Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

O GOETHE...

...έγραψε: "Όταν ένας έξυπνος άνθρωπος κάνει μια ανοησία, αυτή η ανοησία δεν είναι ασήμαντη", άρα, εγώ που έχω κάνει πολλές ανοησίες δεν είμαι διόλου έξυπνος και οι ανοησίες μου δεν έχουν καμιά αξία, αντίθετα, είμαι καθόλα ασήμαντος, όμως, δεν ξέρω κανέναν άνθρωπο, είτε σημαντικό είτε ασήμαντο, και ούτε μπορώ να φανταστώ, ότι δεν έχει κάνει μήτε  μία ανοησία, τουτέστιν, ένας σημαντικός άνθρωπος που δεν έκανε καμιά ανοησία, είμαι παντελώς σίγουρος ότι, ενώ έζησε, εντούτοις, δεν υπήρξε εν τω κόσμω, βέβαια και εγώ δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχω, μα και αν υπάρχω, σε σχέση με τι υπάρχω;, με τη γέννησή μου;, με το βάδισμά μου; ή επειδή τρώω;, μιλώ;, πίνω;, αδιάφορα όλα αυτά και απάντηση δεν μπορώ να δώσω-, πρέπει πρώτα να βρω εκείνο με το οποίο η ύπαρξή μου είναι άρρηκτα δεμένη μαζί του ή συνυφασμένη, άρα δεν υπάρχω, τουλάχιστον μέχρι να το βρω, παρά μόνο στον καθρέφτη και τείνω να πιστέψω πως είμαι από εκείνους, "...που χτυπούν με το σφυρί εδώ κι εκεί στον τοίχο και πιστεύουν πως πετυχαίνουν κάθε φορά το καρφί"... και αυτό Goethe...και τις δύο ρήσεις μετέφρασαν ο Ν. Μ. Σκουτερόπουλος και ο Κλάους Μπέτσεν, Εκδόσεις "στιγμή"...    

Οι πολιτικοί τα έχασαν ακόμα μια φορά...

"Οι Γερμανοί Ξανάρχονται"
...τα ζάρια από τα χέρια τους, έμεινε το επίπεδο τραπέζι να το βλέπουν με άδεια χέρια από ψηλά;, από χαμηλά;, από πλάγια;, οριζόντια;, δεν μπορώ να το εντοπίσω, το μόνο που εντοπίζω είναι, ότι ακόμα μια φορά ο κούφιος τους λόγος έπεσε στη μεγάλη τους κοιλιά, τον ρούφηξαν σαν βλέννα κιτρινοπράσινη τον λόγο τους τον κενό και τώρα προσπαθούν να χωρέσουν μέσα σε λέξεις ιδεοληψίας και καιροσκοπισμού το αυθόρμητο των συγκεντρώσεων- η πολιτική τους γλώσσα, και όχι ο Πολιτικός Λόγος, δεν γνωρίζει την έννοια του αυθόρμητου, γνωρίζει όμως της ιδεολογίας, της ψυχανάλυσης, της θρησκείας και όλα σε μια κοιλιά υστερίας και μεταχρονολογημένης πάντα πραγματικότητας-, το αυθόρμητο, άρρηκτα συνδεδεμένο με την πραγματικότητα της ζωής, όπως και το τυχαίο που ξεπηδά μέσα από μια οργανωμένη ζωή και σχέση ανθρώπων οι οποίοι δεν έβλεπαν το κακό που τους ερχόταν και μια ημέρα, εντελώς τυχαία ημέρα, μέσα από την ψευδο-οργάνωσή τους, γεννά το τυχαίο που ανατρέπει όλες τις τάχα μη τυχαίες ημέρες τους- όλες οι μέρες
ενός ορργανωμένου συστήματος δύναται να βρίσκονται κάτω από τον κίνδυνο του τυχαίου, δηλαδή της ανατροπής του -και οι πολιτικοί μας αρνούμενοι- από συμφέρον ή από βλακεία; -να δούνε και να αποδεχτούν την πραγματικότητα του αυθόρμητου, επιμένουν στα κούφια τους κελύφη, αυτά των ιδεολογιών- αλλιώς στα ένοχα, παράνομα, εγκληματικά, καιροσκοπικά μαντριά τους. Πού είναι ο κόσμος και δεν είναι μαντρισμένος;, που αλητεύει;, για πού το έβαλε ο κόσμος χωρίς εμάς, που τον καθοδηγούσαμε και τον οδηγούσαμε στα μαντριά μας; Έφυγε ο κόσμος, έφυγε, μόνος του οδηγείται πια στην πλειονότητά του και αυτοί που απόμειναν να πιστεύουν στα άδεια κελύφη των ιδεολογιών και των θρησκειών, αργά ή γρήγορα στο σύστημα θα συμβεί ακόμα ένα λάθος που θα αποδειχτεί καταλυτικό-, όταν λείπει το ανθρώπινο στοιχείο από όποιο σύστημα, αυτό αργά-αργά πλησιάζει το τέλος του- βέβαια το τέλος αυτό επιφέρει καταστροφή γιατί οι σχεδιαστές του και εμπνευστές του δεν προνόησαν, δεν προνόησαν, δεν προνόησαν..."ας φρόντιζαν" Καβάφης-, και για να θυμηθούμε τον Λουί Αραγκόν του 1926: "...για να γλιτώσει από την ύλη, (ο άνθρωπος), έγινε αιαχμάλωτος των ιδιοτήτων της ύλης" και "...από τους πύργους της άμμου ξεπηδούν τώρα στήλες καπνού". Οι αλήθειες έχουν ειπωθεί εδώ και δεκαετίες όπως και αιώνες, τώρα πώς τα καταφέρνουν και επιβιώνουν και επιπλέουν είναι γιατί οι σχεδιάστες και εμπνευστές είναι κούφια κελύφη, σαν βάρκες στη λαοθάλασσα- η λαοθάλασσα κρατά στην επιφάνειά της τα κούφια κελύφη των ιδεολογιών, τους κούφιους πολιτικούς σχεδιασμούς με τσιράκια ανερμάτιστους και απαίδευτους και ας έχουν διπλώματα καθηγητών ή νομικών ή οικονομολογών ή πολιτικών μηχανικών ισοπέδωσης των πάντων- να γιατί...όλοι μας είμαστε κούφιοι και φοβισμένοι μέχρι να τρακάρουμε σε άδειο δρόμο, μέχρι τη στιγμή που η λαοθάλασσα πέσει στον τυχαίο ύφαλο και τραυματιστεί θανάσιμα και αναποδογυρίζει τα άδεια κελύφη...και ποια είναι τότε η ζωή μας;, καμιά!, και όταν ύστερα από χρόνια αναλογιζόμαστε πως, εμείς οι ίδιοι καταπνίξαμε την αυθορμησιά μας, εμείς οι ίδιοι βυθίσαμε στην παχυλή ψευδο-πραγματικότητα το αυθόρμητο στοιχείο μας- πέρα για πέρα ανθρώπινο και υγιές- στοιχείο που φοβάται και ωχριά μπροστά του κάθε σύστημα...αυτά πριν την 3η κούπα καφέ...ήρθαν οι Γερμανοί άνθρωποι της D. T. να παζαρέψουν τάχα τα ήδη παζαρεμένα για την αγορά του Ο. Τ. Ε. Τι πρέπει να κάνουμε εμείς;, να διακόψουμε τη συνδρομή μας, όχι τόσο γιατί δεν θα μας ανήκει πια αυτή η κερδοφόρος δημόσια επιχείρηση, αλλά γιατί εκπλάπη με δόλιους και υπόγειους τρόπους, και ότι αποκτάται με τέτοιους τρόπους και μεθοδεύσεις, η μόνη τιμωρία είναι η καταστροφή του- το σύνθημά μου: "Καταστρέψτε τον γερμανικό Ο.Τ.Ε.", εκτός και αν θέλουμε να παραμείνουμε αμνοί, έτσι θα πάρουν το μάθημά τους όσοι δεν υπολογίζουν και υποτιμούν το ανθρώπινο αυθόρμητό μας...


                     

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Τι μωρό είναι αυτό ο Πάγκαλος...

...τι μωρό!!! παχουλό, παχουλό, εύρωστο γεμάτο υγεία και μεγαλούτσικο, ωχοτού να το χαρώ, να το χαρώ εγώ, και τι ματάκια, μα τι όμορφα ματάκια που έχεις μωρέλ' μ'!, μόνο που οι γονείς του πρέπει να του ξεμάθουν την πιπίλα, έφτασε στην ηλικία που δεν πρέπει τα μωρά να βάζουν τα δάχτυλά τους στο στόμα, γιατί, αν συνεχίζουν και μετά από αυτή, ο ουρανίσκος μετατρέπεται σε θόλο μη κανονικού ανθρώπου και όταν μεγαλώσει δεν ξέρουμε τις κακές συνέπειες- πάντα κακές θα είναι οι συνέπειες -, ας είναι, πάντως φαίνεται, το φανερώνουν οι απότομες κινήσεις του, το φανερώνει η επιθετικότητά του όταν πεινά και όταν πεινά οι άλλοι πρέπει να σιωπούν, κανείς από τους γύρω του δεν πρέπει να ενοχλεί αυτό το μωρό όταν τρώει- είναι σίγουρο, κάποτε θα παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου, και όχι της Πατρίδος- Πατρίδα ενέχει εθνικιστικό απόβλητο, ενώ ο Τόπος σημάνει την οντότητα, την καίρια και έγκαιρη παρουσία του καθενός εδώ!- Πατρίδα είναι κάτι αόριστο, ο καθείς μπορεί να πει αυτή είναι η Πατρίδα μου- μπορεί όμως να πει: αυτός εδώ είναι ο τόπος μου, εδώ ορίζω και ορίζομαι; α!, πολύ δύσκολο να κατακτούμε και να κατοικούμε τον τόπο της μεταφυσικής μας οντότητας-, δεν έχει σημασία, πάμε παρακάτω...τα χρόνια πέρασαν- πώς περνούν τα χρόνια ε;, και όμως και όμως και όμως περνούν σαν κελαϊδήματα, τα κελαϊδήματα παύουν μα τα πουλιά μένουν...και το μωρό μεγάλωσε και έγινε άνδρας και έγινε πολιτικός, μα δεν σταμάτησε να πίνει γάλα και να κάνει πιπίλα και χθες, πίνοντας το γάλα του ζήτησε επίσημα κοινοβουλευτική Δικτατορία, ζήτησε έμμεσα πλην σαφώς, η κυβερνήση να εκλέγεται με το 30% των ψήφων, αλλιώς θα υπάρχει ακυβερνησία και η πατρίδα θα μεταβληθεί σε προτεκτοράτο, ενώ τώρα συνιστούμε μια κυρίαρχη και ελεύθερη, πέρα για πέρα, μα πέρα για πέρα, πέρα για πέρα, μέχρι εκεί που δεν φτάνει άλλο "πέρα", Πατρίδα...αρχηγός της κλειστής του παρέας είναι άλλο μωρό, μόνο που αυτό δεν έβγαλε ακόμα την πιπίλα και θρασύτατα δηλώνει πως δεν τον ενδιαφέρει η παραμόρφωση του στόματός του, όσο να τελέσει το καθήκον του στο οποίο ετάχθη από τους νόμιμους εγκληματίες του χρηματοπιστωτικού συστήματος και το οποίο υπηρετεί με πίστη και θυσίες, με άλλα λόγια, την επίσημη και ολοκληρωτική πώληση της αγαπημένης του Πατρίδας, την οποία θέλει να σώσει...αλλόκοτα πράγματα συμβαίνουν στον δικό μου Τόπο και στη δική του πατρίδα- ας είναι, ας είναι...και τελειώνω, αυτά που συμβαίνουν από το 2009 και εδώθε, είχαν συμβεί υπόγεια το 1981, για αυτό λέω πως, όταν το 1969 είδα για πρώτη φορά την ταινία :"Wild Bunch", "Άγρια Συμμορία", του Πέκινπα, που εγώ τη μεταφράζω: "Απείθαρχη Ομάδα", για δυο-τρεις λόγους που δεν είναι της ώρας να αναλύσω, ταινία που μου άλλαξε τον τρόπο, (τον ηθικό), να αντιμετωπίζω τις καταστάσεις και να συμπεριφέρομαι σύμφωνα με το δικό μου ήθος, (να γιατί είναι απείθαρχη, γιατί η ομάδα συμπεριφερόταν σύμφωνα με τους ηθικούς κώδικες του αρχηγού της, και όποιος συμπεριφέρεται με τους δικούς του ηθικούς κώδικες, είναι απείθαρχος), ταινία λυρική και ελεγειακή, υμνεί τη φιλία και κόβει το κεφάλι της
προδοσίας-, το 1969 λοιπόν ήμουν 69 ετών και αυτό γιατί, όταν την ξανά είδα χθες ένιωσα τα ίδια συναισθήματα, έκανα τις ίδιες σκέψεις, όπως τότε, την πρώτη φορά, θυμάμαι πως η μορφή μου, στην έξοδο από την αίθουσα, είχε αλλάξει, ήταν πιο φωτεινή, πιο σκληρή, πιο αληθινή, πιο λυρική, το θυμάμαι πολύ καλά το τότε ψυχικό μου Είναι, αυτή την τότε κατάστασή μου, να γιατί δεν υπάρχει χρόνος στην καρδιά και στο νου, αλλά μόνο στα κύτταρα και στους ιστούς...και ρωτώ: η bunch, "συμμορία" τώρα, των μωρών με την πιπίλα, έχει ηθικούς κώδικες; Όχι, για αυτό να μην τρώμε αγγούρια, είναι άχρηστη τροφή, χρησιμεύει μόνο για καλλυντικό, ξεπρήζει τα μάτια και να παύσουμε να τρώμε σαλάμια και άλλα αλλαντικά, εκτός και αν είναι παραγωγής Πάγκαλου, όπως και να παύσουμε να συνδράμουμε τον γερμανικό
Ο.Τ.Ε.-, δεν ανήκει πια στον τόπο μας και ό, τι δεν ανήκει στον τόπο μας οφείλουμε να το εξορίζουμε, όπως κάνουμε πέρα έναν ενοχλητικό τύπο από την παρέα μας- απλά πράγματα...
...το καροτσάκι του Πάγκαλου και του Παπανδρέου...έχει σημασία;, όχι, αυτοί θα υλοποιήσουν τους σκοπούς και τα σχέδια των άνομων αφεντικών τους/μας, ναι, "μας", ας είμαστε αληθινοί, ας αποδεχόμαστε τη μοίρα μας, πάντα στην πατρίδα, αλλά και στον τόπο μας, θα υπάρχουν προδότες και αυτό γιατί η ηλιθιότητα και η ανηθικότητα δεν θα παύσουν να γεννιούνται και αυτές με τη σειρά τους στην παρά φύσει σμίξη τους θα γεννούν την προδοσία...and now, ας γευτώ το στραγγιστό φυσικό γιαούρτι με μέλι ασφακίας, (κάνει καλό στο πνεύμα του ανθρώπου), ανάκατα με τριμμένη σπιρουλίνα και τέσσερα καρύδια και μετά θα πιω 1/4 του κιλού κεφίρ και με τη δύναμη που μου δίνουν οι φυσικές αυτές τροφές θα βγω στους δρόμους, όπως έβγαινε ο Χένρι Μίλερ, στη δεκατία του '30, άλλος ένας αιγόκερως, απένταρος, μα όχι θλιμμένος, για να βρει 5 δολάρια να βγάλει την ημέρα, εκεί μας πήγαν οι πασόκοι, στη δεκαετία του '30...     
   

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Gaius Valerius Catullus

Ποιητές, βοήθεια.
Πυκνώστε τις τάξεις σας, ελάτε, τρέξετε από παντού.
Γιατί η παλιοπουτάνα αυτή, φαίνεται, με πέρασε κορόιδο και δεν μου δίνει τα τετράδιά μου...
Είναι να σου στρίψει! Εμπρός!
Ελάτε να με συνδράμετε, σας λέγω.
Πάμε να την βρούμε κι ευθύς να της τα τα πάρουμε.
"Ποια;" Μου λέτε! Τι ποια; Αυτή! Κει κάτω!
Κυτάχτε την πώς σουλατσάρει με κείνα τα φτηνά ακκίσματα
της παλιοθεατρίνας
και κείνη την στοματάρα της σαν υπεράλπειο λαγωνικό.
Περικυκλώστε την.
Αμέσως ζητήστε της να επιστρέψει την περιουσία μας.
Ψάλλετε εν χορώ: "Μωρή πόρνη, δόσε πίσω τα τετράδια που άρπαξες!
Πίσω δόσε τα τετράδια πόρνη!...
Δεν ακούει. Δεν της καίγεται καρφί. Καλά!
"Χαρχάλα, κάθαρμα, πουτανάρα". 
Δοκιμάστε κι άλλα ονόματα, προσβλητικότερα, πιο τσουχτερά, να δούμε τι θα κάνει.
Καμιά απάντηση; Μολονότι βάλαμε τα δυνατά μας είναι εξώφθαλμο πως δεν φέραμε το ποθούμενο αποτέλεσμα:
θα καταβάλουμε άλλη μια προσπάθεια.
Όλοι μαζί-εν χορώ-μήπως την κάνουμε και κοκκινήσει
απ' την ντροπή της.
Κάντε τα χέρια σας χωνί: "Ξεκωλιάρα, δόσε πίσω τα τετράδια πού 'κλεψες".
Αποτέλεσμα μηδέν: ούτε καν τρέμει το ματόφυλλό της.
Ανάγκη πάσα ν' ακολουθήσουμε καινούρια τακτική.
Ας πούμε: "Αμάλαγη κι αγνή παρθένα, δόσε τα τετράδια πίσω!" 

Το παραπάνω το έγραψε ο ποιητής Gaius Valerius Catullus,
(84 π.Χ. 54 π.Χ., έζησε μόνο 30 χρόνια), η μετάφραση είναι του Νίκου Σπάνια-, το αντέγραψα ατόφιο πλήν μιας λέξης: η πρώτη λέξη του Catullus, είναι: "Ενδεκασύλλαβοι" μα εγώ την αντικατέστησα με την: "Ποιητές"...Κι αυτό γιατί Ποιητής είναι ο κάθε αισθαντικός άνθρωπος, ο έντιμος, ο δίχως ανακολουθίες, ο συνεπής με το ήθος του, Ποιητής είναι εκείνος που η πράξη του στεριώνει τα λόγια του και τα λόγια του δίνουν ουσία στην πράξη του, Ποιητής είναι εκείνος που σουλατσάρει στα χαμαιτυπεία και στα μπορδέλα κομψός και άδολος, Ποιητής είναι εκείνος, ιδίως στην εποχή μας, που θυσιάζεται και αυτοπυρπολείται, και όχι αυτοί που γράφουν στιχάκια γεμάτα αισθηματολογικό λίπος και γλυκερή υποκρισία και καμώνονται τους ποιητάδες...έτσι στην συνάθροιση των ποιητών στην πλατεία Συντάγματος, (είμαι σίγουρος ότι αντιληφθήκατε την ταυτοσημία των συμβολισμών του ποιήματος με την κατάστασή μας), να μην προσέλθουν οι κάτωθι ποιητάδες: Φωστιέρης, (γιατί δεν μπορεί να είσαι ποιητής και συνάμα να κλέβεις φωτογραφίες και να μην απαντάς στα τηλέφωνήματα), και Χυτήρης, (γιατί δεν μπορεί να είσαι ποιητής και να ανήκεις σε αυτό το κόμμα με το πομπώδες τίτλο/σύνθημα: Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, εκτός και αν είχε το σύνθημα/τίτλο: Διεθνές Σοσιαλ(η)στικό Movement), και άλλοι...

...σε αυτή τη στάση ανέμενε η κυβέρνηση κάθε φορά την τρόικα...              

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ....

....επιφώνημα απόλαυσης της πρώτης γουλιάς του θαυμάσιου καφέ, σμίξη τριών ποιοτήτων καφέ, τριών διαφορετικών γεύσεων, που καταλήγει σε μία και μόνο γεύση- τη γεύση που εγώ ξέρω να απολαμβάνω και κανείς άλλος -τη σμίξη, αλλιώς melange, δεν την αποκαλύπτω σε κανέναν, όπως έψαξα εγώ, έτσι ας ψάξει και ο άλλος να βρει τη σμίξη που του ταιριάζει, έτσι και αλλιώς, δεν είναι διόλου σίγουρο ότι θα του αρέσει η απόγευση της δικής μου σμίξης- η γεύση, η πιο λεπτή, η πιο πλήρης, η πιο αναζωογονητική αίσθηση από τις πέντε, είναι καθαρά προσωπική...έρχονται στιγμές που εγώ ο ίδιος θαυμάζω την αίσθησή μου αυτή, κατέχει μια αξεπέραστη μνήμη, μπορώ να θυμηθώ το πότε και το που γεύτηκα το τάδε κρασί, αυτή την ταραμοσαλάτα...η γεύση είναι που μας κάνει εγωιστές, η ακοή μελαγχολικούς, η αφή φιλήδονους, η όραση νάρκισσους, η όσφρηση βιτσιόζους...μια φορά στο μπαρ ΜΕΤΣ, με μπάρμαν τον φίλο μου Πλάτων, πρότεινα να στοιχηματίσουμε ότι θα μπορούσα να ξεχώριζα 5 ουίσκι. Ο Πλάτων δεν το πίστεψε ότι θα μπορούσα αλλά, του άρεσε η ιδέα και γελώντας, με αυτό το εντελώς ανθρώπινο χαμόγελό του, δεν έχω συναντήσει παρόμοιο  χαμόγελο, δέχτηκε. Έστρεψα την πλάτη μου στην μπάρα, αλλιώς εμπόδιο, και όταν ο Πλάτων μου είπε να γυρίσω αντίκρισα τα 5 ποτήρια, που εγώ είχα επιλέξει το σχήμα τους, με ουίσκι-, δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά ήμουν σίγουρος ποια ουίσκι θα έβαζε, και πρώτα απ' όλα αυτό που έπινε και δεν έπινα, άρα μου έμεναν 6, ήμουν σίγουρος ότι δεν θα έβαζε αυτό που έπινα, άρα μου έμεναν 7, ήμουν σίγουρος ότι το 1 θα ήταν εκείνο που έπινε ο όχλος, άρα μου έμεναν 8, ελάτε όμως που γνώριζα από τα πριν ότι το 1 από τα πέντε θα ήταν αυτό με τη λιγότερη κατανάλωση, άρα μου έμεναν 9-, έτσι είναι τα πράγματα, όταν αφαιρείς δυνατότητες προσθέτεις πιθανότητες, και ποιο θα ήταν το τελευταίο, δηλαδή το 5ο, άρα το 10ο; Σκέφτηκα για λίγο και είπα έσα μου: το πλέον άγευστο, εκείνο που έπινε ένας πασόκος βουλευτής που ερχόταν συχνά σε αυτό το μπαρ- δεν εννοώ διόλου τον αείμνηστο Τρίτση, ένας από τους προδομένους του Α. Παπανδρέου...ήπια την πρώτη διακριτική γουλιά και κοίταξα τα μπουκάλια πίσω από τον Πλάτωνα, Haig, είπα...και πάει λέγοντας...γεύση και σχήμα μπουκαλιού, μνήμη και σχέδιο και φυσικά κέρδισα και όταν κερδίζω εγώ όλοι γύρω μου γελάνε γιατί αμέσως αρχίζω τα πους-άπς...και αφού ήρθα στο τσακίρ-κεφ, αρχίσαμε τη συζήτηση, πρώτος εγώ...λοιπόν Πλάτωνα, ο μόνος που είχε δικαίωμα να μιλήσει για την οικονομική μας κατάσταση, που δεν είναι  οικονομική, μα πολιτιστική, και να πει αυτά που είπε και που μας άξιζαν, ήταν ο Ζισκάρ ντ' Εστέν, (αποκάλεσε ξετσίπωτους τους πολιτικούς μας), και είχε το δικαίωμα γιατί, χάρη σε εκείνον μπήκαμε στην Ε.Ο.Κ. (ο Γερμανός Σμιτ δεν μας ήθελε και ο Ζισκάρ επέμενε γιατί γνώριζε πως είχε να κάνει με έναν σοβαρό Άνδρα Πολιτικό- τον Κωσταντίνο Καραμανλή, πού να φανταζόταν ότι θα ακολουθούσε ο ορυμαγδός των πεινασμένων πασόκων, η άθλια μικροαστική μάζα, που ο μεγαλύτερος δημαγωγός της νεοΕλλάδος, Α. Παπανδρέου-, θυμάσαι εκείνο το: έξω από την Ε.Ο.Κ.;-, κατόρθωσε και τη σμάξωσε σε κόμμα και μάλιστα με τον ηχηρό τίτλο: Σοσιαλιστικό), πού να φανταζόταν ο Ζισκάρ ότι, όλες του οι τότε επίπονες και επίμονες προσπάθειες απέναντι στον άτεγκτο ορθολογιστή Σμιτ, σε λίγα χρόνια θα πήγαιναν, όχι χαμένες, αλλά στο βόθρο της ανομίας;...χθες ο Γιωργάκης είπε στον Σαμαρά ότι η τρόϊκα δεν θα δεχτεί τα μέτρα που προτείνει για την φορολογία, πάνω σε αυτό ο δεύτερος απάντησε: "Ας τα βρούμε πρώτα εμείς και μετά βλέπουμε"...Αλλά όχι, τα αφεντικά του μικροπρωθυπουργού μας λένε άλλα και σε αυτά υπακούει, αυτό δεν συνιστά μορφή δωσολογισμού;, και όπως απομόνωσε η κοινωνία των πατεράδων μας τους δωσίλογους και τους μαυραγορίτες, έτσι ας τους απομονώσουμε και τώρα...και μια που ο Ο.Τ.Ε. πωλήθηκε στους Γερμανούς, με έξωθεν πιέσεις στον τότε ανεκδιήγητο και άνανδρο υπουργό Εθ. Οικονομίας, Αλογοσκούφη, (για το άνανδρος θα γράψω μια άλλη φορά), έτσι ας απομονώσουμε και αυτόν το γίγαντα με τα ξύλινα ποδάρια, (εννοώ τον O.T.E.), παύοντας να τον συνδράμουμε στα κέρδη του, με άλλα λόγια να τον πτωχεύσουμε και ο Γερμανός ας τον πάρει και ας τον πάει στη Γερμανία και ας πάμε σε όποια άλλη εταιρεία, εγώ θα πρότεινα την Wind ή forthnet ή όποια άλλη, μόνο και μόνο για να δείξουμε ότι δεν απουσιάζουμε, ότι δεν είμαστε αριθμοί σε καρτέλες, ότι υπάρχουμε ως ανθρώπινο δυναμικό με επίγνωση και συνείδηση για το τι στο διάβολο γίνεται...ο Σαμαράς ξεστόμισε επιτέλους τη λέξη που περίμενα: Αναδιαπραγμάτευση, λέξη αντρίκια, εύχομαι να είναι το εκλογικό σύνθημα και όλων των υπόλοιπων κομμάτων-, και φυσικά όχι μόνο σύνθημα-, πλην της κας, Μπακογιάννη-Μητσοτάκη και του Καρατζάφερη, αυτοί έκαψαν τα ρούχα τους νωρίς συνυπογράφοντας στο μνημόνιο και που τώρα προσπαθούν να μαζέψουν τα αποκαΐδια τους...χάρη της εξαίσιας γεύσης του καφέ απόψε θα μεθύσω, είναι η μέρα της γεύσης...η μόνη αίσθηση που μου απόμεινε μαζί με την ακοή, τώρα τελευταία ακούω Francis Poulenc, 1899-1963, (τη χρονιά του θανάτου του ήμουν 21 ετών-, ΌΜΩΣ, κατά τον καμπύλο συμπαντικό χρόνο, και από τη στιγμή μάλιστα που θα απολάμβανα τη μουσική του, ήμουν κατά 132 χρόνια μεγαλύτερός του)-, αριστοκρατικός, λιτός, χαρούμενος, μελαγχολικός, θρασύς, όπως ακριβώς η φύση, φύση, που λόγω χριστιανισμού, απαρνηθήκαμε και εγεννήθη η τοκογλυφία και ο αργυραμοιβός...και τώρα σας παρουσιάζω τον ανατολικό μου φθαρμένο εγκέφαλο από την υπερβολική χρήση εικόνων, που αφού πρώτα τον περιεργάστηκα, όσο πιο προσεκτικά γινόταν, τον έφαγα, ναι έφαγα τον ανατολικό μου εγκέφαλο...

                     

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Η Μεγάλη Θεατρινίστικη Παράτα-parata, λέξη ιταλική...

...του Πασόκ στην Ελληνική σκηνή άρχισε με την προπώληση εισιτηρίων από τον Α. Παπανδρέου, (Τσοβόλα δώστα όλα), και η εξάντλησή τους τέλειωσε με τον Γ. Παπανδρέου, (Δ.Ν.Τ)...στο ανάμεσο όμως έγινε η γενική πρόβα, με τον Σημίτη, ιδίως με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου...ας απογειωθούμε για λίγο και ας φτάσουμε στο ύψος μιας χριστιανικής μικροαστικής πολυκατοικίας και θα τα δούμε όλα ξεκάθαρα...ο άνθρωπος που μιμήθηκε στην ποδηλατάδα τον ανεκδιήγητο Μπλερ, (στην Αγγλία δεν θέλουν να ακούνε το όνομά του, αυτό θα συμβεί και με τον Γιωργάκη, αλλά θα είναι πολύ αργά, θα βρίσκεται στη χώρα των λιλιπούτειων ανθρωπάριων και δεν θα απολογηθεί για τις άνομες και ανόσιες πράξεις του και δεν θα πληρώσει για το καντάτημα που οδήγησε τον τόπο μου, δεν θα εξηγήσει, και δεν θα εξηγήσει γιατί πάσχει από τον γλωσσοδέτη της μικρόνοιας), -και ας αναρωτηθούμε: αυτός που έπεφτε από το ποδήλατο ήταν δυνατό να μη ρίξει τη χώρα, που αμερικανο-υποκριτικά την ονομάζει: Πατρίδα, αυτός ο άπατρις, στον Καιάδα της Διεθνούς τοκογλυφίας; Και τώρα όλοι μαζί οι πάσχοντες από δυσκοιλιότητα φωνασκούν και εκβιάζουν: για κοιτάξτε βρομοΈλληνες αν δεν συμφωνήσετε σε αυτά που έχει υπογράψει ο μικροπρωθυπουργός σας, αλλιώς το τσιράκι μας, δεν θα πάρετε άλλα λεφτά...και εγώ με ηρεμία απέναντι στα εκβιαστικά ουρλιαχτά τους, ουρλιαχτά πανικού δόλιων δανειοδοτών, τους ρωτώ: αν δεν μας δώσετε την 5η δόση και τις άλλες δόσεις, πώς θα καρπωθείτε, αλλιώς κλέψετε τους τόκους του δανείου που τάχα μας το δώσατε για να σωθούμε;, ελεεινοί και τρισθάλιοι, μας το δώσατε για να πτωχεύσουμε; Είστε κλέφτες, εκβιαστές και βλάκες, αυτό δεν λογιάζεται για πολιτική οικονομία, δεν λογιάζεται για πολιτική ένωση ανθρώπων της γηραιάς Ηπείρου, λογιάζεται ως ξεκοίλιασμα μιας χώρας που, για κακή της τύχη κυβερνήθηκε από ξετσίπωτους μικροαστούς χριστιανούς, πεινασμένους και αήθεις που παρίσταναν τους δημοκρατικούς υψώνοντας σημαίες κενών λέξεων. Και έτσι η θεατρινίστικη Parata των σοσιαλ(η)στών ήρθε στο τέλος της με τραγικά αποτελέσματα για όλους μας, δεν μπόρεσε η ανερμάτιστη πολιτικά Ελληνική κοινωνία να τους κατεβάσει από την εικονική σκηνή...έχω την πεποίθηση ότι αν υποκύψουμε σε αυτή την παγίδα που μας έστησαν οι ανθέλληνες, (πάντα θα υπάρχουν αυτοί εντός της κοιλιάς του τόπου μου και δεν είμαι διόλου υπερήφανος που το γράφω, αλλά η αλήθεια συμφέρει όλους μας, ακόμα και τον χειρότερο ψεύτη), που έστησαν μαζί με τους διεθνείς κερδοσκόπους, καιροσκόπους τοκογλύφους, θα καταντήσουμε πιότερο φτωχοί, άρα, ας πιάσουμε και τον τελευταίο πάτο, εκείνον της γνωστικής απόγνωσης, τουλάχιστον έτσι θα κερδίσουμε την αξιοπρέπειά μας, αν έχουν απομείνει λίγα γραμμάρια από αυτή, έστω σε μορφή σκόνης πάνω στο πετσί μας και να την συλλέξουμε με τόση προσοχή, που να μην πέσει μήτε ένας κόκκος στα χέρια των μαυραγοριτών και τυμβωρύχων, ιδίως στα χέρια του Σόρος...

Υ.Γ.
Δεν ξέρω και δεν μου έρχεται στο νου καμιά μου φωτογραφία να παραθέσω, παραθέτω όμως λεκτικά: τους γλουτούς μου, μοιάζουν με της Σαρλίζ Θερόν...Αριάδνη μου, ο μίτος σου με οδήγησε στην έρημο της λευκής προσωπικής αυτοκτονίας...                   

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Μου άρεσε η φράση...

...ενός Ιρλανδού πολίτη και τη μεταφέρω εδώ γιατί με αντιπροσωπεύει πλήρως: "Εμείς οι απλοί πολίτες έχουμε δύο αυτιά και ένα στόμα, οι πολιτικοί έχουν δύο στόματα και ένα αυτί", δεν είναι θαυμάσιο!; Εγώ θα πρόσθετα και τούτο: "Εμείς οι απλοί πολίτες έχουμε μέσα στο Ένα κεφάλι μας Δύο εγκεφάλους, τον αριστερό και τον δεξιό, οι πολιτικοί έχουν δύο κεφάλια με έναν εγκέφαλο"...και αναρωτιέμαι: τι σόι άνθρωποι είναι οι πολιτικοί, τι είδους μήτρα τούς γεννά;, από πού έρχονται και γιατί έρχονται να μας λένε τόσα ψέματα και να κατορθώνουν να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας και να ορθώνουν μέσα μας την οργή και να μας ταπεινώνουν, και όχι τίποτα άλλο, αλλά και να το γνωρίζουν κιόλας και εντούτοις να επιμένουν και να μην αλλάζουν, να μην αποκτούν ίχνος εμπειρίας, σαν τα μαλάκια, μονοδιάστατοι και συνάμα άσχημοι και άκομψοι και πάνω απ' όλα με έλλειψη χιούμορ, στο πάνω χείλος του στόματός τους υπάρχει η επιγραφή: "είμαι ψεύτης"... μπορείτε να φανταστείτε εκείνον που, από το πρωί μέχρι το βράδυ που θα πέσει στο κρεβάτι εξαντλημένος από την ψευτιά του, όταν του δίνεται η δυνατή πιθανότητα να κάνει έρωτα, τι είδους έρωτα κάνει;, μπορείτε να φανταστείτε έναν χρηματιστή, έναν τοκογλύφο, έναν τραπεζίτη, τι είδους έρωτα κάνουν;, μπλιαχ! Άρα λοιπόν μας εξουσιάζουν οι άσχημοι και οι ανέραστοι...αλλά για σταθείτε, εμείς δεν τους ψηφίζουμε, εμείς δεν τους παρέχουμε το δικαίωμα να νομοθετούν νόμους προστατεύοντας την αθλιοσύνη τους, ή μάλλον την αηδιαστική τους παρουσία, μήπως εμείς είμαστε οι ψεύτες, οι άσχημοι, οι αντιερωτικοί, οι ανάλγητοι, οι ηλίθιοι;, ρωτώ γιατί κάτι τέτοιο μου μοιάζει, μη νομίζεις πως είμαι ενάντια της διακυβέρνησης της χώρας, κάποιος, βρε Αριάδνη, πρέπει να την κάνει αυτή τη δουλειά, όμως οι πολιτικοί, με μικρό "π", και υπάρχουν μιλιούνια από αυτούς, τη μεταλλάσσουν σε "δουλεία", σίγουρα αισθάνονται δούλοι και διαμέσου της δουλοσύνης τους, (σε όλα υπάρχει αυτό το διαμέσου), μετατρέπεται η δουλεία τους σε μίσος απέναντι των πολιτών...και ας φανταστούμε τώρα τον αμπελουργό και το πως φροντίζει τους αμπελώνες του, ας διακρίνουμε τον έρωτά του ανάμεσα στη γη και τον ουρανό για το σταφύλι για την ποιότητα του σταφυλιού και πώς να διατηρηθεί αυτή, τη φροντίδα του για το χώμα, το σοφό του κλάδεμα, τη σωστή ποσότητα και τέλος τον διαχωρισμό τού πλούτου τού σταφυλιού. Ε, λοιπόν, ένας αμπελουργός θα μπορούσε να ήταν ο κυβερνήτης μας, θα έπαιρνε  άδεια μονάχα τον Σεπτέμβρη...ουτοπικές σκέψεις ενός ηλικιωμένου που είδε το τέλος του χειμώνα του, και τώρα δα, μου ήρθε στο νου η "αριστερή" κα δαμανάκη, (επίτηδες το μικρό "δ"), να μας στέλνει από τις Βριξέλες το εκβιαστικό της μήνυμα-τζάμπα φυσικά, άσχετα αν ο μισθός της είναι παχυλός -περί εξοστρακισμού μας από το ευρώ...(αϊ στ....... .....), ανόητη, αν μας εξοστρακίσουν, θα χάσουν τους τόκους των δανεικών, γιατί τα δανεικά δεν πρόκειται ποτέ να τα ξοφλήσουμε- τόκους θα εξοφλάμε, αλλά και μήτε αυτοκίνητα θα πωλούν και μήτε ψυγεία και μήτε τα ρουλμάν και μήτε στιλό και μήτε και μήτε και μήτε...  αν ήταν να μας εξοστράκιζαν δεν θα μας δάνειζαν ποτέ!, μας δάνεισαν για να μας ξεβρακώσουν, για να γυρίζουμε τσίτσιδοι με γυμνά κωλαράκια για να ανάβουν τα βιτσιόζικα πάθη τους καθότι, ο όποιος τοκογλύφος δεν μπορεί να μην είναι βιτσιόζος και εδώ Αριάδνη μου σου θυμίζω πως το vicius σημαίνει και κακός και μοχθηρός...αλλά το είπαμε, ηλίθιοι ψηφίζουν ηλίθιους, άλλωστε ο λαός λέει: "πες μου ποιον κάνεις παρέα να σου πω ποιος είσαι"...ας μην οργίζομαι και ας συνεχίσω την ανάγνωση της "Ηθικής" του Spinoza...       

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Την βύθισαν τη χώρα...

...η Κυβέρνηση...
...οι βυθισμένοι στην ηλιθιότητά τους και στον καιροσκοπισμό τους και στην βλακεία τους και στην αναλγησία τους και στην ανηθικότητά τους και στην ψευτιά τους και στην αντιφατικότητά τους και στην αμορφωσιά τους και στην απαιδευσιά τους και στην ανακολουθία τους και στον αντιερωτισμό τους, βύθισαν τη χώρα στο άπατο βυθό τα τσιράκια και οι λαμβάνοντες το μαύρο χρήμα, τσάκισαν την αξιοπρέπεια των όσων την έχουν, (λίγοι είναι οι αξιοπρεπείς σε αυτόν τον τόπο της λιγουριάς και της απομίμησης), βύθισαν τους αξιοπρεπείς στο κρίμα και στην ντροπή- εγώ τουλάχιστον ντρέπομαι και ας είμαι οργισμένος που με κυβερνά αυτός που δεν γνωρίζει ελληνικά, αυτός ο εκβιαστής, ο ξεγελαστής, ο ψεύτης λιμοκοντόρος και οι γύρω του καμπούρηδες από τα πολλά "ΝΑΙ", (δεν έχετε παρατηρήσει πως σηκώνονται τα σακάκια τους πίσω στο σβέρκο, μέχρι και τα σακάκια τους φανερώνουν το "ΝΑΙ"), και από το πολύ λάβδανο που τους προσφέρουν οι αξιωματούχοι των διεθνών κέντρων  τοκογλυφίας, το βλέμμα τους κατάντησε αχανές και φοβισμένο... βύθισαν τη χώρα στο άπατο των απάτων οι ανθέλληνες που καμώνονται τους πατριώτες, οι πιότερο σκληροί φιλελεύθεροι που καμώνονται τους σοσιαλιστές, μη γνωρίζοντας πως όταν απουσιάζει το ανθρώπινο στοιχείο απ' όποιο σύστημα, το σύστημα αργά ή γρήγορα καταρρέει παρασέρνοντας μαζί του και τους ιδρύτες του, τάχα θεωρητικούς και τους υποστηρικτές του- πολλά τα ιστορικά παραδείγματα, αλλά το μυαλό τους είναι άμυαλο, πάσχει από μια ασθένεια, την ασθένεια της ασχήμιας του μυαλού, καθώς από αυτό λείπει εκείνη ακριβώς η ουσία που ομορφαίνει το μυαλό του ανθρώπου, γεννήθηκαν χωρίς αυτή την ουσία, το σπέρμα που τους γέννησε έρχεται από εκατομμύρια χρόνια πριν, δεν εξελίχθηκε διόλου, προέρχεται από τα μαλάκια και όχι από τον Homo Sapiens, μαλάκια βύθισαν τη χώρα, μαλάκια... ντρέπομαι για την ύπαρξή μου και δεν ξέρω τι θα έκανα, πώς θα αντιδρούσα αν ήμουν νέος, αν ήμουν νέος...τώρα ας σκάσω και ας πλαντάξω μέσα στην οργή μου και την ανημπόρια μου-, πόσο σε μισώ, πόσο σε μισώ θλιβερέ Πασοκιστανέ...

Υ.Γ.
...λοιπόν, ας ξεχάσουμε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό-, αυτός
 κάνει πολέμους και θα κάνει μέχρι να εξαντληθεί σαν πτώμα θα ξεψυχίσει, όπως κάποτε η γερμανία-, και ας προσέξουμε τον γερμανικό ιμπεριαλισμό...η Γερμανία, αφού εξάντλησε τον πολεμικό της κύκλο, εδώ και χρόνια, άνοιξε τον οικονομικό πόλεμο, μα και αυτός θα εξαντληθεί, όπως εξαντλήθηκε και ο αγγλικός οικονομικός ιμπεριαλισμός, τον θυμάστε;...ε, από αυτόν τον οικονομικό πόλεμο της Γερμανίας η Ευρ-όπα θα υποφέρει για πολλές δεκαετίες...η φαρδιά αυτή οπή για δεκαετίες θα αφοδεύει λουκάνικα...               

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Καθώς έγραφα, κοίταξα από το παράθυρο...

...και είδα έναν μεσήλικα άνδρα να στέκει ξαφνικά και να πιάνει το κεφάλι του και να μένει σε αυτή τη στάση για αρκετή ώρα, ένιωσα ότι μιλούσε, σε ποιον, πού να ξέρω, αλλά μάλλον στον εαυτό του...έτσι είναι τα πράγματα, σκέφτηκα, οι γυναίκες πιάνουν το κεφάλι τους όταν θρηνούν και οι άνδρες όταν αναλογίζονται τις συμφορές τους, όταν στοχάζονται τις βλακείες τους και τις αποκοτιές τους και όπως λέει και ο πιοιητής: "Στράτα, τη στράτα σου το έχω πει, φεύγουν τα νιάτα σαν αστραπή" και κάπου άλλου: "Σαν είσαι τυχερός θα κάνεις μια δεύτερη αρχή"- Γκάτσος, ο Έλληνας των Ελλήνων, αυτό μου είπε και η Ναταλία Μελά η γλύπτρια κάποτε...δίχως να θέλω να υποτιμήσω τους δύο μεγάλους μας ποιητές, Σεφέρη και Ελύτη, το Ποίημα/Κείμενο που στάθηκε για μένα σημάδι της πνευματικής μου ζωής, αν κατέχω μια τέτοια, δεν στάθηκε το "Μυθιστόρημα" του Σεφέρη και μήτε το "Άξιον Εστί" του Ελύτη, αλλά η "Αμοργός" του Νίκου Γκάτσου, (και όλο το ποιητικό σώμα τού Καβάφη), που, όπως βεβαιώνει η κληρονόμος του, Αγαθή Δημητρούκα, το έγραψε μέσα σε μια νύχτα...(Μακάρι να γινόταν και τα έργα μας και οι πράξεις μας και οι συμπεριφορές να ήταν ανάσες ζωής, έτσι και αλλιώς, μια ανάσα, ένα σπέρμα χυμένο στο δάπεδο ενός ξενοδοχείου του κόσμου δεν είναι και η ζωή;, όπως λέει το τραγούδι του Τσιτσάνη και τελευταία το επιβεβαίωσε και ο Ντ. Στρος-Καν;), και αυτή είναι η αλήθεια-, το διαπιστώνει ο κάθε έμπειρος και αισθαντικός αναγνώστης, αναγνώστης που πιστεύει ότι τα βιβλία είναι σαν τους ανθρώπους-, αισθάνεται τη Μια και Μοναδική Ανάσα του Ποιητή σε εκείνη τη νύχτα...σε εκείνη τη νύχτα δεν επέστρεψε ξανά ο Ποιητής, επέστρεφε όμως εκείνη για να του θυμίζει τη γνώση ότι, τα πράγματα, τα ουσιαστικά πράγματα, φτάνουν στη ζωή μας όταν δεν το περιμένουμε και ίσως αργά και ίσως νωρίς-, αυτό το Αργά και αυτό το Νωρίς, πανάθεμά τα, μας ακολουθούν, είναι δυό από τα ουσιαστικά συστατικά τού Είναι μας...ο άνδρας, έξω από το παράθυρό μου, έκανε δυο-τρία βήματα πίσω-μπρος γεμάτος δισταγμό και τέλος αποφάσισε και βγήκε από το σχήμα του παραθύρου μου...και τώρα The Show Time of George Papandreou...φανταστείτε έναν επιτυχημένο επιχειρηματία που είναι ιδιοκτήτης 6 κερδοφόρων επιχειρήσεων και μιας 7ης που δεν λέει να γίνει κερδοφόρα, συνεχώς η πουτάνα αφήνει πίσω της ζημιές και κάποια χρονιά αγανακτεί ο επιχειρηματίας και αποφασίζει να απαλλαγεί από το άχθος της ζημίας και βγάζει στο σφυρί τις 6 κερδοφόρες επιχειρήσεις του, ε, αυτό κάνει ο Παπανδρέου και τα τσιράκια του...και ρωτώ: αν η Δ.Ε.Η. πωληθεί, ο ιδιοκτήτης πόσους διοικητικούς υπαλλήλους και πόσους εργάτες θα κρατήσει για να είναι κερδοφόρα και με το παραπάνω; Ας πούμε 1.000;, ε, γιατί δεν κάνουν το ίδιο οι σοσιαλ(η)στές, ούτως ώστε, τα κέρδη να διαμοιράζονται στην παιδεία ας πούμε, στην υγεία ας πούμε...αλλά όχι, οι εντολές είναι άλλες και μάλιστα πρέπει να πωληθεί τώρα που οι εξωθεσμικοί παίχτες έχουν ρίξει τις τιμές των μετοχών της Δ.Ε.Η. για να αγοραστεί στην τιμή ενός πλεούμενου, έστω στη χλιδή και στον πλούτο της "Χριστίνας" του Ωνάση...τα πράγματα πλέον δείχνουν ότι όλα γίνονται επί σχεδίου, πέρα από κάθε αμφιβολία...δεν ξέρετε πόσο I detest τον Παπανδρέου, δεν ξέρετε, και όχι μόνο αυτόν αλλά και τους around him...στο εγγύς μέλλον θα μάθουμε τον their master voice, εγώ βέβαια τον ξέρω αλλά δεν το γράφω, όσο για τον εκβιασμό τους, ότι θα σταματήσουν οι πληρωμές αν δεν προβούμε σε πωλήσεις, δηλαδή, θα πτωχεύσουμε, αλλιώς, θα γίνουμε πτώμα, μην τους πιστεύετε, κανέναν δεν συμφέρει, ιδιαίτερα της γαμημένης ενωμένης ευρώπης, (επίτηδες έβαλα μικρά "ε"), άρα, οι κυβερνώντες είναι τσιράκια που μεταλλάχτηκαν σε απλούς εκβιαστές για μια προσχεδιασμένη ληστεία, που δεν γίνεται πλέον στα κρυφά αλλά μπροστά στα μάτια μας και εμείς από μόνοι μας δένουμε γύρω τους μαύρο πυκνοϋφασμένο πανί, καραβόπανο ας πούμε, για να μην βλέπουμε την κατάντια μας, εγώ όμως που βλέπω την δική μου, κάθε πρωί πιάνω δυνατά το κεφάλι μου και θέλω να ξεριζώσω το μυαλό μου να το πετάξω στους ποντικούς που ολογυρίζουν σε αυτή τη γειτονιά...το κακό μάς έφτασε, και όπως έγραψε ο Ποιητής Γκάτσος: "Κοίτα μη σε φτάσει ο Καιρός"...ο Καιρός του Ποιητή άραγε πότε θα μας συναντήσει;, να πετάξουμε στον Καιάδα τα σκουπίδια που μας έκλεισαν τον ορίζοντα; Για τη γενιά μου είναι αργά, γενιά που έζησε δυο δικτατορίες: την Αμερικανοεβραίϊκη με έλληνες συνεργάτες, (1967), για την Κύπρο και την Εβραιοαμερικάνικη με έλληνες κλεπταποδόχους και τυμβωρύχους σοσιαλ(η)στές, για ολόκληρη την Χώρα, (2009)...η δική μου γενιά θα πεθάνει μέσα στην ντροπή κρατώντας το κεφάλι της...Io volio una donna, φώναζε ο τρελός συγγενής σε μια ταινία του F. Fellini, ανεβασμένος πάνω σε δένδρο... 

Υ.Γ.
Και τώρα απολαύστε τις λεύκες στο γέρμα του Ήλιου...

      
         

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Antonio Tabucchi II...

(η μοντέρνα αρχιτεκτονική των Αθηνών)

Με ξυπνά η έλλειψη της νικοτίνης και της καφεΐνης...με το που ρουφώ τον καπνό και γεύομαι τον καφέ, κάτι μέσα μου μού λέει: "Σκοπελίτη, είσαι ζωντανός, πήγαινε να παίξεις στοίχημα"...και παίζω και ενίοτε χάνω, άσχετα αν χρησιμοποιώ μαθηματικούς τύπους με μπόλικη χρήση της διαίσθησής μου, (δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε αβασάνιστα ή επιπόλαια τη διαίσθηση από τα μαθηματικά και τα μαθηματικά από τη διαίσθηση-, αλήθεια, πώς να ξεχωρίσεις το σάλιο από το φιλί και το δάκρυ από τη συγκίνηση;), ενίοτε η διαίσθησή μου βγαίνει αληθινή, αλλά όχι και ο μαθηματικός τύπος, κερδίζω μονάχα όταν ο τύπος και η διαίσθηση ζευγαρώσουν ερωτικά κάπου πάνω από το κεφάλι μου- έτσι, αναγκάζομαι να ξανά πω: τίποτα δεν επιτυγχάνεται χωρίς έρωτα- δεν εννοώ την αγάπη- το ξανά γράφω: η αγάπη έχει να κάνει με το συμφέρον, είτε δόλιο είτε άδολο, η αγάπη προϋποθέτει έρωτος γνώση ή ερωτική γνώση...προχθές στην παρουσίαση του βιβλίου του Tabucchi, "Ταξίδια και άλλα Ταξίδια", αφιερωμένο "Στη Ζε, συντρόφισσα και στα ταξίδια", τη στιγμή που το ομολογούσε σε μας, τους περίεργους ακροάτες ή και θαυμαστές του-, όπως εγώ, ένιωσα τη φράση του να τη διαχέει ή να τη διατρέχει έρωτας ανείπωτος και ανίκητος..." "...συντρόφισσα και στα ταξίδια", αυτό το "και" είναι τόσο μεγάλο που, από απλός σύνδεσμος έγινε κρίκος εμπρός στα μάτια μου και στην καρδιά μου που ολοκλήρωνε το σύμπαν τού συγγραφέα και άνθρωπο Antonio Tabucchi...εγώ δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτό το "και", τον ζηλεύω ταπεινά, άλλωστε είμαστε στην ίδια ηλικία και όπως αυτός έτσι και εγώ αφυπνιστήκαμε, (ομολογία του), από την ταινία του Federico Fellini, (αυτού του μεγάλου ερωτικού άνδρα και όχι του μεμψίμοιρου ερωτομανή Woody Allen), "La Dolce Vita", φυσικά από διαφορετικές θέσεις- πολιτικο-οικονομικές,
κοινωνιολογικές, (πάνω από όλα κοινωνιολογικές), καθότι εγώ την είδα στη Μυτιλήνη και εκείνος στη Ρώμη ή σε όποια άλλη πόλη της Ιταλίας-, εκείνος Τοσκανέζος και εγώ Μυτιληνιός-, τεράστια διαφορά, και όμως, το 1960, χρονιά προβολής τής ταινίας, ταινία που μας ένωσε ανοίγοντας εμπρός μας παράθυρα και κλείνοντας άλλα, κίβδηλα παράθυρα γνώσης, που από αυτά βλέπαμε ως τη χρονιά εκείνη τον κόσμο...ο κόσμος του Fellini ανοιχτός και μεγάλος, ποικίλος και άγνωστος, ερωτικός και παθιασμένος για τη ζωή δίχως την απουσία σκληρής κριτικής από τη μεριά μας προς κάθε κατεύθυνση, δεν υπάρχουν ταμπού-, το μεγάλο μήνυμα του Fellini-, και όμως υπάρχουν και παρά υπάρχουν, οι κοινωνίες δεν θα απελευθερωθούν από αυτά και αυτό γιατί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, η υποκρισία και η φοβία και η ενοχή γεννιούνται μαζί μας, βρίσκονται στο DNA μας, γιαυτό και χθες έδωσα συγχωροχάρτι στο Νομινίκ Στρος-Καν- τον άνθρωπο Καν και όχι το Γενικό Διευθυντή- ως άνθρωπος υπηρέτησε την αδυναμία του, όλοι μας υπηρετούμε τις αδυναμίες μας, αλλά δεν συγχωρώ την επιτροπή του Φεστιβάλ Κανών που κατέστησε τον ελεύθερο άνθρωπο/καλλιτέχνη Lars von Trier, persona non gratta... η μόνη του φράση που με ενόχλησε ήταν:"κατανοώ, (ή κάτι ανάλογο), τον Χίτλερ"... ζήτησε όμως συγνώμη, αποδεχόμενος την όποια τιμωρία θα του επέβαλλε η επιτροπή και ιδού η μεγάλη διαφορά ανδρός- ο Στρος-Καν δεν ζήτησε συγνώμη, (εδώ δεν συγχωρώ την αδυναμία του Στρος-Καν, πρόκειται για αδυναμία αλαζόνα και ηλίθιου εγωιστή...Αγαπητή μου Αριάδνη, με ξυπνά η έλλειψη της νικοτίνης και της καφεΐνης, με κοιμίζει η παρουσία των ψευδαισθήσεων, καθότι έχω εισέλθει Il camino di desassossego-, στο δρόμο της πικρής και αδιέξοδης ανησυχίας/νοσταλγίας, για να θυμηθουμε τον Pessoa και Tabucchi, (είναι άτυχο ή τυχαίο που και οι δυο θαυμάζουμε τον Pessoa;), άρα, εισήλθα στο δρόμο του τέλους, άλλωστε και ο Fellini, Αιγόκερως όπως εγώ, πέθανε στα 73 του χρόνια- μου μένουν άλλα 4 για να ολοκληρώσω τη λευκή μου αυτοκτονία...                       

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

ANTONIO TABUCCHI...

...χθες πήγα στο Μέγαρο Μουσικής για την εκδήλωση 
παρουσίασης του βιβλίου του Tabucchi, "Ταξίδια και άλλα Ταξίδια", Εκδ. ΑΓΡΑ...θέλω να γράψω δυο λόγια για αυτόν τον εξαίρετο συγγραφέα, (είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς), με τη γραφή του περνώ ώρες πληρότητας, γαλήνης, ευγένειας και απλότητας...χάρηκα που με θυμήθηκε, πέρασαν κιόλας τόσα χρόνια από εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2002 που τον φωτογράφισα, χάρηκα που με αγκάλιασε και με κοίταξε με αυτό το γεμάτο καλοσύνη βλέμμα του- ένα βλέμμα γεμάτο, συμπαντικό θα έλεγα, που φανερώνει Άνθρωπο με μεγάλο "Α" Αληθινό με μεγάλο "Α"...του έδωσα το βιβλίο μου "Τα Πέλματα των Αγαλμάτων", με την αφιέρωση:"Στον Antonio Tabucchi, την Αθήνα μου"...το δέχτηκε με χαρά, το άνοιξε ευθύς, μου έδωσε την εντύπωση πως κάτι έψαχνε στις σελίδες του, σαν να άνοιγε ένα κουτί να βρει και να δει τι υπάρχει μέσα σε αυτό το κουτί που μόλις κράτησε...στο τέλος της παρουσίασης μου χάρισε το βιβλίο του...φύγαμε με την φίλη μου Έλενη και πήγαμε για καφέ και ενώ μιλούσαμε για την εκδήλωση και για τον Tabucchi, για μια στιγμή σκέφτηκα, το πώς θα φάνταζε να του δώριζα το βιβλίο μου σε μορφή ipod και εκείνος το δικό του σε μορφή mobil phone... έκτακτα, είπα μέσα μου, αυτό είναι το μέλλον τού βιβλίου, ipod-ια ή mob-il όχλος, phones...θαυμάσια, αναφώνησα μέσα μου, οι τυφλοί έρχονται, επιτέλους, ο άνθρωπος βρήκε το σωστό του δρόμο: της οφθαλμαπάτης...οφθαλμαπάτη είναι και η σύλληψη του Ντομινίκ Στρος- Καν, δεν συνελλήφθηκε ο ίδιος, αλλά ο Γενικός Διευθυντής του Δ.Ν.Τ., δεν αποπειράθηκε να βιάσει ή βίασε, ο Γενικός Διευθυντής, αλλά ο ίδιος ο καινοφανής άνθρωπος Ντομινίκ Στρος-Καν, ο κούφιος άνθρωπος του Έλιοτ και επειδή, όλα είναι ανθρώπινα, από τη στιγμή που τα πράττει άνθρωπος, και επειδή όλα είναι τερατώδη επειδή πάλι τα πράττει άνθρωπος, τον συμπονώ διότι δεν εγνώριζε την Ύβρη και φυσικά μήτε τη Νέμεση, τον συμπονώ ως βλάκα ή ηλίθιο, υπερόπτη ή αλλαζόνα, και αυτό που πρέπει και οφείλει να κάνει- αν είναι έξυπνοι οι δικηγόροι του, αλλά έξυπνους δικηγόρους δεν έχω συναντήσει-πονηρούς, ναι-, πρέπει να τον συμβουλέψουν να αποδεχτεί την ενοχή του και να υποσχεθεί πως θα αποκαταστήσει την τιμή του θύματος και να ζητήσει συγνώμη για το άνομο πάθος του- πάθος που συναντιέται σε ανθρώπους λειψούς και άδειους, όπως άδεια και κούφια είναι όλα τα κέρδη του κόσμου- τα όποια κέρδη, ακόμα και τα υποτιθέμενα ή τα λεγόμενα ηθικά, γιατί αλίμονο αν, αποζητάς κέρδη επειδή έπραξες ηθικά-, ή θα είσαι ή δεν θα είσαι ταυτόσημος με το ήθος σου, (που είναι φυσικά άγραφο, όπως ο άγραφος νόμος), η παρουσία σου μόνο αξίζει όσο βαδίζεις τις φιλοδοξίες/ψευδαισθήσεις σου σε αυτόν τον κόσμο, που στην πλειονότητά του κείται έξω από τη γραφή, έξω από το βιβλίο-, ναι, ο κόσμος είναι ένα βιβλίο που γέννησε όλα τα βιβλία, ή μια ζωγραφιά που γέννησε όλες τις ζωγραφιές-, αυτό το βιβλίο οφείλουμε να ψάχνουμε, διαγράφοντας τα ψευδεπίγραφα- αυτή τη ζωγραφιά οφείλουμε να ανακαλύπτουμε, διαγράφοντας τις ψευδεπίγραφες, όπως και τους ψευδεπίγραφους και αήθεις, που υποτίθεται γράφουν και υποτίθεται ζωγραφίζουν... καλημέρα Γιωργάκη Παπανδρέου, κούφιε και ψευδεπίγραφε, ψευτρόνι και μικροαλλαζόνα, διέλυσέ τα όλα, σπάστα όλα, έτσι και αλλιώς και εσύ χορεύεις μεταχρονολογικά ζεϊμπέκικο, που αν γνώριζες τι σημαίνει αυτή η λέξη, μήτε θα την ξεστόμιζες: Ζεϊμπέκικος είναι ο χόρος του Δία-Ζέους dance, (μπεκ, στα τούρκικα σημαίνει ψωμί...αν καλά θυμάμαι, ίσως να κάνω λάθος και να μην είναι τούρκικη αλλά μιας άλλης ανατολικής χώρας... 

Υ.Γ.
Να θυμάστε το όνομα του εισαγγελέα, (Βανς), στην υπόθεση του Στρος-Καν, πολύ σύντομα θα τον δούμε να αστερίζει στην πολιτική σκηνή της Αμερικής...