Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Η Χούντα του Πασόκ είναι εδώ...

...χθες συμμετείχα και εγώ στη διαμαρτυρία τού Επιμελητηρίου όπου είμαι μέλος του- του Εικαστικού...Α! αναφώνησα μέσα μου μόλις έλαβα το προσκλητήριο μήνυμα, επιτέλους, ένα θεσμικό όργανο διαμαρτυρείται και κατέβηκα απέναντι στο υπουργείο της αφαίμαξης στην οδό Καραγιώργη της Σερβίας και δεν είδα ούτε έναν καθηγητή, μήτε βοηθό καθηγητή, μήτε επίκουρο, μήτε λέκτωρα, μήτε τον γενικό γραμματέα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών- αν κάποιος ήταν ανάμεσά μας, να με συγχωρήσει που δεν τον είδα...πιο κάτω οι αντιμουτσουναραίοι, (Τρόικα), των αόρατων ή και ορατών τοκογλύφων, συνομιλούσαν με τον προστάτη οικονομίας της Πατρίδας Γγέλα Μπενίλ για τα νέα κοστούμια που πρέπει να φορέσει ο πλέον διεφθαρμένος λαός της Ευρώπης, κατά τις εκφράσεις των ίδιων, (μαζί τα φάγαμε), οι οποίοι δεν ήταν διόλου διεφθαρμένοι, μόνο ο λαός ήταν! Και τώρα οι προτάτες τι κάνουν;, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να προστατεύουν τα λαμόγια τους και τις περιουσίες που καρπώθηκαν εξαιτίας του διεφθαρμένου λαού και να φροντίζουν να μην χαθούν τα υπερκέρδη των δήθεν άδολων δανειστών. Τι ντροπή για τη χώρα μου, τι εξευτελισμός. Πάντως, κύροι του Πασόκ, ομάδα ταλαντούχων στην πονηριά και στη διαστρέβλωση των πάντων, στη συνείδηση της πλειοψηφίας του δικού σας λαού δεν είστε παρά φερέφωνα και υπάλληλοι των διεθνών αρπακτικών όρνεων. Αγαπητοί καθηγητές, που μόνο στο κούφιο μυαλό σας είστε καθηγητές, γνωρίζετε ότι ο καλλιτέχνης, ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε τιμητικά, (Τιμητικές συντάξεις), δεν μπορεί πλέον να εκθέτει τα έργα του;, αλλιώς την πνευματική του εργασία;, αλλιώς θα του αφαιρεθεί η σύνταξη! Τι είπαν δηλαδή οι κουφιοκέφαλοι λογιστές τού υπουργείου αφαίμαξης: "Σύνταξη ήθελες;, ε, τώρα βούλωσε το πνεύμα σου με στουπιά, τάπωσέ το με μουσαμάδες ή με σίδερο ή με πέτρα- η Χούντα του Πασόκ είναι εδώ και εσείς μορφωμένοι καθηγητάδες δεν κατεβήκατε να διαμαρτυρηθείτε μαζί με το θεσμικό σας όργανο. Ντροπή σας αφαλοσκόποι! Τα έργα σας μυρίζουν κόπρανα, μολυσμένο ούρο, (εντάξει, εντάξει, υπάρχουν και εξαιρέσεις). Λοιπόν, η Αθήνα ρημάζεται, οι νέοι μεταναστεύουν και όσοι μένουν δεν γεννούν, χρόνο με χρόνο ο πληθυσμός γηράσκει, οι μετανάστες πληθαίνουν, το έγκλημα- εγχώριο και εισαγόμενο -αυξάνει, η ανασφάλεια των κατοίκων/ πολιτών αντιμετωπίζεται με τη λήψη χαπιών ή με το κλείσιμο της μικρής τους επιχείρησης, η δημόσια περιουσία πωλείται σε εξευτελισμένες τιμές, πράγμα που σημαίνει ότι οι επόμενες γενιές θάναι ακόμα φτωχότερες, κι αυτό γιατί οι σημερινοί γκάγκστερς εκποιούν και χαρίζουν τα κέρδη μας στους τοκογλύφους, ο πολιτισμός υποχωρεί, η μεσαία τάξη αφανίζεται-, οι αφανιστές είναι εδώ...δεν θα έχει καλό τέλος αυτή η ντροπή.
(σσσουτ! σκέπτεται τι άλλο δύναται να αφανιστεί στην Πατρίδα με το πρόσχημα ότι θέλει να τη σώσει, το ίδιο διατείνονταν και οι συνταγματάρχες)       

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

"Όπως Θρυμματισμένο κυλούσε το Νερό Αποκεφάλισε τα Ψάρια"

 Μου άρεσε πολύ ο παραπάνω στίχος της Έλσας Κορνέτη από τη συλλογή της, "Ένα Μπουκέτο Ψαροκόκαλα", εκδ. Γαβριηλίδη.
Τον βρήκα ταιριαστό έναντι στη δικτατορία του Πασόκ, (μπορεί να είμαστε το Θρυμματισμένο Νερό, αλλά συνάμα μπορεί και αποκεφαλίζει), αλλιώς των δύσμοιρων υπαλλήλων ενός αόρατου συστήματος, με ένα σωρό, όπως τα λένε σπουδαγμένοι οικονομολόγοι, συστημικά ελαττώματα, άρα: η Οικονομική Δικτατορία είναι εδώ. Αυτή η Δικτατορία θα πέσει όταν καρπωθεί πρόστυχα όσα έχει σχεδιάσει να καρπωθεί η απληστία σχιζοφρενών, όπως ακριβώς έπεσε η Στρατιωτική Δικτατορία των νεοΕλλήνων προδοτών συνταγματαρχών, πιόνια των Αμερικανών, μόλις διαμελίστηκε η Κύπρος. Το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί από οικονομολόγους, αλλά από πολιτικούς-, το κατάντημα οφείλεται από την έλλειψη Πολιτικού Λόγου Πολιτικών Ανδρών και όχι μίσθερνων υπαλλήλων των εταιρειών και των τραπεζών-, οι οικονομολόγοι δεν διαφέρουν από τους σεισμολόγους: εξηγούν διάφορα για τον σεισμό αφού συμβεί και ταρακουνήσει τα μυαλά τους, έτσι πώς να λύσουν το πρόβλημα αφού το γέννησε η μάνα τους Οικονομία, που φυσικά δεν είναι οικονομία, τουλάχιστον όπως ήταν και μέχρι τη δεκαετία του 1980. Την αναρχία που προκαλούν τα συστημικά ελαττώματά της ποιος την πληρώνει; Φυσικά οι κοινωνίες, και όσο πιο ελαττωματικές είναι αυτές, π.χ. όπως η Χώρα μας, τόσο και πιο εφαρμοστά γίνονται αυτά. 
Είναι γνωστό, όπου δάνεισε το Δ.Ν.Τ. επήλθε αρπαγή, δυστυχία, εξανδραποδισμός, εξαθλίωση και πάνω απόλα- αναρχία, όπως ακριβώς στη μικρή μας χώρα που δεν φορολογείται η Εκκλησία, ενώ φορολογείται ο άνεργος, ενώ συζητούν αν πρέπει ή δεν πρέπει να χρησιμοποιούν μικρού κυβισμού αυτοκίνητο οι πενιχροί βουλευτές μας και άλλα πολλά χυδαία Άρα, με άναρχο τρόπο οφείλομε ν' απαντήσομε, (όχι εν ονόματι της αναρχίας, στον Καιάδα η όποια ιδεολογία-οι ιδεολογίες και οι μονοθεϊστικές θρησκείες καταστρέφουν), στους άνομους νόμους της Κοινοβουλευτικής Δικτατορίας του Πασόκ, τουτέστιν, εν ονόματι του Άγραφου Νόμου και της προσωπικής αίσθησης Δικαίου. 
Είπαν ψέματα πολλά και το κατόρθωσαν να γίνουν πιστευτοί για να ποδηγετηθεί η κοινωνία και φτάσαμε στο βιοτικό επίπεδο του πρώην Υπαρκτού Σοσιαλισμού- ε, τότε οι σοσιαλιστές πρέπει να είναι ευχαριστημένοι- πέτυχαν τον σοσιαλισμό τους- τη φτώχεια! Τους μισώ, όπως είμαι σίγουρος πως τους μισεί πλέον ολόκληρη η κοινωνία και όμως, μένουν στην εξουσία- μα δεν μένουν, αγαπητή μου Αριάδνη- τους κρατούν από πίσω θλιβερές σκιές άπληστων τοκογλύφων καθιστώντας τους και αυτούς σκιές.
Σκιές μάς εξουσιάζουν, και πώς αντιμετωπίζεται μια σκιά;, με τι άλλο από τη σκιά μας...φρονώ να γίνομε σκιές και εμείς, δεν υπάρχουμε, δεν απαντάμε, δεν αντιστεκόμαστε, δεν πληρώνομε, δεν συνομιλούμε, δεν, δεν, δεν, δεν...το ξέρω δύσκολο, αλλά να, όπου μπορεί ο καθείς, δίχως να προκαλεί τραύματα στον εαυτό μου και στον τίμιο συμπολίτη του- αυτό μπορώ, αυτό κάνω- είναι αρκετό... μπορώ να γράψω πολλά, όπως ο καθείς να πει και να γράψει πολλά, η κατάσταση είναι επικίνδυνη, δεν πρόκειται για πόλεμο, όπως τώρα τους συμφέρει να λένε, αλλά και αν πράγματι είναι πόλεμος, ε, τότε χρέος μας να πολεμήσομε, τον ήθελαν, τον προκάλεσε η σχιζοφρενική απληστία- και επειδή πρόκειται για σχιζοφρένεια, άναρχα και παράλογα ας αντιδρούμε-, δεν εννοώ τρελά, εννοώ με τον δικό μας Λόγο ενάντια στον μικρόνοο λόγο εκείνων-, δεν μπορούν να πάνε πουθενά, κάθονται πάνω σε σκόλοπα, εκείνοι είναι οι παγιδευμένοι, όχι εμείς, και γιατί;, γιατί όποιος στήνει παγίδες, ο νους του είναι χαμηλός και δίχως εναλλακτικές λύσεις για την αντιμετώπιση ενός παράλογου ιού- του Άγραφου Νόμου...
Είδες Αριάδνη πως παγίδεψα τον Κλέφτη;              
      
      

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ του ΚΕΝΟΥ...

...είναι εδώ με την κάτωθι μορφή...

"Αν τα μέτρα δεν αποδώσουν υπάρχει κίνδυνος να χαθούν μεταπολιτευτικά επιτεύγματα".
Δεν θα αποδώσουν αυτά τα μέτρα γιατί είναι ά-μετρης βλακείας, όμως, πώς θα χαθούν αυτά, που ήδη είναι χαμένα;= κενό= φαυλότης. Όσο για τη χρήση της λέξης: επιτεύγματα, είναι άκαιρη, διότι στην πολιτική δεν χρησιμοποιείται αυτή η λέξη, εκτός και αν ο νέος αόρατος/ορατότατος Πρωθυπουργός εννοεί επίτευγμα την κοινοβουλευτική Δημοκρατία φαύλης κοινωνίας, (όπως βλέπετε δεν χρησιμοποιώ διόλου τη λέξη: Λαός-, τη λέξη αυτή τη χρησιμοποιούν φαύλοι των φαύλων-, εγώ χρησιμοποιώ τη λέξη: κοινωνία), μετά την πτώση της Δικτατορίας, από τους Αμερικάνους, (ναι, έτσι είναι τα πράγματα, μόλις το σχέδιό τους ετελέσθη: Απόβαση στην Κύπρο από τους τότε φίλους τους, Τούρκους- οι συνταγματάρχες πράκτορες τους αχρηστεύτηκαν), ή τέλος εκτόξευσε ακόμα μια απειλή όμοια με το: αυτό ή τανκς; 
"Ευτυχώς που έχουμε τεθεί υπό έλεγχο γιατί έτσι μπορούμε να τεθούμε και υπό αυτοέλεγχο".
Με άλλα λόγια, πηγαίνει ο μανιοκαταθλιπτικός στον ψυχίατρο και του λέει: χόρηγησέ μου χάπια για να ελέγξω την ασθένειά μου, γιατί αν δεν την ελέγχω δεν θα σε επισκέπτομαι, με αποτέλεσμα να μην έχομε, εσύ και εγώ τα αναμενόμενα αποτελέσματα- εγώ θύμα σου και εσύ θύτης. Δεν έχω διαβάσει ποτέ άλλοτε τέτοια ομολογία δολοφόνου: συλλάβετέ με για να μην σκοτώσω ή συλλάβετέ με για να μην αυτοκτονήσω=σχιζοφρένεια τύπου Φρόιντ. 
"Ο Ελληνικός λαός ταλαιπωρείται, η χώρα είναι στεναχωρεμένη, απογοητευμένη κι απαισιόδοξη, είναι όμως αξιοπρεπής και υπερήφανη". 
Μετάφραση του παραπάνω: είμαι ταλαιπωρημένος, στεναχωρεμένος, απογοητευμένος και απαισιόδοξος, είμαι όμως, σαν βουλευτής, αντιπρόεδρος και σαν πρωθυπουργός αξιοπρεπής και υπερήφανος, άσχετα αν ο λαός ταλαιπωρείται από μόνος του γιατί αυτό είναι το χούι του και είναι υγιές να παθαίνει, όσα παθαίνει, όσο για τη χώρα, ε, αυτή από μόνη της αποφάσισε να είναι αξιοπρεπής και υπερήφανη= σχιζοφρένεια=αφασική ρητορεία.
"Το να δημιουργούμε κάθε μέρα μία ζοφερή ατμόσφαιρα, είναι μία ψυχολογική επιβάρυνση που επιδεινώνει την ψυχολογική κατάσταση"
Ακόμα μια φορά ζήτωσε ο Αριστοφάνης. Λοιπόν, είμαι σίγουρος πως ο νέος Πρωθυπουργός, (που φέρει τον τίτλο του αντιπροέδρου και του υπουργού οικονομίας), αν το αποφάσιζε, θα έγραφε εξαίσια θεατρικά μονόπρακτα ευτελούς παραλόγου.
"Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι η κυβέρνηση ελαφρά τη καρδία εφαρμόζει μια πολιτική περικοπών μισθών και συντάξεων".
Στο παραπάνω ο λαός έγινε άνθρωπος και ο ελαφρύς νους ελαφρά καρδία, και Ω! της φαύλης, όσο και σχιζοφρενικής υποκρισίας άσμα-, λοιπόν πρέπει να τελειώνουμε με δαύτους και...
"Τον πόλεμο της γενιάς μας πρέπει να τον κερδίσουμε και θα τον κερδίσουμε"...   
...να μην αφήσουμε να κερδίσει αυτή η πολιτική γενιά τον πόλεμο γιατί είναι ευτελισμένη γενιά και ο πόλεμος δεν είναι δικός της αλλά των ανάλγητων κερδοσκόπων που πάντα βρίσκουν μικροανάλγητους υπηρέτες...να μην αφήσουμε να κερίσει τίποτα αυτή: "η γενιά της τρόϊκα και της χρεοκοπίας", γενιά σε όλα της μιασμένη.
"Ευτυχώς που έχουμε την τρόϊκα".   
Η πιο άξεστη και απροκάλυπτη αποδοχή της δουλοφροσύνης, όπως το κου Σιμήτη οι ευχαριστίες στον Bill Clinton...
...θα το ξεχνούσα. Χθες μου τηλεφώνησε ο κος Ρουμπινί και μου είπε πως ο κος Σόρος, εδώ και τρεις ημέρες πάσχει από διάρροια, αφοδεύει ασταμάτητα αόρατα δισεκατομμύρια, λες να το πάθω και εγώ;
Κοίταξα κατευθείαν τις κόρες των οφθαλμών του και, Ω! του θαύματος- είχε τυφλωθεί, ε, πώς να μην τυφλωθεί κάποιος που ολημερίς προσπαθεί να δει αόρατα δισεκατομμύρια; 
...apenanti se afti ti photo ego nipto tas xeiras mou- lousteite tous- ektos kai an den plirosete tous tokoglifous pou ipiretoun...     
    


Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Το Πασόκ είναι εδώ δυνατό...

...μεταφορέας οικονομικών δολοφόνων- θα υποκύψουμε; Βέβαια θα υποκύψουμε εκτός, από τους ήδη υποκύψαντες παχυλών μισθών, (βουλευτές), και δημόσιων λειτουργών- υπάλληλοι δολοφόνων... οι οικονομικοί δολοφόνοι είναι ΕΔΩ υπηρετώντας τ' άπληστα αφεντικά τους και με συνεργάτες τους τάχα εκλεκτούς της κοινωνίας μας.
Η «Εποχή των δολοφόνων» του Rimbaud, δεν θα παύσει ποτέ-, πάντα θα δοκιμάζεται και θ’ αλλάζει ο άνθρωπος σύμφωνα με τις εξελίξεις της τεχνικής- η τεχνική αλλάζει τον κόσμο με τον παράλογο εξορθολογισμό της.
Αυτή τη φορά όμως, οι δολοφόνοι καλέστηκαν από εκείνους, που ήθελαν να εκτελεστούν, που ήθελαν να τους δοθεί βίαιο τέλος, δεν εξηγείται αλλιώς, αφού δεν έβγαζαν κιχ τη στιγμή του θανάτου τους. Λίγο πριν την εθελούσια δολοφονία τους, ξεστόμιζαν
τη φράση: «επιτέλους, είναι γεγονός». Τώρα τι εννοούσαν, μήτε οι δολοφόνοι καταλάβαιναν, απλώς, θύμα και δολοφόνος, κοιτούσαν τον ουρανό-, έκαναν το σταυρό τους και ο δεύτερος πυροβολούσε.
Πολλά από τα θύματα, με αίτημά τους στην εταιρεία δολοφόνων, είχαν επιλέξει τον τρόπο εκτέλεσή τους: ακρωτηριασμός ή ακαριαίος θάνατος. Οι δολοφόνοι πυροβολούσαν ή μακέλευαν. Του ενός τού έκοβαν το δεξί ή το αριστερό ή και τα δυο χέρια, είτε από τον ώμο είτε από τους αγκώνες. Του αλλουνού, το δεξί ή το αριστερό ή και τα δυο πόδια από τα γόνατα ή κάτω από τα λαγόνια. Του ενός του έβγαζαν τα μάτια με ειδικό ξυράφι, που στη βάση του υπήρχε ένας πλαστικός θαλαμίσκος όπου έπεφτε έκπληκτο το μάτι. Οι πυροβολισμοί γινόταν εξ επαφής με σφαίρες ντουμ-ντουμ. Ο καθείς έπεφτε νεκρός με μια τεράστια τρύπα στη ράχη. Στο μεταξύ, μια άλλη υπηρεσία της εταιρείας δολοφόνων,
είχε ανοίξει λάκκους με πινακίδες: «ΧΕΡΙΑ», «ΠΟΔΙΑ», «ΚΟΡΜΙΑ», «ΚΕΦΑΛΙΑ».
Εγώ πάντως δεν θα πληρώσω για λογαριασμό άλλου, δεν θα πληρώσω για την αναπηρία και ανικανότητα που εγγίζουν τα όρια της προδοσίας, δεν θα συναινέσω σε αυτό το προαναγγελθέν μακελειό-, το ξέρω είμαι από τους λίγους που φτάνουν στα όρια των αντοχών τους, ιδιαίτερα όταν με πνίγει το δίκιο μου και η ανηθικότητα του άλλου-, το ξέρω πως ο τόπος μου βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, εκεί τον οδήγησε η αμορφωσιά, η τρυφηλότητα, η πείνα για ηδονή, ο εθισμός του στο ψέμα και στην απάτη- δεν ανήκα σε αυτούς, δεν ανήκω σε αυτόν τον όχλο, σε αυτή τη μάζα, σε αυτή τη γλοιώδη πάστα που γεύονται τραπεζίτες, χρηματιστές, σπεκουλαδόροι, τοκογλύφοι, δολοφόνοι υπάλληλοι- δεν θα συμμετάσχω στο άδικο τέλος, θα υπομένω, είμαι σίγουρος ότι θα δω τον βασανιστικό τους θάνατο και θα χαίρομαι να τους βλέπω να ψοφούν άρρωστοι και σαπισμένοι σε τσουβαλίσιο στρώμα και με δίχως στέγη.
Ας μου κόψουν το ρεύμα οι εκβιαστές και νόμιμοι κλέφτες, ας μου στερήσουν το νυχτερινό φως, (εκτός και αν πληρώσει τον λογαριασμό ο κος Σηφουνάκης ή ο κος Αλευράς ή ο κος Χυτήρης ή η κα Παπανδρέου-, είμαι σίγουρος, όσο σίγουροι είστε και εσείς πως, οι βουλευτές μπορούν να αναλάβουν την εξόφληση λογαριασμού ενός αριθμού ψηφοφόρων τους, καθότι προεκλογικά ως ζητιάνοι, εκλιπαρούσαν την ψήφο τους για την παχυλή αμοιβή και για άλλα τινά, δίχως ανταποδοτικότητα στον ευεργέτη τους, διότι οι ψηφοφόροι είναι οι ευεργέτες των μίσθερνων πολιτικών- σήμερα μισθοφόροι της άπληστης και ανάλγητης τοκογλυφίας), μέσα μου έχω το δικό μου φως και με αυτό θα φωτίζω και την αγαπημένη, όπως ο W.H.Auden, ο φόβος δεν έχει κατοικία εντός μου, (εδώ πρέπει να προσθέσω ότι σε παρόμοιες εκβιαστικές αποφάσεις προσφεύγουν όσοι δεν έχουν πέη ή είναι ευνούχοι από γεννησιμιού τους ή ευνουχίστηκαν στη διαδρομή).    
Χειμώνας 1944
Αν καλά θυμάμαι, όταν έκλειναν τα χειμερινά σινεμά, τέλος του Μάη, στην πρόσοψή τους ψηλά στήριζαν τη φράση: "Ραντεβού στις 20 Σεπτεμβρίου", και χθες που ήταν 20 ήρθε το πρωτοβρόχι. Η πίεσή μου ανέβηκε στα κανονικά της επίπεδα, ένιωσα μια ηδονική ζέση στο κορμί μου και είπα μέσα μου: ο χειμώνας αυτός θα είναι όμοιος του χειμώνα του 1944, εκεί μας γύρισαν, εκεί μας οδήγησαν...και όμως, συνέχισα, έχω περάσει πολλούς τέτοιους χειμώνες, ας αφήσω τη γλυκιά εποχή του Φθινοπώρου να κυλήσει μέσα μου σαν αίμα έρωτος και καλοσύνης για τον εαυτό μου και μόνο-, γιατί κανείς δεν είναι ικανός να μου στερήσει τη γαληνότητα και την θαλπωρή που, εκ του φυσικού μου φέρω μέσα μου, και αν είναι να έρθει ο τελικός θάνατος, ας έρθει...ο Σοφοκλής είπε με την καρδιά και τα χείλη του Οιδίποδα: "Καλά ήταν ως εδώ".  

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Κε Σαμαρά...

...στο χθεσινό μου κείμενο έγραφα να μην κάνετε χρήση της λέξης: Διαβούλεση... πέρα που είναι πασοκική, δηλ. λαϊκίστικη, αλλά και εντελώς υποκριτική και άδεια, και να εξηγούμαι. Η λέξη μαρτυρείται από το 1782, έτσι και εγώ θα πάω πίσω από τον 18ο αι. και θα γράψω: η λέξη αποτελείται από το "Διά" και τη "Βουλή". Δίαυλος και Βούληση. Όταν η βούληση της εξουσίας προσποιείται τον δίαυλο, ξεπερνά κάθε όριο υποκρισίας και όποιος λαμβάνει μέρος στη "διαβούλευση" διασαλεύει την ορθότητα της κρίσης του- αν έχει όρθή κρίση- πράγμα σπάνιο στη χώρα του Πασοκιστάν-, πέρα που χάνει τον καιρό του σε παίχνια τζογαδόρων- υπάρχουν ένα σωρό άλλες λέξεις, που δεν είναι τόσο βαρύγδουπες για να συμβολίζουν τον τάχα διά-λογο και την ανταλλαγή θέσεων, απόψεων, αξιών ανάμεσα στην εξουσία και τους πολίτες. Είναι γνωστό πλέον στο πανελλήνιο ότι, οι πασόκοι δεν είναι τίποτα άλλο παρά τζογαδόροι της υποκρισίας και της εξουσίας- μην πέφτετε στην παγίδα τους- άλλωστε είστε μορφωμένος πολιτικός.
Λοιπόν, παραθέτω τις απόψεις μου σχετικά με το Σύνταγμα.
1ο: Οι βουλευτές να είναι ή 210 ή 180.
2ο: Ο Πρόεδρος της ταλαιπωρημένης μας Δημοκρατίας, να αξιωθεί λόγο και να παύσει να είναι γραμματόσημο, όπως τώρα και να εκλέγεται από την Ελληνική κοινωνία.
3ο: Να θεσπιστεί επιτέλους το "Δημοψήφισμα" για κρίσιμες αποφάσεις όταν αυτές αφορούν τα 3/4 της κοινωνίας.
4ο: Να ανεξαρτοποιηθεί η "Δικαιοσύνη".
5ο: Να γίνει επιτέλους ο διαχωρισμός Κράτους/Εκκλησίας και όχι μόνο να φορολογείται η περιουσία που άνομα παρακρατεί, αλλά και να αποδοθεί στο κράτος, δηλ. στην κοινωνία.

(Τι στολίδια είναι αυτά! Τι χρυσοβελονιές και ασημοβελονιές, έτοιμοι να βουλιάξουν από τα υβριστικά βαρίδια που φέρουν)
Και να αποδοθεί η περιουσία τους- που τη θαρρούν δική τους- στον Πολιτισμό, και όχι στον σκοταδισμό των θρησκειών και να απαγορευτεί το χτίσιμο εκκλησιών και όσες εκκλησίες χτίστηκαν από το 1700 και εδώθε- να γκρεμιστούν.
6ο: Να επιτραπεί η ευθανασία.
7ο: Να επιτραπεί η καύση των νεκρών
8ο: Να επιτραπεί ο γάμος των ομοφυλόφιλων.
9ο: Να επιτραπεί το κάπνισμα του χασισιού.
10ο: Να εξορίζεται διά παντός από την κοινωνία ο διακινητής και έμπορας ναρκωτικών.
11ο: Να φυλακίζεται χωρίς πολλά-πολλά ο επίορκος δημόσιος λειτουργός όποιας βαθμίδας, από τον απλό υπάλληλο ως τον Πρόεδρο Δημοκρατίας.
12ο: Να εξαγοραστούν όλες οι δημόσιες επικερδείς επιχειρήσεις και να εκδιωχθούν οι αποικιοκράτες αν δεν είναι συνεργάσιμοι.
13ο: Να μην καταστρέφεται το περιβάλλον από τον ψοφοδεή μικροβιομήχανο/κλέφτη του δημοσίου...
14ο: Να απαγορεύεται η καλλιέργεια μεταλλαγμένων ή τροποποιημένων προϊόντων- για να γευόμαστε επιτέλους ύστερα από πολλά χρόνια γνήσια τομάτα και όχι μόνο, αλλά και ραδίκια.

...τι άλλο;, τι άλλο; Είναι πολλά που πρέπει ν' αλλάξουν και πρώτα απ' όλα εγώ...

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Ο κος Σαμαράς...

...χθες μ' έπεισε στη συνέντευξή του, τουλάχιστον πρότεινε μέτρα τα οποία, άμα τι άλλο, είναι θετικά, άσχετα αν δεν συμφωνώ με τον άκρατο φιλευθερισμό. Το να είναι κάποιος Φίλος της Ελευθερίας, δεν σημαίνει πως πρέπει να είναι και πωλητής τής δημόσιας περιουσίας, όπως π. χ. της Δ.Ε.Η. ή του Ο.Τ.Ε., ο δεύτερος πάει τέλειωσε, μας τον έφαγαν οι Γερμανοί και μάλιστα για ένα κομμάτι ψωμί, μόνο 380.000.000 ευρώ, (ακόμα είστε συνδρομητές των Γερμανών;). Τι θέλω να πω κε Σαμαρά, εσείς που σπουδάσατε οικονομικά στη χώρα της τοκογλυφίας, θα οφείλατε να γνωρίζετε πως, όταν μια επιχείρηση πάει καλά, βγάζει κέρδη, δεν την πωλάς, αντίθετα, την εξελίσεις και διαμοιράζεις τα κέρδη της σε άλλες ανάγκες- παιδεία, υγεία, πολιτισμός, εκτός και αν τοποθετείς στην επικερδή μονάδα υπεράριθμους υπαλλήλους, που οι περισσότεροι είναι ψηφοφόροι και δεν έχουν καμιά σχέση με το αντικείμενο της εργασίας, ως και ανάξιοι, έτσι δημιουργήθηκαν οι φούσκες από φούσκες πολιτικούς και σκάσατε όλοι μαζί, ή περίπου όλοι. Από την άλλη μεριά η σώρευση κεφαλαίου δεν οδηγεί πουθενά αν δεν συνοδεύεται με παραγωγή και κατανάλωση και όποιοι σπεκουλάρουν και στοιχηματίζουν στην πτώχευση των άλλων, κάποια στιγμή θα πτωχεύσουν και αυτοί, ως όρνεα στην έρημο της ηλιθιότητάς τους-, εάν σε κάθε επικερδή μονάδα εργάζονται όσοι χρειάζονται, τότε πού μπαίνει το πρόβλημα για να πωληθεί;, τι παραπάνω θα κάνει ο ιδιώτης-idiot, δηλ. ο ηλίθιος-, μα ακόμα και ηλίθιος νάναι, δεν θα προσλάβει έναν παραπάνω υπάλληλο/ εργάτη-, αυτό δεν θα μπορούσε να το διατηρεί το κράτος; Πού έχασε η ιταλική εταιρεία που αγόρασε τα τσιμέντα "Ηρακλής;"
Η Ολυμπιακή χρειαζόταν μόλις 2.500 προσωπικό, και βρέθηκε με 10.000, ε, αυτό δεν έχει να κάνει με φούσκα; Οι φούσκες, φούσκες δημιουργούν. 
Όσο για το Σύνταγμα, γνωρίζετε ότι αυτό δεν είναι Σύνταγμα μιας πολιτισμένης χώρας που θέλει να λαβαίνει αποφάσεις μαζί με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, (εσείς ο ίδιος υπερασπίζεστε τον πολιτισμό της), απόδειξη, η κουρελού Ελλάδα που σήμερα, μας/ σας αναγκάζουν να την τινάζομε και μάζι με τη ελεεινή βρόμικη σκόνη που μάζευε τόσες δεκαετίες, πέφτουν και τ' ασημικά. 
Η δομή- το Σύνταγμα- είναι που καθιστά το κράτος πολιτισμένο. 
Και χάρηκα που θα προχωρήσετε προς την αποκατάστασή του, όπως είπατε στη συνέντευξη, αλλά, όχι και εσείς, μην εκφέρετε αυτή την απαίσια λέξη: Διαβούλευση- μην υποτιμάτε και εσείς την νοημοσύνη μας. 
Εκείνο που ενόχλησε στη συνέντευξή σας ήταν το σημείο όπου αρνηθήκατε την περίπτωση της συγκυβέρνησης, αν δεν λάβετε την καθαρή εντολή, (λέτε να υπάρχει και βρόμικη;), αυτό μπορεί να σας κοστίσει στο να μη λάβετε την απαραίτητη πλειοψηφία για αυτονομία και τότε τι θα γίνει;, εκλογές στις εκλογές, με άλλα λόγια, πάλι εκβιαστικά διλήμματα θα τεθούν στο εκλογικό σώμα; Αυτή δεν είναι πολιτισμένη θέση, είναι θέση πασοκική- είναι θέση καιροσκόπων και ανάλγητων εκβιαστών και που ανήκουν σε αυτό το πολιτικό μόρφωμα που κυβερνά τη χώρα και την μετέτρεψε σε μόρφωμα. 
Ας κλείσω εδώ τονίζοντας ότι, τις τελευταίες μέρες, μέρες Δ.Ε.Θ., πείστηκα από το λόγο του Σύριζα, της Δημοκρατικής Αριστεράς και των Οικολόγων. 
Και σήμερα μαθαίνει το Πανελλήνιο ότι, ο κος Α. Γεωργίου, υπάλληλος ακόμα του Δ.Ν.Τ., όταν στρογγυλοκάθισε στη θέση του προέδρου του ΕΛΣΤΑΤ, (ο κος Παπακωσταντίνου του την χάρισε), έστελνε e-mail στα αφεντικά του, δηλ. στο Δ.Ν.Τ. για την εδώ κατάσταση.
Το έχω γράψει και το ξανά γράφω, αυτό το επικίνδυνο αγόρι, ο κος Γ. Παπανδρέου, που δεν θα γίνει ποτέ άνδρας με κλέος, με τιμή και με σθένος, θα φέρει δεινά στον τόπο- και τα έφερε- ο τόπος μας δεν είναι πια δικός μας τόπος, είναι των άλλων, και σαν χώρα τη γελοιότητα προβάλλομε- διαβάσατε τη ρήση/ προτροπή του κου Μπεγλίτη;, "να μάθουμε να ζούμε φτωχά"...και τι να του πει ο όποιος πολίτης;, εγώ ξέρω, αλλά δεν το γράφω, πείτε το εσείς μέσα σας, πολύ σιγά, γιατί δύναται να σας ακούσουν, όχι όμως χωρίς οργή...η χθεσινή δε παρέμβαση του κου Βενιζέλου, πάσχοντα από αδολεσχία, μετά τη συνέντευξη του κου Σαμαρά, κατέδειξε τη "φασιστική" εκ του φυσικού του προέλευση: πασοκική. 
Ένας άνδρας, ένας Άνδρας, για τη χώρα μας ένας Άνδρας... 
...πάμε για ψώνια;, όμως προσοχή στους κλέφτες ή στα κλεφτρόνια ή στα ψευτρόνια-προσοχή...                                           

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Πλούταρχος και νεοΈλληνες...

..."Μην περιμένεις να σου επιτεθεί το ιππικό- (χρησμός Πυθίας στους Αθηναίους)...ούτε άμαξες στολισμένες με κέρατο και ασήμι, που τις φτάνουν και τις ξεπερνούν οι γοργοπόδαροι τόκοι, πάρε έναν γάιδαρο, όποιον νάναι, ή ένα απλό άλογο, και φύγε να γλιτώσεις από τον εχθρό και τύραννό σου, τον δανειστή, που δεν ζητά γην και ύδωρ όπως ο Μήδος, αλλά θίγει την ελευθερία σου και βάζει πωλητήριο στην αξιοπρέπειά σου, και αν δεν του δίνεις, σε ενοχλεί, αν έχεις δεν παίρνει, αν πουλήσεις, ρίχνει την τιμή, αν δεν πουλήσεις, σε αναγκάζει, αν τον πας στο δικαστήριο, προσπαθεί να επηρεάσει την έκβαση της δίκης, αν του ορκίζεσαι, σε προστάζει, αν πας στην πόρτα του, την κρατάει κλειστή, και αν μείνεις στο σπίτι σου, στήνεται στο κατώφλι και σου βροντά αδιάκοπα την πόρτα"...
Μετ. Πολυξένη Παπαπάνου- "Οι συμφορές του δανεισμού", εκ. ΝΕΦΕΛΗ.

Όλοι μας θα έχουμε αντιληφθεί πια ότι, οι πολιτικοί σε όλον τον δυτικό πολιτισμένο κόσμο είναι υπάλληλοι των εταιρείων και των τραπεζών- η πολιτική, με μεγάλο "Π" έχει τελειώσει- μα και μόνο που ο πρόεδρος της ΕΛΣΑΤ, κος Α. Γεωργίου ήταν, (μήπως εξακολουθεί να είναι με άλλον τρόπο;), υπάλληλος του Δ.Ν.Τ., και πόσοι άλλοι εντός, (ονόματα ας μη λέμε γιατί μπορεί να μην το γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι πως είναι υπάλληλοι), και ανά τας Ευρώπας είναι υπάλληλοι ή χρηματιζόμενοι ή κατάσκοποι ή δωσίλογοι- οι δωσίλογοι κάθε μορφής και είδος στην πατρίδα των άπατρων νεοΕλλήνων αφθονούν. 
Τώρα, πάμε για εκλογές, υποθέτω πολύ σύντομα-, το κακό για τους ανάλγητους δανειστές μας είναι ότι δεν θα προλάβουν, (αλήθεια εδώ τους λυπάμαι), να πάρουν σε εξευτελιστική τιμή, όσα είχαν/έχουν σχεδιάσει να πάρουν, γιατί αν πράγματι γίνουν τώρα εκλογές- φτου!, πάλι από την αρχή, έτσι κι αλλιώς το σύστημα, δεν πολύ συμπαθούσε τον Καραμανλή- τον Αλογοσκούφη όμως ναι-, βέβαια έχουν πέσει οι τιμές στη μεγάλη φούσκα που ονομάζεται χρηματιστήριο, όλων σχεδόν των επικερδών κρατικών εταιρειών, έτσι δεν είναι;, και τη στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά και που κλείνουν γραφεία, καταστήματα, απολύονται μικροί ή μεγάλοι υπάλληλοι, κόβουν το ρεύμα, ο αριθμός αυτοκτονιών έχει αυξηθεί, κλείνουν εκδοτικοί οίκοι, όλοι μας ζούμε με δανεικά, εκτός από λίγους τυχερούς και δεν εννοώ εκείνους με τα 600 δισεκατομμύρια ευρώ καταθέσεις στην Ελβετία, τους οποίους η κυβέρνηση γνωρίζει, αλλά δεν κουνά το δαχτυλάκι της, διότι ο κος Βενιζέλος, στο εξωτερικό είναι όλος χαμόγελα και υποκλίσεις, και πού να τολμήσει να δείξει το αυστηρό του προσωπείο, όπως το προβάλει στη Βούλη και πώς να τολμήσει να υψώσει το δάχτυλό του, όπως το υψώνει στο σαπισμένο εσωτερικό;, ευθύς θα του το κόψουν-, όχι, όχι, μιλώ για τους φρόνιμους εκείνους- δεν ανήκω δυστυχώς στο είδος τους, δεν το γράφω ειρωνικά, αλλιώς δεν θα ένιωθα την αξιοπρέπειά μου κουρελιασμένη και την ελευθερία μου ανασκολοπισμένη...παράλληλα με τα παράπανω και με τα επανωτά χαράτσια, αγοράζομε από το Ισραήλ πολεμικά ανεμοφόδια γιατί, μόνο τότε θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τους Τούρκους- 100 εκατομμυρίων ευρώ...είναι αλήθεια, είναι μια πολιτική απόφαση, πρέπει να δώσουμε 100.000.000 ευρώ στο Ισραήλ για ν' αγοράσουμε και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες σφαίρες που έχουν τη μορφή Παλαιστίνιου...
Κα Παπανδρέου και κε Αλευρά και όσοι άλλοι, που κάνετε τάχα κρίσιμες ερωτήσεις στους εκάστοτε υπαλλήλους/ υπουργούς εταιρειών, αφήστε τα μελαγχολικά σας αυτά παιχνιδάκια και ρίξτε την Κυβέρνηση, διότι το ξέρετε πολύ καλά ότι, δεν είστε Κυβέρνηση- είστε... παρακαλώ, ονομάσετε εσείς τον εαυτό σας. 
...να και μια όμορφη φωτογραφία από τα νιάτα μου, τότε που ήμουν ωραίος και βαδιστής- Πειραιάς...                  

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Αν ΑΛΗΘΕΥΕΙ...

...που ΑΛΗΘΕΥΕΙ το παρακάτω: "Το έλλειμμα της χώρας για το 2009 σκοπίμως παρουσιάστηκε στο 15,4% από τη Eurostat. Επρεπε να φανεί μεγαλύτερο από αυτό της Ιρλανδίας, που ήταν 14%, ώστε να παρθούν δυσβάσταχτα μέτρα κατά της Ελλάδας", αποκαλύπτει στην «Ε» η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και μέλος της επιτροπής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, Ζωή Γεωργαντά.
Σημερινό φύλλο της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, συντάκτης: Κώστας Κυριακόπουλος- πρέπει να το διαβάσει όλο το πανελλήνιο.

Τότε έχουμε να κάνουμε με καθαρόαιμους εγκληματίες, έχουμε να κάνουμε με αδίστακτους, γι' αυτό και αδίστακτα οφείλουμε ν' αντιδράσουμε, οι κύριοι αυτοί πρέπει να λάβουν αδίστακτες συμπεριφορές, πέρα που οφείλουν να μας επιστρέψουν όσα αφαίρεσαν παράνομα βάσει της παραπάνω παραποίησης των στοιχείων, πρέπει ν' αντιδράσουν τα θεσμικά επιμελητήρια του τόπου- πρόκειται για προδοσία- γι' αυτό δεν πρέπει να πληρώνουμε το παραμικρό- καλά το λέω και θα το ξανά πω: ζούμε στη χώρα Πασοκιστάν κάτω από κοινοβουλευτική δικτατορία. 
Δεν μπορώ να συνεχίσω, κυριάρχησε πάλι η οργή και η θλίψη-, πάω να φάω ένα αυγό από τα 60 που έχω βράσει- ένα για κάθε ημέρα, όπως έκανε ο ζωγράφος από τη Φλωρεντία, Pietro di Cosimo, στον 15ο αι.
Πώς περνούν οι αιώνες!, κάθε μέρα οι κότες γεννούν κουτορνίθια, δυστυχώς πονηρά, παμπόνηρα...σφάχτε τα... 

Υ. Γ.
Όσο για το κλείσιμο της ΕΤ1, υποψιάζομαι πως είναι ακόμα μία δόλια απόφαση/πράξη των πασόκων καθώς, έτσι κλείνει μία ακόμα δίοδος για την όποια αντιπολίτευση να ασκεί την κριτική της- πέρα από αυτό, θα παύσει το χαράτσι που πληρώναμε για την ΕΤ1 στο λογαριασμό της Δ.Ε.Η.; διότι αν δεν αφαιρεθεί το χαράτσι, τότε πρόκειται για μια ακόμα αυθαίρετη κλοπή... 
       

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Πλούταρχος και Παπανδρέου...

"Ο ένας λοιπόν τον άλλον διαδέχεται", τοκογλύφος ή μεσάζοντας, πρώτα Κορίνθιος, (Αμερικάνος), έπειτα Πατρινός, (Γερμανός), έπειτα Αθηναίος, (Γάλλος), μέχρι που ο οφειλέτης, σφυροκοπούμενος από παντού, να γίνει χίλια κομμάτια και να ξοφλήσει. Αν πέσει κάποιος μες στη λάσπη πρέπει ή να σηκωθεί αμέσως ή να μείνει ακίνητος, αν στριφογυρνάει και κυλιέται με το σώμα του μουσκεμένο, μαζεύει επάνω του ακόμη περισσότερη βρομιά. Αντιστοίχως και οι οφειλέτες, δανειζόμενοι από τον έναν για να πληρώσουν τον άλλον και μετακυλίοντας τα χρέη τους, φορτώνονται όλο και περισσότερους τόκους και δυσχεραίνουν όλο και πιο πολύ τη θέση τους, και δεν διαφέρουν σε τίποτε από ανθρώπους που πάσχουν από χολέρα, ασθένεια που, όχι μόνο δύσκολα θεραπεύεται, αλλά και που, προκαλώντας στους ασθενείς εμετούς, τους κάνει να αποβάλλουν το φάρμακο που τους έχει δώσει ο γιατρός, με αποτέλεσμα να γίνονται διαρκώς όλο και πιο άρρωστοι."
"Οι συμφορές του Δανεισμού", Πλούταρχος, (περ. 45- περ. 120 μ.Χ.), μετ. Πολυξένη Παπαπάνου- εκδ. Νεφέλη.

Έτσι μας κατάντησε ο κος Παπανδρέου, χολεριασμένους, που ανέβηκε στην εξουσία με ψέματα και με άλλα αήθη κόλπα, που εμείς οι πεινασμένοι από συνθήματα και κολασμένοι στην κλοπή και στην απάτη, είτε τα γνωρίζαμε είτε όχι, το ίδιο κάνει, τον ανεβάσαμε στην πλουμιστή πολυθρόνα αυτόν και την παρέα του, γιατί βλέπαμε τη μαύρη μούρη μας εκεί ψηλά στην εξουσία. Δεν θέλαμε και πολλά, λίγο από εδώ, λίγο από εκεί φάγαμε την τούρτα την φαρμακερή- ηλίθιοι πιο κάτω κι από την πόρνη Ηλιθιότητα. 
Ο παραπάνω από το μέσο όρο ηλίθιος-, είναι γνωστό στην ψυχιατρική-, από μια ηλικία και πέρα καταλήγει σχιζοφρενής. Δεν έχει πλέον καμιά επαφή με την πραγματικότητα, κατοικεί μια άλλη, των άλλων που δεν απέχουν και αυτοί από την βρόμικη πόρνη- την Ηλιθιότητα. Την περιποιούν και συναγελάζονται σε σκοτεινά (μ)π(ρ)ουντούμια, δηλαδή, μπρούμυτοι και τρώνε τα περιττώματά της που έχουν τη μορφή χαρτονομισμάτων, με αποτέλεσμα ο ένας να εκβιάζει τον άλλον και τη μια μέρα να λένε το ένα την άλλη το άλλο, π. χ. αν δεν εκπληρώσει η Ελλάδα τις υποχρεώσεις της, (δηλαδή να σκύψει και άλλο έχοντας τα οπίσθιά της προς τους άπληστους οφθαλμούς μας), ή θα φύγει από την κυκλική μας παρέα. Και την άλλη μέρα να λένε, αν φύγει από την παρέα μας θα χαθούμε και εμείς, άρα, βαράτε αυτούς τους νεοΈλληνες αδιακρίτως μέχρι να λύσουμε τα λάθη του συστήματος- μα ένα σύστημα κλειστό αγαπητοί μου ηλίθιοι, φέρει από μόνο του τα λάθη τα οποία τα αποκαλείται:συστημικά.
Μα αυτή είναι η παγκοσμιοποίηση θα μου πείτε, ναι λέω και εγώ και συμπληρώνω: μια φούσκα.
Και ήρθε στο νου μου το πορτοκάλι, που σε πολλά νησιά οι κάτοικοι καρφώνουν το ένα μοσχοκάρφι πλάι στο άλλο και που αν βγάλεις ένα μοσχοκάρφι, το πορτοκάλι σαπίζει. Με άλλα λόγια η παγκοσμιοποίηση είναι μια φούσκα χωρίς αέρα, άμα πάρει αέρα σκάει.
Και ο κος Παπανδρέου και η παρεΐτσα του ξεπουλάνε ό, τι νάναι, ακόμα και την ανάσα μας. Έχουμε τελειώσει, πάρτε το είδηση, η χαρά και το χαμόγελο και η υπερηφάνια και το φιλότιμο και η ηρεμία και η γαλήνη και η γαλαντομία, και η ευγένεια και η θυσία και η αρωγή και ο πολιτισμός ψόφησαν σε αυτή τη χώρα και εγώ;, τι εγώ;, να εγώ! Ένα σκατένιο τίποτα είμαι που δεν μπορώ να θέσω, μαζί με τη σύμπραξη και άλλων φυσικά, σε τροχιά όλους αυτούς γύρω από τη σελήνη. Το μόνο που θα κάνω είναι ότι δεν θα πληρώνω τίποτα- ιδιαίτερα τη Δ.Ε.Η., ας μου κόψουν το ρεύμα, που είναι αντισυνταγματικό, και δεν είναι το μόνο- κάποιος φίλος, κάποια φίλη θα βρεθεί να με φιλοξενήσει. Θα με ρωτήσετε: ως πότε;, για πάντα απαντώ, θα πηγαίνω από το ένα σπίτι στο άλλο, έτσι κι αλλιώς μια γραφομηχανή χρειάζομαι πλέον μόνον, οδοντόπαστα και οδοντόβουρτσα, α, ναι και μια γραβάτα. Δεν έχουν το δικαίωμα να το κάνουν αυτό, είναι ένας νόμος ηλιθίων και αντισυνταγματικός. Είμαι σίγουρος πως πολλοί θα προβούν σε αυτή την πράξη. Ας βυθίσομε από μόνοι μας τη χώρα στο σκοτάδι, έτσι κι αλλιώς στο σκοτάδι ζούμε και στο σκοτάδι θα συνεχίσομε για πολλά χρόνια να ζούμε μέχρι που ο τόπος γίνει μια εταιρεία, η οποία θα διευθύνει άλλες εταιρείες, οι οποίες κάποια χρονιά θα κλείσουν και τότε δεν θα είμαστε πια στο σκοτάδι, αλλά στον Καιάδα του εξολοθρευτή, του 4ου Ιππότη της Αποκάλυψης.
Γαμώτο, και έχουμε ακόμα Σεπτέμβρη, και το έλεγα εγώ, ζεστός θα είναι ακόμα μια χρονιά αυτός ο καταραμένος μήνας, που μοιάζει με την άθλια μέρα Πέμπτη- που τίποτα δεν γίνεται μα οι συνομώτες συνομωτούν και απεργάζονται τον όλεθρό μας... 
Παρόλα αυτά εγώ παραθέτω το λουλούδι μου για τη Διαμάντω από τη Μυτιλήνη που αποφάσισε στα 50της ν' αλλάξει ζωή... 
            
     
    

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Επειδή δεν έχω καμιά...


...διάθεση να γράψω οτιδήποτε, μια και όσα συμβαίνουν στον τόπο μου, δεν συμβαίνουν σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης, και επειδή νιώθω οργή μέσα μου που με καθιστά τρισάθλιο στις συμπεριφορές μου, και επειδή είμαι ανήμπορος να αντιδράσω, σαν να έγινα κατατονικός, και επειδή αισθάνομαι πως για πολλά χρόνια ο τόπος μου θα είναι κρεμασμένος, πάντα λίγο πριν αφαιρέσουν το σκαμνί οι δολοφόνοι του, και επειδή για μένα πια δεν υπάρχει κανένα νόημα, παραθέτω το παρακάτω που έγραψα πριν πολλά χρόνια...

"Χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα με έναν εβραίο πλάι μου.

Παρίστανε τον ιστορικό τέχνης, τον έμπορα τέχνης,
τον κριτικό τέχνης, αυτός ο άθλιος τοκογλύφος
στην καρτούλα του έγραφε: εισαγωγέας υπολογιστών.
Ο Miles Davis παίζει ακόμα στις χαμηλές νότες.
Απλώνω τα χέρια στη βροχή με δυο νομίσματα στις παλάμες.
Μετρώ τις σταγόνες στιγμή-στιγμή.
Ακούω τον δεύτερό τους ήχο.
Θέλω να ξέρω ποιοι πεθαίνουν κάθε μέρα.
Όσο για εκείνους που σήμερα δοξάζονται, λίγο με ενδιαφέρουν.
Σταγόνες της βροχής είμαι στο κέντρο της Ευρώπης, στο City,

στη Βourse, στους Δελφούς, στην Ολυμπία.
Βροχή του φθινοπώρου, πες μου την ηλικία του τόπου μου.
Αύριο θα αγοράσω τους Times, τη Republica, την El Pais,
τον Guardian, την Pravda και την Frankfurter Allgemeine.
Θα μπω στην κοιλιά του κόσμου των ειδήσεων.
Με τον PC μου θα γράψω δέκα παγκόσμια μυθιστορήματα.
Θα τα τυπώσω σε μέγεθος 70 επί 100 εκ.
Αλλά σήμερα θα δω ξανά το «Ride the high country» του Σαμ Πέκινπα, να νιώσω ξανά πως το ιερότερο στον κόσμο
είναι η φιλία.
Η φιλία δημιουργεί τις μεγάλες χώρες.
Μετακινούμενη άμμος οι λαοί.
Μετακινείται πάντα δυτικά.
Φρόντιζε το μικρομάγαζό σου φτωχέ μου μετανάστη.
Κράτα το με τα υγρά σου μάτια και τα λιπόσαρκα χέρια σου.
Δεν ισορροπώ με εύκολο αυλό.
Η νέα πρωτοπορία δεν θα έχει πατρίδα.
Υπήρξαν και οι Situationniste το ’56 για να ξεπεραστεί
η κρίση στην τέχνη, προτείνοντας σχέδια και ιδέες
για την ανόρθωσή της. Τι αστείο. Την ίδια χρονιά ο Τζακομέτι δημιουργούσε τη διάφανη ύλη.
Είδα τη Γυναίκα της Βενετίας να τη διαπερνά το φως.

Εκείνος σιωπηλός αντίκρυ στο Πνεύμα της Νύχτας του 3ου αιώνα π.Χ.
Πώς να το περιγράψω;
Ρευστά τα δένδρα και οι ουρανοί ρευστοί.
Το πρόσωπό σου όμορφο και τόσο συμπαγές, που αναπτύσσει
το χώρο που σε περιβάλλει".

100, Bd De La Villette
Εκδόσεις Γαβριηλίδη

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Η φυλή Μάγια...

...έχει κατασκευάσει το πιο περίπλοκο ημερολόγιο από κάθε άλλη φυλή, ξεκινά από το 3.600 π.Χ. περίπου και τελειώνει το 2012- η εξήγηση που δίνουν οι επιστήμονες γιατί; το ημερολόγιο σταματά σε αυτή τη χρονιά είναι γιατί ο Ήλιος, ύστερα από 28.000 τόσα χρόνια ξανά μπαίνει στο κέντρο του Γαλαξία μας και αυτό σημαίνει η ώρα της καταστροφής του κόσμου- θα πάω να δω τη "Μελαγχολία" του Λαρς φον Τρίες, μόνο και μόνο γιατί έχει ως θέμα την πρόσκρουση του πλανήτη με το όνομα "Μελαγχολία" στη Γαία μας. 
Η στοχαστική Μελαγχολία των βορείων από τη Γερμανία και πέρα, η ευφυΐα των Ινδιάνων από το Μεξικό μέχρι τη Γουατεμάλα και η ισπανική καθολικοχριστιανική βάρβαρη ηλιθιότητα που τους αφάνισε όλους και μονάχα ένα κείμενο διασώθηκε των Μάγια από τη μανία των μισαλλόδοξων ιεροεξεταστών, οι οποίοι ακόμα ζούνε και θριαμβεύουν κατά καιρούς, μη ξεγελιέστε, ζούνε!, γαμώ το μίσος που τρέφει το ανθρώπινο γένος διαμέσου των θρησκειών ενάντια στον Πολιτισμό, όπως και οι χριστιανιοί που διακρίθηκαν για το μένος τους ενάντια στους Ναούς του Πολιτισμού μου- γιατί καμιά μονοθεϊστική θρησκεία δεν ξεκινά από τη Φύση για να φτάσει στον Πολιτισμό- να, γιατί μισώ, ναι, καλά διαβάσετε: μισώ κάθε χριστιανό και το ξανά γράφω: τον θεωρώ καταπατητή του τόπου μου, τον θεωρώ εχθρό μου- όχι απαραίτητα δολοφόνο μου, αλλά πνευματικό εχθρό μου, χωρίς να έχει το ανάλογο πνεύμα, άλλωστε όλοι οι χριστιανιοί δεν έχουν καμιά σχέση με τη Φύση, την βρομίζουν δε με τις άθλιες πράξεις τους-, τώρα γιατί το έγραψα το παραπάνω, γιατί χθες είχαμε άπνοια και άπνοος μπήκα στο βιβλιοπωλείο της "ΕΣΤΙΑΣ" ρωτώντας τους υπαλλήλους, μια που τους βρήκα σε σχήμα φιλιατρών να συζητούν, αν γνωρίζουν κάποιον γιατρό που να ναρκώνει εκείνα τα άτομα που δεν αντέχουν το καλοκαίρι, από τη 1η Ιουλίου έως και την 31η Σεπτεμβρίου-, τα αισθήματά μου και η νόησή μου βρισκόταν εν άπνοια, άρα σκέφτηκα, είμαι παιδί τής βαλανιδιάς, γιατί της βαλανιδιάς, ελάτε ντε, όταν το μάθω θα το γράψω και θυμήθηκα, πάντα εντός του βιβλιοπωλείου τον Ζ. που συνάντησα φέτος στη Λέσβο που πήγα έγκλειστος σε βαλίτσα των φίλων, διότι δεν είχα τα χρήματα να ταξιδέψω ελεύθερα και να μιμούμαι ενδόμυχα το πουλί όσο πετούσε το αεροπλάνο, το οποίο το λυπήθηκα καθότι ήταν airbus και τα airbus υποφέρουν όταν απογειώνονται και προσγειώνονται σε τόσο σύντομα ταξίδια- η κόπωση των μετάλλων τους είναι μεγάλη-, ο Ζ. λοιπόν, τον οποίο αχνοθυμήθηκα από τα παιδικά μου χρόνια, μου εξομολογήθηκε ότι, η μητέρα του και ο πατέρας μου ήταν εραστές-, δεν είναι μυθοπλασία, (να, γιατί πολλά βιβλία μυθοπλασίας τα πετώ, η ζωή είναι κάτι παραπάνω από μυθοπλασία- είναι παρά-λογη- είναι μυθική- η μόνη τέχνη που καταφέρνει να με πείσει για την μυθοπλασία, είναι ο κινηματογράφος), έχω μάρτυρες πάνω σε αυτό: τον Γιάννη, την Ελένη, τη Διαμάντω, αμέσως του είπα να πάμε να κάνουμε εξέταση DNA, μήπως και είμαστε αδέλφια, με διαβεβαίωσε ότι δεν είμαστε...και έψαξα να βρω σε εικόνα τη μορφή της μητέρας μου- γιατί το γράφω αυτό, γιατί μητέρες όλων μας είναι οι γυναίκες εκείνες με τις οποίες οι πατεράδες μας ήταν βαθιά ερωτευμένοι μαζί τους κι ας τεκνοποιούσαν άλλες- εν συμβάσει μήτρες-, την ώρα που εκσπερμάτωνε ο πατέρας μου είχε κατά νου και σε όλες του τις αισθήσεις την Μ., την ερωμένη του δηλαδή...και βρήκα την εικόνα της μητέρας μου-μητέρας του Ζ., ήταν πανέμορφη, είδα το πορτρέτο της ποιημένο από μεγάλο και γνωστό ζωγράφο καθώς, ήταν και εκείνη ζωγράφος, επηρεασμένη από τον ιμπρεσιονισμό, και χάρηκα για τον πατέρα μου, και χάρηκα για την Μ. και χάρηκα για τον Ζ. και χάρηκα για μένα...μα γιατί χάρηκα για μένα;, ίσως γιατί αγόρασα τα Nocturnes του Ιρλανδού συνθέτη John Field, που έγραψε το πρώτο -πρώτο Nocturne το 1813, ίσως γιατί μου αρέσει ο Kurt Vonnegut Jr, "Slaughterhouse-five", 1969, και που έγινε έξαίρετη ταινία από τον George Roy Hill το 1972 και γιατί τον Δεκέμβρη του 2012 θα πάω εκεί, στην Αφροδίτη και στον Απόλλωνα, αλλιώς στον τόπο του Έρωτα και του Πολιτισμού... 
                        

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Πέντε στίχους θε να πω...

...ο έκτος δεν μου βγαίνει, ο Ερμής πατά τη γλώσσα μου γιατί δεν θέλει να τον μεταφέρει, έτσι κ' εγώ στίχους αντιγράφω από την Εβδομη Ελεγεία από το: "Οι Ελεγείες του Ντουίνο" τού Rainer Maria Rilke.*
"Πουθενά, αγαπημένη, δεν θα υπάρχει ο κόσμος, παρά μονάχα μέσα μας.
Η ζωή περνά με συνεχείς μεταμορφώσεις.
Όλο και πιο ασήμαντη η όψη του κόσμου ξεθωριάζει.
Όπου άλλοτε ήταν ένα μόνιμο σπίτι, λοξά προβάλλεται ένα επινοημένο κατασκεύασμα, απολύτως έργο της διάνοιας, σαν νά' ταν ολότελα ακόμη στο μυαλό.
Αχανείς αποθήκες δύναμης κατασκευάζει το πνεύμα της εποχής, άμορφο σαν την τεταμένη ορμή που αυτό απ' τα πάντα καρπώνεται.
Ναούς πια δεν γνωρίζει.
Της καρδιάς ετούτη τη σπατάλη τώρα κρυφά την αποθησαυρίζουμε.
Ναι, όπου ακόμη κάτι επιζεί, κάτι που άλλοτε σ' αυτό προσευχήθηκαμε, που λατρέψαμε και προσκυνήσαμε, ήδη περνά, έτσι όπως είναι, στην αφάνεια.
Πολλοί πια δεν το παρατηρούν, χάνοντας έτσι την ευκαιρία να το χτίσουν τώρα μέσα τους με κίονες κι αγάλματα, μεγαλοπρεπέστερο."

*Στην έξοχη μετάφραση του Σωτήρη Σελαβή- σίγουρα ψευδώνυμο που παραπέμπει στον Marcel Duchamp, "Why not sneeze Roze Selavy?"- Εκδ. ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ.

Τώρα τι μου έμεινε ν' αποσώσω; Απολύτως τίποτα-, μήπως η Σφίγκα μπορεί να λύσει το δικό της αίνιγμα;, όχι...έτσι κι αλλιώς όλα πρέπει να τελειώνουν, όχι για ν' αρχίσουν άλλα- αλλά γιατί, εκείνο που τέλειωσε υπήρξε και εκείνο που αρχίζει δεν έχει υπάρξει.
Αυτό το κενό που αφήνει πίσω του το καλοκαίρι, ίσως νάναι τόπος νόησης όπου ο καθείς πραγματώνεται ως αφορμή και αλληλουχία ονείρων, μόνο που μέσα από παλιούς καθρέφτες τα είδωλα τον περιγελούν, η ομορφιά τους και το σφρίγος τους απουσιάζουν, ο λόγος τους δεν ακούγεται, και τότε, τότε αφουγκράζεται τον εαυτό του που του ψιθυρίζει: φτάνει, φτάνει πια η τόση παρουσία της απουσίας...
Υπάρχουν δύο είδων άνθρωποι ανάμεσα σε άλλα είδη, άλλοι γερνούν και εκπίπτουν και άλλοι ωριμάζουν σφριγηλοί, δίχως να χάνουν την ορμή τής νεότητάς τους- νεότητα ωριμότητας ή ώριμη νεότητα, την ονομάζω και ισχύει, πάμπολλα τα παραδείγματα, ιδιαίτερα στον τόπο της τέχνης και της γεωργίας-, και να δύο ακόμη είδη ανθρώπων: ο Γεωργός και ο Καλλιτέχνης- ο πρώτος για την υγεία, ο δεύτερος για την ψυχή, και οι δυο ξεκίνησαν μαζί, (σπήλαιο Λεσκώ και άλλα σπήλαια το αποδείχνουν), δίχως ζωγραφιά, εσοδεία δεν υπάρχει, δίχως εσοδεία πολιτισμός ψυχής δεν υπάρχει- κι αυτή είναι αμεσότητα, δίχως παράσιτα προσκολλημένα στα υγιή σώματα. Και πρώτα ο εμπόρος, ο μεσάζων, αλλιώς: Νταβατζής, γλοιώδης τύπος, παμπόνηρος, ψεύτης, όπως όλοι οι πασόκοι και ολίγον σχιζοφρενής, καθότι δεν λαμβάνει υπόψη πως, όταν πωλά σκάρτα προϊόντα κάποιος άλλος θα του πωλήσει κι αυτουνού σκάρτα και δεύτερος ο τραπεζίτης, αλλιώς: βδέλλα, κολλιτσίδα, εμμετική παρουσία με βρόμικα νύχια και τσιμπλιασμένα βλέφαρα από τσιγγουνιά να πλυθεί, άκομψα ντυμένος...λοιπόν, από τώρα και στο εξής δεν θα εύχομαι σε κανέναν Χρόνια Πολλά, είναι αστεία ευχή και πόσο μάλλον στην εποχή μας, αλλά και στα επόμενα πολλά χρόνια που θα εξουσιάζει τους ελεύθερους ανθρώπους η φυλή εκείνη των άλλων ανθρώπων, (δεν την ονομάζω για μην με πάρουν για ρατσιστή), που θελει να ονομάζεται υπερούσια και διοικεί το τραπεζικό σύστημα- μη παραδειγματιζόμενοι, άρα μη γνωρίζοντας, από την ιστορία τής τοκογλυφίας ότι, όσο κεφάλαιο κι αν μαζέψει κάποιος, αυτό θα εξατμιστεί αν δεν συνοδεύεται με την παραγωγή.
_Έχω 200 εκατό και μύρια περιουσία..
_Πούν' τα, δεν τα βλέπω...
_Και ούτε θα τα δεις, και μην ξεχνάς το χρέος σου.
_Δεν σου χρωστώ τίποτα βδέλυγμα της κοινωνίας... 


             

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Τη Μελαγχολία του Καλοκαιριού...

...την αισθάνομαι με τον ερχομό του Σεπτεμβρίου, πέρα που ταυτίζω αυτόν τον μήνα με την Πέμπτη και που συμπτωματικά γεννήθηκα σε αυτή τη μέρα στις 8:40 π. μ. στις 8 ενός μήνα-, μα πώς;, στις 8 ενός άλλου μήνα γεννήθηκε και εκείνη-, μα πώς;, στις 8 ενός άλλου μήνα γνωριστήκαμε-, μα πώς;, στις 8 ενός άλλου μήνα χωρίσαμε ύστερα από 8 χρόνια...τον αριθμό αυτόν τον σχηματίζουν 2 μηδενικά και πλαγιασμένος συμβολίζει το άπειρο στα μαθηματικά-, μα πώς;, τα μαθηματικά έχουν σχέση με τις αισθήσεις;, οι αισθήσεις συλλαμβάνουν τους περίπλοκους συνδυασμούς των αριθμών;, οι αριθμοί συλλαμβάνουν τους παράδοξους συνδυασμούς των χυμών των αισθήσεων; Ας το αφήσω, πρόκειται για μελαγχολικές διερωτήσεις ενός ώριμου άνδρα που είδε το τέλος χθες βράδυ σ' έναν πίνακα του Ιερώνυμου Μπος με τίτλο: "Οδοιπόρος" και θυμήθηκε το ποδήλατό του που είχε στο νήσι και που στο ένα σκέλος τού σκελετού έγραφε τη λέξη: "Passenger", και που το αγόρασε τελείως συμπτωματικά. Οδοιπόρος, Περαστικός και 8+8+8+8...μα γιατί εδώ και μέρες έχω μπει στον λάθος πειρασμό να γράψω κάτι για τον Μπος ενώ, οφείλω να γράψω επάνω από τις φράσεις ή κάτω από τις φράσεις ή σε συνέχεια των φράσεων τού Ντοστογιέφσκι στο "Υπόγειό" του;, στην έξοχη μετάφραση της κας Ελένης Λαδιά. Οφείλω, τι θα πει οφείλω;, σκατά, τίποτα δεν οφείλω-, αν οφείλω κάτι, δεν είναι τίποτα άλλο από το ν' απαλλαγώ από τα φαντάσματα που η μελαγχολία του καλοκαιριού τα θέριεψε πάλι και ορθώθηκαν με περισσότερη ένταση και αληθοφάνεια. 
Ο καθείς κάθεται στη θέση του άλλου, έτσι κανείς δεν κάθεται στη θέση που του αρμόζει, μου είπε χθες βράδυ ο Ισπανός συνθέτης Joaquin Rodrigo καθώς άκουγα το κοντσέρτο του: "Fantasia  para un Gentilhombre" και που ακούω τώρα δα- μόνο όποιος το ξέρει μπορεί να καταλάβει τι εννοώ με τα παραπάνω- ας είναι, προχωρώ σαν τον Οδοιπόρο του Μπος και σαν τον Passenger του Iggy Pop και σαν τον Άνδρα του Rodrigo...αποτελούμαι από φαντάσματα και σαν μικρός Οιδίποδας οφείλω να τα φέρω πλανημένος και περιπλανημένος, τυφλός και κουρελής στους δρόμους και μέχρι έμπροσθεν των ταμείων τής Δ.Ε.Η.... θα μπορούσα να έγραφα πολλά για τα φαντάσματα, για τον Οδοιπόρο, για τον Περαστικό, για τον Οιδίποδα, για τον Ιερώνυμο Μπος, για τον Rodrigo και τίποτα για μένα...επιστρέφω στο Υπόγειό μου... κάποτε θα εκδοθεί...και αν δεν εκδοθεί, σκασίλα μου...                             

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Σήμερα με ξύπνησε η λεία ράχη...

...που κάποτε έγραψα πάνω της: "Μη φεύγεις, μη φεύγεις, γύρισε να δω το βλέμμα σου, το μέτωπό σου, τα χείλη σου, ποια είσαι;, γιατί ταράζεις τον ύπνο μου;, φανερώσου, έχουμε γνωριστεί, και πού και πότε;, χθες, σήμερα, αύριο, τώρα;, και σε ποιο δρόμο, σε ποιο ακρογιάλι, σε ποια έκθεση, σε ποιον κινηματογράφο, σε ποιο θέατρο;, επιθυμείς να χάσω την εικόνα σου;, τόσο γρήγορα;, μα γιατί δεν γυρνάς, δεν μιλάς;, ώρες τώρα σε αυτή τη στάση, δεν λέω, εγώ σου το ζήτησα για να την φωτογραφίσω- έχεις τόσο όμορφη ράχη, μα πρέπει να φωτογραφίσω και το μέτωπό σου, τα χείλη σου, μα πάνω από όλα το βλέμμα σου- το βλέμμα είναι η αρχή τού καθενός και του κόσμου- είμαι έτοιμος και ικανός πια να διακρίνω και να πλησιάζω με άφατη ευαισθησία την ουσία των πραγμάτων, με άλλα λόγια, είμαι έτοιμος ν' αφήσω πίσω μου ένα έργο- το ένιωσα χθες κοιτώντας ακόμα μια φορά τα εκπληκτικά και τρυφερά σχέδια του Giacometti, "Paris sans Fin"-, μα πάλι αναρωτιέμαι: θα μου δοθεί η ευκαιρία;, Κόρη της Ροδιάς, δίδαξέ με πώς να μην εξαπατώ τον εαυτό μου. Χάρισέ μου το ιεροφαντικό σου βλέμμα να παύσω να φροντίζω ό,τι με εξορίζει. Δίδαξέ με να μένω γαλήνιος. Ένωσέ με με τη θάλασσα σου και τα δίχαλα ποτάμια σου. Ένωσέ με ξανά με το επίγειο και συνάμα ουράνιο. Δίδαξέ με να σε αγαπώ περισσότερο καθώς η αγάπη μου δεν ήταν αρκετή. Κόρη των αναμνήσεων και των ανοιγμένων ροδιών-, καλά, μη γυρνάς, μείνε εκεί, θα γράψω κι άλλα στη ράχη σου, πάντα έγραφα στη ράχη σου, κι ένας φίλος μου ζωγράφος ζωγράφιζε πάνω στη ράχη τής αγαπημένης του, ράχες, ράχες, παντού ράχες και μόνο ράχες και άτολμες οι μορφές- μένουν κρυφές ή θολές όταν παρουσιάζονται ύστερα από την κόπωση του σώματος στην ίδια στάση- σε αφήνω, πάω να δω για πολλοστή φορά την ταινία του ποιητή σκηνοθέτη, Krzysztof Kieslowski, "La Double Vie de Veronique"...ναι, τώρα θυμήθηκα, εκεί σε γνώρισα, πάνω στην οθόνη και εκεί με άφησες: αντίκρυ στην οθόνη να κοιτώ τη ράχη σου και να σε λαχταρώ και ν' ακούω μέσα από συστάδες δένδρων το γέλιο σου- φωτογράφισα πολλές συστάδες δένδρων με την ψευδαίσθηση ότι κάποτε θα φανείς μέσα από αυτές, όπως σ' έναν πίνακα του Magritte...τι μένει ή τι μένουν τελικά για τον καθένα μας ξεχωριστά;, μια ράχη, μια οθόνη και ψευδαισθήσεις, πολλές ψευδαισθήσεις- οφείλω να τελειώνω με δαύτες και να στραφώ κατάντικρυ στη δική μου ράχη, να τη δω να ξεμακραίνει, να δω επιτέλους το πώς είναι η ράχη μου- είναι κι αυτή μια καλοσυνάτη περιέργεια- θα θυμηθείς να κλείσεις το φως;

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Ο καθείς γράφει από τα πριν...

...τα συμβάντα της ζωής του πάνω στην σκακιέρα με τα αόρατα πιόνια- μα δεν το γνωρίζει, το μαθαίνει όταν εμφανίζεται ο πύργος ή ο στρατιώτης ή το άλογο ανάλογα με την απόφασή του σε κρίσιμη στιγμή, μα κάθε κρίσιμη στιγμή προέρχεται από μια προγενέστερη απόφαση κρίσιμης στιγμής- μα δεν το γνωρίζει, το μαθαίνει όταν εμφανίζεται ο βασιλιάς ή η βασίλισσα- πού όμως εμφανίζεται;, η σκακιέρα έχει εξαφανιστεί, τα τοπία το ίδιο, οι ακτές το ίδιο, οι κωπηλάτες ξεκουράζονται, οι καρποί παραωριμάζουν, το πέλαγος δεν ηρεμεί και ποια ισορροπία και ποια ένταση και ποια απολαβή και ποια οφειλή- όλα ανυπάκουα σε μια χοάνη που ο καθείς μας δημιούργησε και τότε;, τότε τι; Θα σας πω τότε τι: αυτός ο καθείς προσπαθεί να βρει το τοπίο εκείνο όπου θα νιώσει το χρόνο σταματημένο ή θα νιώσει ότι εκεί θα σταματήσει ο ίδιος τον χρόνο και θα καθίσει για να θυμηθεί- αν μπορεί να θυμηθεί- τι συνέβαινε στα κενά που έχαιναν ανάμεσα στις κρίσιμες αποφάσεις του, γιατί αυτά τα κενά ανήκουν στον αντίπαλο και είναι εξίσου σημαντικά-, και να προσπαθήσει να συναθροίσει τον χρόνο, να παύσει να είναι διάχυτος και θολός και συνάμα αόρατος κυνηγός και να τον ορθώσει μπροστά του ως παρουσία- μα δεν γίνονται αυτά, έρμαιος των αναμνήσεων και πάντα με ένα ερωτηματικό: άραγε οι άλλοι αναθυμούνται τα παραπλήσια; Το τοπίο μπορεί να είναι και το σώμα ενός άνδρα-, άνδρας ερωτευμένος με τον εαυτό του-, ή μιας ερωτευμένης γυναίκας με τον εαυτό της και που ο καθείς επιθυμεί, με μεστές τώρα αισθήσεις, να ερωτευτεί- κακά τα ψέματα, αν δεν είσαι ερωτευμένος με τον εαυτό σου, μήτε μπορείς να ερωτευτείς, μήτε να σε ερωτευτούν...από αλλού ήθελα να ξεκινούσα, από αλλού ξεκίνησα, αλλού κατέληξα...από χθες ήθελα να μιλήσω για μια σκηνή, και όχι να γράψω, από την ταινία, "The Treasure of the Sierra Madre", αλλά δεν είχα την κατάληλη παρουσία απέναντί μου, πλάι μου, από πάνω μου, από κάτω μου και να της έλεγα ότι, ο ίδιος ο John Huston έπαιζε το ρόλο της Ειμαρμένης στον Humprey Bogart, ο οποίος ζήτησε τρεις φορές χρηματική βοήθεια από τον λευκοντυμένο αγέρωχο Huston, στην 3η φορά δεν άντεξε ο τελευταίος και είπε: "Α, τι θα γίνει με σένα, το παράκανες, δυο φορές σε βοήθησα σήμερα το πρωί, μια στο δρόμο και μια στο στιλβωτήριο..." " Με συγχωρείτε κύριε, μα έβλεπα το χέρι σας και όχι το πρόσωπό σας". Τι απάντηση ήταν αυτή! Δεν έβλεπε καταπρόσωπο την μοίρα του. "Καλά, αυτή είναι η τελευταία φορά, πάρε αυτά και από εδώ και πέρα βγάλτα πέρα μόνος σου", και ο Huston του έδωσε 2 δολάρια...και φυσικά δεν τα έβγαλε...η συνέχεια επί της οθόνης... Ανάμεσα σε αυτές τις τρεις παρουσίες τής Ειμαρμένης, εγώ κοίταζα το ανάμεσο κενό τους ενώ τα ουσιαστικά ήταν πλάι μου, απέναντί μου...πού καταλήγω;, επιβεβαιώνα τα ουσιαστικά της ζωής μου όταν βρισκόμουν στο χαίνον κενό- άρα, ο καθείς και τα όπλα του, ο καθείς και το ήθος του, ο καθείς και οι πράξεις του, ο καθείς και η αόρατη Ειμαρμένη του- που δεν είναι και τόσο αόρατη, είχε/έχει τη μορφή τού Huston- να σημειώσω ότι, το σενάριο της ταινίας το έγραψε ο ίδιος...αυτά για σήμερα, σε λίγη ώρα θα ψάχνω να εντοπίσω ένα άλλο μου χαίνον κενό- παράπλευρο της αληθινής και ουσιαστικής Ειμαρμένης μου...
            

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

Σε έναν από τους 18 τοίχους...

...του διαμερίσματος που μένω, έχω πλαισιώσει και αναρτήσει το παρακάτω απόφθεγμα του Νίτσε: " Όσοι κλείνουν το στόμα και σιωπούν, δεν έχουν λεπτότητα και ψυχική ευγένεια, αντίθετα, τα πιο υβριστικά και αυθάδη λόγια, τις περισσότερες φορές, φανερώνουν έναν εξευγενισμένο και έντιμο άνθρωπο-, όταν καταπίνεις προσβολές, αναγκαστικά έχεις κακό χαρακτήρα"... και προσθέτω: εκείνος που δεν φανερώνεται, που δεν δηλώνει την παρουσία του κατάντικρυ στην οφειλή του, γρήγορα λησμονείται.     
Αυτό το Επικίνδυνο άκομψο Αγόρι κατόρθωσε να συγκεντρώσει δίπλα του άλλα άκομψα Επικίνδυνα αγοράκια έτοιμα για κάθε ανήθικη πράξη, πλην όμως νόμιμη- εδώ γελούν τα από κάτω τρωκτικά- έτοιμα για κάθε αντισυνταγματικό νόμο ή εγκύκλιο, πλην όμως εντός του Συντάγματος- εδώ γελούν οι τοκογλύφοι...
(στην παραπάνω φωτογραφία τον φαντάζομαι να προχωρά προς το αεροπλάνο, Jet Lear, Δεκέμβρη μήνα, και να φεύγει, τώρα προς τα πού;, δεν γνωρίζω).    
Κοιτάξτε αυτά τα πρόσωπα, προσέξτε πόσο τους βαραίνει η ανικανότητα, ή αν θέλετε η δειλία, ή αν θέλετε η δουλοφροσύνη, ή αν θέλετε η ανθελληνικότητα-, οι μη έχοντες με άλλα λόγια τόπο-, η Ελλάδα δεν βρίσκεται πλέον μέσα στην Ελλάδα, κείται σ' ένα μάτσο κουρελόχαρτα που συνέταξαν τοκογλύφοι και συναίνεσαν και υπέγραψαν επίορκοι...το χάος είναι εδώ και κοιτάξτε κι αυτό το κοριτσάκι...
...με το έντονο βλέμμα και την πλούσια καστανόξανθη κόμη, και μα τον Δία, μην πάρετε την παράθεση που έκανα της εικόνας του, για αντιπαράθεση στους άνω κυρίους, όχι, όχι, είναι η μητέρα μου σε ηλίκα 6 ετών, από τότε με είχε στο νου της να με γεννήσει, αλλιώς δεν εξηγείται που, εδώ και χρόνια αισθάνομαι όλες τις γυναίκες του κόσμου μητέρες μου και όλα τ' αγόρια που γεννούν φίλους μου...εδώ και χρόνια όμως ψάχνω να βρω τις γυναίκες που γεννούν πολιτικούς, που γεννούν θρασύδειλους, επίορκους, καταστροφείς, άπληστους μέχρι παραφροσύνης, ανασφαλείς μέχρι γελοιότητος, ψεύτες και υποκριτές...στοπ. έφτασε τηλεγράφημα, διαβάζω: "Αυτό που θέλεις και αυτό που αποκτάς.στοπ. είναι δύο διαφορετικά πράγματα.στοπ. Sam Peckinpah.
Ύψωσα το βλέμμα μου από το τηλεγράφημα και ευθύς σκέφτηκα πως φέτος δεν το ύψωσα ούτε μια φορά στον ουρανό, φαίνεται, ψιθύρισα μέσα μου, πως τέλειωσα με τους ουρανούς μετά την έκθεσή μου: "15 Ουρανοί και ένας Αθάνατος" και πριν χαμογελάσω αυτοσαρκαστικά έλαβα κι άλλο τηλεγράφημα, διαβάζω: "Έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να αρέσεις σε όλους.στοπ. για αυτό κάνε αυτό και μόνο που θέλεις και μπορείς.στοπ. Fred Zinnemann". 
Απορημένος μονολόγησα: μα, πώς μου έστειλαν τηλεγράφημα αυτοί οι δυο σκηνοθέτες;, δεν ξέρουν πως πέθανα;, πρέπει κάποιος να τους το πει".     
    
    
      

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Καλή Χρονιά σε όλους...

...εκτός από εμένα και Καλό Μήνα σε όλους εκτός από εμένα κι αυτό γιατί, ό,τι και να ευχηθώ το αντίθετο θα συμβεί, ίσως γιατί είμαι άλογο ή τράγος ή ακτή ή μαλάκιο και γιατί θυμήθηκα την ταινία του John Huston, "The Treasure of the Sierra Madre" γυρισμένη το 1948, ναι, το 1948, και τι εύχες και πόσες δεν έχω κάνει από τότε, μα καμιά δεν πραγματώθηκε, δεν πήρε σάρκα και οστά που λένε άλλοι, (τι ατυχής έκφραση αλήθεια, και είδα μια φρικτή εικόνα τώρα δα: σάρκες ματωμένες και σκορπισμένες, σαν πανιά ή εφημερίδες στη λάσπη, οστά σπασμένα, σαν όστρακα σε βρόμικο ρηχό βάλτο και κάποιος/οι προσπαθούν να τα επανακολλήσουν)...σε αυτή λοιπόν την ταινία του 1948 υπάρχει μια μεγαλειώδης σκηνή: όταν οι τρεις χρησοθήρες έχουν εξαντλήσει τις δυνάμεις τους και κοντολογίς το χρυσάφι που υπήρχε στο βουνό και ετοιμάζονται να φύγουν, ο μεγαλύτερος σε ηλικία λέει πως, πριν φύγουν πρέπει να επουλώσουν τις πληγές του βουνού που προκάλεσαν με την απληστία τους σκάβοντάς το. Οι δύο νέοι τον κοιτούν απορημένοι: μα τι είναι αυτά που λες γέρο, και ο γέρος συνέχισε κοντολογίς: ό,τι παίρνουμε οφείλουμε να το επιστρέφουμε αλλιώς, κάποια στιγμή δεν θα έχουμε από πού να λάβουμε και ο άνθρωπος από κάπου κάτι λαμβάνει- πάντα, πόσο μάλλον, όταν αυτό το άδολο πάρε-δώσε, σαν το φιλί τού Έρωτα που σε επιστρέφει στον πλανημένο εαυτό σου, έχει να κάνει με τη φύση... έμεινα άφωνος, και αλήθεια σας λέω, βούρκωσα γιατί ευθύς είδα αυτόν τον γίγαντα σκηνοθέτη, John Huston, (το παραπάνω φιλμ ενέπνευσε στον Sam Peckinpah για την ταινία του "Wild Bunch", 1969, ορισμένες μεγάλες σκηνές- δεν είναι ο χώρος εδώ για να τις παραθέσω), να φανερώνει μια πρωτόφαντη για εκείνα τα χρόνια και μια πρωτεϊκή ευαισθησία, όσο και ηθικό χρέος, απέναντι στη φύση στους απολίτιστους αμερικανούς, το γράφω αυτό γιατί ήδη ο Goethe είχε γράψει πως, ο άνθρωπος δεν θ' αντιγυρίσει ποτέ το κακό που πράττει σε βάρος της φύσης...και αναρωτήθηκα: αυτό το μήνυμα το "έπιασαν" οι αμερικάνοι;, όχι, είπα, εκτός από τους λίγους πολιτισμένους και από τους λίγους Ινδιάνους που διασώθηκαν από την γενοκτονία τους από τους χριστιανούς πιονέρους...Καλή χρονιά λοιπόν, μπήκαμε στην εποχή τού θερισμού, όπου νάναι θα δούμε τι σπείραμε, θάρρος ή φοβία;, ας απαντήσει ο καθείς μόνος του και όρθιος κατάντικρυ στο θειάφι και στο χόρτο και μακριά από τις συμβάσεις που επιβάλλει ο φόβος- ο όποιος φόβος...