Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Ένα περίεγο συναίσθημα διαχύθηκε...

...μέσα μου, για ώρες αναρωτιόμουν γιατί δεν χαιρόμουν που κυκλοφόρησε το κείμενό μου "Αγράμπελη και Κισσός" από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη...ναι, δεν ένιωσα τη χαρά εκείνη που αισθανόμουν όταν ένα βιβλίο μου έβγαινε στην Αγορά, δηλαδή στην έννομη κατοχή και την κριτική στάση απέναντι στο βάρος που ξεφορτωνόμουν, μα αυτή τη φορά δεν ένιωσα να μου φεύγει κανένα βάρος, αντίθετα ένιωσα μια ιδιότυπη αδιαφορία, όσο και μελαγχολία και όσο προχωρούσαν οι ώρες η κατάσταση ξεδιάλυνε σιγά-σιγά και προς το απόγευμα εντόπισα την αιτία: φταίνε αυτοί οι γαμημένοι δολοφόνοι, οι κουφάλες που εξευτέλισαν ξεπουλώντας τον τόπο μου τον ιερό στους άπληστους τοκογλύφους του γαμημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος που αντικατέστησε τον πολιτικό Λόγο και την κοινωνική και κοινωνιολογική σκέψη...φταίνε αυτά τα αγράμματα και απαίδευτα μα εκπαιδευμένα τσιράκια της GoldMan Sachs ή όποιας άλλης ανάλγητης εκκλησίας πεινασμένων πιστών, γιατί οι τοκογλύφοι, τι άλλο είναι από πεινασμένες ύαινες, ύπουλες που πλησιάζουν το θύμα τους όταν αυτό είναι ανήμπορο ή ετοιμοθάνατο, θρασύδειλοι, δουλεύουν σαν δούλοι συσκεπτόμενοι για το ποιο θα είναι το επόμενό τους θύμα, εντάξει κουφάλες μου, άνανδροι, ανέραστοι, αντιερωτικοί που μέχρι την ψωλή σας ντρέπεστε να πιάσετε, ανώμαλοι που μόνο με βιτσιόζικες καταστάσεις σας σηκώνεται και ίσως να μην εκσπερματώνετε γιατί είστε λαίμαργοι, ελεεινοί, τρισάθλιοι, βρόμικοι μέχρι το μεδούλι σας, γεμάτοι βακτηρίδια, ιούς, μύκητες, μικρόβια, με σάπιους ιστούς, με πηχτούς εγκέφαλους, σαν τον αποτυχημενό ζελέ που έφτιαχνε η μάνα μου, ένας αποτυχημένος ζελές είναι ο νους σας και το σώμα σας ζέχνει από σάπιους αριθμούς- εντάξει ρε γαμημένοι εξευτελισμένοι μαζέψτε όλα τα λεφτά του κόσμου, κλέψτε τα και θα δείτε ότι στο τέλος θα σας μείνει μόνο η τρύπα του κώλου σας και αυτή οξειδωμένη θα είναι...τώρα σας αφήνω, έφτυσα την οργή μου, έκανα την ψυχοθεραπεία μου και αλίμονο σε εκείνους που ακόμα δεν έχουν καταλάβει πως τίποτα άλλο δεν υπάρχει εκτός από τα λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά...χθες τα βρήκα ακόμα μια φορά με τον Διόνυσο, αυτός ο Θεός δεν με αφήνει να πέσω κάτω καταγής αναίσθητος, με κρατά συνεχώς το χέρι και στην καίρια στιγμή μου λέει: ούτε γραμμάριο παραπάνω γιατί θα τους κάνεις το χατίρι αυτών των γαμημένων που κάθισαν πάνω στο κεφάλι σου, αλλά εγώ θα έρχομαι και θα σε παίρνω από το χέρι και θα κάνομε τσάρκα στους γιαλούς της οικουμένης, στα πιο καθάρια νερά του ανθρώπου, αλλά πρώτα πρέπει να βάλεις μια βόμβα στα αχαμνά τους....το ξέρω, το ξέρω, δεν μπορείς, κωλογράφεις στίχους και σκέψεις και κείμενα που θα εκδωθούν δυστυχώς όταν δεν θα υπάρχεις να τα διαβάσεις ως ένας άλλος σε μορφή βιβλίου, ήδη τα έχεις δωρίσει στο Σεραφείμ Βελέντζα, εκείνος, είσαι σίγουρος ότι θα τα φροντίσει, είσαι ένα μαλάκιο και εσύ... 
Παραθέτω ένα μέρος της Αγράμπελης...

Αγράμπελη


Τι λόγια είναι αυτά, ποιανής πατρίδας γλώσσα τα γεννά!
Ποιανής Θεάς το γάλα της σ’ έθρεψε
και είμαι τόσο παραδομένη;

Μπες ανάμεσα στα σκέλη μου,
να νιώσω τη συντριβή σου.
Να μην τελειώσει τούτη η αυγή,
να μην τελειώσει το χάραμά της.
Νά με, σου ανοίγομαι σαν ρόδο μαγεμένο.
Σχίσε με Αητέ όμορφε μου Αετέ μου.
Μην σκέπτεσαι αν ματώσει η ηδονή μου.


’Γάπησέ με, αγάπησέ με, ’γάπησέ με κι άλλο,
μην σκέπτεσαι κι αν πονώ.
Μη λογαριάζεις το κορμί μου,
για σε γεννήθηκε και μη θαρρείς πως άλλο δεν αντέχω.

           


Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Σήμερα θα σας διηγηθώ μιαν ιστορία διδακτική...

Το σύνηθες πρωινό μου...

...έχω διδαχτεί πολλά από τη δική μου Ιστορία τη μελλοντική και η μόνη μου "καταγραφή θα είναι η απόσταση", από απόσταση λοιπόν "με ριπές από φεγγάρια" την καταγράφω, μα τίποτα δεν θα σημειώσω από τη διδαχή...
Η Ιστορία μου αρχίζει ένα βράδυ που με είχε πιάσει αϋπνία εκκωφαντική και σκέφτηκα να προσποιηθώ τον τυφλό και βγήκα φορώντας γυαλιά ηλίου και παίρνοντας το μπαστούνι της μούχλας της εποχής κάθισα σε ένα παγκάκι της προκυμαίας και όσο περνούσαν οι ώρες και οι κάτοικοι μιας άγνωστης πόλης πήγαιναν στα σπίτια τους μέχρι που ερήμωσαν σχεδόν όλοι δρόμοι εκτός από εκείνον που οδηγούσε σε εμένα για όποιον αποφάσιζε να τον πάρει για να συναντήσει εμένα τον τυφλό, με την άκρια του σφαιρικού ματιού μου αντιλήφθηκα κάποιον ογκώδη και αρκετά ευτραφή να έρχεται σιωπηλά φροντίζοντας να μην κάνει τον παραμικρό θόρυβο, άλλωστε φορούσε πλαστικά αθλητικά παπούτσια που φοράνε οι δικηγόροι, οι χρηματιστές, οι γιατροί των άνω Λιοσίων, οι εργολάβοι έμποροι μαύρης και λευκής σαρκός, σε συμφωνία με τα αρμόδια υπουργεία, και όταν πια πλησίασε αρκετά αντιλήφθηκα ότι είχε πλακατζήδικη διάθεση- δηλαδή να με ρίξει στη θάλασσα... και πράγματι ήρθε από πίσω μου που πάντα παρίστανα τον τυφλό και με άρπαξε από τις μασχάλες και με σήκωσε σαν πούπουλο καθώς η λεπτότητά μου το επιτρέπει και με πήγε στην άκρη της προκυμαίας, εγώ φυσικά ήδη κρατούσα το μπαστούνι από το ιστό και την τελευταία στιγμή που με πετούσε στη θάλασσα, πέρασα τη χειρολαβή στη ζώνη του και τον πήρα μαζί μου, μα εσύ είσαι τυφλός πρόλαβε και ούρλιαξε από τον τρόμο του γιατί κατά κακή του τύχη δεν ήξερε κολύμπι- τον άφησα να πνιγεί δίχως καμιά τύψη ή συμπόνια γιατί τα τσογλάνια θέλουν πρώτα να γευτούν τον πνιγμό και μετά τον ανασκολοπισμό και μου αρέσει που μισώ, όποιος δίκαια μισεί είναι λένε υγιής και ευφυής...ας παραθέσω τώρα έναν στίχο που μου άρεσε της ποιήτριας, Βίκυ Δερμάνη: "λαίμαργα μασάει τον καιρό κι όλο περιμένει" ...
  

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Τη Σιωπή της Θάλασσας...

...πάντα την ένιωθα ως την απόλυτη σιωπή, με κυρίευε, μα αυτή η χαραμάδα...
...φωτός που με βγάζει σε μια άλλη σιωπή, με εξουθενώνει, δεν είναι κανείς πίσω από αυτή- ναι, η σιωπή των αγαπημένων είναι ο απόλυτος θρήνος, το απόλυτο κενό- ας σωπάσω λοιπόν, δεν θέλω να θυμάμαι και με την ευκαιρία παραθέτω τα δύο τελευταία κομμάτια του κειμένου μου: "Αγράμπελη και Κισσός" που θα κυκλοφορήσει αυτή την εβδομάδα από τον Εκδοτικό Οίκο: Γαβριηλίδης, γιατί στην καρδιά του ερωτικού άνδρα, και όχι σεξομανούς, η αισθηματολογία δεν έχει χώρο-, τα αισθήματα κάπως, κάπου, κάποτε βρομίζουν, ενώ τα συναισθήματα, σαν από θαύμα μένουν άδολα και ανόθευτα...

Κισσός

Πώς να σε δω ολόκληρη;
Πώς να χωθώ στην πλέρια Ομορφιά σου;
Ωσάν αιθέρας διαχέεσαι εδώθε και ολούθε.
Ρέει το αίμα σου καυτό από τις ρίζες στα κλωνάρια.
Σαν έφηβος πλαγιάζω εγώ στην εύφορη κοιλιά σου,
σαν ασπίδα ορθώνομαι εσέ να προφυλάξω.
Στολίδι ανεκτίμητο, ζωγραφιστός ο αφαλός σου,
το μυστικό μου καλά κρατεί ως άρρητο λόγο.
Δέξου τον ευγενικό μου φαλλό-
τη λόγχη της καρδιάς μου.
Όλα προέρχονται από σε,
Μεγάλη Αγαπημένη.
Θάνατο διπλό ο χάρος θα χαρεί στον θάνατό μας.
Στον τελευταίο λόγο θα σταθώ,
καλά είναι τα δικά μας κατορθώματα τα πατρικά,
και όσοι πορνεύουν την αρετή,
για εκείνους θα πολεμήσωμεν με όλα μας τα μέλη.

Αγράμπελη

Γαρμπής ή Ζέφυρος ποτέ δεν θα μας κλονίσουν.
Σφίξε με και σφίξε με και ξανά σώριασέ με.
Γλυκά με συνθλίβουν οι τόποι τού κορμιού σου.
Συνέτριψε τους κρύσταλλους μαστούς μου.
Ω! πόσο γλυκά ακουμπάς τα χείλη σου
στο φαλλικό μου αιδοίο.
Ρέουν οι χυμοί του αργυροί στα εύγλωττά σου χείλη.
Λούσε με ξανά με την ορμή τού σπέρματός σου.
Η ψυχούλα μου αναρριγά,
κλυδωνίζονται οι γλουτοί μου,
ανέβα τους κι από τις κορφές τους αγνάντεψε αψηλά
τις αρχοντιές του κόσμου
- όλα είναι ζωγραφιστά –
ζωγραφιές είμαστε και οι δυο μας.

Θέλω να σε γεννήσω.

  


Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Antonio Tabucchi...

Ελπίζω Antonio να σου αρέσει η παραπάνω προσωπογραφία σου που πέτυχα το Σεμπτέμβριο του 2002 στο ξενοδοχείο Intercontinental ...  

...Ω! Θλίψη, Ω! θλίψη, φίλε μου Antonio, έγω έπρεπε να έφευγα και όχι εσύ πρώτος, ποια λόγια σου πήρες και έφυγες, στερώντας μας την άκρα ευαισθησία σου και την ανθρώπινη τρυφερότητά σου, πώς μπορώ να ανοίξω ξανά βιβλίο σου δίχως να σε θρηνώ βαθειά και ανείπωτα- Φίλε μου...δεν αντέχω να θάβω πλέον Φίλους, δεν αντέχω να θάβω ευαισθησίες και καλοσύνες και μορφές του κόσμου- ενός κόσμου που για αυτόν πάσχισες να οδηγηθεί στην ψυχή του...ο κόσμος έχασε ακόμα ένα κάτοπτρό του...Ω! Θλίψη, Ω! Θλίψη, δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα σου εκείνο που στύλωσες στο δικό μου βλέμμα... δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο, ένας βαρύς και μεγάλος κόμπος στάθηκε στο στήθος μου...
"Πρέπει να ξέρεις να κρατάς το πινέλο για να δεις τους αγγέλους"... έγραψες...
Ξέρω ότι το κρατάς και εκεί που πήγες και σύντομα θα έρθω και εγώ με το δικό μου ταπεινό πινέλο...τι άλλο να γράψω;, σαν να πέθανε ο δίδυμος αδελφός μου...       

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Οι κοι Παπακωσταντίνου και Σηφουνάκης...

...είναι ένα αχτύπητο δίδυμο...τους άκουσα χθες να μιλούν στη Βουλή των ανθελλήνων βουλευτών πάνω στο Ελληνικό- στο μεγάλο αυτό φιλέτο γης, εύκολη πηγή μαύρου χρήματος και οφθαλμοφανές ξεπούλημα πλούτου, από την απόφασή τους να αυξηθεί η δόμηση- ο πρώτος είπε: "Σε καμιά ευρωπαϊκή πόλη, (γιατί κατά τα άλλα είμαστε ευρωπαϊκή πόλη-ας καγχάσω), δεν υπάρχει τόσο μεγάλο πάρκο"... (αν υποθέσομε ότι δεν υπάρχει, που υπάρχει αν λάβομε υπόψη τα ποσόστα πρασίνου που αναλογεί σε κάθε κάτοικο, αλλά καθότι αμόρφωτος πολιτικός, τι άλλο πιο ανόητο θα έλεγε), το πράσινο στο λεκανοπέδιο της Αττικής βρίσκεται στο χαμηλότερο ποσοστό από κάθε άλλη πόλη της Ευρώπης, λιγότερο από 2,5% ανά κάτοικο, και επειδή για τον κο Παπακωνσταντίνου δεν υπάρχει, εμείς εδώ οφείλομε, έχομε χρέος στην Παναγία και στους Αγίους Αποστόλους να το  διαγουμίσουμε, πώς αλλιώς θα αποδεικνύαμε πως είμαστε απολίτιστοι και συνάμα χριστιανιοί- τι να το κάνουν το πράσινο οι χριστιανιοί- αυτοί αναπνέουν με τις ανάσες του θεού τους-, εμείς θέλομε μπετόν, υψηλά κτίρια, πλαστικό γκαζόν...
Αγαπητή μου Αριάδνη, έχω καιρό να σε αναγορέψω, αλλά γίνονται τόσα παράλογα και αλλόκοτα πράγματα που τα έχω χαμένα και ας ξεκινήσω.
1ο: Έχομε μια εγκάθετη χούντα οικονομίστικης δομής με έναν εγκάθετο πρωθυπουργό, ο οποίος τοποθετήθηκε από τα αφεντικά του να εκτελέσει τα σχέδιά των και συνάμα να εξανδραποδίσει, εξευτελίσει και ταπεινώσει τους Έλληνες πολίτες.
2ο: Τα υποκείμενα/πιόνια τα οποία κινούνται κατά τις εντολές τής διεθνούς τοκογλυφίας και ονομάζεται κυβέρνηση, ξεπωλούν ό, τι νάναι, ακόμα και το χαρτί τουαλέτας.
3ο: Τα Μνημόνια, έφεραν τα πάνω-κάτω και αποκαλύφθηκε το ακριβές μέγεθος των πολιτικών- μικρόβια.
4ο: Μερικοί, που μάλλον σχιζοφρενείς πρέπει να τους ονομάσω, δεν ψήφισαν το δεύτερο Μνημόνιο και διεγράφησαν- κακώς ηλίθιοι αρχηγοί των τριών κομμάτων τους διαγράψατε- αλλά ψήφισαν τη νέα δανειακή σύμβαση που περιείχε το Μνημόνιο Β!- σχιζοφρένεια, με την ελπίδα να τους ξανά δεχτεί το άθλιο κόμμα τους-, έ, υπάρχει μεγαλύτερη κατάντια ανθρώπου;
5ο: Τα δυο μεγάλα κόμματα- ο Δίας να τα κάνει μεγάλα- πιστεύουν στην αυτοδυναμία- jesus christ- οι ευρωπαίοι εταίροι μας/εκβιαστές επιθυμούν διακαώς να συνεχίσει να κυβερνά αυτό το τερατόμορφο σχήμα.
Το Κ.Κ.Ε. επιμένει στο να εξέλθουμε από όλα, ακόμα και από τους εαυτούς μας και να κραδαίνομε πάνω από τα κεφάλια ολονών σταλινικά σφυροδρέπανα από βαμβάκι. 
Ο Σύριζα λέει έξω από το ευρώ- μα το πρόβλημα δεν λύνεται από το να εξέλθουμε πανηγυρικά από το ευρώ. 
Η Δημ-Άρ. διά στόματος του κου Κουβέλη απεφάνθη, η Δημ-Άρ. δεν θα γίνει κολυμβήθρα του Σιλωάμ, και έγινε.
Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, των πάλαι ποτέ στελεχών της Ν. Δ., και όσα άλλα παρτσάδια προέκυψαν από τη ρουφήχτρια δίνη του οικονομίστικου χρηματοπιστωτικού τοκογλυφικού ηλίθιου συστήματος, που μόνο ηλίθιοι, μα άπληστοι και ανάλγητοι μπορούσαν να στήσουν, ωσάν μια τεράστια πυραμίδα, γιατί περί Πυραμίδας πρόκειται το σύστημά τους, αγωνίζονται και εκλιπαρούν τώρα να τους ξανά δώσομε δουλειά ψηφίζοντάς τους. Σίγουρα θα ψηφίσω, αλλά όχι Αριστερά, έπαυσε να με θέλγει αυτή η ωραία γυναίκα ύστερα από όλα αυτά που έγιναν και ειπώθηκαν από το στόμα της, δεν κράτησε ούτε ένα λόγο της και φανέρωσε ότι, οι θαυμαστές της και οπαδοί της δεν γνωρίζουν τι ποιεί η δεξιά χειρ, αλλά μήτε και οι δεξιοί δεν γνωρίζουν τι ποιεί η αριστερά χειρ- ο δε Σαμαράς, το έχω ξανά γράψει, είναι μικρός, πολύ μικρός, συνιστά την ενσάρκωση της ηλιθιότητας, ο δε Βενιζέλος συνιστά την προσωποποίηση και ενσάρκωση της πονηράδας- έτσι καλούμαστε να ψηφίσομε ανάμεσα στην πονηράδα και την ηλιθιότητα, αλλά και τον καιροσκοπισμό της Αριστεράς, και επειδή δεν θα με τρελάνουν αυτά τα υποκείμενα θα ψηφίσω... μαντέψτε το....
Θα ψηφίσω εκείνο το κόμμα που θα μου υποδείξουν οι καπνιστές...                             

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Ελάχιστα τα Κέρδη Πάντα θα Είναι...

"Μπροστά στην απεραντοσύνη αυτού του Ωκεανού, νιώθεις σχεδόν ανεπαίσθητα την επιθυμία να κάνεις σκέψεις μάλλον βαθιές. Εγώ πιστεύω στη φύση, στους έρωτες, στις αγάπες, στις φιλίες, σε αυτό το μαγευτικό τοπίο που κοιτώ, στη δουλειά μου, στους συντρόφους μου. Μου αρέσει ο κόσμος. Αγαπώ τη ζωή και ίσως για αυτό η ζωή μου ανταποδίδει την αγάπη της. Στ' αλήθεια θεωρώ πως είμαι τυχερός άνθρωπος. Με τα πάνω μου και τα κάτω μου, όπως όλοι- αλλά τυχερός." *

Όταν διάβασα το παραπάνω, είπα μέσα μου, μα αυτό το έχω πει και γράψει εγώ πριν λίγα χρόνια, μόνο που αντί τη λέξη Ωκεανός υπάρχει το Πέλαγος, και αν κοιτάξω την ημερομηνία τής 1ης έκδοσης του βιβλίου- 1997, μάλλον την ίδια χρονιά το γράψαμε και οι δυο μας. Έκλεισα το βιβλίο και βυθίστηκα σε σκέψεις μάλλον βαθιές- για λίγη ώρα έγινα ξανά ποδηλάτης και πήγαινα προς τα πίσω, εκεί πίσω στα παιδικά μου χρόνια, πίσω από τα βαριά πέτσινα πετάσματα της βρόμικης αυτής εποχής όπου τα πάντα έχουν αποδιαρθρωθεί, σπάσει, έχουν αφανιστεί και αυτό γιατί το θέλησαν είκοσι υπανθρωπάρια στήνοντας σιγά-σιγά κρυφά και ύπουλα το χρηματο-πιστωτικό σύστημα κάτω από τα κλειστά μας μάτια. Δεν το πέρναμε είδηση, δεν το πέρναμε, ροφούσαν τη θάλασσα στις τράπεζές τους, αλλοίωναν τις τομάτες μας στα ταμεία τους, άλλαζαν τα τοπία μας οι σκοτεινές τους συσκέψεις, αφάνιζαν το μέλλον των παιδιών μας οι διαστροφικές τους σεξουαλικές επιθυμίες-αποφάσεις, καταξευτέλιζαν τον αγρότη και εξαπόνδριζαν τον καλό επιχειρηματία, ανασκολόπιζαν τις αγελάδες και στη θέση τους τοποθετούσαν πλαστικούς μαστούς γεμάτους με χυδαίο γάλα...
...λοιπόν, τα παραπάνω εντός εισαγωγικών λόγια είναι του Μαρτσέλο Μαστρογιάννη, του ηθοποιού, που δεν ήταν ηθοποιός, συμβατικά τον αποκαλώ ηθοποιό, για μένα στάθηκε ένας ανθρώπινος χαρακτήρας που είχε την τύχη να παρουσιαστεί ενώπιόν μας σε όλες του τις εκφάνσεις... ταυτίστηκα πολλές φορές με εκείνον, ιδιαίτερα στις ταινίες του Αντονιόνι και του Φελίνι- άλλοτε μελαγχολικός βυθισμένος στα υπαρξιακά διερωτήματα, άλλοτε παιδί, άλλοτε συνεπαρμένος από την ομορφιά μιας γυναίκας ξεχωριστής και όταν πέθανε, οι Ιταλοί έκλεισαν την Πηγή Trevi και την βύθισαν στο σκοτάδι-, ήταν η πηγή όπου γυρίστηκε η εκπληκτική σκηνή της ταινίας "Dolce Vita" με την έξοχη Ανίτα Έγκμπεργκ-, αυτό για μένα σημαίνει Πολιτισμός και βαρβαρότητα σημαίνει η άρνηση του Αρσένη, (πρώτου Τσάρου της γελοίας οικονομίας μας που κατασπατάλησε εκατομμύρια τότε δραχμές για τις περίφημες προβληματικές-ψηφοφόροι γαρ του ελεεινού Πασόκ- ανέκαθεν ήταν ένα ελεεινό μόρφωμα), να χρηματοδοτηθεί ο Γ. Ξενάκης για ένα πολυσύνθετο έργο πάνω στο τότε αντίστοιχο "Μνημόνιο" της 21ης Απριλίου-, ναι, αυτό σημαίνει βαρβαρότητα, μα όλοι οι του πασόκ, πλην ολίγων εξαιρέσεων για αυτό και παραιτημένοι, ήταν και είναι βάρβαροι, μα και μόνο το γλωσσικό τους ιδίωμα, που στραπατσάρει την ευγενική μας γλώσσα, το αποδεικνύει περίτρανα... και νάσου και ο ολίγος μαϊντανός- ο Μπαμπινιώτης, υπερασπιστής τάχα της Ελληνικής Γλώσσας να συμπράττει με τους βαρβάρους... όλα έχουν χάσει το νόημά τους, χάσαμε τον μπούσουλα, τα καλούπια θρυμματίστηκαν και εγώ, και εγώ, τι εγώ;, αααααααααα! εγώ σήμερα, που είναι Τετάρτη, θα διαλύσω ακόμα μια φορά το συκώτι μου να πάει στο διάολο ο ύπνος μου κι αυτό γιατί δεν θέλω να κοιμάμαι πια, δεν θέλω να κοιμάμαι μα μήτε να θυμάμαι, θέλω να ζω τα τελευταία μου χρόνια τόσο έντονα όσο να φτάσω στην αυτοέκρηξή μου γιατί ο άνθρωπος αν δεν συμμετέχει στο πανηγύρι της ζωής, είναι άχρηστος και βλαπτικός για τους υπόλοιπους... ναι είμαι τυχερός.
(Τη φωτογραφία την αφιερώνω στο Πασόκ- έτσι έρημο και τυφλό να ζητιανεύει κι ας είναι τραβηγμένη το 1967- γαμώτο! πώς φεύγουν τα χρόνια, σαν τσιγαρόσημα)  

...γρήγορα πίσω, εκεί στην εποχή των ποδηλάτων, στην εποχή της Άννας και της Μαρίας και των πρώτων σπερματοζωαρίων και οργασμών- Μαρτσέλο όπου νάναι θα πίνομε μαζί τα όσα εύγεστα γευτήκαμε στη ζωή, τα άλλα ας τα γεύονται οι άλλοι και ας ζούνε μέσα στους εμετούς τους... 
-------
*Μarcello Mastroianni: "Mi ricordo, si, io mi ricordo".
Μετ. Λυδία Τρύφωνα, εκδ. ΑΙΩΡΑ                 

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Η Κα Λαγκάρντ πρέπει να είναι αμόρφωτη...

...και αυτό γιατί βλέπει μονάχα αριθμούς για αυτό και δήλωσε για τη χώρα μας- χώρα προδοτών ευκολόσκυφτων πολιτικών, μάλλον κουρδισμένων- "πρώτα επώδυνα μέτρα και μετά ανάπτυξη" που σημαίνει: πρώτα θα ξεπουλήσετε τον πλούτο τής χώρα σας σε μας που έχομε κεφάλαια και χαρτιά, (χαρτιά μάς δάνειζαν, δηλαδή, τίτλους του αέρα, και μάλιστα με τοκογλυφικά πανωτόκια και τώρα παίρνουν αληθινά χρήματα)... ...όμως, ξεπουλώντας τον πλούτο μας, στο βάθος του χρόνου δεν θα είμαστε πάλι φτωχοί; 
Κα Λαγκάρντ μην υποβιβάζετε τη νοημοσύνη μας, μια οικονομική δολοφόνος είστε, όσο και προστάτιδα μικρών δολοφόνων, των τροϊκανών-, που συνεχώς κουβαλούν τσάντες με όπλα ντυμένοι ως πράκτορες της CIA ή της Mosant-, και τίποτα παραπάνω, βέβαια, δε λέω, είστε κομψή, κομψοτάτη πάντα σε κάθε σας εμφάνιση, Γαλλίς γαρ και Ιέρεια της τοκογλυφίας...
...λοιπόν, μικρά μου ανθρωπάρια, και σεις μικρέ μου Περισαρίδη(;) οικονομολόγε που σε άκουσα χθες να αναλύεις τα οικονομικά μέτρα που αποφάσισαν οι ξένοι για τη χώρα μου, (εδώ θα ήθελα να ήξερα τι θα απαντούσες όταν κάποιος άλλος αποφασίσει για του οίκου σου, λιμοκοντόρε), και που οι αναλύσεις σου, δεν ήταν παρά μέτρα τοκογλυφικού συστήματος και όχι μιας αληθινής, πραγματικής οικονομίας που έχει σχέση με τον κοινωνικό πολιτισμό και την ευημερία και τη μόρφωση, αλλά για το κέρδος ολίγων φονιάδων-, οι αριθμοί χωρίς την ανθρώπινη ψυχή και συμμετοχή, το ξέρετε πολύ καλά οδηγεί στην αναρχία ή στην καλύτερη περίπτωση, στην εξέγερση-, στα σκοτεινά σας διαμερίσματα της άπληστης τοκογλυφίας ο ένας δολοφονεί τον άλλον και όπως σας κοίταζα στην γυάλινη οθόνη, πράγματι σας έβλεπα σαν ένα γυάλινο αντικείμενο που με μια και μόνη μου κίνηση θα σας έκανα θρύψαλλα και αυτό γιατί ανόητε νομπελίστα, που με περίσσιο τόνο σας ανήγγειλε η αντιπαθέστατη παρουσιάστρια, τις δομές αλλάζεις, τις δομές αλλάζεις πρώτα!!! ηλίθιοι, μάλιστα, η κα Λαγκάρντ, άθελά της ξεστόμισε ξεστόμισε μιαν αλήθεια ότι, αν δεν ήταν η Κίνα η οικονομία θα κατάρρεε- ποια;! η Κίνα, που παράγει τα πιο ευτελή προϊόντα έγινε η πλουσιότερη χώρα του Κόσμου και αγοράζει τα αμερικάνικα πολεμικά bonds της άθλιας Αμερικής των παχύσαρκων Αμερικανών, ε, αν αυτό εννοείται ως οικονομία, ε, εγώ είμαι panda. Βέβαια, αν έρθει η ώρα της έκπτωσης της Κίνας, που θα έρθει, και τότε θα ζητά τα δανεικά από την Αμερική, τότε ναι, θα καταρρεύσει η οικονομία, περισσότερο όμως της Αμερικής... τώρα ως προς τα φτηνά μεροκάματα, τα οποία οδηγούν στην ανάκαμψη και στον ανταγωνισμό, είναι ένα τεράστιο ως ηλίθιο ψέμα, κε Περισαρίδη, την ανάκαμψη και τον ανταγωνισμό την επιφέρουν τα καλά προϊόντα, παράδειγμα, είδατε πώς έκλεισαν τα εργοστάσια της Basf, Mosanto, Samrok, σε χώρες που οι πολίτες τους έπαυσαν να καταναλώνουν πλαστικά και μεταλλαγμένες τροφές;
Αμόρφωτε Περισαρίδη και αμόρφωτη Λαγκάρντ- ίσως θύματα της αριθμολαγνείας -δεν είστε παρά σημαδούρες των καιρών, το ίδιο συμβαίνει και στο χώρο της τέχνης: ψεύτικα, αισθητίστικα αντικείμενα που οι λάγνοι ιστορικοί και κριτικοί τέχνης τα υπερασπίζονται ως έργα τέχνης και όπως όλη η γη γυρίζει, έτσι και όλα αναποδογυρίζουν και έρχεται η ώρα της αλήθειας- στη χώρα μας ας μην την περιμένομε αυτήν την ώρα, είναι η χώρα της ανανδρίας -και τότε τι θα λένε οι οικονομολόγοι και οι της τέχνης κριτικοϊστορικοί, πάλι μπούρδες θα λένε γιατί αν δεν μπορείς να δεις το μελλοντικό εκατοστό από τις μυτές των παπουτσιών σου: γάμησέ τα, τσαλαπάτησέ τα, φτύσ' τα... 
...σας αφήνω, πάω να κλάψω αγκαλιά με το panda μου... 
Να και ένα ζουμπουλάκι για την κα Λαγκάρντ να το βάλει στο πέτο της και να παριστάνει την Ιέρεια των δολοφόνων και ας πυροβολεί ο καθείς μες στις εφορίες...                   

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Η Προσέλευση των Αμνών έφτασε τις 230.000...

...230.000 εκτιμάται ο αριθμός των αμνών που προσήλθαν στις κάλπες να ψηφίσουν μόνο έναν και μοναδικό υποψήφιο τσομπάνη βγάζοντας άναρθρες κραυγές ή το περίφημο: μπεε, μπεεε, μπεεεε... χαίρομαι που και ο κος Σταύρος Λυγερός αποκαλεί το Πασόκ ως φυλή πολιτικού μορφώματος και ως φυλή έχει τον φύλαρχό της έχει και τον μάγο της... μέχρι χθες φύλαρχος ήταν ο πατριώτης George Papandreou με μάγο τον Βενιζέλο, τα πράγματα άλλαξαν, πάμε για μια νέα Σοσιαληστική Δημοκρατία-, όπου σε αυτή κανείς δεν συλλαμβάνεται, κανείς δεν διαπομπεύεται, κανείς δεν εξορίζεται, μόνο διαφεύγει-, με φύλαρχο τον πρώην μάγο: Βενιζέλο... ψάχνω να βρω τον νέο μάγο της Σοσιαληστικής Κινηματικής Δημοκρατίας... και αντί αυτού εντόπισα ασθενείς με Πάρκινσον και Αλτσχάϊμερ έχοντας την μορφή τεράτων, ευτυχώς έφτασαν μέχρι τις 230.000, και φυσικά αν θέλομε το πιστεύομε... 
τα παραπάνω τέρατα ψήφισαν τον πιο επικίνδυνο από τους επικίνδυνους Φυλάρχους και αυτή τη στιγμή σκέφτηκα πως τα τέρατα αυτά πρέπει να ζούνε σε έναν περιφραγμένο σταύλο και δεν πέρνουν χαμπάρι το τι γίνεται γύρω τους, και γιατί να το γνωρίζουν;, τους ταΐζουν, τους ντύνουν, τους εκπαιδεύουν, τους εμποτίζουν με απάθεια και αναλγησία και κατορθώνουν να τους τυφλώνουν... δεν μπορούν να δουν τους συμπολίτες τους που υποφέρουν, δεν μπορούν να δουν τα υποσιτισμένα ή και πεινασμένα παιδιά πολλών δημοτικών σχολείων, δεν μπορούν να δουν τα λουκέτα των μικρών ή μεσαίων καταστημάτων, τις εξώσεις, τις υφαρπαγές μικρών ή μεσαίων, τίμιων πάντα, περιουσίων, δεν μπορούν να δουν τον εξευτελισμό τους τελικά... τελικά, κε Βενιζέλο, σας ψήφισαν 230.000 εξετευλισμένοι και ευτελισμένοι δούλοι του ανταλακτικού σας συστήματος που στήσατε έξω από τις εκκλησίες: της Σοσιαληστομανίας, και φυσικά είστε ευτυχισμένος και ξέρετε κάτι;, σας ταιριάζει να είστε φύλαρχος, πέρα που οι φύλαρχοι είναι πάντα ευτραφείς και δυσκίνητοι και αναρωτιέμαι: η φυλή σας, που ρημάζει τη χώρα μου θα βρει ποτέ τον τιμωρό της; Απαντώ: Όχι, και δεν λυπάμαι και δεν θλίβομαι αφού δεν μπορώ να εξεγερθώ και αφού δεν μπορώ να εξεγερθώ, οφείλω να αποδεχτώ και τη δική σας και τη δική μου κατάντια, μόνο που δεν χωρά εδώ ο στίχος του Σοφοκλή: "Καλά ήταν ως εδώ"... αντίθετα, ήταν εγκληματικά και προδοτικά... 
...χθες είδα έναν εφιάλτη, είδα ένα ζώο να έχει 4 μάτια και απερίγραπτο, πότε έμοιαζε με τούτο και πότε με το άλλο, η μορφή του όμως παρέμεινε ίδια: είχε τη δική σας κε Βενιζέλο και εύχομαι να έρθουν έτσι τα πράγματα που να μην γίνεται ποτέ Πρωθυπουργός, γιατί αν γίνεται θα σημαίνει πως όλοι οι συμπολίτες μου μεταλλάχτηκαν σε απερίγραπτα ζώα, θα μου πείτε: και σε σένα βρε ανόητε Σκοπελίτη τι σε κόφτει αφού θα έχεις ψοφήσει; Με κόφτει και μου παρακόφτει, αλίμονο αν οι πολίτες, δηλαδή, οι άνθρωποι του κοινωνικού πολιτισμού δεν νοιάζονται για τις γενιές που έρχονται καθότι το μέλλον κείτει στο παρελθόν... εύχομαι να πάθετε σύντομα καρδιακό επεισόδιο ή ανεύρυσμα ή εγκεφαλικό, αλλά γρήγορα, πολύ γρήγορα, πριν τον δικό μου ψόφο... 
...πίσω κείται η ελπίδα μου, μηδαμινή μα κείται και αυτό είναι καλό, θα ψοφήσω μετά από εσάς κε Φύλαρχε...                            

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Ο κος Παπακωνσταντίνου και ο κος Σηφουνάκης...

...είναι τα τσιμεντένια όντα, από 60% κάλυψη με τσιμέντο το αεροδρόμιο του Ελληνικού, αυξήθηκε σε 70%...
Κοι Παπακωνσταντίνου και Σηφουνάκη, σας προτρέπω αύριο να αυξήσετε τη δόμηση στο 90% ούτως ώστε να είστε συνεπείς με την απαιδευσιά σας και όχι με την εκπαίδευσή σας καθώς έχετε εκπαιδευτεί να είστε σε όλη σας τη ζωή δούλοι, τσιράκια, υπάλληλοι και γενικά όντα σοσιαληστικά-, δηλαδή να κλέβετε την κοινωνία-, είστε τα τσιμεντένια αναίσθητα και ανάλγητα όντα και τίποτα παραπάνω και πούσαι Σηφουνάκη, μην τυχόν και με χαιρετήσεις στο αεροπλάνο ή έξω από το εκλογικό τμήμα ή έξω από καμιά καφετέρια ή καφενείο ή μπαρ της Μυτιλήνης όταν με δεις γιατί θα φας στη μούρη τη μεγαλύτερη προσβολή που θα φας ποτέ στη ζωή σου ρημαχτές της χώρας, ξεπουλητές του τόπου μου...δεν μπορώ να γράψω άλλο, ξεχειλίζω από οργή, θυμό, εκδίκηση- η ανημπόρια μου με καταθλίβει και με κάνει να νιώθω ότι είμαι συνεργός σας...διαλύστε τα όλα, κάψτε τα όλα, κάνετέ τα όλα τσιμέντο και δεν ξέρετε πόσο εύχομαι νάναι και ο τάφος σας τσιμέντο γιατί όπου νάναι θα ψοφήσετε...
Η παραπάνω φωτογραφία είναι του Βασίλη Σκοπελίτη, μου άρεσε πολύ, φανερώνει το μαύρο πυκνό σκότος που μας καλύπτει, τίποτα στο φως, τίποτα στην διαύγεια, τίποτα στην ελπίδα...            

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Καλημέρα, Ελένη...

...χθες δεν κοιμήθηκα διόλου...μα πώς ήταν δυνατό να κοιμηθώ, χθες σε ακολουθήσαμε στην τελευταία σου διαδρομή, δεν μιλούσες μα ήμουν σίγουρος πως άκουγες τα βήματά μας πάνω στον άθλιο δρόμο από τσιμέντο που οδηγούσε στον μικρό σου τάφο...σε ενταφιάσαμε Ελένη, το καταλαβαίνεις;, σε ενταφιάσαμε. Δεν ξέρεις τι πίκρα άφησες πίσω σου, ο Κώστας θρηνούσε τόσο που ο θρήνος του έσχισε ακόμα μια φορά την καρδιά μου...δεν ξέρω Ελένη αν άλλος άνδρας σε αγάπησε τόσο όσο ο Κώστας, όσο για μένα, το μόνο που θα σου πω είναι ότι δεν κράτησες την υπόσχεσή σου...όταν έφευγες από κοντά μου, όταν μέσα σου ο Στέλιος είχε τελείωσει ή τέλειωνε, θυμάμαι τα λόγια σου, είπες: "Εμείς κάποτε θα ξανά συναντηθούμε"...δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοοούσες, και σε φίλησα, και με φίλησες και έφυγες για καλοκαιρινές διακοπές...επέστρεψες με τον νέο σου αγαπημένο.  Είχαν περάσει κιόλας 7 χρόνια από την πρώτη μας μυστική συνάντηση, Άνοιξη του 1972 στην οδό Τσακάλωφ, σε ένα από τα φωτογραφικά μου εργαστήρια...είχαν περάσει 7 χρόνια, όμορφα χρόνια, ευτυχισμένα χρόνια, σκληρά χρόνια, χρόνια με θυμούς και επανασυνδέσεις, ζήλειες, γέλια, εκδρομές, αντιηλιακά, κρέμες, καθρεφτάκια, ομπρέλες παραλίας, Βασιλικά Εύβοιας, Μυτιλήνη, Παρίσι...θυμάμαι, (το 1976;, ναι, τότε ήταν), που είχατε φύγει, εσύ και ο Κώστας, μερικές ημέρες πρωτήτερα στο Παρίσι και θα ερχόμουν μετά μαζί με την Λίλιαν-, που τόσο σε αγαπούσε και με μάλωνε για τις άδικες συμπεριφορές μου απέναντί σου, δύσκολη εσύ, δύσκολος εγώ, ε, ναι, δεν μπορούσε να γινόταν αλλιώς-, στο μεταξύ θα με είχες ενημερώσει σε ποιο ξενοδοχείο θα μένατε, για κάποιο λόγο, που δεν θυμάμαι τώρα, δεν με ενημέρωσες, ίσως γιατί ήρθαμε νωρίτερα τρεις μέρες από την καθορισμένη μέρα.
Όταν φτάσαμε απόγευμα στο Παρίσι με την Λίλιαν, βάλθηκα να βρω το ξενοδοχείο που μένατε, και αρχίσαμε να γυρνάμε τους δρόμους του Καρτιέ... και κάποια στιγμή σταμάτησα σε ένα από τα πολλά και είπα στη Λίλιαν: "Σε αυτό το ξενοδοχείο μένουν". Μπήκαμε και ρωτήσαμε αν μένατε εκεί, και πράγματι μένατε εκεί. Σκέψου, βρήκα το ξενοδοχείο και μάλιστα με τη μία, θέλω να πω πως, δεν ήταν η δεύτερη φορά που ρωτούσα. Τώρα πώς έγινε αυτό, ακόμα να το εξηγήσω, πάντως έγινε...
...Jadis, si je me souviens bien, ma vie etait un festin ou s' ouvraient tous les coeurs, ou tous les vins coulaient...Κάποτε, αν θυμάμαι καλά, η ζωή μου ήταν μια γιορτή όπου όλες οι καρδιές ήταν ανοιχτές και όλη η μέθη κυλούσε-, αρχίζει ο Rimbaud το ποίημά του: "Μια Εποχή στην Κόλαση" και τελειώνει, "-et il me sera liosible de posseder la verite dans une ame et un corps"...
δικαιούμαι να είμαι κάτοχος της αλήθειας σε μια μόνο καρδιά, σε ένα μόνο σώμα...
Είναι αλήθεια, όλες οι καρδιές ανήκουν σε Μια, σε εκείνη που μας ανοίγει πρώτη το δρόμο για την ανακάλυψη όλων των άλλων Σωμάτων, όλων των άλλων Ερώτων, και είναι η άδολη, αλλιώς δεν μπορείς να ξανά ερωτευτείς, να ξανά λατρέψεις το σώμα, το τελετουργικό σώμα, το απόγυμνο σώμα και όχι το ντυμένο με πρόσκαιρες ανάγκες και ευτελείς ανασφάλειες.
Ελένη, τελειώνω, δεν ξέρω αν θα επανέλθω, οι αναμνήσεις είναι σκληρές, όσο και τρυφερές, μα η τρυφερότητά τους είναι εκδικητική, με καταστρέφει ολοσχερώς, δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα, δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα, έτσι και αλλιώς όλα είναι πίσω μου πλέον, έφτασα στην ηλικία αυτή που το μέλλον μου κατοικεί στο παρελθόν, για αυτό έγραψα, δεν ξέρω αν θα επανέλθω αφού το κατοικώ...κατοικώ το παρελθόν όλων των γυναικών που ερωτεύτηκα και όλα τα σώματα που λάτρεψα.
Μη φύγεις, μη φεύγεις, στάσου ακόμα λίγο εκεί κάτω από την ομπρέλα του καλοκαιριού στην Αμοργό, η ντομάτα, το τυρί, ο ήλιος, τα πέλματά σου, η ράχη σου, το ανοιχτό σου γέλιο, τα μεγάλα σου εκφραστικά μάτια...μα πού πήγαν όλα αυτά;, ε, αυτή είναι η ζωή, μπρος λοιπόν ζήσε τον θάνατό σου όπως έζησες τη ζωή σου τότε που ήσουν ακμαία και ευτυχισμένη, εμείς θα σερνόμαστε ανάμεσα στη φθορά και την απραξία...όχι, όχι, δεν είναι ο θάνατος που μας αφανίζει, αλλά η αρρώστια, η αρρώστια του νου, η αρρώστια του φόβου, η αρρώστια της έλλειψης φιλίας, εμείς τουλάχιστο μείναμε φίλοι και θα μένομε γιατί ναι μεν το σώμα αφανίζεται αλλά το πνεύμα και η αύρα μένουν-, τα είχες και τα δυο, άσχετα αν μερικές φορές ήσουν ακατανόητη και στριφνή, αυτό ήταν, μας χάρισες γοητεία, μας άφησες πίκρα...Ελένη...         

  
   
                      

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Η Ελένη Πέθανε...

...ένας αγαπημένος της αναρωτήθηκε: "γιατί πέθανε η Ελένη, γιατί πήρε έτσι στα ξαφνικά τον εαυτό της και χάθηκε στο μεγάλο κενό".

Θυμάμαι που πριν 2 μήνες ζήτησε να τη δω και όταν πήγα άπλωσε στο τραπέζι 3 ή 4 φωτογραφίες διαστάσεων 30Χ40 εκ. που την απεικόνιζαν και έκπληκτος είδα πως ήταν φωτογραφίες που τις είχα τραβήξει εγώ στο Παρίσι το 1972 και μου είπε να τις υπογράψω-, τότε, πριν πολλά χρόνια, δεν χρειαζόταν η υπογραφή μου- τώρα όμως που θα τις έβαζε σε κορνίζες, χρειαζόταν.
Οι φωτογραφίες φανέρωναν το πόσο ευτυχισμένοι ήμασταν-, τόσο ερωτευμένοι ο ένας για τον άλλον, που πιστεύαμε πως ο έρωτας γεννήθηκε για μας τους δυο και αν αναθυμηθώ το βιβλίο του Χεμινγουέη: "Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρου", οφείλω να πω πως η Ελένη υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους έρωτες της ζωής μου- δεν ξέχασα ποτέ αυτή την εποχή, τη φέρω και θα τη φέρω μέσα μου ώσπου να φύγω και εγώ από αυτόν τον παράλογο τόπο που ονομάσαμε ζωή.
Η Ελένη πέθανε. Έφυγε, δεν θα την ξανά δω, δεν θα την ξανά δούνε όσοι την αγάπησαν, αυτό ήταν, μέχρι εδώ είπε η φύση της και το ανεύρυσμα στον εγκέφαλό της, που πιθανό να το έφερε από γεννησιμιού της, είπε την τελευταία λέξη.
Ποια ήταν η τελευταία της λέξη;, την άκουσε κανείς δίπλα της;, και αν την άκουσε, αντιλήφθηκε ότι ήταν η τελευταία της λέξη για να τη θυμάται και να μας την πει; Είμαι σίγουρος πως όχι γιατί, η τελευταία ανάσα είναι η κατάδική μας ανάσα/λέξη που σε κανέναν δεν απευθύνεται και κανείς δεν την ακούει όσο δυνατά και αν ειπωθεί.
Έχω χάσει πολλούς αγαπημένους από τη ζωή μου και κάθε φορά που ένας έφευγε ένιωθα ένα κομμάτι του εαυτού μου να σχίζεται, σαν να αποκολλιόταν από τη σάρκα μου και την καρδιά μου- τίποτα δεν είναι ο άνθρωπος χωρίς αγαπημένους και φίλους.
Η Ελένη πέθανε. Πήρε ένα κομμάτι της ζωής μου και χάθηκε στο μεγάλο κενό που έγινε και δικό μου κενό- το κενό της Ελένης.
Δεν ξέρω πως νιώθουν οι άλλοι και ούτε θέλω να το μάθω, ο καθείς και ο θρήνος του, ξέρω όμως πως νιώθω εγώ- μα δεν θα το μεταφέρω εδώ- οφείλω να ταυτίσω το κενό με τη σιωπή που την αγκάλιασαν και ψιθυρίζω μέσα μου: "Όμορφη Ελένη, άραγε θα με κοιτάς;, θα με παρατηρείς; και αν ναι, θα νιώθω την αύρα σου, όταν οι αναμνήσεις θα με πηγαίνουν στο τότε που ζήσαμε;"
Θυμάμαι πολλά, θυμάμαι πολλά, θυμάμαι το βιβλίο, φυσικά ακόμα το έχω, το αγόρασες για μένα τον Απρίλη του 1974-, "Η Έρημη Χώρα" του Eliot, στις εκδόσεις FABER and FABER, που παραθέτει την πρώτη δαχτυλογραφημένη γραφή τού ποιήματος και τις επεμβάσεις του Ezra Pound και την τελική του μορφή-, τι αγωνιώδη και συνάμα τρυφερά χρόνια.




Τώρα κατοικείς την Έρημη Χώρα και εμείς το κενό που άφησες...