Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Τα Νομοθετικά Διατάγματα και οι λιπαροί πολιτικάντηδες...

...Όταν πριν κάποια χρόνια οι εχθροί τού Comandante των Ζαπατίστας Marcos, σε μια χοντροκομμένη τους προσπάθεια να πλήξουν την εικόνα του, κυκλοφόρησαν τη φήμη ότι είναι «αδελφή», και ο Comandante δεν ισχυρίστηκε ότι είχε πηδήξει το μισό Μεξικό, αντίθετα επέλεξε πολιτική δήλωση, η οποία ενίσχυσε σε σημαντικό βαθμό τη δημοτικότητα του κινήματος:
«Ο Μάρκος είναι αδελφή στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, Aσιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο μετρό τα ξημερώματα», με άλλα λόγια ο Comandante Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη....
...το παραπάνω μου το έστειλε ένας αναγνώστης και το παραθέτω γιατί Πέτρο μου Τατσόπουλε μια παρόμοια απάντηση όφειλες να δώσεις και όχι αυτή που έδωσες εκθέτοντας το κόμμα σου...
...πάμε τώρα στα διατάγματα της νεωτερικής δικτατορίας της κυβέρνησης της GoldenMan Sachs και της BundensBank- είδατε πως συναδελφώθηκαν οι ΕβραιοΓερμανοί ή ΓερμανοΕβραίοι υπό το αφόρητο βάρος των παράδων, γιατί ο ένας από μόνος του δεν μπορεί να το σηκώσει, χρειάζεται βαστάζο, και εμείς τα υποζύγια κουβαλάμε πατριώτες γλυκού νερού, τι γράφω "γλυκού νερού;", ζελέδες πατριώτες κουβαλάμε- νά γιατί είμαστε ρεζίληδες της Ευρώπης, μας ανασκολοπίζουν ζελεοειδή ανθρωπάρια, ανθρωπάρια έχοντας λίπος αντί για μυαλό! Ω! πόσο το σιχαίνομαι το λίπος αυτό, διότι όταν η Μέρκελ χαστούκισε τον πρωθυπουργό μας, οι εγκέφαλοί του άλλαξαν ευθύς θέση και όταν ο Σόιμπλε χτύπησε φιλικοεχθρικά τον ώμο του Κουβέλη, ο αριστερός του εγκέφαλος μεταπήδησε μεμιάς ωσάν μικρή μπαλαρίνα στον δεξιό και ο δεξιός ευθύς ορθώθει κατασπαράζοντας την ήδη σαπισμένη κυρά Ιδεολογία της Αριστεράς αλά Ελλάδος είδους...
...είμαστε το είδος αυτό των πολιτών που μασά κάθε είδους δικτατορία, τις μασάμε σαν τσίχλες μέχρι που κολλάνε οι οδοντοστοιχίες μας και δεν ανοίγει πια το στόμα μας και αποθνήσκομε ωσάν σκίπνες τον Νοέμβρη, και όσο σκέπτομαι πως το υπουργείο οικονομικών το διευθύνει ένας λογιστάκος-, σαν τα εφιαλτικά έμβια του Κάφκα ή του Ντοστογιέφσι, με πιάνει πανικός-, και σας το έγραψα μην αποταμιεύετε, θα σας τα ξανά πάρουν, εσείς εκεί, πηγαίνετε γρήγορα και πάρτε πίσω τους παράδες σας γιατί θα σας τις κλέψουν τώρα με το νέο "κούρεμα", δεν βαρεθήκατε να σας κουρεύουν;, φαλακροί εγίνατε και κρυώνει η κεφάλη σας και από το κρύο δεν μπορείτε να σκεφτείτε...
...τι άλλο θέλω να γράψω, τι άλλο; Α! ναι, τους τελευταίους στίχους που έγραψα χθες στο μπαρ, μου αρέσει να γράφω στο μπαρ, είμαι άνθρωπος των μπαρ, είμαι κάτοικος των μπαρ, στα μπαρ οξύνθηκε η σκέψη μου, στα μπαρ λέπτυνε η ευαισθησία μου, στα μπαρ κατέβασα όλες μου τις ιδέες-μικρές ή μεγάλες, στα μπαρ ένιωσα πως δεν υπάρχει Ελπίδα παρά μόνο φαντασιώσεις και πως οι φαντασιώσεις έχουν κάτι ερωτικό ενώ, η Ελπίδα γεννιέται ήδη γριά και εγώ δεν κάνω έρωτα με γριές, μήτε με μοντέλα, αλλά με γυναίκες με τσαγανό, λίγο σπάνιο είδος καθότι, η κοινωνία μας τρώει ξύλο από τον χριστιανο-μικροαστισμό της, και όμως, μπαρόβιος δεν νιώθω πως είμαι, όπως κάτι ποιητάδες τύπου Τατσόπουλου και Νιάρχου, αλκοολικός δεν έγινα, μήτε μια σταγόνα τσικουδιάς δεν λιμνάζει στο μυαλό μου, όσο για το αίμα μου, μέσα του ρέει μέλι, παρατηρητής μονάχα υπήρξα της Ηλιθιότητος και των λιπαρών μυαλών, και από ποτά, ξέρω όλων των ειδών τα ποτά-, μέχρι εδώ καλά τα κατάφερα, ε, και αν δεν τα κατάφερα, αυτό ήταν, μέχρι εδώ με έφερε το πεπρωμένο μου, γραμμένο από τη Σίβυλλα: "Πάλι για τον αρχαίο τούτο κόσμο θα μιλήσω και θα πω πως ο ήλιος δεν είναι αρκετός, και πως στην τραγωδία τού Οιδίποδα, το τέλος προϋπήρχε της αρχής, και πώς οι χρησμοί στέκουν πάντα υπηρέτες της Ειρωνίας, και πως οι θεοί έπονται της τραγωδίας του ανθρώπου, και λίγο πριν αποχωρήσω από τη ζωή, θα θυμάμαι και μόνο θα θυμάμαι καθώς, τα συφοριαμένα μου γηρατειά με κρατούν ανήμπορο να δράσω"...

το αιδοίο της γριάς Ελπίδας- Καλό Μήνα...
          

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου