Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Έχασα...

(Μια Polaroid από τα παιδικά μου χρόνια)

...ο "Κυνόδοντας" του Λάνθιμου δεν κέρδισε, δεν πειράζει, έτσι και αλλιώς χάνω σε όλη μου τη ζωή, χάνω όμως μαζί με τους καλύτερους...δεν θα γράψω λόγια παρηγοριάς, ότι τάχα κέρδισε την καρδιά μου, άσχετα αν η καρδιά μου αξίζει 10.000 καρδιές...θα το δω το: "Για έναν καλύτερο κόσμο", να δω και εγώ ποιος είναι αυτός ο κόσμος καθώς, αυτός ο κόσμος ελαύνει μόνο στις ονειρικές ψευδαισθήσεις γεμάτες ιδεολογήματα-, διαισθάνομαι πως θα είναι μια ταινία μυθοπλασίας, του είδους που γυρίζει ο Ν. Παναγιωτόπουλος και άλλοι, και πιθανό ψευδο-πολιτική-, αν η διαίσθησή μου αποδειχτεί λανθασμένη, τότε θα χάσω ανάμεσα στους δυο καλύτερους...έτσι είναι τα πράγματα, πολλές φορές χρειαζόμουν τον άσο καρώ και μου ερχόταν ο άσος κούπα...δεν έχει σημασία, πάει και αυτό, τέλειωσε, τώρα θέλω να δω πότε θα παύσω να φλυαρώ και να στοιχηματίζω, να πέσει επιτέλους πάνω στη γλώσσα  μου η σιωπή...πάω να σκεφτώ τα άσκεφτα...θα επιστρέψω....επέστρεψα αφού ονειρεύτηκα για λίγο... λένε πως 5 λεπτά ονειρικής κατάστασης αντιστοιχούν με δέκα ώρες ξύπνιας ζωής, άρα, η αντίληψή μας, σε σχέση με τη ροή της πραγματικότητας, είναι οκνηρή- οκνεύει σε άχρηστα σημεία, σε φθοροποιές καταστάσεις για αυτό και βγάζουμε τα συμπεράσματά μας ύστερα από χρόνια- το έχω ξανά γράψει: είμαστε παιδιά του Επιμηθέα και όχι του Προμηθέα...χάρηκα που δεν άφησαν οι φοιτητές τον κο Πάγκαλο να μιλήσει στο Παρίσι, το ίδιο χάρηκα και για τον Παπανδρέου που δεν τον άφησαν να μιλήσει στο Βερολίνο, η θρασυδειλία όμως του κου Πάγκαλου, (θρασύδειλοι είναι όλοι οι πασόκοι), να κρυφτεί πίσω από τον σημαντικό άνθρωπο-καλλιτέχνη Κώστα Γαβρά, υποστηρίζοντας πως οι φοιτητές προέβησαν σε τρομοκρατική στάση, είναι κάτι παραπάνω από θράσος και δειλία- όχι, κε Πάγκαλε, οι φοιτητές σταμάτησαν την εκδήλωση επειδή συμμετείχατε εσείς, και όχι επειδή θα προβαλλόταν η ταινία του Γαβρά, και σας ρωτώ: αν δεν ήσασταν παρών οι φοιτητές θα διέκοπταν την προβολή;...άντε πηγαίνετε στο σπίτι σου, σταματήστε επιτέλους να εκτοξεύετε ανώφελες προπαγανδιστικές ρουκέτες- φαίνεται ότι έχετε σπουδάσει με καθηγητή τον Γκαίμπελς, ο οποίος υποστήριζε: λέτε, λέτε, κάτι βγαίνει στο τέλος, (εννοούσε ψέματα), και να διαστρέφετε την πραγματικότητα...ε, μια του ψεύτη, δυο του ψεύτη, γίνεται ψευτρόνι...αντισταθείτε, φίλοι μου και γνωστοί μου και άγνωστοί μου, αντισταθείτε στις αδυναμίες σας, γαμήστε τις αδυναμίες σας, πετάξτε τες στον κάλαθο των αχρήστων για να παύσετε να είστε εσείς οι άχρηστοι ή τουλάχιστον για να μάθετε το είδος της αχρηστίας σας- κάτι θα είναι και αυτό-, λίγο-πολύ, η επίγνωσή σας αυτή, θα σας απομακρύνει από την α-πάθεια και χωρίς πάθος το χρώμα, η λέξη, η κίνηση, η όποια ύλη σας, δεν έχει βάθος...Καλή μου Αριάδνη, καιρό έχεις να με επισκεφτείς, δείξε μου, δείξε μου...η σιωπή σου υποτιμά τη νοημοσύνη μου, με ταπεινώνει...είμαι έτοιμος να ακούσω οτιδήποτε...                  

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Νίκος Αλεξίου...


...τίποτα δεν είναι ο άνθρωπος-, είναι κάτι που φεύγει από τη μια στιγμή στην άλλη, σαν μια σταγόνα αίματος που χάνεται στον ωκεανό και άντε να την ξεχωρίσεις-, μιλώ για τον Νίκο Αλεξίου, χάθηκε στον ωκεανό των νεκρών επιβιώνοντας ανάμεσα μας μόλις 51 δευτερόλεπτα, που ημερολογιακά σημάνουν 51 χρόνια-, λάθος, 51 δευτερόλεπτα έζησε ο Νίκος και είτε τον συμπαθήσαμε είτε όχι, οφείλουμε να σκύψουμε θλιμμένοι το μελλοντικό μας κρανίο στη γη, (που ακόμα είναι ντυμένο με τη θνητή μας σάρκα), που θα μας καταπιεί, είτε ολόρτους στο δρόμο είτε πλαγιασμένους στο κρεβάτι της αρρώστιας γιατί έτσι είναι τα πράγματα, και να μονολογήσουμε ψιθυριστά μέσα μας, για να μην μας ακούσουν τα μελλοντικά μας σκουλήκια: Νίκο ήσουν ωραίος με λαμπερά μαύρα μάτια και ευαίσθητος καλλιτέχνης, άσχετα αν μας άρεσαν όλα σου τα έργα, άσχετα αν μέναμε ή όχι σύμφωνοι με τις θεματικές επιλογές σου- ήσουν καλλιτέχνης...έχω μια δυναμία στους καλλιτέχνες, ακόμα και όταν δεν με βρίσκουν σύμφωνο οι επιλογές τους, ακόμα και όταν με ενοχλούν, τις περισσότερες φορές, οι συμπεριφορές τους, οι δειλές αποφάσεις τους, η απερίσκεπτη ή δειλή φυγή τους από την ουσία των πραγμάτων και από την οφειλή τους προς τους άλλους- ο καλλιτέχνης δεν οφείλει τίποτα στον εαυτό του- οφείλει στους άλλους και μόνο στους άλλους- τα έργα του πρέπει να αφορούν το σύνολο, αλλιώς δεν είναι το αλεξικεύρανο, που συμβολικά θεωρείται, να απορροφά  τους κεραυνούς που πάνε να μας κάψουν...τα έργα του ας στέκουν μακριά από την αισθητική, δηλαδή, από τους τοίχους της πολυκοσμίας και από τις δήθεν πολιτικές παρεμβάσεις μπογιατίζοντας φωτογραφίες ή προσφεύγοντας σε έωλα σύμβολα επικαιρότητας αντιπαραθέτοντάς τα στη δήθεν επαναστατική τους παρέμβαση...αρκετοί από αυτούς χρήστηκαν και καθηγητές από άλλους καθηγητές ενώ, κατά την άποψή μου, οι καθηγητές της Α.Σ.Κ.Τ. πρέπει να χρήζονται από ανθρώπους και όχι παραπάνω από τρεις, σαν τον Ζήσιμο Λορεντζάτο-, για όσους δεν έχουν διαβάσει το "Χαμένο Κέντρο", για τον Γ. Σεφέρη, κείμενο που έγραψε το 1961, ας το διαβάσουν πάραυτα...με άλλα λόγια, ας αδιαφορούμε για το σκυλολόι των καθηγητών, που οι περισσότεροι φοβισμένοι, νοιάζονται για την κοινωνική τους αναρρίχηση και την συνταξιούλα τους και για τον παχυλό μιστό τους-, και ας δώσουμε τέλος οριστικό στον εαυτούλη μας, ας δώσουμε τέλος οριστικό στην "ωραιότη" της αισθητικής που ταλανίζει τα μυαλά μας και την ψυχή μας και ας πέσουμε με τα μούτρα κάθετα και όχι οριζόντια στις δομές και όχι στα αποτελέσματα-, το έργο μας πρέπει να αφορά όλους, παράδειγμα, (ξανά ο Κυνόδοντας), έργο ποιητικό, πολιτικό, αναρχικό, σκληρό, εικαστικό, δραματικό, κοινωνιολογικό, και Νίκο μου, πόσο αληθινό, και ας φάνταζε συμβολικό- είδες τι κάνει η ποίηση όταν προηγείται;, όταν είναι η αρχή μας και όχι το αποτέλεσμά μας; Τι να το κάνουμε το αποτέλεσμα δίχως την βαθιά αρχή της Ποίησης; Ας στείλουμε στο διάολο τους ιστορικούς τέχνης και τους δήθεν κριτικούς και τους δήθεν ειδικούς και τους δήθεν επαΐοντες- αυτοί δεν νογούν από τέχνη, τους έχει τυφλώσει η αισθητική του γούστου της πολυκοσμίας και η παχυλή γλιστρότητα, (συγνώμη για τη λέξη), των σαλονιών, από "φιλολογία" όμως σπάνε τζούφια καρύδια... Νίκο Αλεξίου, δεν σου εύχομαι Καλό Ταξίδι, γιατί δεν πρόκειται να πας πουθενά, τέλειωσες, δεν τέλειωσε όμως η ευαισθησία σου- αυτή θα ταξιδεύει ανάμεσά μας- άρα το ταξίδι που διένυσες ξετυλίγοντας το νήμα σου, δεν τελείωσε- τόξερες, το ταξίδι των ανθρώπων είναι η ευαισθησία, δεν είμαι σίγουρος όμως αν γνώριζες την απόρριψη της φιλαυτίας και τη δραπέτευση από τον εαυτό μας- δηλαδή, βαίνοντας προς την  υπέρβαση...
                           

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Η ισορροπία του κόκκινου

Ποιος ακολουθεί τη φαντασία του;

Ποιος την προστατεύει από μυθοπλασίες και αισθητισμούς;

Αναρωτήθηκα όταν ο ισορροπιστής μου είπε:

«Είμαι γεμάτος σημεία, στιγμές και πτώσεις.

Οι ώρες που πέρασαν με περιμένουν».

Ποια η διαδρομή των θνητών;

Η τροχιά του ήλιου σωρεύει οστά τρέφοντας ήττες.

Σημείο ο θνητός αντίκρυ στα σημεία του ορίζοντα.

Ο ισορροπιστής αλλάζει θέσεις καταπώς απαιτεί η πτώση.

Ο ισορροπιστής γνωρίζει την αρχή και το τέλος της πτώσης.

Δίχτυ αναδεύει τη ζωή του και μήτε ουρλιαχτό, μήτε κραυγή,

άδειο βογκητό.



Στοιχηματίζω ότι, ο Λάνθιμος με τον "ΚΥΝΟΔΟΝΤΑ" του, θα κερδίσει το ΟΣΚΑΡ- ισορρόπησε συναθροίζοντας τις ικανότητες 10 ισορροπιστών...στοιχηματίζετε ή φοβάστε μην πέσετε;, εγώ δεν φοβάμαι... 

Υ. Γ.




Λένε πως μυαλό...

...δεν βάζουμε και συμφωνώ, αλλά πώς να βάλεις μυαλό, με ποια εργαλεία και πού να το βάλεις, στις τσέπες σου;, το μυαλό ή το έχεις από γεννησιμιού σου ή δεν το έχεις, ο καθείς μας είναι όπως γεννιέται, τα εφόδιά του τα λαμβάνει με τη σύγκρουση ωαρίου και σπέρματος, απλώς, κατά τη διαδρομή βελτιώνει ό, τι θετικό κληρονομεί, αν κληρονόμησε τα σχετικά γονίδια προς τη βελτίωση, αλλιώς μένει ως έχει-, μπορεί όμως και να βελτιώνονται από μόνες τους διάφορες βλάβες από την επίδραση του περιβάλλοντος, το να γίνει όμως κάποιος γελοίος, είτε έχει είτε δεν έχει μυαλό, είναι ό, τι ευκολότερο- η γελοιότητα κατοικεί τον άνθρωπο από τα πριν της σύγκρουσης του ωαρίου και του σπέρματος, απλώς η σύγκρουση επιβεβαιώνει το γελοίο της πραγματικότητας- είμαστε γελοίοι, ιδιαίτερα όταν μας κυριαρχεί η νοσταλγία της νεότητας. Έχω γράψει σε ένα κείμενο, κείμενο που έχουν αρνηθεί όλοι οι εκδότες να το εκδόσουν, εννοώ σε όσους το έστειλα, και αυτό γιατί, υποψιάζομαι, (υποψιάζομαι, γιατί αρκετοί αυστηροί φίλοι μου, που τους έχω συνηθίσει να μου λένε την αλήθεια καθώς κατάλαβαν ότι δεν γουστάρω κολακείες και μισόλογα και κατανόησαν ότι χωρίς την αλήθεια δεν ζω, μαραζώνω σαν μανταρίνι, το έχουν σχολιάσει αρκετά θετικά), υποψιάζομαι λοιπόν, επειδή είναι αρκετά αιρετικό...σε αυτό το κείμενο γράφω πως, η φύση του ανθρώπου είναι άδικη προς τη ίδια του τη φύση και αυτό γιατί, όταν είναι σφριγηλός και νέος δεν ξέρει πώς να χειριστεί τη σφριγηλότητά του, ορμά και ό, τι βγει και ό, τι γίνει, (σύμφωνοι, δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, είναι νεότητα), και δεν λογαριάζει γιατί από τη νιότη απουσιάζει το σφρίγος της γνώσης, σφρίγος, που το κερδίζει-, αν είναι γεννημένος να το κερδίσει-, στο πέρασμα των ετών, σε αντάλλαγμα όμως, το χάσιμο του σφρίγους της νιότης, δυστυχώς, όταν αποκτούμε το σφρίγος της γνώσης, χάνουμε το σφρίγος της νεότητας, για αυτό και γελοίοι- γελοίοι όσο ήμασταν νέοι, γελοίοι, όσο διαρκεί η ωριμότητά μας- αδυναμίες, και μόνο αδυναμίες, αδυναμίες και μόνο αδυναμίες και άνοιξα το κρανίο μου με ένα χρυσοχαλύβδινο νυστέρι, (μου το είχε χαρίσει ο πεθαμένος φίλος μου χειρουργός Γιάννης Κ.), και πήρα τη φουρκέτα του Καρυωτάκη και άρχισα να σκαλίζω τα ημισφαίρια του εγκεφάλου μου, κοιτώντας τα στο κρυστάλλινο άσφαλτο κάτοπτρο, που στην απόφασή μου να αυτοχειρουργηθώ, μου το δώρισε η Μοίρα μου...και σκάλιζα, και σκάλιζα και καθάριζα τους νευρώνες και τα ένζυμα και τις πρωτεΐνες των ημισφαιρίων τού εγκεφάλου μου, και όταν το τρίτο μου ημισφαίριο, το οποίο το δανείστηκα από τον Καρυωτάκη, μου είπε: "Φτάνει το ξύσιμο, αρκετά τα καθάρισες τα ημισφαίρια σου, μη μείνεις κιόλας με ένα, γιατί τότε η γελοιότητά σου θα φτάσει σε τέτοια σημεία που κανένας γελοίος δεν θα σε δέχεται στη συντροφιά του"...και σταμάτησα...Καλή μου Αριάδνη, γιατί δεν με προστάτευσες από τον πειρασμό, που βάζει στον καθένα, ο νόστος προς τη νεότητά του; Πού ρέμβαζες αφηρημένη; Αρκετές φορές έχω γίνει γελοίος, φτάνει πια, τόση γελοιότητα ούτε η ίδια η Γελοιότητα δεν τη δικαιολογεί...

         Υ. Γ. Ό, τι απόμεινε από τον γενικότερο εγκέφαλό μου... 

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Ο Κόσμος Αλλάζει...

...και όσοι θυμούνται καλά, οι αλλαγές του γίνονται, ή στο τέλος της εβδομάδος ή στην αρχή της, ενίοτε και μεσοβδόμαδα, αλλά αυτές δεν είναι μεγάλες, άλλοτε προαναγγέλουν την επερχόμενη αλλαγή, και όσοι έχουν νου προετοιμάζουν τον εαυτό τους και τα του οίκου τους για να την υποδεχτούν δίχως πολλές ή οδυνηρές απώλειες και άλλοι πάνε του σκοτωμού και καρφώνονται σαν καρφιά στο αδιαπέραστο δάσος της αλλαγής, και άλλοτε- οι μικρές αλλαγές, δεν είναι παρά μερεμέτια στην αλλαγή η οποία επετεύχθη ερήμην των διοικούντων πάντα τον κόσμο...ο κόσμος είναι ένα ποτάμι που για χρόνια κυλά ήρεμο και δέχεται όσα σκουπίδια το δηλητηριάζουν, οι δηλητηριαστές όμως του ποταμιού, δεν παίρνουν χαμπάρι πως το μάτι του ποταμού-κόσμου είναι σαν της φάλαινας όρκας με τη δαιμονιώδη, όσο και φωτογραφική μνήμη- ο σκληρός του δίσκος κείται λίγο πιο πάνω από τη λάσπη του βυθού, μοιάζει με τα ρεύματα που κρατούν στη ράχη τους την επιφάνεια του ποταμού που, άλλοτε ρέει νωχελικά, άλλοτε μελαγχολικά και άλλοτε λίγο ταραχώδη, ας πούμε κάτι σαν τις μεγάλες απεργίες και επειδή ο υδάτινος σκληρός δίσκος είναι αρκετά συμπαγής, κάποια στιγμή, κουράζεται να αποθηκεύει όλα αυτά τα αίσχρα μούτρα που δηλητηριάζουν με την πείνα τους και την απληστία τους την επιφάνεια του ποταμού- (για τον Αρτούρο Ρεμπώ, "δολοφόνοι των καιρών" που πάντα θα γεννιούνται), και εκρήγνυται, (για αυτό να φοβόσαστε μούτρα, φτάνει να μη γίνει το πρόβατο λύκος), και είναι τόσο μεγάλη η έκρηξη που τα σώματα γίνονται ευθύς πτώματα, σαν χαλκομανίες στις ασφάλτους, στα δένδρα, στους τοίχους, στα malls, στα super-markets, στα spa στις βιτρίνες, παντού χυμένες σάρκες από λυπαρούς και γλοιώδεις δεινόσαυρους- ο κόσμος αλλάζει, ακόμα μια φορά στην αρχή της εβδομάδος...βαρέθηκα, πάω να κοιμηθώ, ίσως το συνεχίσω αύριο, ίσως...συνεχίζω ρωτώντας τη σκιά μου, όχι το είδωλό μου, γιατί ο Στρος-Καν εξέθεσε, (έδωσε), τον Παπανδρέου;, και η σκιά μου απάντησε: "καλέ μου εαυτέ, που στέκεις και εγώ σε ακολουθώ σερνάμενος και πιστός, ο Στρος, καθ' όλας τας ενδείξεις, θα ρίξει από το θρόνο τον δεξιό Σαρκοζί και δεν θάθελε να έχει στα πόδια του ένα Επικίνδυνο Αγόρι που συνεχώς θα του ζητά συμπαραγωγή στις δόλιες πράξεις του... "Καλά, Αγαπητή σκιά μου, οι σοσιαλιστές Γάλλοι θα ψηφίσουν τον Αρχι-Ιερέα της διεθνούς τοκογλυφίας;", "Έτσι ήταν από πάντα οι σοσιαλιστές, ροζ, σαν το άγευστο ροζ κρασί, και αν κατά τύχη, βρεθείς προσκαλεσμένος σε επίσημο δείπνο και ο διπλανός σου ή ο αντικριστός σου στο τραπέζι πίνει ροζ κρασί, σήκω και φύγε, είναι επίορκος και όχι μόνο, αλλά και σοσιαλιστής επίορκος, ό, τι χειρότερο δηλαδή"...για σκέψου, ψιθύρισα με τον τρίτο μου εαυτό, καθότι η σκιά μου είναι ο δεύτερος, οι σοσιαλιστές Γάλλοι θα ψηφίσουν έναν δανειοδότη...τσi, τσι, τσι, tsa, tsa, tsa, to be or not to be; that is not question any more, the world habitant its own σχιζοφρένεια...         
Υ.Γ.
Δανείστηκα τον τίτλο από τον Μάνο Χατζηδάκι...
Χορός με τη Σκιά μου
         

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Το Έρεβος Του Πασόκ...


...και το μεγάλο ψευτρόνι, (όπως αποκαλούσαμε παιδιά εκείνον που έλεγε τρεις φορές ψέματα-, τρεις και καίγεσαι, έτσι δεν λέμε και στο παιχνίδι), ο κος Γ. Παπανδρέου...ώστε από το 2009 ζήτησε βοήθεια από τη Διεθνή Τοκογλυφία, (Δ. Ν. Τ.), όπως αποκαλύπτει ο Ιερός της Άρχων, Ντ. Στρος-Καν, (ο οποίος, μια μέρα βρέθηκε μπροστά σε μια GαρDαρόBα κοστουμιών μιας αποτυχημένης θεατρικής παράστασης και άρπαξε ένα από αυτά με την ετικέτα: κοστούμι Σοσιαλιστή και από τότε το φορά και δεν το βγάζει)... με άλλα λόγια, ο Παπανδρέου εγνώριζε την οικονομική κατάσταση της χώρας, αυτό άλλωστε το επιβεβαίωσε και ο κος Προβόπουλος, Διοικητής της Τ.τ.Ε., και όμως, προ-εκλογικά διατεινόταν, εκείνος και τα τσιράκια του πως λεφτά υπάρχουν...πού να φανταστούμε πως εννοούσε τα λεφτά των συνταξιούχων, των χαμιλόμισθων, των μικρο-βιοτεχνών, τα είχε κιόλας στην τσέπη του, Ω! ψεύδος εκκωφαντικό, Ω!, αναξοπιστία, Ω!, καιροσκοπισμός, Ω!, ανηθικότης και τώρα ήρθε να μας πει πως θέλει μια Ελλάδα χωρίς Τρόικα...μικρός, (δεν πιστεύω πως μεγάλωσε), πρέπει να έτρωγε πολύ ξύλο, ή από τον πατέρα του ή από τη μητέρα του, δεν εξηγείται αλλιώς αφού συνεχώς λέει ψέματα, κλέβει και απαγορεύει...είμαι σίγουρος πως, αν κάποτε και όποτε, αυτός ο λαός συνειδητοποιήσει τις πράξεις του Επικίνδυνου Αγοριού, θα το μισήσει τόσο πολύ...ε, και λοιπόν;, το σχέδιο επετεύχθη-μέχρι τότε όμως;, έ, μέχρι τον άλλον κόσμο θα ζούμε μες την κατήφεια, την ανασφάλεια, το φόβο, την παρακμή και την έκπτωση πασών, (Πασόκ), ηθικών αρχών...όταν ο Σκοπελίτης, ο Β. Σ., υποστήριζε και διατεινόταν πως όλα ήσ(σ)αν, (οι γνωρίζοντες ποιούσαν τη νήσσαν- πλην ολίγων φυσικά έντιμων δημοσιογράφων, καθότι οι περισσότεροι, το ξέρει όλη η οικουμένη, είναι πωλημένοι- όχι πωλημένοι-πουλημένα φιδοτόμαρα), προ-απο-αποφασισμένα από τη στιγμή που για πρώτη φορά ξεστόμισε το Επικίνδυνο Αγόρι το Δ.Ν.Τ....ναι, ναι,  ναι, δεν ξεστομίζονται τέτοια πράγματα χωρίς συνέχεια...α, ρε Σκοπελίτη, πιες ακόμα ένα ποτήρι στην υγεία μου, πιες πολλά ποτήρια στην υγειά μου και μη στενοχωρείσαι, έρχεται Άνοιξη και μην ξεχνάς πως θα γιορτάσεις τον εαυτό σου γιατί αυτή η Άνοιξη είναι μια άλλη Άνοιξη, πρωτόφαντη και πρωτογενής, σαν το πρώτο-πρώτο φύλλο που θα ξεπεταχτεί...και θα το δεις αυτό το φύλλο- είμαι σίγουρος και άφησε τους άνανδρους να γελούν σαν τους τσαρλατάνους ή σαλτιμπάγκους ή αστείους ή βερνικωμένους με φτηνές μπογιές πρόστυχου και ελεεινού ζωγράφου...               

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Έχω ανάγκη από μια Ιδέα...

...από μια Ιδέα έχω ανάγκη, μεγάλη Ιδέα που να περικλείει όλες όσες Ιδέες εκτόξευσα από τη φαρέτρα μου και που μερικές βρήκαν τον στόχο μου και άλλες όχι...όλες μου οι Ιδέες τελείωσαν, εσύ έχεις καμιά Ιδέα, μια τόση δα μικρή Ιδέα να μου την πεις;, ποιος ξέρει αν, από τη μικρή σου Ιδέα εμπνευστώ τη μεγάλη Ιδέα που χρειάζομαι αυτή την περίοδο, άλλωστε, τα μεγάλα αρχίζουν από μια μικρή φράση, από ένα τυχαίο βλέμμα, από ένα άγγγιγμα, από μια τυχαία συνάντηση...αυτά τα μικρά και τυχαία που, αν τα σαρκώσουμε, δηλαδή, τα ενδύσουμε με το ρούχο της καρδιάς μας, δηλαδή, αν απογυμνωθούμε, και αυτό γιατί, η όποια Ιδέα για να ισχύσει, χρειάζεται το ρούχο της καρδιάς μας και σε πολλές περιπτώσεις, ποσότητες αίματος...Ιδέα! Τι είναι η Ιδέα; Ιδέα δεν έχω, πάντως στα λεξικά οι γλωσσολόγοι γράφουν ότι είναι η παράσταση των αισθητών πραγμάτων  που σχηματίζονται στο νου...δίχως φυσικά να αναφέρουν, τις περισσότερες φορές ότι, η παράσταση, δηλαδή, η όρθωση των πραγμάτων στο νου μας είναι επικίνδυνη αν απουσιάζει η εμπειρία...μένουν δηλαδή μόνο στο φαινόμενο και όχι στο τελικό αποτέλεσμα, που πάντα είναι καταστροφικό...πες μου, λοιπόν, εσύ κανάγια, που δεν καταστράφηκες από την Ιδέα, πόσες ιδέες έχει η Κούτρα σου;, με άλλα λόγια, πόσες βράσεις κάνει το μυαλό σου την ημέρα;, (η λέξη, Κούτρα παράγεται από την αρχαία λέξη: χύτρα, μεσολάβησε η μεσαιωνική: κύτρα και πηγαίνοντας πίσω, πάντα πίσω πηγαίνομε αν θέλουμε να αντλήσουμε κάτι ουσιαστικό)... συνεχίζω, παίρνει βράσεις το μυαλό σου;, μπορείς να χρησιμοποιείς τη λέξη Ζέω;, όχι, κανάγια μου, όχι, γιατί είσαι ευνουχισμένος, γιατί οι κοινωνικές συμβάσεις σε απόκοψαν από τη βράση σου, γιατί γεννήθηκες με φόβο, μπορεί και να μη γεννήθηκες φοβισμένος, αλλά στο δρόμο, σου εμφύτευσαν στο νου και στην καρδιά, (αυτά τα άχρηστα σπερματοζωάρια, που δεν ξέρω πως και κατορθώνουν και ορθώνονται και βαδίζουν τρεκλίζοντας και ας μην έχουν πιει ούτε μια σταγόνα αλκοόλ), έναν φόβο μέχρι εκεί επάνω και ένα παλούκι εκεί που ξέρεις και, που με τα χρόνια, ολοένα σου βυθίζεται μέχρι που παύεις να λέγεσαι: Άνθρωπος και λέγεσαι: ανασκολοπισμένος...λοιπόν, χρειάζομαι μια Ιδέα που να βράσει και να εξατμίσει όλες τις μέχρι σήμερα Ιδέες μου...δεν θέλω πια να έχω καμιά Ιδέα, μονάχα βράση...έτσι και αλλιώς, έχω χάσει τα βιβλία μου...



    

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Λένε...

...πως, ο νέος έρωτας επιβεβαιώνει τον παλιό- το δέχομαι μόνο εάν, ο νέος μπορεί να αποδεχτεί την ανθρώπινη εμπειρία μας από τον παλιό, (δεν μιλώ για σεξουαλικά κόλπα), και του την προσφέρουμε άδολα και εκ του φυσικού, σαν ένας χυμός που εκχύνεται σε έναν άλλον χυμό, όπως ακριβώς συμβαίνει στη φύση, πέρα από τη πίστη μου ότι οι άνθρωποι είναι συγκοινωνούντα δοχεία και από την άλλη μεριά εάν, από τον νέο έρωτα μεταφέρουμε στον παλιό, με μια πολύ ιδιαίτερη τρυφερότητα, τα όσα κατακτούμε από τον νέο...και αλήθεια, πόσες φορές μπορούμε να εωτευτούμε στη ζωή μας; Δυο;, τρεις;, τέσσερεις φορές; Θα έλεγα πολλές- η Ομορφιά μας καλεί, πώς να το κάνουμε; Και αν η Ομορφιά, δεν αρχίζει και δεν τελειώνει στην εξωτερική της μονάχα εμφάνιση, δηλαδή, σκέτα στο φαινόμενό της, και είναι πλουτισμένη με ανθρώπινες αξίες, που γνωρίζουμε πια να τις σεβόμαστε και εκτιμούμε, τότε πώς να το κάνουμε, θα ξανά ερωτευτούμε, οι ανθρώπινες αξίες είναι άρρηκτα δεμένες με την εκ του φυσικού επαγωγή της στην Ηδονή, και είναι Ηδονή μεταφυσική-, όλες οι άλλες σχέσεις είναι απλώς κοινωνικές παροχές, για αυτό βγαίνουμε και στη σύνταξη-, άλλωστε Έρωτας σημαίνει Εφηβεία, σκίρτημα, περιέργεια, σημαίνει, πως αν δεν κοιτάξεις τη μορφή του αγαπημένου μέσα στη μέρα- αυτή η μέρα σου φαίνεται κενή-, Έρωτας σημαίνει συγκίνηση- που τόσο ανάγκη την έχουμε, που μας ανεβοκατεβάζει στις ηλικίες μας, που παύει τον χρόνο, και ας είμαστε παιδιά του Χρόνου, άλλωστε χωρίς χρόνο δεν αποκτάμε εμπειρία, γνώση, επίγνωση, και είναι ακριβώς αυτή η εμπειρία-γνώση-επίγνωση που καθιστά τον χρόνο ανίσχυρο-, ας το σκεφτούμε και έτσι: Ο Έρωτας θέλει γνώση. Η Γνώση μάς οδηγεί στον νέο Έρωτα, η Γνώση μάς βοηθά να επιλέγουμε το λιγότερο αταίριαστο. Όταν είμαστε νέοι, μας παρασέρνει η Ζωτική Δύναμη, μας κάνει υποχείριούς της και είναι φυσικό, μα δεν είναι Έρωτας, είναι η ανυπόκριτη και άκρατη ορμή μας, μα, αυτή η ορμή, μπορεί να λογιάζεται Έρωτας;, όχι, παρά μονάχα επιλογή, και αλίμονο, στις περισσότερες φορές, στον κόσμο πια της εικόνας και των ψεύτικων ειδώλων που ζούμε, η επιλογή συμβαίνει βάσει προτύπων, για αυτό και οι περισσότεροι νέοι, από όσα, και από ό, τι έχω ακούσει και συνομιλήσει, δεν είναι ικανοποιημένοι, και αυτό γιατί βιώνουν τη φυσική, μα έωλη ορμή τους- δεν μπορεί, άλλωστε να γίνει και αλλιώς...γιατί σήμερα φιλολόγησα;, μα γιατί χθες, ο Flavius, γνωρίστηκε στο μπαρ Joke, τελείως συμπτωματικά, με μία κόρη 23 ετών, η οποία, δεν έπαυσε να μονολογεί την μοναξιά της, εξαιτίας της ανικανότητας, όχι σεξουαλικής αλλά ερωτικής, όσο και για την έλλειψη ανθρώπινης προσέγγισης και έλλειψη τρυφερότητας των συνομήλικών της... συνεχώς, είπε, ασχολούνται με τα χρήματα και τα "γκάτζετ", με τα χτενίσματα και τα στολίδια, πολλές φορές αναρωτήθηκε για το τι θα γίνουν ή, για το πώς θα είναι στα 35 ή στα 40 τους χρόνια...και ήταν μία κόρη, σαν τα κρύα τα νερά και έξυπνη, και παραπάνω ώριμη σε σχέση με την ηλικία της...μπράβο, κόρη μου, της είπα, μπράβο... σκεπτόσουν και εσύ έτσι στην ηλικία της, (52 ετών σήμερα), ρώτησα την Ε., που συναντηθήκαμε για να συζητήσουμε μια πιθανή έκθεσή μου στην γκαλερί της, που μάλλον δεν το βλέπω να γίνεται...εγώ σκεπτόμουν άλλα, είπε, λογάριαζα τις ανάγκες του σώματός μου και όχι του νου μου...ωρίμασες, βλέπω, Ε., επιτέλους ωρίμασες...θα μου κάνεις έρωτα απόψε;...είπε μισο-αστεία, μισο-σοβαρά...όχι, Ε., δεν είμαι ερωτευμένος...καλά, καλά, καλά, έκανε και έφυγε...εγώ έμεινα για το τέταρτο ποτήρι σκεπτόμενος την χρεοκοπία του εαυτού μου και της χώρας...έσκυψα και είδα τη μορφή μου να βυθίζεται στο αλκοόλ, όπως ο ήρωας του εξαίρετου μυθιστορήματος: "Χαμένο ΣαββατοΚύριακο" του, Charles R. Jackson, που έγινε ταινία από τον Billy Wilder, με πρωταγωνιστές, τον Ray Milland και την Jane Wyman, με μια διαφορά, δεν είχα πλάι μου την Jane Wyman... 

Υ.Γ.
Είμαστε παιδιά του Χρόνου, γενόμαστε γονείς του, σύντροφοί του και στο τέλος μάς παίρνει αγκαλιά και μας κοιμίζει...
                  

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Flavius Skopelitius...


Αυγή στη Λέσβο.
...με αυτό το όνομα ξύπνησα σήμερα: Flavious Skopelitius...έξοχα, ανέκραξα, μου ταιριάζει, έτσι και αλλιώς αυτό ήταν το όνομα του προ-προ-προ-πάππου μου και το όνομα της προ-προ-προ-γιαγιάς μου: Flavia Marvellous...αυτό το όνομα θα δωρίσω στην κόρη μου που θα βαφτίσω σε μπαρ: Flavia Marvellus...άλλωστε, θα είναι μεγαλόπρεπη στην όψη και στο παράστημα, θα αναδυθεί από το δικό μου σπάνιο σπέρμα, όπως σπάνιο ήταν του πατέρα μου αφού, σε 100.000 ανάμεσα κατοίκους, ήταν ο μόνος Skopelitius...οι κόρες των φθαλμών της θα είναι γαλαζοπράσινες πέρλες, σαν της Καλυψούς, η μύτη της ίδια με της Αφροδίτης, το μέτωπό της, της Άρτεμης, τα χείλη της μοσχομύριστα, σαν της Αθηνάς, τα αυτιά της καλοσχημάτιστα, σαν της Ηλέκτρας και το σώμα της, σαν της Πανδώρας, δίχως το πιθάρι της, αντίθετα, θα κρατά, καλά ασφαλισμένη σε ένα δίαυλο, σφυρηλατημένον και ποικιλμένον από τον Ήφαιστο, τη μουσική της Ελπίδας που θα ξεκουφάνει όλους τους άχρηστους και όσους, για ιδιοτελείς σκοπούς, την κρατούν ακόμα στον πάτο του πιθαριού...ναι, η Κόρη μου θα φέρει ξανά την Ελπίδα, την Καλοσύνη και την Ομορφιά στον κόσμο, σε πείσμα όλων των τοκογλύφων και όλων των θρησκειών, γιατί θα γεννηθεί από κρύσταλλο νερό, θα είναι διάφανη και καθαρή, απλόχερη και ξυπνιά, καλοσυνάτη και τρυφερή, ποιήτρια και μουσικός, μα πάνω από όλα θα είναι ερωτική, γιατί χωρίς τον Έρωτα τα παραπάνω δεν ισχύουν, εκπίπτουν από τον θρόνο τους και ποδοπατούνται...Flavius Skopelitius, το όνομα του ΕλληνοΡωμαίου που, δεν απεμπόλησε τον πολιτισμό του για τριάντα αργύρια της πιο μαφιόζικης εκκλησίας του κόσμου...



  

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Δηλαδή, ρε φιλάρα, δεν κατάλαβα...

...μέχρι τώρα, η όποια κυβέρνηση μπορούσε να πωλήσει ελληνική γη;, αλλιώς, δεν εξηγείται η σπεύση της τωρινής κυβέρνησης του Πασοκιστάν να φέρει Νόμο απαγόρευσης πώλησης ελληνικής γης- με άλλα λόγια από μόνη της έδεσε τα χέρια της, εκτός και αν είναι ήδη πωλημένα!!! Και αυτό γιατί τον μαγικό αριθμό των 50 δις, πώς τον ήξεραν τα τσιράκια των τοκογλύφων;!!! Μα τι θεατρινισμοί είναι αυτοί;, από τι είδους θεατρινισμό υποφέρει αυτή η νέα αγέλη των κυβερνώντων!!! Πώς να το μάθει κανείς, το έρεβός της είναι απύθμενο...λοιπόν, το ξανά γράφω: δανειστήκαμε για να αποφύγουμε την πτώχευση, ναι;, με τελικό αποτέλεσμα την εσαεί πτώχευση...μα σε ποιους τα λένε, ποιον κοροϊδεύουν;, και όμως μας κοροϊδεύουν, στις ταβέρνες και στους ιδιωτικούς τους οίκους άνοχής κάθε βράδυ τρίβουν τα λιπαρά τους χέρια λέγοντας: "και πάλι σήμερα τα καταφέραμε, και πάλι σήμερα περάσαμε και αυτόν τον αντεθνικό νόμο εν ονόματι του λαού"...ναι, ναι, ναι, το Πασόκ κατάφερε, αυτό το μόρφωμα να επιβάλλει την άτεγκτη κοινοβουλευτική δικτατορία πάνω στη δύσμορφη νεοελληνική κοινωνία, ζούμε την κοινοβουλευτική δικτατορία του Πασόκ και δεν ξέρετε πόσο χαίρομαι, πόσο χαίρομαι, πόσο χαίρομαι, όλα θα τα ξεπουλήσουν οι πασόκοι, ακόμα και τα σκουριασμένα τομάρια τους...χθες μου άρεσε πολύ ο Λαζόπουλος...προβλέπω πως ο απλός κόσμος, και όχι ο λαός, θα τους προλάβει στην αντίδραση τους θεσμούς και μετά θα τρέχουν να ερμηνεύουν και να εξηγούν γιατί έγινε εκείνο και γιατί έγινε το άλλο, διάφοροι αμόρφωτοι επαΐοντες και ειδικοί...στο μεταξύ οι παχειλοί μιστοί τους κάθε μήνα πέφτουν...τι να πει κανείς, τι να πει;, όλα έχουν ευτελιστεί, όλοι έχουν δαγκωθεί από τη μαρμάγκα, από αυτή τη δηλητηριώδη αράχνη που το δηλητήριό της δεν είναι άλλο από την απάθεια...στο μεταξύ, 15.356 καταγγελίες έγιναν στον αριθμό τηλεφώνου, (δεν τον γράφω, μπας και πάρετε και εσείς), ότι σ' αυτό ή στο άλλο μπαρ-ρέστοραν καπνίζουν οι πελάτες. Η ρουφιανιά πάει σύνεφο και σπάει ταμεία, να γιατί μας κυβερνούν εκείνοι που μας κυβερνούν- τους ψηφίζουν οι ρουφιάνιοι... φίλτατοι υποκριτές ρουφιάνιοι, γρήγορα θα σας πάρουν χαμπάρι οι μαγαζάτορες και δεν θα σας βάζουν στο μαγαζί τους, έτσι πολύ γρήγορα θα τελειώσει η ρουφιανιά σας και θα κάθεστε απέναντι στα εικονίσματα και στις πορνοταινίες να πιπιλάτε το δάχτυλό σας- γράψτε το, έτσι θα γενεί...   

Υ. Γ.
Η φωτογραφία δηλώνει ότι δεν είμαι εγώ, αλλά ο πολιτικός που δεν πλένει τις μασχάλες του και δεν ξέρει το κρασί μαλαγουζιά...  

I am searching for a man with balls...


...εδώ. και. πολλή. καιρό. δεν. παρακολουθούσα. ειδήσεις. στην. Τι, Βι,. και. μήτε. πολιτικές. τάχα. εκπομπές. καθότι. ένιωθα. την. υποτίμηση. της. νοημοσύνης. μου. χθες. όμως. στη. γιορτή. του. απατεώνα. αγίου. βαλεντίνου. αναγκάστηκα. να. παρακολουθήσω. και. εξοργίστηκα. και. μην. έχοντας. τι. να. κάνω. άρχισα. να. διαβάζω. την. αγία. γραφή. το. γεμάτο. αλαζονία. αυτό. βιβλίο. από.το. τέλος. προς. την. αρχή...το. κάνω. συχνά. αυτό. όταν. είμαι. οργισμένος. διαβάζω. βιβλία. από. το. τέλος. προς. την. αρχή. είναι. ο. δικός. μου. τρόπος. να. ηρεμώ...λοιπόν. κε. Πάγκαλε. σταματήστε. να. προβάλλετε. τα. τριώφορα. προγούλια. σας. και. την. εξαώροφη. κοιλιά. σας. φανερώνουν. τις. μίζες. και. το. πλιάτσικο. των. πασόκων. συνοδοιπόρων. σας. συντρόφων. σας. και. πείτε. μια φορά. please. μια. φορά. μια. μικρή. τόση. δα. μικρή. σοσιαλιστική. αλήθεια...όσες. ψευτιές. λέτε. εσείς. οι. πασόκοι. τις. λέτε. με. τόσο. ψεύτικο. τρόπο. που. η. αλήθεια. τους. φαντάζει. ως. αλήθεια. ηλιθίων. βέβαια. η. υπερβολική. χρήση. της. αλήθειας. προσδίδει. στην. πραγματικότητα. τεράστιες. διαστάσεις. που. μας. καλύπτει. όλους. με. το. επικίνδυνο. λίπος. της...λοιπόν. είδα. το. σαλάμι. που. αποδέχτηκε. το. Επικίνδυνο. Αγόρι. (για όσους με διαβάζουν πρόσφατα, θέλω να τους ενημερώσω πως, Επικίνδυνο Αγόρι, εννοώ τον Πρωθυπουργό). να. μας. χωθεί. στον. πρωκτό. καθότι. εγνώριζε. πως. το. σοσιαλιστικό. μας. άντερο. γουστάριζε. να. αλέσει. τροϊκανό. σαλάμι. και. μνημόνιο. στο. μνημόνιο. φτάσαμε. στον. πλήρη. ανασκολοπισμό. μας. στο. πέμπτο. θα. μας. βγει. από. το. στόμα. Κώστα. Καραμανλή. σε. μισώ. η. ανικανότητα. σου. έφερε. στην. εξουσία. το. πιο. αμόρφωτο. το. πιο. απαίδευτο. αγόρι. για. αυτό. και. Επικίνδυνο. Αγόρι. της. παρέας. μιας. ύποπτης. παρέας...πού. θα. μας. οδηγήσει. αυτή. η. κατηφόρα;. όπου. συνήθως. οδηγεί. μια. κατηφόρα...Πού είναι οι Θεσμοί; Πού κοιμούνται; Αγαπητέ, Θ. Βαλτινέ, κάποτε υπήρξες αντιστασιακός στην αμερικάνικη χούντα στη χώρα μας με Έλληνες πρόδοτες και τώρα είσαι Ακαδημαϊκός, γιατί δεν παίρνεις από το χεράκι τα σοφά γεροντάκια να διαμαρτυρηθείτε για την παρούσα χουντική κατάσταση που μας διαπερνά και εξευτελίζει τη σοφία σας; Και εσείς κομπλεξικοί Καθηγητές της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών γιατί δεν παρεμβαίνετε, έστω με μια επιστολή στον Επικίνδυνο Αγόρι- Πρωθυπουργό σας, τη στιγμή που υποτιμά το πολιτιστικό σας υπόβαθρο; Δύο τινά πρέπει να συμβαίνουν, ή γιατί δεν είστε πολιτισμένοι, ή γιατί είστε καθηγητάκια αρρωστημένοι από το συνταξιοδοτικό σύνδρομο... I am searching for a man- a real man with balls- walking in the wild side του Πασοκιστάν...Αριάδνη μου, δεν θα ξανά παρακολουθήσω τίποτα, κάθε μέρα θα γιορτάζω τον εαυτό μου σε πείσμα των εχθρών μου και σε πείσμα του άμυαλου μυαλού μου, φταίει αυτή η γαμημένη εφηβεία που έχει εγκατασταθεί μέσα μου και δεν με αφήνει ελεύθερο, δεν ξέρεις πόσο με βασανίζει... 

Υ. Γ.
Συγνώμη για τις τελείες στο πρώτο μισό της ανάρτησης, έμπαιναν από μόνες τους.   

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Σταματήστε τον τρόμο...


...πάνω από τον τόπο μας τοκογλύφοι, και εσείς επίορκοι πολιτικοί- τσιράκια τοκογλύφων, διεθνών ή εντόπιων, ελάτε στα συγκαλά σας, τα όριά μας έχουν εξαντληθεί, οι θεατρινίστικες συμπεριφορές σας δεν ξεγελούν παρά μονάχα τους ηλίθιους- είστε ηλίθιοι;, αν είστε, παραιτηθείτε, καταστρέφετε τον τόπο, αφήνετε να τον λεηλατούν, δεν το αντιλαμβάνεστε τσιράκια;, είστε Έλληνες, Φιλέλληνες, ή πλατσικολόγοι, ή έρμοι δωσίλογοι; Τι σύναξη είναι αυτή ανικάνων και δούλων, τι σύναξη τυφλών και κοντόμυαλων ή κουφιοκεφαλάκηδων ή πονηρών, πονηρότατων δίχως ραχοκοκαλιά και ανάστημα πολιτικών που έλαβαν την εξουσία από αυτόν τον δούλο, (άλλοι θα τον αποκαλούσαν εύπιστο- μα η ευπιστία βαδίζει χέρι-χέρι με την δουλεία), λαό των νεοελλήνων...πάλι από την αρχή, πάλι στο βαθμό μηδέν, ξανά επιστροφή στα συνθήματα και στις κούφιες λέξεις από νοήματα, ξανά προς τη δόξα τραβά η Δημοκρατία και ο σοσιαλισμός των αχρήστων- δεν είναι τυχαίο και η μαύρη αισθητική που μας δέρνει, με αποτέλεσμα ν' απομακρυνθούμε από το Κάλος και την Ανθρώπινη Εμπειρία, δεν είναι τυχαίο που άνοστοι και άγευστοι τύποι βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά, δεν είναι τυχαίο, δεν είναι τυχαίο, το σταλινικής δομής κράτος, (αλλιώς, σουλτανάτο), που έστησε ο Ανδρέας Παπανδρέου και που ο Σημίτης το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο, το τσίτωσε στην κυριολεξία με αποτέλεσμα να ακολούθησαν το παράδειγμά του οι άμοιροι μιμητές της Ν. Δημοκρατίας του Κώστα Καραμανλή- όχι δεν είναι τυχαίο, είναι το άηθες και αχρείο αποτέλεσμα...γιατί όλα αυτά, μα γιατί εχθές στην έκθεση του Πικιώνη αντίκρισα και ένιωσα ακόμα μια φορά την ταπεινότητα, την απλότητα και το μεγαλείο του σεβασμού απέναντι σ' εκείνα, που από πάντα υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν και που μόνον οι ηλίθιοι αγνοούν...δεν έχει σημασία, σημασία έχει που οι ακτίνες ξέφυγαν από την πλήμνη τους, το κέντρο έσπασε και πού να βρεθούν τα φρένα...φύγετε από τον τόπο μου πλατσικολόγοι και άρπαγες της γης και της ομορφιάς της- θα ψοφήσετε μέσα στην ασχήμια σας, οι κραυγές της ασχήμιας θα σας ξεκουφάνουν, τα σώματά σας θα λιώνουν μέσα σε φριχτούς πόνους που επιφέρει η απληστία και η αγνωσιά... φρικτοί άνθρωποι, φρικτοί, που δεν ερωτευτήκατε ούτε μια φορά, που δεν νιώσατε πάνω σας το χέρι της Καλοσύνης ή που δεν τείνατε ποτέ το βλέμμα σας στην παρουσία της Καλοσύνης καθώς τυφλοί και γεννημένοι για την καταστροφή, που δεν ξέρετε την Απλότητα και τη Φαντασία και την ουσιαστική Ελευθερία... χαίρομαι που είμαι πάλι ερωτευμένος με την Ομορφιά και αυτή την Άνοιξη θα γιορτάσω και πάλι τον εαυτό μου και ας κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου ο τρόμος της τοκογλυφίας... 

Υ.Γ. Τα ανταλλακτικά που χρειάζεται ο άνθρωπος για να διορθώσει ή επιδιορθώσει, την οποιαδήποτε βλάβη του για να ορθωθεί ξανά στο ανθρώπινο γίνεσθαί του, τα βρίσκει στον συνάνθρωπό του και όχι στην τοκογλυφική οικονομία- η οικονομία είναι απαραίτητη μόνο για τη διαβίωση και όχι για το έγκλημα- δολοφόνοι τοκογλύφοι και απαίδευτοι, αμόρφωτοι χρηματιστές- μα, και μόνο που βγάζετε χρήματα από τα χρήματα, φανερώνει την ψυχική σας δυσπραγία, όσο και την άθλια αναλγησία σας- στο μυαλό σας δεν σαλεύουν νευρώνες και ένζυμα, παρά χαρτονομίσματα, χαρτονομίσματα, χαρτονομίσματα- βέβαια, ακόμα ο άνθρωπος δεν έμαθε πώς να χορταίνει την πείνα του ή τη φτώχεια του, κι αυτό γιατί δεν έχει τον τέταρτο εγκέφαλο- εκείνον του πνεύματος...    
            

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Επιτέλους γύρισα...

...σπίτι, ύστερα από πολλή καιρό γαλήνιος και ήρεμος...πριν μερικές ώρες με προσκάλεσε η Αντιγόνη να πάμε στο μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς να δούμε τις εκθέσεις...μας άρεσε του Πικιώνη, του Έλληνα αυτού αρχιτέκτονα και των γερμανών σχιζοφρενών, πολλές ζωγραφιές δεν ανταποκρινόταν διόλου σε "διασαλευμένους", όπως τους αποκαλούσαν οι εθνικοσοσιαλιστές, μερικές μάλιστα θα τις έλεγα και σύγχρονες και ταυτόσημες με τη σχιζοφρένεια της εποχής μας...ασυγκίνητους μας άφησαν, η δίχως ένταση φωτογραφίες, του φωτογράφου Μπαλάφα...έκανες καλά Αντιγόνη που με προσκάλεσες...στο χαμόγελό σου, η Καλοσύνη βρήκε το δρόμο της και η Τρυφερότητα, όταν αποκάμει από την έντασή της για ζωή, αναπαύεται στο οικείο, όσο και λαμπρό βλέμμα σου...να, γιατί γύρισα, ύστερα από πολλή καιρό σπίτι μου γαλήνιος...μα είναι τόσο άδολη η ομορφιά σου, που μόνο η Ωριμότητα μπορεί να διακρίνει, σεβαστεί και εκτιμήσει...θα ήθελα να έγραφα πολλά για την Αντιγόνη αλλά, βόδι πατά τη γλώσσα μου, όπως έγραψε ο Αισχύλος ενώ, η καρδιά μου είναι γεμάτη από ευφορία και θέλει να ανοιχτεί, πεδιάδα να γενεί για πέλματα γλυπτά και πρωτοπόρα...ναι, τα πέλματά της ίσως βαδίσουν για πρώτη φορά σε αυτή την πεδιάδα και δίχως περιστροφές λέω: αλήθεια, έχουμε σκεφτεί ποτέ αν χρωστάμε τη γλυκύτητα της καρδιάς μας σε εκείνον, που πρώτος την εξέφρασε και τη μετάδωσε μέσα από το δημιουργικό του έργο; Εννοώ τον Πικιώνη...σε ευχαριστώ Πικιώνη, σε ευχαριστώ Αντιγόνη και βγες από τη σπηλιά όπου ο Κρέοντας σε σφάλισε...είμαι έξω από το στόμιο της...
     

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Η Αθήνα...


...όταν δεν είχε το δίλημμα αν πρέπει να καταργηθεί το Άσυλο των Πανεπιστημίων ή όχι...κατά την άποψή μου, το Άσυλο πρέπει ν' ανήκει μόνο στους φοιτητές, αυστηρά στους φοιτητές...και ρωτώ την οργάνωση ή τις οργανώσεις που σκαρφίστηκαν να οδηγήσουν τους άμοιρους μετανάστες-, εξαιτίας των ανίκανων κυβερνήσεων μας από το 1990 ν' αντιμετωπίσουν το επερχόμενο τσουνάμιο πρόβλημα-, στη Νομική; Γιατί δεν τους οδηγούσαν στη Μητρόπολη των Αθηνών ή στον Άγιο Διονύση; Εγώ ξέρω πως 'Ασυλο παρέχει στους καταφρονημένους, κυνηγημένους, αδικημένους, πεινασμένους, ακόμα και στους δολοφόνους- η Εκκλησία...εκεί έπρεπε να τους οδηγήσουν και αυτό γιατί τα Πανεπιστήμια ανήκουν στην Πολιτεία, είναι οι χώροι της γνώσης και της επικοινωνίας, της μόρφωσης και της παίδευσης, εκεί λαμβάνει χώρα η ανταλλαγή απόψεων και θέσεων, οι οποίοι χώροι λειτουργούν με δικά μας έξοδα, δηλαδή, από τους φόρους των πολιτών ενώ, η Εκκλησία ανήκει στον μεγαλοδύναμο και φιλεύσπλαχνο Θεό... αλλά πού να τολμούσαν να τους οδηγούσαν εκεί- πέρα που η χριστιανική συνομοσπονδία θα έδιωχνε τους μετανάστες άρον-άρον, αλλά και γιατί, η ίδια η οργάνωση ή οργανώσεις, ας είναι αριστερές, δεν παύουν να είναι χριστιανικές... λοιπόν, να καταργηθεί το Άσυλο των Πανεπιστημίων για όποιον-όποιον, όποιους-όποιους...αυτοί ας ζητούν άσυλο στις εκκλησίες, φτάνει πια η καταστροφή της δημόσιας περιουσίας και η ασυδοσία της τάχαμ προοδευτικής και συνανθρώπινης αλληλεγγύης σε βάρος της έννομης Πολιτείας...όσο για τους 300 αυτούς μετανάστες, οι οποίοι μένουν στη χώρα μας 5-10 χρόνια και εργάζονταν, δεν μπορώ να μην τους αποδώσω δίκαιο...οι νεο-Έλληνες χριστιανοί αγροίκοι τους εκμεταλλεύτηκαν, (νόμιμη δουλεμπορία) και μετά, δεν σας χρειαζόμαστε άλλο, άει στα κομμάτια...αυτή είναι η πληρωμή της φράσης του Γεωργάκη Παπανδρέου που εκστόμισε, πριν χρόνια, από το ανεύθυνο στόμα του και μυαλό του και που ήρθε με το πλήρωμα του χρόνου: "Οι μετανάστες έσωσαν την οικονομία μας", με άλλα λόγια, νομιμοποίηση της δουλεμπορίας στον εικοστό αιώνα του σοσιαλισμού στην χώρα μας...