετε σκεφτεί ποτέ αν τα δένδρα, όταν χάνουν το φύλλωμά τους, κλαίνε, υποφέρουν, πονούν;, εγώ ναι-, και ναι, ο ΠαπαΚωνσταντίνου έχει δίκιο- δεν παραποίησε εκείνος τη λίστα- τη λίστα την παραποίησε το αόρατο χέρι της Σήψης και της Διαφθοράς των νεο-Ελλήνων χριστιανών: με τη βοήθεια του θεού, δεν είπε ο Σαμαράς, θα ξεπεράσομε την κρίση;, τι γελοίος, τι γελοίος...      


Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Αποφασίστε, ή θα σας τα δώσω ή θα τα πάρω...

...δεν θα μου τα πάρετε...δεν ξέρω πώς, αλλά ξυπνώντας σήμερα με μια αλλόκοτη θολούρα στο κεφάλι μου, θυμήθηκα την παρακάτω πράξη μου σε χαρτοπαίχνιο. Κέρδιζα όλη νύχτα, το καλό χαρτί είχε κολλήσει πάνω μου, οι συμπαίχτες δεν αποφάσιζαν να τελειώσει το παιχνίδι, ήθελαν ντε και καλά να ρεφάρουν, να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, ελάτε όμως που το καλό χαρτί δεν ξεκόλλαγε από πάνω μου-, η κόπωση όμως με είχε καταβάλλει, στο τέλος, στο τελευταίο τέλος (γιατί τα όριά μου είναι ασυνήθιστου ανθρώπου, για αυτό σε όλες μου τις πράξεις υπάρχει αυτό το τελευταίο τέλος, ολοένα ξανοίγω τα όριά μου ώσπου να πέσω εντός της τρύπας που έχει δημιουργηθεί με τα πολλά τέλη) σταματώ το παιχνίδι και σπρώχνω όλες τις μάρκες που είχα μπροστά μου στο κέντρο του τραπεζιού λέγοντας: μοιραστείτε τα, και κάνω να σηκωθώ, ένας από τους δήθεν παίχτες ένιωσε κάπως φιλότιμα και είπε, έλα μην το κάνεις αυτό, ακόμη ένα γύρο και φύγαμε-, η κόπωσή μου όμως ήταν αφόρητη, πέρα που με περίμενε η τότε αγαπημένη μου να πάω σπίτι της, και ήθελα τόσο πολύ να πάω και να μοιραστώ μαζί της την εύνοια της Τύχης αντάμα με τον γλυκό της Έρωτα- έτσι, δεν ήταν δυνατό να καθίσω περισσότερο- 5 πρωινή παρακαλώ από τις 9 μ.μ. της προηγούμενης ημέρας- όχι, είπα σθεναρά, ή θα σας τα δώσω ή θα σας τα πάρω, δεν θα μου τα πάρετε...και τους τα έδωσα...και γλυκάθηκα, φυσικά δεν ξανά έπαιξα μαζί τους...
...δεν υπάρχει κέρδος, παρά μονάχα η άυλη Ηδονή σε όλα όσα υποκύπτομε στην περιπέτειά τους- και αλίμονο σε εκείνον/η που δεν υποκύπτει, που δεν μπαίνει στον πειρασμό να νιώσει την Ηδονή/Δομή της Ήττας, φτάνει να αξίζει φυσικά αυτό/αυτός/ αυτή που υποκύψαμε, όχι από μαζοχισμό και άλλες ψυχαναλυτικές αηδίες, αλλά γιατί είμαστε εμποτισμένοι και φορτισμένοι από άυλη πίστη- όλα είναι άυλα και δεν είμαστε εμείς που γερνάμε, αλλά ο χρόνος που φέρνομε με τη γέννησή μας εγκιβωτισμένον σε γονίδιο και ανάλογα με την πυκνότητα του γονιδίου, ανάλογη και η φθορά του, η οποία διαχέεται στα βιολογικά μας όργανα μέχρι να εξαντληθεί η βαρύτητά του, αλλά, αλλά, μην είμαστε εναντίον της φθοράς, γιατί αν είμαστε, δεν μας κάνει το χατίρι να παραμερίζει κάθε τόσο και να κερδίζομε την πνευματική πανοπλία, που όλοι δικαιούνται, αλλά, αλλά, ποιοι είναι αυτοί που δεν είναι οι άλλοι, ή ποιοι είναι οι άλλοι που δεν είναι αυτοί;...
...χα,χα,χα,χα, μου αρέσει που χάνω γιατί, σε ό,τι παίζω, κατέχει αξίες, αξίες άυλες που μόνο εγώ τις βλέπω, και είναι φυσικό γιατί εγώ τις νιώθω, σύμφωνα με την αφύπνιση των αισθήσεών μου, και αυτή είναι η αληθινή Ηδονή, είτε από κέρδος καλό είτε από δίκαιη ήττα-, έμαθα να ρίχνω τα ζάρια ως άδολος τυφλός και με καρδιά γεμάτη και όποιος/όποια το νογά...
...πολλά πράγματα στη ζωή μας κλείνουν πριν καν ανοίξουν, και αυτή είναι η Ειρωνεία, και άλλα ανοίγουν και δεν κλείνουν και ας έχει εξαντληθεί κάθε τους ενέργεια, συνεχίζουν να μένουν ανοιχτά όσο τα συντηρεί η πνευματική μας ευμάρεια και η δύναμή μας να αποδεχόμαστε την ήττα, και αυτό είναι κέρδος μεταφυσικό, και ό,τι μεταφυσικό και πνευματικό και ό,τι πνευματικό και άυλο...
...όλα γλιστρούν, όλα χάνονται στην ανύπαρκτη/υπαρκτή σκόνη, που συμβατικά την ονομάζομε, χρόνο, διάστημα, φθορά, στο μεταξύ, για άγνωστους ή γνωστούς λόγους, πολτοποιούμε τις αισθήσεις μας, τις αισθήσεις που μας διαφοροποιούν από τους άλλους, που μας καθιστούν μοναδικούς, και έτσι χάνομε την Ηδονή της μοναδικότητάς μας, μοναδικότητα που μας καθιστά ικανούς να κοινωνίσομε το πνεύμα μας και το σώμα μας...

Προηγείται η ύλη,
   προηγείται το φως,
προηγείται το διάστημα,
   προηγείται η ταχύτητα,
προηγείται ο χρόνος-,
   μα πάνω από όλα προηγείται
το φιλί σου,
   και η έκταση του σώματός σου.

 ...γιατί τα έγραψα τα παραπάνω; Γιατί ακόμα μια φορά ηττήθηκα για κάτι που άξιζε, αλλά και για το παρακάτω χρυσάνθεμον που το προσφέρω στην ήττα μου- ήττα και εγώ ταυτόσημα, για αυτό υπάρχω ως σκόνη ορατή...
                    

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2013

De rouille et d' os/Rust and bone/Σκουριά και κόκκαλο...

...μια ακόμα ταινία που δεν πρέπει να χάσει κανείς (εδώ προβάλλεται με τον άστοχο τίτλο: "Σώμα με Σώμα", αδιαφορώντας για τον ποιητικό τίτλο ο μεταφραστής: "Σκουριά και Κόκκαλο) με την θαυμάσια Marion Cottillard σε σκηνοθεσία Jacques Audriard...
...δεν ξέρω από πού να αρχίσω, την είδα χθες 01/01/2013 με τους φίλους μου Ελένη και Γιάννη, μετά πήγαμε στο "Σκουφάκι", ευτυχώς ήταν ανοιχτό- κάθε φορά που τυχαίνει να πηγαίνω σε αυτό το μπαρ, οι αναμνήσεις ξεπηδούν η μια μετά την άλλη από τη δεκαετία του '90 που πήγαινα καθημερινά, και φορτίζομαι συναισθηματικά, και για τα χρόνια που έφυγαν και σκορπίστηκαν στη "σκουριά" του χρόνου, αλλά συνάμα και για τα "κόκκαλα" που απόκτησε η σκέψη μου και η καρδιά μου...πάω να γεμίσω το φλιτζάνι μου καφέ και επιστρέφω...
...δεν θέλω να γράψω για την υπόθεση, δεν θα είχε άλλωστε κανένα νόημα, θα γράψω για εκείνα που αποκόμισα, και τι αποκόμισα;, ότι την εποχή μας, εποχή διαστρέβλωσης των πάντων, όπου έμποροι ναρκωτικών, νταβατζήδες, εγκληματίες, μικροί/μεγάλοι, συνεργάζονται με τους επιχειρηματίες εναντίον των εργαζόμενων και οι κάμερες παρακολούθησης δεν τοποθετούνται για τους πελάτες, αλλά για τους εργαζόμενους, για να μην αφαιρούν από τις αποθήκες ληγμένα τρόφιμα, και εμείς εδώ, μάλλον δεν έχομε πάρει χαμπάρι ότι μπήκαμε σε έναν νέο εργασιακό Μεσαίωνα και ότι τα πράγματα δεν θα διορθωθούν, αν δεν πάρομε στα χέρια μας, φυσικά και να το πιστέψομε, το δικαίωμά στη ζωή, και ότι αυτή η ζωή αξίζει γιατί υπάρχουν αξίες που δεν μπορούμε να τις καταλύσομε: αξιοπρέπεια, τρυφερότη, ευγένεια, δύναμη, αποδοχή της κατάστασής μας, της όποιας δεινής κατάστασης, δίχως όμως να απαρνιόμαστε στον εαυτό μας τις χαρές αυτής της γαμημένης ζωής, και είναι, ναι, γαμημένη και συνάμα γεμάτη κλέος και υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια και ταπεινοσύνη...
...δεν θα ξεχάσω τη σκηνή που εγγράφει, με τη μέθοδο του τατουάζ, στον λειψό της μηρό: droite, δεξιό, που παραπέμπει στην έννοια του δικαιώματος, δικαίωμα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, που κατέστησε την αναπηρία της όπλο ισχυρό και περιχάραξης της αξιοπρέπειάς της, που κατέστησε την αναπηρία της έρρεισμα ερωτικής ύπαρξης και, το σημαντικότερο, να γίνει απαραίτητη για τον άλλον, τον αρτιμελή και υγιή και δυνατό άνδρα που επέλεξε- την επέλεξε...
...Ω! ναι, είναι μεγάλη ταινία, καταπληκτικό σενάριο, απλή κινηματογραφία, και όχι με εφφέ και αμερικάνικες μαλακίες, μην βλέπετε αμερικανικές ταινίες, αυτή την εποχή είναι άρρηκτα δεμένες με το χρηματο-οικονομικό σύστημα, όπου οι οικονομολόγοι είναι οι καταστροφείς της οικονομίας και επειδή η Ευρωπαίοι έχουν βιώσει τα δεινά της βίας, είτε μιας ξεχαρβαλωμένης κοινωνίας, όπου τα πάντα έχουν χάσει την αξία τους είτε μιας εμπόλεμης περιόδου, όπου καταλύεται κάθε ανθρώπινη αξία, για αυτό και μπορούν να ποιούν τέτοιου είδους ταινίες- στην Αμερική ακόμα υπερισχύει το αμόκ του κέρδους (Wall Street) και οι κατά εθισμού δολοφόνοι, όπως και στη Γερμανία, ισχύει ο ανάλγητος Φασισμό της...
...έχω πολλά να γράψω για την ταινία και για την έξοχη Marion Cottilard, που ήρθε να προστεθεί στους έρωτές μου- είναι ο τρίτος μου έρωτας, ύστερα από την Irene Jacob και την Juliette Binoche-, κάτι μου λέει μέσα μου, πως η Binoche, πολύ θα ήθελε να υποδυόταν το ρόλο της Marion...                 

...Marion, σε ευχαριστώ για τη συγκίνηση που μου προσέφερες χθες, πρωτοχρονιάτικη συγκίνηση, εύχομαι να νιώσω και άλλες σε αυτόν τον ύποπτο χρόνο 2013, όπου η Μέρκελ, η νταντά μας, δηλώνει, ότι θα είναι δύσκολη χρονιά, και ο Σαμαράς, ότι θα είναι χρονιά Ανάστασης της Χώρας- πήγαινε βρε βλαχαδερό να δεις την ταινία, μπας και συγκινηθείς λίγο, γιατί εσύ μόνο λίγο δύνασαι να συγκινείσαι, και είμαι σίγουρος ότι τα κόκκαλα του Λεντάκη και του Ελύτη θα τρίζουν, το δε πνεύμα τους θα σε καταριέται που κατόρθωσες να τους ξεγελάσεις και αυτούς...
...συγνώμη για τον επίλογό μου, αλλά νά, όταν συγκινούμαι, συνάμα εξοργίζομαι- συμβαίνει η συγκίνηση να γεννά την οργή, βλέπετε, η ζωή είναι γαμημένη και, ίσως, ποτέ δεν κάνομε εκείνα που οφείλομε να κάνομε ή είμαστε ικανοί να κάνομε, αλλά δεν τα κάνομε εξαιτίας της καταστροφικής ικανότητας των εμβίων...

Υ.Γ.
...δεν πρέπει να ξεχάσω τον εξαίρετο συμπρωταγωνιστή, Matthias Schoenderts...