Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Το φιλί δεν είναι ποτέ αποτρόπαιο...

...εκτός και αν είναι το τελευταίο-, μα ένιωσες ποτέ σου ποιο ήταν το τελευταίο που έδωσες και που πήρες;, με ρώτησε μια παλιά μου φίλη έξω από τις πηγές του Πολυχνίτου, και όπως ήταν φυσικό απάντησα, όπως θ' απαντούσε και ο ίδιος ο Έρωτας: Όχι, δεν θυμάμαι, δεν μπορεί να θυμάμαι, δεν είμαι καταγραφική μηχανή, μπορώ όμως να σου πω ότι θυμάμαι το πρώτο, το πρώτο εκείνο φιλί, το διερευνητικό και απρόσδοκητο-, επίσης θυμάμαι εκείνα τα χίλια τόσα φιλιά σε χείλη και γλώσσα γνώριμη στο πέρασμα των ωρών-, ώρες που συναθροίζουν εκείνα τα φεγγάρια και εκείνες τις αυγές που μένουν αλησμόνητα/ητες γιατί ήμασταν εκεί δοσμένοι και παραδομένοι στου φιλιού την ώρα-, στο φιλί εκείνης ή εκείνου που θέλαμε να γευτούμε γιατί η γεύση του μας οδηγούσε έξω από το θολό τοπίο των κοινωνικών συμβάσεων, εκεί που συναντά ο ένας στον άλλον τον εαυτό του εν ζωή, όλα τ' άλλα φιλιά δύναται, ναι, να είναι αποτρόπαια, αλλά γιατί τα δίνουμε και τα παίρνουμε, καλή μου Αριάδνη; Συνήθεια, θα μου πεις, ε, αφού με ξέρεις, δεν ακολουθώ σε τέτοιες καταστάσεις τη συνήθειά μου-, όταν το φιλί που δίνω δεν το νιώθω πια δικό μου, φυσικό είναι να μη νιώθω και εκείνης, και ας μου λέει ότι με αγαπά..."Σήμερα το ξέρω: το στρείδι έχει προέλευση τα χείλη σου", έγραψα μια φορά...αν και δίνεις όλα σου τα φιλιά σε άλλους, σε εμένα δίνεις μόνο ένα, και αν με ρωτήσεις τι από τα δυο προτιμώ, θα σου πω το ένα, εκείνο που δεν θα είναι το τελευταίο, αλλά, πανάθεμα, σαν να πρέπει να υπάρχει αυτό το τελευταίο για να ξεχαστεί για να θυμόμαστε το ένα-, αλλόκοτη που είναι η ζωή-, πράγματι, δίχως ηδονή δεν αξίζει, και εννοώ ηδονή σε όλες της τις μορφές, ιδιαίτερα της φιλίας και της καλοσύνης...ναι, ναι, το ξέρω, Αριάδνη, Φιλία ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα δεν ισχύει, καλοσύνη μπορεί, άλλωστε η Φιλία είναι γένους θηλυκού και μοιράζεται μονάχα από άνδρες, καλή μου Αριάδνη, το σώμα μου μυρίζει ακόμα θειάφι, δείξε μου, δείξε μου το μονοπάτι ακόμα μια φορά και σου υπόσχομαι πως δεν θ' αφήσω ξανά τον μίτο σου από το χέρι μου-, και τι παράδοξο, και τι αλλόκοτο, και τι περίεργο, τον μίτο σου τον ξανά βρήκα στη χαβούζα με το καυτό τρυφερό νερό  41 βαθμών-, ναι, είσαι τρυφερή Αριάδνη...
Αυτοί οι βράχοι είναι δικοί μου βράχοι- ολότελα και τελικά...            

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω...

...ας σταματήσω, μα όχι, θα αρχίσω και θα το συνεχίσω με τέτοιο τρόπο σαν να αρχίζω- πάντα...
_ Πώς σε λένε;
Έμεινε για λίγο σιωπηλός κοιτώντας την έντονα στα μάτια...
_Πες μου ποιο είναι το όνομά σου;, γιατί δεν μου το λες;
Έμενε σκεπτικός, φοβόταν να πει αυτό που ήθελε να πει μη και τον έπαιρνε για μελαγχολικό ρομαντικό τύπο.
_Έλα πες μου, μη με κάνεις και γελώ.
Πράγματι ήταν έτοιμη να γελάσει και τότε είπε.
_Δος μου εσύ ένα όνομα, ονόμασέ με όπως θα θέλεις να με καλείς.
_Μου άρεσε αυτό που είπες, πρώτη φορά μου ζητούν κάτι τέτοιο... ωραία λοιπόν, άφησέ με να το σκεφτώ.
Τώρα τον κοιτούσε εκείνη σιωπηλή έντονα στα πράσινά του μάτια...και τον ονόμασε...
Εδώ τελειώνει η μουσική και, όπως το ένα, έτσι και το άλλο δίχως ταίρι και τα δυο...
Προσπαθώ να πω κάτι, κάτι να περιμαζέψω και όλο διαφεύγει, τίποτα δεν περιμαζεύω, όλα κυκλογυρίζουν στο βάραθρό μου και είναι βαθύ το άτιμο. 
Λες Σκοπελίτη η σημερινή ημέρα, 29/08/2011 να είναι η τελευταία σου στη Λέσβο; Πάντως, δεν ξανά έρχεσαι μονάχος, αυτό δε λές τώρα δα στον εαυτό σου και ο εαυτός σου κουνά καταφατικά το κεφάλι σου/του, κι αυτό γιατί Σκοπελίτη σε αυτό το ταξίδι ο εαυτός σου συνάντησε ολοκάθαρο το βάραθρό σας και δεν νομίζω, σου λέει ο εαυτός σου, πως θα ελευθερωθείς από αυτό ποτέ πια, ολημερίς θα το κοιτώ, λέω στον εαυτό μου, και θα με κοιτά ειρωνικά.
_Πόσο έχεις αλλάξει.
_Το ξέρω, αλλά γιατί μου το λες, δεν είναι ευγενικό.
_Έλα πάμε, το ξέρεις ότι σε αγαπώ.
_Μα πώς μπορείς να το λες αυτό;, δεν σέβεσαι τον εαυτό σου;
_Όχι δεν έπρεπε να ερχόμουν, αν ήξερα ότι θα συναντούσα το φάσμα σου...καθόσουν στον καναπέ έξω από τις πηγές τού Πολυχνίτου, πανέμορφη όπως πάντα, λεπτή όπως ποτέ άλλη φορά, το χρώμα των ματιών σου ακτινοβολούσε...δεν έμεινες για πολύ,  δεν σε χόρτασα και ήσουν τόσο απολαυστική όσο μιλούσες, το ξέρω δεν είσαι φλύαρη και έφυγες βιαστική- το αεροπλάνο έφευγε και εγώ σε λίγη ώρα κοίταζα τον εαυτό μου στην χαβούζα βάθους 1 μέτρου γεμάτη νερό στους 41 βαθμούς- τρυφερά καυτό...
Σου στέλνω τις λέξεις μου με την παρακάτω εικόνα...

   
     

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚΙΣΤΑΝ

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν 
Για πόλεμο στο μακρινό το Ιράν

Ο πρώτος από πόλεμο δεν κάτεχε
Ο δεύτερος στις κακουχιές δεν άντεχε
Ο τρίτος ήταν υποκείμενο γελοίο
Κι ο τέταρτος φοβότανε το κρύο.

Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν
Αλλά δε φτάνουνε ποτέ στο Ιράν.

"Ο Κύκλος με την Κιμωλία", Bertolt Brecht, απόδοση στίχων: Οδυσσέα Ελύτη. Μουσική: Μάνος Χατζηδάκις. Σκηνοθεσία: Κάρολος Κουν-Θέατρο Τέχνης, 1957.

Υ.Γ. οι όποιες ομοιότητες με τους άνω απεικονιζόμενους, είναι τελείως, μα τελείως συμπτωματικές...οι ως άνω τέσσερις στρατηγοί δεν παν πουθενά, μένουν ακίνητοι στις θέσεις τους και αν λίγο προσέξτε πίσω τους προεξέχει το καλώδιο με απόληξη USB-, μένουν ακίνητοι διότι είναι καλωδιωμένοι με τον τερματικό υπολογιστή των τοκογλύφων/κερδοσκόπων- τώρα, πού βρίσκεται η έδρα τού υπολογιστή, δεν ξέρω να σας πω, υποθέτω όμως πως μπορεί να βρίσκεται σε έναν μεγάλο απόπατο, όπου όλοι τους καθισμένοι στην λεκάνη, τρώνε αέρα παρασί και αφοδεύουν αέρα παρασί, (μετάφραση: τρώνε χαρτονομίσματα, χέζουν χαρτονομίσματα και τέλος πεθαίνουν από καρκίνο απώλειας λόγω απληστείας).

Υ.Γ. Μου άρεσαν οι Φινλανδοί με τη συμφωνία που πέτυχαν με τον άψογο αποκρατικοποιημένο, μα παγκοσμιοποιημένο καλωδιωμένο κο Βενιζέλο, (διότι δεν την υπέγραψαν με την Ελλάδα, την υπέγραψαν με τον παραπάνω συνταγματολόγο, σοσιαλιστή, δημοκρατικό, δηλαδή επίορκο, από τη στιγμή που δεν επικυρώθηκε από τη Βουλή η συμφωνία, άρα αντισυνταγματική η υπογραφή του, αλλά ας τρέχουμε και ας γυρεύουμε το δίκιο μας- αυτό κείται εις τας Καλένδας... είπαν οι Φινλανδοί αναμεταξύ των: αν τους δώσουμε πάλι λεφτά, πάλι θα τα φάνε και μετά πώς θα τους τα πάρουμε πίσω;, δεν θα τους δώσουμε δεκάρα, αλλά αν μας τα δώσουν εκείνοι πρώτοι τότε, θα τους δώσουμε, όχι μία δεκάρα, αλλά πολλές, μα πολλές-πολλές δεκάρες, τόσες που να πνιγούν μέσα στις τρύπιες δεκάρες τους, δηλαδή μέσα στα μυαλά τους-, ξέρετε ο πονηρός είναι κουτός, πνίγεται μια μέρα στα ξαφνικά μέσα στην κουταμάρα του... brilliant, fantastic, extraordinary, kinky... πρέπει να πει η Ν.Δ. και να σφίξει το χέρι των Φινλανδών, (και για ένα λόγο παραπάνω, μία φίλη μου που, λόγω της θέσης της ταξίδευε συχνά στη χώρα αυτή, μου είπε πως είναι πολιτισμένοι οι Φινλανδοί), και έτσι ΝεοΔημοκράτες θα σφίξετε το χέρι πολιτισμένων ανθρώπων...   

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Η ΓΗ ΘΥΜΑΤΑΙ...

...και όσοι νομίζουν πως η γη είναι αμνήμων, δεν είναι μήτε ζώα μήτε καν έμβια, πρέπει να εξολοθρεύονται πριν αυτά, τα καν έμβια, με τις ολέθριες πράξεις τους δυσκολεύουν την αναπνοή εκείνων που πιστεύουν στη μνήμη της φύσης, δεν υπερβάλλω, είμαι σίγουρος πως χιλιάδες άλλοι έχουν την ίδια γνώμη, αλλά, αλλά, αλλά... Τα Ελευσίνια Μυστήρια δεν τελούνται από την εποχή τού χριστιανού Θεοδόσιου, (395-423 μ. Χ.), αυτοκράτορας τού ανατολικού ρωμαϊκού κράτους και ειδωλολατροφάγος, δηλαδή, Ελληνοφάγος, επίσης κατάργησε και τους Ολυμπιακούς Αγώνες και με αφορμή των καταργήσεων αυτών, οι πληβείοι χριστιανοί κατεδάφισαν πολλούς αρχαίους ναούς, μεταξύ αυτών και τον δικό μου Ναό και από Ιάσονα, που ήταν το όνομά μου, με μετονόμασαν σε Στυλιανό, από τους παραφρονημένους  στυλίτες...  θα συνεχίσω όταν αποτελειώσω τη μισή μερίδα πέστροφας που απόμεινε από χθες, και με την ευκαιρία δίνω μια εξέχουσα πληροφορία, όταν η πέστροφα μείνει 24 ώρες στο ψυγείο ξεσκέπαστη, αποκτά μια νοστιμιά, άλλο πράμα, ε, αυτή θα πάω να γευτώ, τη νοστιμιά της σιτιμένης πέστροφας... πράγματι ήταν νόστιμη, έριξα λεμόνι, λάδι βιολογικό, φρέσκο ψωμάκι, σχετικά καλή τομάτα και...σιέστα...σηκώθηκα, διάβασα λίγο, διόρθωσα ένα κείμενο που είχα καιρό να το ανασκαλέψω, αφαίρεσα μέρη του που τα βρήκα αισθηματολογικά, αντικατέστησα λέξεις, πρόσθεσα φράσεις, έβγαλα όλα τα κόμματα και τις τελείες, ούτως ώστε να δίνει την αίσθηση της ανάσας, κλπ, κλπ...όσο για τη γη που θυμάται, δεν είναι τυχαίο που εκδικείται, συνεχώς αποταυρίζεται, την ενοχλούν και την εκνευρίζουν και την μολύνουν και την πληγώνουν άνθρωποι δίχως παιδεία με στυγνά ένστικτα, όπως π.χ. ο δήμαρχος της Γλυφάδας και ο μητροπολίτης Γλυφάδας που, πιθανό πιεσμένοι από διάφορους μαστροπούς οικοπέδων έστησαν το νεκροταφείο στα ριζά του Υμηττού, στην Α! ζώνη προστασίας του βουνού...γιατί;, γιατί;, σίγουρα η περίφημη πολιτεία κώφευε και θα κωφεύει, ίσως γιατί θέλει να πάρει ανάσα η οικοδομική δραστηριότητα που έχει υποχωρήσει, λόγω της κρίσης-, μα ποιας κρίσης, όλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχει κρίση, απλώς χίμηξαν οι κερδοσκόποι, οι κερδοσκόποι δημιούργησαν την κρίση και όχι οι κρατικές οικονομίες, όχι βέβαια πως δεν συμμετέχουν στο παιχνίδι οι μεγάλες τράπεζές τους, μην τρελαθούμε κιόλας, αλλά αφού μπορούν και τα κάνουν, καλώς καμωμένα, τους βγάζω το καπέλο που δεν έχω, που ποτέ μου δεν θα έχω, μ' ενοχλεί, θέλω όλα μου τα μέλη και μέρη του σώματός μου να είναι εντελώς απελεύθερα, όπως απελεύθερη είναι καρδιά μου...φτου, γαμώτο, κάτι σκνίπες και κουνούπια που έχει η γειτονιά μου...εδώ κλείνω, πρέπει να σβήσω τα φώτα, αλλιώς θα με φάνε τα μικροσκοπικά αυτά θηρία, βλέπετε είμαι και γλυκοαίματος, και δεν θέλω αύριο να ξυπνήσω με χίλια τσιμπήματα και να ξύνομαι ανηλεώς, θα ανάψω το αντικουνουπιών σπιράλ, το οποίο με ενοχλεί και αυτό και θα παρακολουθήσω λίγο τον αγώνα Άρσεναλ-Ουντινέζε, θέλω να κερδίσει η Ουντινέζε γιατί αυτή έχω παίξει στο στοίχημα με απόδοση 1 προς 6.50 και μετά, μετά και μετά, μετά τι μετά;, δεν υπάρχει μετά, μονάχα πριν, μονάχα το πριν υπάρχει, όλα γίνονται στο πριν και ας πιστεύετε πως γίνονται στο μετά...φωτογραφία σήμερα δεν έχει, για μια στιγμή σκέφτηκα να βάλω εκείνη που απεικονίζει την προκάτ εκκλησία και τους 8 τάφους στον Υμηττό και τα μούτρα του δημάρχου και του μητροπολίτη, αλλά πριν γίνει μετά, άλλαξα γνώμη, δεν βάζω καμιά...α, και όταν βαρεθώ το ματς θα βάλω να δω την ταινία του Φελίνι:, "Πρόβα Ορχήστρας", προφητική και αυτή σε σχέση με τον καθοδηγούμενο και χειραγωγημένο συνδικαλισμό...                      

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Και έχει ένα φεγγάρι σήμερα...

The FullMoon also Rises
...και είναι 13 του μήνα, πάντα όταν πέφτει στη μέση του Αυγούστου η Πανσέληνος φωτίζεται όλη η γη...θυμάμαι τη 15η Αυγούστου του 2003 ώρα 4 π.μ. δηλαδή τα ξημερώματα, βρισκόμουν στην περιοχή του απολιθωμένου δάσους της Λέσβου για να φωτογραφίσω τα άγονα τοπία με το φως της Σελήνης-, ήμουν μόνος, ο ταξιτζής λαγοκοιμόταν στο ταξί του, το καλύτερο που μπορούσε να μου συμβεί γιατί, ως συνήθως, η ταξιτζήδες μιλούν, ιδιαίτερα όταν βλέπουν παράξενα πράγματα, όπως εμένα που σαν τρελός φωτογράφιζα με μεγάλους χρόνους έκθεσης τα τοπία που σχεδίαζα να εκθέσω τον επόμενο χρόνο. Ήταν μια μεγάλη και εξώκοσμη θα έλεγα εμπειρία- μόνος, κατάμονος κάτω από αυτόν τον μεγαλειώδη ουρανό περιτριγυρισμένος από ένα ξερολιθικό τοπίο, ίσως απειλητικό, ίσως τραυματισμένο, ίσως κοιμισμένο, ίσως, ίσως, ίσως... Η έκθεση είχε τίτλο: Nocturnes-, πήγε πολύ καλά, σχεδόν πωλήθηκαν όλες οι φωτογραφίες-, χρησιμοποίησα τη λέξη Nocturnes γιατί ήταν η μόνη λέξη με το νόημα που αυτή έχει και που ταίριαζε στην τότε διάθεσή μου: "Ρομαντική", αν έβρισκα την αντίστοιχη ελληνική, ελληνική θα χρησιμοποιούσα, το λέω αυτό γιατί δεν μου αρέσουν οι ξένοι τίτλοι στις εκθέσεις των Ελλήνων εικαστικών, χρησιμοποιώ δε τη λέξη εικαστικών γιατί δεν είναι όλοι οι εικαστικοί καλλιτέχνες- φυσικά μήτε εγώ -απλώς έχουν σπουδάσει τη σύντομη διαδρομή της αρμονίας των χρωμάτων και των όγκων, τέλος, όταν φωτογράφιζα είχα την Καλυψώ δίπλα μου και ας μη το γνώριζε εκείνη, είχα φύγει από το νησί της κοντά στα δύο χρόνια και περιπλανιόμουν και την αναζητούσα και κάποια στιγμή που ένα πεφταστέρι διέσχισε καμπυλοφόρα τον ουράνιο θόλο, γύρισα και της είπα: "Για κοίτα, το ίδιο έκανε και ο Lucio Fontana, (το όνομά του θα μπορούσε να είναι: Φωτεινή Πηγή ή Λαμπρός Πίδακας),  στα έργα του", ("Spaziale" στα ιταλικά, που στα ελληνικά θα το μετέφραζα: "εν τω χώρω")... "Τι εννοείς;", με ρώτησε η Καλυψώ, "Να, δεν ξέρω πως, αλλά αυτή τη στιγμή βλέπω τ' αστέρια σαν τρύπες που αφήνουν να περάσει το φως, το έξω και πέρα φως από τον ουράνιο θόλο και η Κασσιόπη έκανε μια κίνηση", με κοίταξε σιωπηλή και είπε: "Μου άρεσε αυτό που είπες", και της φίλησα το ανοιχτό της μέτωπο, μέτωπο που κάτω από ένα συγκεκριμένο φως έδινε την εικόνα ενός άλλου ουρανού- του δικού μου ουρανού... φέτος δεν μπόρεσα να πάω στη Λέσβο, να επισκεφτώ  ξανά αυτόν τον ερημικό τόπο της, εδώ και 20 εκατομμύρια χρόνια από την έκρηξη του ηφαιστείου- πέρασαν 20 εκατομμύρια χρόνια και δεν βλάστησε αυτή η πλευρά- η βορειοδυτική, όσο για την νοτιοανατολική είναι βυθισμένη στο πράσινο, γι' αυτό και ονομάζω το νησί μου: νησί δίδυμης γης...ω, ναι, η φύση είναι...αν είχα σπουδάσει αστρονομία, θα ήμουν ένας πολύ-πολύ σοφός άνθρωπος, γεμάτος ταπεινότητα και καλοσύνη και κατανόηση για το λίγο των ανθρώπων...
Love under the Rock              

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Alain Resnais...

...την ταινία "Hirosima, mon amour" του Alain Resnais, την είδα σ' ένα θερινό σινεμά στην Άνω Γλυφάδα, είχα κατέβει στην Αθήνα εκείνο το καλοκαίρι του '60 για έναν μήνα, έμεινα στο σπίτι τής αδερφής της μάνας μου, ο άνδρας τής θείας μου, ένας δωσίλογος, ένα δεξιόμουτρο που δεν με συμπάθησε διόλου, μα ούτε εγώ, αλλά όχι επειδή ήταν φασιστόμουτρο, δεν καταλάβαινα τότε πολλά από δαύτα- ο κόσμος μου ήταν ο κινηματογράφος -δεν τον συμπαθούσα λόγω του χαρακτήρα του, σκατοχαρακτήρας μιας σκατένιας ιδεολογίας και πάνω απόλα χριστιανός, το σπίτι τους ήταν γεμάτο εικονίσματα- ο λόγος που βρέθηκα εκείνο το καλοκαίρι στην Αθήνα ήταν για να γλιτώσω από τη μήνιν του πατέρα της Μαρίας, αυτό συμπέρανε η μάνα μου και όταν η μάνα μου έπαιρνε μιαν απόφαση έπρεπε να γίνει, ο πατέρας μου δεν μπορούσε να αντιτάξει ουδέν στις αποφάσεις της, (μόνο όταν έγινα άνδρας που λένε, κατάλαβα ότι δεν ήθελε να εκνευρίζεται με τα καμώματα της καταθλιπτικής μάνας μου-, όποιου οι αποφάσεις πρέπει να γίνονται, είναι καταθλιπτικός και με τα χρόνια γίνεται μανιοκαταθλιπτικός-, και καλά έκανε, βέβαια, άλλος τα πλήρωνε πάντα- Collateral Damages- παραδιπλανά θύματα, αλλιώς ), στην Αθήνα όμως αυτού του μήνα και αυτού του καλοκαιριού, ερωτεύτηκα την εγγονή, (ένα πανέμορφο κορίτσι μ' έκπληκτα μεγάλα μελιά μάτια), ενός συνταξιούχου στρατιωτικού που έμεναν δίπλα στο σπίτι της θείας μου, με επακόλουθο να με διώξει ο άνδρας της αδερφής της μάνας μου και να γυρίσω στο νησί- τι να κάνω, αφού μου αρέσουν οι γυναίκες, το είπα, είμαι παιδί του Fellini και όπως εκείνος έτσι και εγώ θέλω να γεύομαι τους χυμούς, τα μύρα της κάθε όμορφης και ερωτικής γυναίκας, βέβαια δεν αρνούμαι ότι πάντα υπάρχει εκείνο το μύρο που δεν το ανταλλάσσομε με κανένα άλλο, αλλά είναι τόσο σπάνιο που μόνο η Καλυψώ το είχε...ξέφυγα όμως, άλλα ήθελα να γράψω...α! ναι, λοιπόν, τελεία και παύλα, τα κράτη αποκρατοποιήθηκαν και παγκοσμιοποιήθηκαν, έτσι δεν υπάρχουν λαοί, μήτε πολιτισμοί, μήτε έθιμα και οι πολιτικοί δεν είναι παρά καλώδια που συνδέονται με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές των χωρών τους, που υποτίθεται άρχουν και οι υπολογιστές αυτοί συνδέονται υπόγεια με τον μεγάλο τερματικό υπολογιστή ο οποίος ανήκει, μα δεν ελέγχεται πλήρως, (διότι πάντα υπάρχουν τα παράσιτα που δικαιώνουν την Θεωρία του Χάους και που έχω την εντύπωση πως λίγο ως πολύ, τη βιώνουμε), στην αόρατη εξουσία η οποία φέρει το αγοραίο όνομα: Αγορά...αυτή η ανωνυμία, μ' εκνευρίζει, μ' εξουθενώνει, δεν με αφήνει να πάω σινεμά, δεν με αφήνει να πάω σε μπαρ, μ' έχει φοβίσει, διότι όποιος κρύβεται πίσω από την ανωνυμία, τι είναι;, τι δηλώνει;, τι φανερώνει;, ότι, όπου και να πάω ένας ανώνυμος θα με παρατηρεί και ενώ γνωρίζει πολλά από εμένα εγώ δεν γνωρίζω το παραμικρό από εκείνον...όλα έχουν αλλάξει, η περίφημη έννοια της Αγοράς, όπου ο καθείς δήλωνε τις ιδέες του, τις σκέψεις του, τα αισθήματά του, κατάντησε έννοια των ληστών και των ωτακουστών και των χυδαίων μανιοκαταθλιπτικών... μα πώς το γράφει ο Lewis Mamford...(πανάθεμα, τόση ώρα έκανα να βρω το βιβλίο, κάποιος πρέπει να με βοηθήσει να φτιάξω τη βιβλιοθήκη μου, ε, τόσες και τόσες μετακομίσεις, πώς θα γίνει- με τις μετακομίσεις εξαφανίζονται τα βιβλία γιατί και αυτά έχουν τις συνήθειές τους, θέλουν τη θέση τους και εκδικούνται όταν συνεχώς τις αλλάζεις, έχουν ζωή τα βιβλία, είναι ζωντανές οντότητες, τέλος, γράφοντάς τα αυτά κλέβω τον εαυτό μου, δηλαδή αντιγράφω ένα διήγημά μου και επειδή φοβάμαι την ανωνυμία, φοβάμαι και την κλεψιά), λοιπόν, ο Mamford έγραψε: "Όσο πιο αντικειμενικός και αποτελεσματικός ο έλεγχος από τη μια μεριά, τόσο μεγαλύτερη η υποκειμενική αποδιοργάνωση από την άλλη"-  ("Η Ουτοπία, οι δαίμονες της ψυχής", εκδ. ΝΗΣΙΔΕΣ, μετ. Β. Τομανάς).  Σχιζοφρένεια δηλαδή...πάω στην αρχή, ο Alain Resnais με την ταινία του αυτή, σε έξοχο σενάριο της M. Duras, κατέδειξε τον "καιρό του τόπου καρδιάς" που κείται απένατι στον "ονειρικό χρόνο" του Fellini, 81/2, μήτε τότε κατάλαβα, μα ύστερα από χρόνια εντόπισα τις έννοιες "τόπος" και "καιρός"-, λίγοι εντοπίζουν τον τόπο τους και τον καιρό τους ως οντότητες γιατί φοβούνται να κατέβουν στον Άδη της καρδιάς τους, και ο Άδης, δεν είναι παρά ο τόπος όπου ο καθείς δομεί την οντότητά του... το ξέρω μακρηγόρησα, ε, τι να κάνω, αγρίμι είμαι, όπως με χαρακτήρισε μιαν άγνωστη αναγνώστριά μου...
...Rock and Roll Baby, Rock and Roll, way of life and don't just a dance, come on baby light my fire...                     

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Federico Fellini...

...παρακολουθώντας για πολλοστή φορά την ταινία "Dolce Vita", καθότι είμαι πέρα για πέρα παιδί του Fellini, μεγάλωσα με τις ταινίες του, όπως και με τις ταινίες του Antonioni και του Visconti, και οι τρεις τους υπήρξαν μεγάλα και φαρδιά κανάλια για όλους τους μετέπειτα σκεπτόμενους σκηνοθέτες...ξανά βλέποντας λοιπόν την παραπάνω ταινία, όχι μόνο συγκινήθηκα γιατί θυμήθηκα τα εφηβικά μου χρόνια στη Μυτιλήνη και θυμάμαι τον εαυτό μου να ρωτά τους μεγάλους τι ήθελε να πει με το κήτος που εξέβρασε η θάλασσα, και γιατί αυτοκτόνησε ο φίλος του αφού ήταν πλούσιος και γιατί και γιατί και γιατί, αλλά κανείς δεν απαντούσε πειστικά, μονάχα μια μεγάλη γυναίκα-, τώρα προσπαθώ να θυμηθώ τη μορφή της, μα δεν έρχεται καμιά της εικόνα, το μόνο που θυμάμαι είναι πως ήταν λεπτή και υψηλή, πράγμα ασυνήθιστο για Μυτιληνιά-, εκείνη λοιπόν η γυναίκα μου μίλησε με θέρμη και με προθυμία και μου έδωσε να καταλάβω μερικά πράγματα...μετά ήρθε η ταινία "81/2", ω, του σύμπαντος χάρη, πώς να έμπαινα τότε εγώ ένας παρθένος σχεδόν νέος στον ονειρικό χρόνο του Fellini;, πώς να ένιωθα τις ενοχές του και την ερωτική του τρέλα, αλλά και την τόση του ευαισθησία και τρυφερότητα που τον διέκρινε ως Αιγόκερως που ήταν κι αυτός; Τώρα πια τα καταλαβαίνω όλα και μελαγχολώ και τα χρόνια πέρασαν και ήρθε η σειρά της ταινίας "E La nave va", με την εξαίρετη μουσική του Piovani- αυτό το κομψοτέχνημα του παγκόσμιου κινηματογράφου, αυτή η ελεγειακή ταινία για έναν αιώνα που έφυγε μαζί με τα παιδιά της που τον στήριξαν...και φυσικά θυμώνω για τον λόγο που εκείνη την εποχή παρακολουθούσα με την ίδια ένταση και ενδιαφέρον αμερικάνικο κινηματογράφο και θαύμασα πολλές ταινίες, όπως του Τζέημς Ντην, όπως του Μάρλον Μπράντο, όπως και τις αρρωστημένες ταινίες καθότι βασισμένες στα ψυχαναλυτικά έργα του Τενεση Ούιλιαμς...πριν δυο-τρεις μήνες παρακολούθησα και τις τρεις ταινίες του Τζέημς Ντην, (εδώ ας κάνω μια παρένθεση, με τις ταινίες αυτών των ετών πηγαίνω από τον εύκολο δρόμο στο παρελθόν μου και ανασκαλεύω ένα σωρό αναμνήσεις μου και για όποιον δεν με ξέρει, του λέω ότι, αν έχει δει την ταινία "Cinema Paradiso", έχει δει και τη ζωή μου, με μόνη διαφορά που ο μικρός ήρωας έγινε στο τέλος σκηνοθέτης ενώ εγώ ένας λειψός φωτογράφος καθότι η Ιταλία παράγει ποδήλατα, ελικόπτερα, αυτοκίνητα και φυσικά καρφίτσες πρώτης ποιότητας), λοιπόν, δεν μου άρεσε διόλου ο Τζέημς Ντην, μήτε οι ταινίες του, η καλύτερή του ήταν "Ο Επαναστάτης χωρίς Αιτία" κι αυτό γιατί σκηνοθέτης ήταν ο στοχαστής Νίκολας Ρέη, αλλά και εκείνος δεν μπόρεσε να προχωρήσει βαθιά στα έγκατα της φασιστικής αμερικάνικης κοινωνίας ή κοινωνίας των αμνών αφού, δύο μόνο ανθρωπάρια, ο Hoover του FBI και o Joseph McCarthy, ένας ρεπουπλικανός πολιτικός 3ης κατηγορίας, κατόρθωσαν με τις σχιζοφρενικές φοβίες τους να χειραγωγήσουν ένα ολόκληρο υποτιθέμενο Έθνος και να εκδιώξουν διάνοιες και να εξαναγκάσουν να πέσουν σε σιωπή ταλαντούχοι και ταλαντούχοι, εδώ ας μην ξεχάσω να γράψω πως, ένας από τους ψευδομάρτυρες καταδότες ήταν και ο Ηλία Καζάν-, (καμιά του ταινία δεν με συγκινεί τώρα), επίσης δεν μου άρεσε καμιά ταινία βασισμένη στον Τένεση Ούιλιαμς με τους άρωστους ήρωες- τι μ' ενδιέφερε εμένα αν η καθηγήτρια ήταν θυγατέρα ιεροκήρυκα και δεν μπορούσε ν' ανοίξει τα σκέλια της ή τι μ' ενδιέφεραν τα ατελέσφορα ομοφυλοφικά αισθήματα;, και αμέσως η μνήμη με πήγε στον αγγλικό κινηματογράφο και θυμάμαι την έκρηξή του με πρωτεργάτη τον θεωρητικό κινηματογράφου και σκηνοθέτη, Κάρελ Ράις, (ο ορισμός "Free Cinema" είναι δικός του), θυμάμαι τις ταινίες τού τότε εγγλέζικου κινηματογράφου γεμάτες κοινωνιολογία και υπαρξιακά αδιέξοδα σε σχέση με τα πολιτικοοικονομικά της χώρας- αυτή ακριβώς η κοινωνιολογία έλειπε από τις ταινίες της Αμερικής και επειδή δεν θέλω να θεωρηθώ πέρα για πέρα αντι-αμερικανός, λέω πως, πριν τον Χουβερισμό και Μακαρθισμό είχαν γυριστεί παρόμοιες ταινίες με τις αγγλικές, ιδιαίτερα από τον γερμανό Φριτζ Λανγκ... πάω πίσω, πολύ πίσω, στα χρόνια τα βαθιά, τότε που ζούσε ακόμα ο ευγενικός και γλυκός μου πατέρας, ένα βράδυ στην καμπίνα προβολής τού Cinema (Σαπφώ) Paradiso μου είπε: "ν' αγαπάς τις γυναίκες, από αυτές παίρνουν δύναμη οι άνδρες", έτσι, στα χρόνια εκείνα  ερωτεύτηκα τη Μαρία, ένα όμορφο κορίτσι γεμάτο ζωντάνια και θηλυκότητα-, αυτό το κορίτσι δεν το έχω ξεχάσει, έχω ξεχάσει όμως τον τότε εαυτό μου, δεν μπορώ να τον δω πώς συμπεριφερόταν, τι ένιωθε, είχε όνειρα, δεν είχε, τι ήθελε να σπουδάσει;, τίποτα από όλα αυτά, θυμάμαι πως ήθελε να φύγει από το νησί ο άμοιρος εαυτός μου, τον ψυχοπλάκωνε η μικρή κοινωνία και έτσι δεν ήταν ήρεμος να σκεφτεί, δεν μπορούσε να σχεδιάσει, δεν μπορούσε να πήγαινε απέναντί του, όπως κάνω τώρα, να τον παρατηρείσει, ούτως ώστε να τον θυμόταν στο βάθος του χρόνου, το οποίο δεν είναι οριζόντιο, αλλά κάθετο, γι' αυτό και ο Άδης είναι κάτω, πολύ κάτω και πρέπει νάσαι Οδυσσέας των ψυχών για να μπορείς να κατέβεις και ν' ανέβεις...
...ο εαυτός μου από τα χρόνια εκείνα που έγραψα, μήτε εκείνος μπορεί να έρθει να με συναντήσει, μήτε εγώ ως άλλος πια εαυτός να τον συναντήσω και να τον πάρω από το χέρι και να πάμε σ' ένα μπαρ κα να τα πούμε οι δυο μας και μετά να κλείσουμε την πόρτα πίσω μας- με χαμόγελο κούρου φυσικά...              

Ξανά Μιχαήλ Άγγελος...

"L' amor mi prende, e la belta mi lega:
La pieta, la merce con dolci sguardi
Ferma speranz'al cor par che ne doni"

Από το ΧΧΧΙ σονέτο...πρόχειρη μετάφραση:

"Ο Έρωτας με εξαγοράζει, η Ομορφιά με δεσμεύει:
Η Καλοσύνη, η Συμπόνια με το τρυφερό τους βλέμμα
Χαράζουν την Ελπίδα στην καρδιά μου"

Το παραπάνω θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ πανομοιότυπα-, άρα θα μπορούσα να το έγραφα, ε, το έχω γράψει με άλλους στίχους σ΄ ένα ποίημα αφιερωμένο σε μια Κόρη που κάποτε θαύμασα, αδιαφορώντας σήμερα αν με αποκαλέσουν κλέπτη της ευαισθησίας τού Μιχαήλ Άγγελου, βλέπετε, όχι και πολύ συχνά, η ευαισθησία μας μάς οδηγεί σε παράλληλα νοητικά μονοπάτια... 

Παραλειπόμενα από το χθεσινό...είμαι πολύ σκληρός με τον εαυτό μου και στον εαυτό μου και του εαυτού μου δεν του χαρίζω το παραμικρό...αυτό το ξέρουν πολύ καλά δυο-τρεις πιστοί μου φίλοι- οι άλλοι ας κολυμπούν στα λασπόνερα των επαύλεων-, η Ρώμη έπεσε από τις πολλές επαύλεις, ή στα λασπόνερα του εύκαιρου πλούτου, του αρπαχτού πλούτου... για αυτό και δεν μου αρέσει το καλοκαίρι-, εντάξει έχει τα καλά του, π.χ. το καρπούζι που όταν το γεύομαι έτσι ζουμερό-ζουμερό, δροσερό-δροσερό είναι σαν να γεύομαι αιδοίο πεντακάθαρο, έχει και το σταφύλι, που όταν το τρώγω ρόγα-ρόγα έχω στο στόμα μου την αίσθηση ρόγας σκληρής γυναίκας ερωτευμένης-, το καλοκαίρι έχει και τη γύμνια μας, (αυτό είναι καλό και κακό), όλοι μας οφείλουμε να ξεγυμνώμαστε ή να ντυνόμαστε γνωρίζοντας τα καλά και τα κακά τού σώματός μας, με άλλα λόγια οφείλουμε να είμαστε κομψοί και στη γύμνια μας, τι να την κάνω τη γύμνια δίχως την καρδιά της ή, δεν ωφελεί η γύμνια μας, μήτε σε μας, μήτε στον άλλον όταν κρατάμε την καρδιά μας σφαλιστή-, δεν εννοώ φυσικά σεμνοτυφίες και άλλες τέτοιες γελοίες έννοιες, και η κομψότητα έχει να κάνει με το μέτρο, όχι μόνο η αρχιτεκτονική ή η γλυπτική-, σήμερα το πρωί  πρόσθεσα μερικές φράσεις στο χθεσινό που έχουν σχέση με τα παραπάνω, όποιος θέλει ας το ξανά διαβάσει...πάμε παρακάτω, οι περισσότεροι από εμάς κάνουν λάθη και από μία άποψή μου, αυτό οφείλεται γιατί δεν είμαστε χειραφετημένη κοινωνία, όλα μας είναι απομιμήσεις και μπάσταρδες συμπεριφορές, άλλος αγοράζει χαλκό ενώ πιστεύει πως αγοράζει χρυσό, άλλος αγοράζει όντως χρυσό και τον μαγαρίζει, άλλος πωλά τον εαυτό του ενώ πιστεύει πως εξαγοράζει τον άλλον, άλλος κλέβει ενώ πιστεύει πως δωρίζει, άλλος όντως δωρίζει, αλλά δωρίζει σε κλέπτη και πάει λέγοντας, σημασία έχει, όταν φτάσουμε στον καιρό των ισολογισμών των δεκαετιών που διανύσαμε, κατά πόσο μπορούμε να ζυγιάσομε, ποια ήταν συναφή με το φυσικό μας και ποια τα των κοινωνικών συμβάσεων και ποτέ να μη λέμε: "είναι αργά, είναι αργά", δίχως την παραπάνω επίγνωση, δεν είναι παρά κλαυσίγελως. 

Υ.Γ.
Summertime Blues, από εδώ σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια -όλοι μας έχουμε την αχίλλειο φτέρνα, φτάνει να επιτρέπουμε εμείς το ποιος και το πότε να την εντοπίζει ο όποιος άλλος-, η γνώση όμως για κάτι τέτοιο, ναι, έρχεται αργά, αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να κουκουλωθούμε με μπρούντζο από πάνω μέχρι κάτω- είπαμε: όλα με το μέτρο, να γιατί δεν μου αρέσουν τα μακριά μαλλιά, πέρα που τις περισσότερες φορές είναι άχαρα, αλλά είναι και αντι-οικονομικά: μπόλικο σαπουάν, μπόλικο νερό, μπόλικο ηλεκτρικό, μπόλικος χρόνος- για σκέψου τον ερωτευμένο άνδρα να περιμένει στο κρεβάτι και η ερωμένη του να φωνάζει από το μπάνιο: "σε λίγο, στεγνώνω τα μαλλιά μου"...
...τα παραπάνω για εκείνους που δεν τους αρέσει το καλοκαίρι με την αντιερωτική του κάψα και για σκεφτείτε να έχετε γυναίκα ή άνδρα πλάι σας με μαλλιά μακριά μέχρι τη μέση! Φρίκη...Μέδουσα...                    


Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Ο Ανδρέας Λασκαράτος...

...έγραψε: "όταν ένας πολιτικός χάρτης αρχίζει να γένεται 'μπόδιο στην ευημερία της κοινωνίας, ο χάρτης εκείνος δεν πρέπει πλέον να έχει άλλην αξία παρά εκείνην οπού ήθελε ο μπακάλης για ναν τον πάρει". "Οικονομώ δεν θα πει εξοδεύω λίγο, αλλά εξοδεύω καλά. Η δε οικονομία στηρίζεται εις την φιλοπονίαν και ευγενίζεται από την ελευθεριότητα". "Πού είναι ασφαλέστερα φυλαμένα τα χρήματα; Σ' ένα σπίτι όπου φυλάττονται καλά κλειδωμένα, αλλ' αν μείνουν ξεκλείδωτα είναι σε κίνδυνο, ή σ' άλλο σπίτι όπου συνήθως μένουν ξεκλείδωτα και κανείς δεν τ' αγγίζει; Αλλ΄ είναι και άλλη άποψη υπό την οποίαν αξίζει να θεωρηθούν και να εξετασθούν τα δύο τούτα διαφορετικά συστήματα,- "ποίας των δύο τούτων οικογενειών είναι αξιοτιμότερος ο χαρακτήρας;
Ανδρέας Λασκαράτος, 1811-1901, εκδ. "στιγμή"...
Δεν χρειάζεται να σχολιάσω καν ουδέν, και όποιος το νογά.

"Dimmi di grazia, Amor, se gli occhi miel
Veggono 'I ver della belta ch'aspiro,
O s'io dentro allor che, dov'io miro,
Veggo scolpito el viso de costel."

"Πες μου Έρωτα να σε χαρώ, τα μάτια μου κοιτούν 
Σωστά την αλήθεια της Ομορφιάς της
Ή μήπως μόνος μου εντός μου χάραξα
την Ομορφιά της μορφής της που εγώ θαυμάζω;"
Μιχάηλ Άγγελος, σονέτο XXXII

Πρόχειρη μετάφραση...άλλωστε και ο Pater τον θεωρεί μεγάλο Ποιητή, άραγε θα βρεθεί κάποιος να μεταφράσει τα Σονέτα τού Μιχαήλ Άγγελου στη γλώσσα μας;, τόσα και τόσα άχρηστα, μαζί με τα καλά και τα σπουδαία μεταφράζονται, τα σονέτα, από όσο ξέρω δεν έχουν μεταφραστεί.
Πάω παρακάτω, αλήθεια πόσες και πόσες φορές δεν δημιουργούμε για τον άλλον την εικόνα που εμείς θέλουμε, είτε γιατί την έχουμε ανάγκη εκείνη τη στιγμή είτε γιατί ένα κομμάτι της μας θυμίζει κάτι από τα παλιά;, συχνά, θα έλεγα συμβαίνει. Αύγουστος και η πόλη έρημη, μου αρέσει η ερημιά της, πάντα μου άρεσε άδεια η Αθήνα, ιδίως το μήνα αυτόν και σήμερα πια ξέρω γιατί, δεν άντεχα να βλέπω την μικροαστική ασχήμια- είτε των φτωχών είτε των μεσοαστών είτε των μεγαλοαστών, όλοι τους ένα είναι- συγκεντρωμένη σε τόσο μεγάλο άθροισμα: κοιλιές, σαγιονάρες, μπούτια, άγριες φωνές, τσιρίδες, κλάματα κακομαθημένων παιδιών απαίδευτων γονιών, πλαστικά μπουκάλια, ανάγωγοι να μιλούν στα κινητά δυνατά και ν' ακούω διάφορες ηλιθιότητες, να βλέπω τ' αυτοκίνητα πάνω στ' ακρογιάλια και να μην μπορώ να τα πυρπολήσω, και μετά οι ιδιοκτήτες τους σαν τους παλιούς αραμπατζήδες που "πάρκαραν" τον αραμπά τους στην προκυμαία και τα μουλάρια τους αφόδευαν, δεν αντέχω τα χυδαία αρσενικά με τις μεγάλου κυβισμού μοτοσικλέτες που τις στηρίζουν στα βράχια, μη γνωρίζοντας πως έτσι διαφημίζουν το προϊόν δίχως ν' αμείβονται, δεν αντέχω να βλέπω τα παιδιά και τους άνδρες να φορούν πλαστικά παπούτσια επώνυμων εργοστασίων, μη γνωρίζοντας πως έτσι καταδικάζουν συνανθρώπους τους να ζουν με 5 σεντς την ημέρα, μα πάνω απ' όλα δεν άντεχα την γελοία τους άθληση με τις ρακέτες και τις χρυσές αλυσιδίτσες στο δεξί χέρι ή το χρυσό σταυρουδάκι στα ζουμερά βυζιά... τίποτα, τίποτα δεν αντέχω από το καλοκαίρι, εκτός το θερινό σινεμά, δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω γιατί, ίσως γιατί είναι η μόνη όαση/όραση μες στην γλυκιά ερημιά, αχ, πόσο λαχταρώ το φθινόπωρο και τον χειμώνα και τις μπάρες με τα ποτά και τα άβολα φλερτ, και τη γλυκιά μέθη, και τ' αστεία εύχυμων ανθρώπων, εξού και το χιούμορ=χυμός, βέβαια αυτό εξαρτάται από τα υγρά που εκχύνουμε, ψυχής και σώματος και αυτά πάλι με τη σειρά τους εξαρτώνται από τις είδους τροφές χλαπακιάζομε, τέλος η μελωδία-, βέβαια οφείλω να πω πως δεν υπάρχουν παραπάνω από 10 μπαρ σε όλη την Αθήνα που να είναι πραγματικά μπαρ, αλλά καθότι δεν έμαθα να οδηγώ, μένω καθηλωμένος στα γειτονικά και ενίοτε εκνευρίζομαι, αλλά, αλλά, αλλά εγώ πάντα θα εκνευρίζομαι γιατί πάντα θέλω να κοιτώ αυτό που έχω χαράξει στην καρδιά μου και στο νου για όμορφο και για αληθινό, α, και κάτι άλλο, χαίρομαι αφάνταστα την άσχημη πλευρά του εαυτού μου, και είναι πολύ άσχημη όταν βρεθεί στις μέρες της- αυτή μου η πλευρά...

...καλά να περνάτε φίλοι μου, μα όχι εσείς άγνωστοι και απαίδευτοι- το είπα, είμαι ειλικρινής μέχρι αηδίας...
  

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Richard III as Kevin Spacey ή...

...Kevin as Richard; Στην παράσταση στο θέατρο της Επιδαύρου, (το σχεδίασε στα μέσα του 4ου αιώ. ο Αργείος αρχιτέκτων και γλύπτης Πολύκλειτος, 14.000 πολιτών/θεατών), δεν μπόρεσα να τους ξεχωρίσω, η ταύτιση ήταν απόλυτη, ο Σέξπηρ διέτρεχε τις αρτηρίες του Kevin, ο Kevin διέτρεχε τις φλέβες του Richard και Ω! του θαύματος, ο Richard ορθώθηκε ολοζώντανος έξω από κάθε θεατρική σύμβαση, ήταν εκεί, ανάμεσά μας και μας μιλούσε και έκανε αυτά που έλεγε ότι θα κάνει και τώρα δα, έχω την πεποίθηση, (και όχι την αίσθηση, τη βαρέθηκα αυτή τη λέξη, όλοι την ξεστομίζουν για να βγουν από το αδιέξοδο μιας ανόητης ερώτησης ή απόφανσης- ή νομίζει κάποιος ή υποθέτει ή πιστεύει), ότι δεν θα έλεγα το παραπάνω αν, παρακολουθούσα την παράσταση σε κλειστό θέατρο με όλους τους περιορισμούς που αυτό εκ του φυσικού επιβάλλει. Το εύρος του αρχαίου θεάτρου, η αίσθηση, (τώρα είναι σωστή η χρήση της), που ο κάθε πολίτης/θεατής έχει της ανοιχτότητας του τόπου, κι ας παρακολουθεί εν δέος το δράμα, μέσα σ' έναν κύκλο/Ορχήστρα, είναι κάτι το ανυπέρβλητο. Πιστεύω πως, το να εισέρχεσαι στο θέατρο της Επιδαύρου, δεν εισέρχεσαι για να συγκινηθείς τόσο, όσο για να συμμετάσχεις στα κοινά τής Πόλης, και επειδή ο Richard III έργο, πέρα για πέρα πολιτικό και συνάμα ποιητικό, παραστάθηκε θα έλεγα στον φυσικό του χώρο και οι θύρες τού απέριττου σκηνικού δεν οδηγούσαν πουθενά αλλού παρά στα στεγανά διαμερίσματα τού σκοτεινού, μα ευφυέστατου μυαλού του Ριχάρδου-, αλίμονο αν η δυσμορφία, σωματική ή ψυχική, κληρονομήσει από την ανακόλουθη φύση, και εξυπνάδα. 
Όσο για τη μεταφορά της εποχής σε γνωστά πρότυπα, είτε των μέσων του 20ου αιώ. είτε σύγχρονα, θέλω να θυμίσω πως, το 1995 γυρίστηκε ταινία από τον σκηνοθέτη Richard Loncraine με τον Ian McKellen να υποδύεται τον Ριχάρδο, σε μια καθαρή, πέρα για πέρα απόδοση ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος... και τώρα στο πραξικόπημα της βουλής από το Πασόκ... χθες παρακολούθησα λίγο από τη συνεδρίαση της Βουλής στην ΤιΒι, και είδα ακόμη μια φορά πως μπορεί να κουρελιαστεί το Σύνταγμα, φυσικά από τον συνταγματολόγο Κο Βενιζέλο, (μακριά λοιπόν από συνταγματολόγους όταν αυτοί έχουν να κάνουν με την ερμηνεία του Συντάγματος και μακριά από τους οικονομολόγους όταν αποφαίνονται για την οικονομία- μυρίζει τοκογλυφία ή κερδοσκοπία), ο οποίος μάλιστα σε μια σκηνή, αντί ν' απαντήσει στην καταγγελία γιατί διεγράφησαν τα 24 δισεκατομμύρια ευρώ διαπιστωμένα χρέη και για άλλα, υποκρίθηκε τον σινεφίλ, δίχως φυσικά να γνωρίζει ποιον λόγο αντιπροσωπεύει και ποιους θεατές χαρακτηρίζει ο όρος αυτός, καθώς αναφέρθηκε σε εγγλέζικες φαρσοκωμωδίες- αλλά λόγια δηλαδή ν' αγαπιόμαστε... Φίλη Φρύνη και φίλη Αριάδνη, ο βελούδινος φασισμός ήρθε, έμεινε και θα μείνει, τα βελούδινα πραξικοπήματα γίνονται το ένα μετά το άλλο- θα δείτε σε λίγες ημέρες τι είδους νομοσχέδια θα φέρουν στη βουλή οι υπουργοί, κος Παπουτσής και κος Παπαντωνίου-, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δεν δανείζει, κλέβει και χειραγωγεί και εξευτελίζει συντάγματα, νόμους, άγραφους ή μη, θεσμούς, συνήθειες λαών κ.ά. και ποιος μας πήγε για να μας φέρει το Δ.Ν.Τ.; Ο κος Παπανδρέου με το γυάλινο ανέκφραστο δεξιό οφθαλμό και με τον αριστερό οφθαλμό να πλανάται στο χάος...
Κρίμας τον τόπο μου...
...κι ένα κλωνί αλυγαριάς από την Επίδαυρο...θυμάμαι μικροί που τρώγαμε βιτσιές με βίτσα, (σλάβικη λέξη), αλυγαριάς...πόσο μας πονούσε η πουτάνα και δεν έσπαγε η καριόλα και όσο πιο καταπιεσμένος ομοφυλοφιλικά ήταν ο δάσκαλος, τόσο και πιο δυνατά χτυπούσε τα τρυφερά μας κωλαράκια...άραγε ο νεωτερικός, (ας μιμηθώ κριτικούς τέχνης), νεοέλληνας θα διώξει με τις βιτσιές τους ανθέλληνες πασόκους;                                             

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

Kevin Spacey as Richard III ή...

...Richard III as Kevin Spacey; Ο Ριχάρδος είναι δύσμορφος μα, πανέξυπνος, πανούργος, εύγλωττος-, μια αντινομία της φύσης, μια ανακολουθία σε σχέση με τους εύμορφους κούφιους, αδρανείς, καλόπιστους από βλακεία-, η άλλη όψη της δυσμορφίας.
Όλους, στο βασιλικό περιβάλλον όπου ζει τους θεωρεί μαριονέτες του, είναι σίγουρος πως, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο ο καθείς θα μπει στην υπηρεσία του και θα εκτελέσει αυτό που πρέπει να εκτελεστεί για ν' αρπάξει το στέμμα κι αυτό γιατί γνωρίζει το μέγεθος της δαιμονικής του ανηθικότητας σε σχέση με το λίγο της υποκριτικής μικροηθικής των άλλων-, άλλωστε, η πολιτική της εξουσίας δεν στηρίζεται πάνω στην πανουργία και την μικροηθική;, στην ευφυΐα και την ηλιθιότητα; Ναι, πρέπει να πούμε για να μπορέσουμε να έρθουμε, χάριν της αλήθειας μας, μέσα από την Ποιητική δεινότητα του Shakespeare, πίσω από τον εαυτό μας και να τον ακολουθήσουμε σε αναδρομή- flashback και σε flashforward- τις πανουργίες και τις ηλιθιότητες που πράξαμε και ν' αποδεχτούμε επιτέλους το πόσο πανούργοι είμαστε ή το πόσο ανήθικοι μέσα στην μικροηθική μας. Δύσμορφοι εξωτερικά, μα εσωτερικά πονηροί μέχρι ευφυΐας, και εύμορφοι εσωτερικά, μα με λίγη ψυχή, (λίγο νου), μέχρι βλακείας. 
Όσοι από εμάς έχουν δει τον Κέβιν Σπέσι στις ταινίες: "The Usual Suspects", "Seven", "Midnight in the Garden of Good and Evil", "The Negotiator", "Looking for Richard"- η εκδοχή του Al Pasino για τον Richard III, ο Κέβιν υποδυόταν τον Μπάκινχαμ...
και πάντα με σαρδόνιο χαμόγελο ως δαμόκλειος σπάθη. 
Πάντα αμφίσημος, μισοφανερωμένος-μισοκρυμμένος, ένοχος-θύμα, παγιδευτής-παγιδευμένος, στον Ριχάρδο του ήταν ανυπέρβλητος...Στο θέατρο της Επιδαύρου παρουσιάστηκε ένα μεγάλο έργο σε μεγαλειώδη απόδοση-παράσταση. Όλα, μα όλα ήταν άψογα, ένιωθα τον ύψιστο σεβασμό όλων των συντελεστών απέναντι στον όποιον θεατή...αλλά, αλλά, δεν μπορώ να συμφωνήσω απόλυτα, μήτε με τον Sam Mendes, τον σκηνοθέτη, μήτε με τον Κέβιν, στο ότι το έργο αυτό του Shakespeare, "Αν τοποθετηθεί σε σύγχρονα συμφραζόμενα- θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε σε ένα μέρος με κάποιον σαν τον Καντάφι ή τον Μουμπάρακ...", το παραπάνω του Κέβιν σε συνέντευξή του... "Είναι εντυπωσιακό το ότι ζούμε στον 21ο αιω. και υπάρχουν ακόμη τέτοιες μορφές στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, όπως του Καντάφι ή του Μουμπάρακ, οι οποίοι είναι ακριβώς αυτό που ο Σαίξπηρ περιέγραψε και ανέλυσε ενδελεχώς 400 χρόνια πριν.", το παραπάνω του Μέντες σε συνέντευξή του...και γιατί δεν μπορώ να συμφωνήσω με τα παραπάνω...από τη στιγμή που ο Μπους επιτυγχάνει την κατάληψη της εξουσίας δύο φορές με δύο εκλογικά πραξικοπήματα- διάβαζε: Συνταγματικά- γι' αυτό έχουν γράψει οι: Gore Vidal, John Updike, Noam Chomsky και άλλοι φυσικά που δεν τους έχω διαβάσει- φυσικά ένα σπουδαίο βιβλίο είναι και το: "Πέρα από τον Τρόμο", της Susan Buck-Morss, εκδ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, μετ. Φ. Τερζάκης. 
Ο δε, Μπλερ, με ψεύδη και πονηριές κατόρθωσε να εκπορθήσει και καταπονήσει την όποια τιμιότητα χαρακτηρίζει τους Άγγλους. Εγώ, από τη μεριά μου, πιστεύω πως ο Σέξπηρ, για αυτού του είδους τις δικτατορίες μιλά: τις πανούργες εσωτερικές δικτατορίες εύμορφων κρατών, στολισμένων ενίοτε με θρησκευτικά ενδύματα και που είναι οι πιο επικίνδυνες κύριοι Μέντες και Κέβιν, άλλωστε, και οι δυο δικτάτορες που αναφέρατε στην κοινή σας συνέντευξη, υποστηρίχτηκαν και από την Αμερική και από την Αγγλία.
Με αυτά που έγραψα διόλου μην θεωρηθούν λόγια προς μείωση της παράστασής σας, αλλά να, η Ιστορία πρέπει να λέγεται και από τις δύο μεριές- το έκανε άλλωστε και ο Σέξπηρ στη σκηνή του των τριών γυναικών, όπου η μία καταλογίζει σε ποιον φόνο συμμετείχε η άλλη- τέλος, είναι τόσο βρόμικη η πολιτική της εξουσίας και αλίμονο, η ποιητική τέχνη εμπνέεται από αυτή τη βρομιά και τέλος τής δίνει έρρεισμα να υπάρχει, να διαιωνίζεται και να καταδικάζει αθώους σε εξευτελισμούς και ταπεινώσεις- από αυτή την πλευρά, η ποιητική τέχνη συνιστά ένδυμα απατηλό- τελικά όσο πιο απατηλό τόσο και πιο αληθινό- ε, τι να κάνουμε αυτή είναι η ζωή, πανούργα, ανακόλουθη, απατηλή, ανήθικη και, αυτή τη στιγμή λέω πως οι μεγάλοι συνομωτούν ενάντια σε μας τους μικρούς και αυτή τη συνομωσία, αύριο, μεθαύριο κάποιος δεινός ποιητής θα μας την παρουσιάσει ποιητικά και εμείς θα συγκινηθούμε ή θα οργιστούμε- εγώ όμως που έχω σώας τας φρένας, ομολογώ πως στάθηκα από τη μεριά του Ριχάρδου κι αυτό γιατί είμαι σίγουρος πως όλοι μας κρύβουμε έναν μικρό Ριχάρδο μέσα μας και λέω πως είναι καλό να συγκινούμαστε ποιητικά με τη βρομιά και την εγκληματικότητα- οι εγκληματίες δεν θα παύσουν ποτέ να γεννιούνται, να δολοφονούν, να εξαπατούν, όπως ο Γ. Παπανδρέου- με εύμορφη εξωτερικότητα και με βρόμικη εσωτερικότητα... τον λυπάμαι και ταυτόχρονα λυπάμαι τον εαυτό μου που έχω αυτό το ανδρείκελο ως Πρωθυπουργό- έναν μικρό, πολύ μικρό Ριχάρδο...
...με αυτά τα χόρτα είναι κατασκευασμένα όλα τα στέμματα και όλοι οι τίτλοι...δούλοι μου...