Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

IAN MCEWAN...


...ο συγγραφέας Ίαν ΜακΓιούαν αποδέχτηκε το Λογοτεχνικό Βραβείο της Ιερουσαλήμ που αποδίδεται κάθε χρόνο. 20 λογοτέχνες της ομάδας, "Βρετανοί Συγγραφείς υπέρ της Παλιστίνης", ζήτησαν με επιστολή στην εφ. "Guardian" ν' αρνηθεί να παραλάβει το βραβείο στις 20 Φεβρουαρίου. Η απάντηση τού ΜακΓιούαν, "ότι θα παραλάβει ένα Βραβείο λογοτεχνικό και όχι πολιτικό"...δεν με ικανοποίησε διόλου και σε πολλούς, πάρα πολλούς άλλους, και μπαίνει το ερώτημα: από πότε η λογοτεχνία απέχει από την πολιτική, ή η πολιτική από τη λογοτεχνία; Δραστικά, ο αποχωρισμός τους συνέβηκε στα μέσα της δεκαετίας του '80 από ύποπτα κέντρα υπόγειας προπαγάνδας, που δεν είναι άλλη από το να ευλογούμε τα γένια μας. τα γένια μας όμως είναι βρόμικα και λιπαρά και τα φέρουν οι μισαλλόδοξοι και ρατσιστές. Δεν θέλω να πιστέψω ότι ο ΜακΓιούαν δεν γνωρίζει τι συμβαίνει εκεί κάτω και μόνο η φράση του: "Εγώ θέλω να το ανακαλύψω μόνος μου", έμμεσα ομολογεί ότι γνωρίζει. Μήπως θέλει να πάρει τα 10.000 δολάρια, το υλικό συνοδευτικό του Βραβείου, για να τα δώσει στους Παλαιστίνιους;, αυτό δηλαδή που έκανε ο Λουί Μπουνιουέλ, που δέχτηκε να χρηματοδοτηθεί ταινία του, αν δεν απατώμαι, η "Βιριδιάνα" του, από το καθεστώς του δικτάτορα Φράνκο, μόνο και μόνο για να στραφεί πολιτικά και πολιτισμικά εναντίον της δικτατορίας. Κε ΜακΓιούαν, συμπατριώτη ενός από τους μεγάλους σκηνοθέτες των δύο τελευταίων δεκαετιών, του Ken Loach, οι ταινίες του δεν σας λένε τίποτα ή δεν έχετε δει καμιά του ταινία; Όσο για τους λογοτέχνες που αναφέρετε στην επιστολή σας που έλαβαν το παραπάνω βραβείο, πέρα, από του ότι είναι Εβραίοι, Σούζαν Σόνταγκ, Άρθουρ Μίλερ, Σιμόν ντε Μποβουάρ, δεν είναι και μεγάλοι λογοτέχνες ή αν είναι, είναι του ενός βιβλίου και αυτό όχι και τόσο σημαντικό...θα μου πείτε ότι το παρακάνω, ε, δεν πειράζει, στην υπερβολή καμιά φορά ολόλαμπρη ορθώνεται η αλήθεια. Ο Πολιτισμός φέρει τη γνώση και στέκει φράγμα απέναντι στην απληστία, δυστυχώς, αρκετά αδύναμος, και αυτό γιατί οι θρησκευτικές μάζες γεννιούνται άπληστες και γεμάτες εκδικητικότητα και φθόνο. Εγώ δεν θα σας ξανά διαβάσω κε ΜακΓιούαν, γιατί εγώ δεν πιστεύω στα κλειστά εργαστήρια των καλλιτεχνών ή στα ερημητηρία τους γιατί τάχα εκεί τους επισκέπτεται το μεγάλο πνεύμα της έμπνευσής τους. Το δράμα των Παλιστινίων είναι και δικό σας δράμα και δικό μου δράμα, είναι δράμα όλης της Ευρώπης καθώς, πέρα από τον Ατλαντικό δεν μ' ενδιαφέρει τι υπάρχει...α, ναι, υπάρχει η Αμερική, η οποία τώρα κατασκευάζει τανκς που θα σκοτώνουν μονάχα μυρμύγκια. Μπορώ να σας γράψω πολλά, αλλά η συνείδησή σας με αφήνει αδιάφορο, σας βαριέμαι, ας γράψω λοιπόν γι' αυτά που μου συνέβηκαν τις δυο τελευταίες βραδιές. Ήμουν στο Μπαρ Joke όταν μπήκαν δύο αστυφύλακες του Δήμου για να εισπράξουν 600 ευρώ επειδή βρέθηκαν τασάκια στα τραπέζια. Απαγορεύεται το κάπνισμα, δεν ξέρεις πώς και τι ένιωσα Αριάδνη μου, σαν να μου απαγόρεψαν να μαλακίζομαι, σαν να με ευνούχισαν, σαν να μου έκοψαν το πέος και με ξέρεις πολύ καλά, το λατρεύω το πέος μου και τη γλύκα που μου χαρίζει, και αν με ρωτήσεις εν τη αθωότητά σου: τι προτιμώ;, την ηδονή ή τον καρκίνο, θα σου απαντήσω: την ηδονή, το ξέρεις δα, και αυτό γιατί, όποιος/όποια, λατρεύει και επιδιώκει και νιώθει την ηδονή ως μητέρα της υγείας των πάντων, δεν παθαίνει ποτέ καρκίνο. Όποια δεν κοιτά το δένδρο ώς πανέμορφο φαλλό και δεν επιθυμεί ευθύς να κάνει έρωτα, είναι δυστυχής- όποιος δεν κοιτά το λουλούδι σαν λουλούδι της αγαπημένης του και δεν θέλει να κάνει έρωτα ευθύς, τότε είναι δυστυχής. Το δεύτερο: ήμουν καλεσμένος σ' ένα πάρτι, πήγα γιατί εκεί θα συναντούσα το φίλο μου ψυχίατρο, που είχα/έχω καιρό να τον δω από κοντά, πού να ξέρω όμως ότι όλοι οι καλεσμένοι ήταν ψυχίατροι, νευρολόγοι, ψυχαναλυτές- όλοι τους άκομψοι και κακοί χορευτές, φορώντας μπουφάν και κασκόλ και να μην τα βγάζουν, καθώς ήταν το στιλ τους και οι περισσότεροι φορούσαν πλαστικά αθλητικά παπούτσια- Αριάδνη μου, έφυγα από την πίσω πόρτα, αφού έκλεψα ένα μπουκαλι καλό κρασί, για να μην πάει εντελώς χαμένη η βραδιά μου. Τι μόλυνση δέχτηκε η ευγενική μου όραση, τι ακομψία ένιωσε η ευαίσθητη καρδιά μου, τι αμορφωσιά εντόπισε ο έξυπνος νους μου...το κατάλαβα, αν εντοπίσω την ψυχική μου ασθένεια θ' αποτανθώ στη γίδα του χωριού...

Υ.Γ. Κε ΜακΓιούαν, ξέρετε ποιος συγγραφέας θα διαβάζεται, θα διαβάζεται, θα διαβάζεται, θα διαβάζεται ενώ εσείς όχι;, ποιος άλλος από τον Camus, τον έχετε διαβάσει; Θα τον έχετε, ε, σας πληροφορώ ότι δεν θ' αποδεχόταν αυτό "το κυνικό και διεφθαρμένο Βραβείο, το οποίο χρησιμεύει ως άσκηση δημοσίων σχέσεων της ισραηλινής κυβέρνησης", όπως το διατυπώνουν οι βρετανοί επικριτές σας...το ίδιο θα έλεγε και ο Camus, μου το είπε o ίδιος στην ώρα του απογευματινού καφέ κρατώντας στο χέρι μου την "ΠΑΝΟΥΚΛΑ"...το έχετε διαβάσει αυτό το βιβλίο; Κάθε φορά που θέλω να συνομιλήσω μ' έναν συγγραφέα, εννοώ στην πραγματικότητα, και ας βρίσκεται πέρα ή σε μακρινή χώρα, παίρνω ένα βιβλίο του σφιχτά στην αγκαλιά μου και ακούω τη φωνή του στα δύσκολα ερωτήματα που του βάζω, τα οποία είναι διλήμματά μου και ας μην το πιστεύετε...

Υ.Γ. 2ο. Το σημερινό κείμενο, εντελώς συμπτωματικά, ήρθε σαν συνέχεια του αμέσως προηγούμενου...το εβραϊκό λόμπι της Γαλλίας πέτυχε να εξοβελιστεί ένας μεγάλος συγγαφέας και από την άλλη μεριά, ο Δήμος της Ιερουσαλήμ, βραβεύει έναν μεσαίας εμβέλειας συγγραφέα...τα συμπεράσματα δικά σας...                   

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

CELINE...


...με περισσή έκπληξη διάβασα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 24/01/2011,  το άρθρο του Β. Κ. Καλαμάρα σχετικά με τον αποκλεισμό του συγγραφέα CELINE από τις εθνικές γιορτές μνήμης της Γαλλίας, όπως τις αποκαλούν, με απόφαση του υπουργού (Πολιτισμού;), Φρεντερίκ Μιτεράν, ύστερα από διαμαρτυρία/πίεση/απαίτηση, του προέδρου της "Ένωσης Τέκνων Απελαθέντων Εβραίων της Γαλλίας"-, σαν να λεμε από το Εβραϊκό Λόμπι της Γαλλίας-, σαν να λέμε Κράτος εν Κράτει...εξεπλάγη στην αρχή, ενοχλήθηκα κατόπιν και τέλος εξοργίστηκα...μα είναι δυνατό;, αναρωτήθηκα τόσο δυνατά που θάμπωσε ο καθρέπτης που έχω στην κρεβατοκάμαρα για να κοιτώ το γυμνό σώμα της ερωμένης μου, να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στη Γαλλία; Στη χώρα τής Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Συναδέλφωσης; Και όμως αγαπητή Αριάδνη, και όμως ναι!!! Η σημερινή Γαλλία απέκλεισε έναν μεγάλο συγγραφέα της, αναρωτιέμαι τι θα έγραφε σήμερα, αν ζούσε ο Camus, όσο για τον J .P. Sartre, ξέρω, θα το επικροτούσε με ενθουσιασμό- όνειδος για τη Γαλλία αυτή η απόφαση του υπουργού Πολιτισμού- όνειδος, μα, έτσι κι αλλιώς, όλες οι πολιτικές σκοπιμότητες είναι κοντόφθαλμες και φασιστικές, μα, η σημερινή Γαλλία του Σαρκοζί- που το όνομά του μέσα μου παρηχεί ως σάρκωμα-, είναι αφόρητη και αφόρετη. Αποδεικνύεται ακόμα μια φορά ότι οι Εβραίοι μισούν τον Δυτικό κόσμο, δεν ξέρω όμως αν, το μίσος τους φτάνει και μέχρι την Κίνα- μ' ένα ταξίδι μου εκεί θα το μάθαινα, πράγμα που δεν θα το κάνω ποτέ γιατί δεν μου άρεσει η διακυβέρνησή της και τα χυδαία προϊόντα που κατασκευάζει ή παρασκευάζει, έτσι δεν θά μάθω αν μισούν και τον κόσμο της Ανατολής και της Άπω Ανατολής, πάντως μισούν τους Παλαιστίνιους και όσους εναντιώνονται στην πολιτική τους-γενικά. Δεν είμαι αντισημίτης, οι εβραίοι όμως είναι αντισημίτες και δεν το γράφω ή δεν το πιστεύω μόνο εγώ, αλλά το έχουν γράψει και Εβραίοι, φωτισμένοι και συνειδητοί, όπως εγώ είμαι αντι-νεοέλληνας, (με αυτό δεν διατείνομαι ότι είμαι φωτεινός και ενσυνείδητος- ένα μικρό γαϊδουράκι είμαι που με βουρδουλίζουν καθημερινά εκείνοι που έστησαν το Πασοκιστάν, (αυτό το τεράστιο πολυκατάστημα διαφθοράς και υποκρισίας και ανόσιου τελικά φαγοποτιού), δεν μου αρέσει διόλου αυτή η μάζα που κατοικεί τον τόπο μου, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα και άλλη δεν μπορώ να δω...τέλος, το μόνο που μπορώ να πω είναι: Αγαπητοί Εβραίοι ή μάλλον ΓαλλοΕβραίοι, ο CELINE είναι πολύ μεγάλος ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, πολύ μεγαλύτερος από οποιοδήποτε Κράτος, Έθνος, όπως θέλετε πάρτε το και κανένας Εβραίος ή Ισραηλινός ή ΠολωνοΕβραίος ή ΓαλλοΕβραίος ή ΙταλοΕβραίος ή ΑμερικανοΕβραίος ή ΕλληνοΕβραίος ή ΙσπανοΕβραίος ή ΓερμανοΕβραίος ή ΑγγλοΕβραίος ή, ή, ή, δεν έχει γράψει παρόμοια αριστουργήματα και αν αν αν αν, βρίσκεται δέκα σκαλιά παρακάτω...θάθελα να δω και να διαβάσω αν διαμαρτυρηθεί η εντόπια Ένωση Ελλήνων, (Νεο-Ελλήνων), Συγγραφέων ή όποιος άλλος, ιδιαίτερα Εβραϊκής καταγωγής για αυτόν τον γελοίο, όσο και ανόσιο αποκλεισμό τού μεγάλου CELINE...αλλά γιατί αφήνομαι και θυμώνω;, έτσι και αλλιώς, στη συνείδηση των Ελεύθερων Πολιορκημένων, ο Συγγραφέας κείται πέρα από τα θλιβερά σύνορα και είναι μεγαλύτερος από κάθε Κράτος/ Έθνος/Φυλή- είναι ο κάτοικος του Κόσμου, είναι ο αληθινός Κοσμοπολίτης τούτου του κόσμου- που οι μονοθεϊστές, με τον εγκληματία τους θεό, (με μικρό "θ" για να μην το πάρετε για τυπογραφικό λάθος, ή εμένα για αγράμματο), κατάφεραν να τον μικρύνουν...

Υ.Γ. Από εδώ εναποθέτω στο Mνήμα/Σήμα του CELINE το παρακάτω...
           

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

ο ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ...


...είδα την ταινία "ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ", (σχεδόν αριστούργημα), την παρακολούθησα από την αρχή μέχρι το τέλος όπως ακούω μια συμφωνία από την αρχή μέχρι το τέλος...όλη η παράνοια, της τάχα αστικής τάξης μέσα σε 90 λεπτά της ώρας...αριστούργημα, επιτέλους ένα σενάριο με θέση, με άποψη δίχως καμιά ενοχλητική παρέμβαση του σκηνοθέτη, δίχως κανένα ενοχλητικό ή ακραίο διάλογο-, όλα ζυμωμένα και ψημένα στο σωστό ρυθμό, στη σωστή θερμοκρασία...είναι μια Ευρωπαϊκή ταινία, βαθύτατα πολιτική και κοινωνιολογική, το νυστέρι μπήκε βαθιά και δεν στάθηκε σε ιστορικές περιγραφές, ποιητικά παράλογο, δίχως κομπασμούς, δίχως αμερικανισμούς, δίχως συμπλέγματα, δίχως κόλπα...μην περιμένετε να δείτε λαμπικαρισμένες εικόνες, το στήσιμο της μηχανής, αλλιώς κάδρο, απέρριτο, ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο σκηνοθέτης να περάσει στον θεατή...τα 6 πρόσωπα της ταινίας, άψογοι-άψογοι-άψογοι...η σκληρότητά της, η ποιητική σκληρότητά της, μου θύμισε τον Παζολίνι και η κριτική της ματιά τον Βισκόντι- έτσι την είδα...όλη η παράνοια, η ενοχική ηδονή, η εγκληματική υποκρισία, ο εξευτελισμένος προστατευτισμός από τους ψυχωτικούς γονείς, το έξοχο και μετρημένο, γι' αυτό έξοχο, παράλογο των διαλόγων και πολλών σκηνών...απόλαυσα την αποστασιοποίηση ενός ψυχικού νου, ένιωσα την αγωνία ενός ανθρώπου ζωντανού και ευαίσθητου πάνω στα θέματα της κοινωνίας μας...να τη δείτε, να τη δείτε, να τη δείτε για να δείτε σε ποια έρμη κοινωνία ζούμε...ο σκηνοθέτης φέρει το όνομα, Γιώργος Λάνθιμος, ο οποίος μαζί με τον Ευθύμη Φιλίππου έγραψαν το απλό, μεστό, συμπηκνωμένο σενάριο... Γιώργο Λάνθιμε, είσαι φίλος μου κι ας μην γνωριζόμαστε- με συγκίνησες, μ' έκανες να αισθανθώ ότι ακόμα υπάρχουν ζωντανοί στον τόπο μας που τους καίγονται τα σωθικά, όχι σαν κάτι περιώνυμους που τσιμπάνε τα εκατομμύρια και κάνουν κάτι περιγραφικές ταινίες με τεράστια πλάνα και ψεύτικους διαλόγους και υπερβολές...και όποιος συγκινεί τον άλλον και ό, τι συγκινεί, είναι και φιλικό, γειά σου από εδώ, σου εύχομαι καλή συνέχεια, και αν ήξερα ποιες ταινίες θα συναγωνιστείς για το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης ταινίας, μετά βεβαιότητας θα έγραφα ό, τι θα έγραφα, αλλά μετά βεβαιότητας γράφω, η ταινία σου/σας θα είναι μεταξύ των πέντε που θα διαγωνιστούν...          

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

...και αφήκαμεν τη χώρα...

...να πλέει μόνη της...αν καλά θυμάμαι έχω γράψει πως όλη αυτή η ιστορία: υπάρχουν λεφτά και μετά δεν υπάρχουν λεφτά και μετά αν δεν δανειστούμε θα πτωχεύσουμε, δεν ήταν παρά για να ξεπουληθεί η χώρα και έρχεται τώρα ένα γερμανικό ινστιτούτο, κι αυτό οικονομολογικής ευρυμάθειας, και μας προτείνει να υποθηκεύσουμε τα νησιά για τα δάνεια που παίρνουμε για να περάσουμε μ' έναν οβολό στην αντίπερα όχθη, δηλαδή, στις τοκογλυφικές, κερδοσκοπικές αγορές...ποιες είναι αυτές οι άγνωστες αγορές;, γαμώτο!, ποιες είναι;..."Η κρίση όμως, (οικονομική), προέκυψε από τις αποφάσεις 5 με 6 χιλιάδων ανθρώπων, τα ονόματα των οποίων δεν γνωρίζουμε και ούτε έχουμε δει τα πρόσωπά τους ποτέ"...από τη συνέντευξη του Maurice Gaudelier, Γάλλος ανθρωπολόγος, στην "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/12/2010...αλήθεια ποιοι είναι αυτοί που παίρνουν αποφάσεις και στραγγαλίζουν ό, τι μικρό, αλλά και συνάμα άθλιο, όπως στη δική μας περίπτωση του Πασοκιστάν; Φτωχύναμε γιατί έχουμε φτωχά μυαλά, έχουμε μυαλά πιθήκων και παχύσαρκων, άει στα κομμάτια εσαεί στον Καιάδα πιθηκάνθρωποι του Πασόκ και της Ν. Δ.-, τώρα άλλαξε το λογότυπό της, (το οποίο είναι άσχημο), για να σημάνει τη νέα εποχή του κόμματος...με τα λογότυπα και τα συνθήματα καμιά αλλαγή δεν επιτυγχάνεται-, φτωχύναμε γιατί φτώχυναν οι θεσμοί, γιατί όλοι αυτοί οι περιώνυμοι διπλωματούχοι που απαρτίζουν τα θεσμικά κατεστημένα ποιούν την νήσσαν-, δεν θέλουν με κανέναν τρόπο και λόγο να χάσουν τη βολή τους...θ' αργήσει η χώρα μας να βρει ξανά τον βηματισμό της και να μπει ξανά στον χάρτη των Εθνών, όχι οικονομικά, αλλά ηθικά και πολιτισμένα...αφήκαμεν τη χώρα να πλέει μόνη της, ή μάλλον την αφήκαμεν σε χέρια ανήθικων, πέρα ως πέρα, και ανίκανων μεγάλου βάθους...τι να κάνωμεν; Έρωτα, ν' ανακαλύψουμε ξανά τα σώματά μας, που τ' αφήσαμε να ρημάξουν από το φόβο για το μέλλον- το είδατε το μέλλον;, το σχεδίασαν για μας οι 5-6 χιλιάδες ανοργασμικοί ευνούχοι- και να δοθούμε σε κάθε μορφή σωματικής ηδονής- μόνο η ηδονή σαλεύει τα μυαλά εκείνων που κατορθώνουν και στήνουν συστήματα υφαρπαργής της βαθιάς ουσίας των ανθρώπων- εκείνοι που εκσπερματώνουν μόλις κρατήσουν 10.000.000 λιπαρά δολάρια...κύριοι του Πασόκ, συμφωνώ με την πρόταση του γερμανικού ινστιτούτου, έτσι για να τελειώνουμε, δεν μου αρέσουν οι μονάδες εντατικής θεραπείας, δεν μου αρέσει το μεσοθάνατιο: υποθηκεύεστε ή πωλήσετε νησιά, νησάκια, βραχονησίδες και αφανίστε και μολύνετε τα φιλέτα γης, όπου κάποτε τραγούδησαν οι νύμφες του παγκόσμιου πολιτισμού, έτσι κι αλλιώς σας ανήκουν- ανθέλληνες προβοκάτορες, δημαγωγοί, παχύσαρκοι, άκομψοι, απολίτιστοι...       

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Όσα γράφω εδώ...


...τα γράφω για τους φίλους και τους καλούς γνωστούς, για τους  άλλους όσους υπόλοιπους- αδιαφορώ...είναι στον χαρακτήρα μου η αδιαφορία, ιδίως προς τους πολυμαθείς και προς εκείνους που τα έχουν καλα με όλους- οι δεύτεροι μ' ενοχλούν περισσότερο από τους πρώτους και αν τυχαίνει να εξασκούν το επάγγελμα του ζωγράφου, (ζωγραφίσκου), που οι εικόνες τους γλείφουν και κολακεύουν τους περιώνυμους φιλότεχνους- μεγαλοδικηγόρους, μεγαλογιατρούς- φακελάκηδες τους αποκαλώ, αλλιώς, κουφιοκεφαλάκηδες-, χρηματιστές, τάχα βιομηχάνους, που καταστρέφουν το περιβάλλον για να συλλέγουν πίνακες- τι φαιδρότης!, τι υποκρισία!, τι αμορφωσιά!, συνάμα τραγικό για τη συνείδηση του ζωγράφου- αλήθεια, μπορεί να είναι συνειδητός ο ζωγράφος εκείνος που δεν είναι οργισμένος και δεν είναι αρνητής για τα όσα συμβαίνουν και τεκταίνονται στην οφθαλμοπορνική αυτή κοινωνία που ζούμε; Όχι, απαντώ, όχι, όχι...δεν έχει σημασία, πάμε παρακάτω...οι άλλοι, είναι και κάτι άλλοι, που εξασκούν το επάγγελμα του ποιητή, (ποιητίσκοι), που γράφουν στίχους γεμάτους θηλυπρέπεια ζητώντας ελεημοσύνη για τα ρηχά τους συναισθήματα....είναι και κάτι άλλοι, οι επονομαζόμενοι κριτικοί, οι οποίοι, είτε στον πρώτο χώρο- των ζωγραφίσκων είτε στον δεύτερο- των ποιητίσκων, οι οποίοι γράφουν κατεβατά έωλων προτάσεων/φράσεων, που τ' αποκαλούν: κείμενα κριτικά ή συνοδευτικά σε καταλόγους και δεν καταλαβαίνεις τίποτα ή μάλλον καταλαβαίνεις, την αμορφωσιά και απαιδευσιά και έλλειψη ουσιαστικής εποπτείας πάνω από το ιστορικό σώμα της τέχνης, που τους δέρνει...αλλά αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα από το ξύλο- πρόκειται για παχύδερμα που φοράνε κασκόλ ντάλα μεσημέρι με ζέστη, πρόκειται για τους σοβαροφανείς καθηγητές, οι περισσότεροι άκομψοι, κι αυτό γιατί έχουν στο νου τους τη μεγάλη τέχνη...φτάνουν πια οι pola...δεν έχει σημασία, πάμε παρακάτω...(Στα μισά της απόστασης που χωρίζει τη φιλοσοφία από τις εικαστικές τέχνες, ξεχωρίζει η λαμπρή επικράτεια της ποίησης- Jacob Burckhardt), πάμε παρακάτω...(Στις μέρες μας, (δεύτερο μισό του 19ου αιω., τότε τα έγραφε), ποιητές και καλλιτέχνες λειτουργούν με τους όρους της αγοράς, εκφράζουν τον "πολιτισμό" της εποχής ως υποχείρια αγνοώντας τις βαθύτερες ανάγκες- η ανταμοιβή τους;, προς το παρόν φερέφωνα συγκεκριμένων "απόψεων", Burckhardt)...βέβαια, ξέρουμε ποιες είναι αυτές οι "απόψεις"...δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι, ένα λευκό σεντόνι με ίχνη ωαρίων και σπερματοζωαρίων- μύρα, στη γλώσσα του άδολου ερωτισμού- αναρτημένο σε περίοπτη θέση, είναι έργο τέχνης-, αλλιώς, το πλάτος, το μήκος, το ύψος, το φάρδος του αιδοίου είναι απροσμέτρητα-, το ύψος, το πάχος και η ασχήμια του φαλλού είναι μετρήσιμα, τόσο όσο η τιμή μιας μετοχής...άει εσαεί στο διάολο αγράμματοι, απαίδευτοι, φοβισμένοι, μικρόνοοι, αισθηματολόγοι, μικροπρεπείς, αναίσχυντοι, τσιγγούνηδες με πλαδαρά δάχτυλα...αυτά για σήμερα, χθες λησμόνησα να γράψω για εκείνους που περιφέρουν το εγώ τους σαν έναν άλλον εαυτό- πότε δεν είναι οι ίδιοι, πάντα είναι κάποιοι άλλοι, ή μάλλον κάτι άλλο, και είναι πολλοί αυτοί, πάρα πολλοί, σαν τους ψυχοκαθηγητάδες... 

Υ. Γ. Διάβασα ότι 50 οικονομολόγοι θα εξετάσουν την οικονομική κατάσταση της Ευρωζώνης, δηλαδή, 50 μικρόνοα τσιράκια θα πούνε ακόμα μια φορά τις Εννέα Εντολές- τη δεκάτη, της Απληστίας, θα την έχουν διαγράψει-, εγώ βέβαια, προτιμώ τη Μοιχεία από την Απληστία, για τον απλό λόγο: με τη Μοιχεία δεν υπάρχουν θύματα- τώρα για την τιμή του κερατά- αφόδευσε-, αλλά με την Απληστία δημιουργούνται χιλιάδες θύματα.                     

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

ALARME

Αίμα...αίμα...κρώξιμο...συριγμός...δόλος...φόνος...δολοπλοκίες... φόνοι...φθόνος...φόνοι...απληστία...αίμα για την απληστία...αίμα για την εξουσία...alarme...alarme...alarme... σσσσ...τίποτα, τίποτα, όλα συνεχίζονται, όπως έχουν γραφεί...ένα τίποτα έχει γραφεί για το τίποτα- οι θυγατέρες του Φόνου, η Εξουσία και η Απληστία, είναι εδώ σε μια παράσταση του Θεόδωρου Τερζόπουλου στο μικρό του θέατρο: ΑΤΤΙΣ...ο Τερζόπουλος είναι Ποιητής τού Θεάτρου, και το Alarme, είναι ένα ποίημα Τραγωδίας...οι Εξουσία και η Απληστία, στο σκοτεινό τους δώμα, κλειστοφοβικό, αδιέξοδο, δεν υπάρχει έξοδος, όπου η μιά ανταγωνίζεται την άλλη, στη σκληρότητα της άλλης...το κενό τού τίποτα- το τίποτα του κενού είναι εδώ...το σκηνικό, που ορθώς εγγράφεται στο μικρό πρόγραμμα ως: σκηνική εγκατάσταση, είναι από μόνο του έργο τέχνης- ένα "Ζ" συμπιεσμένο, ή ένα "Ν" πλαγιασμένο, όπου στο πάνω σκέλος μπρούμυτα, μα με ορθό σε τρομακτική ένταση το πανωκόρμι τους, τεκταίνεται το δράμα της Μαρίας Στιούαρτ και της Ελισάβετ και στο κάτω ο Αφηγητής/χορός...η μια καλύτερη από την άλλη, δεν δύνασαι ν' αποφασίσεις στο τέλος, ποια η καλύτερη, (άλλωστε ποτέ, σε καμιά παράσταση του Τερζόπουλου δεν συμβαίνει, ο ένας να είναι καλύτερος από τον άλλον- όλοι ίσοι στην απόδοσή τους), ένα τέλος που αφήνει το θεατή στο έλος ή έλεος του υπνωτισμένου του ευατουλή, (Alarme), (πού με πας;, πότε θα σταματήσεις- αναρωτιέται ο αφηγητής/χορός)...υπάρχουν σκηνές που αγγίζουν το θεατρικό απόλυτο, όπως: το παραλήρημα της Στιούαρτ στη γαλλική γλώσσα, όπως το τραγούδι της λέαινας Ελισάβετ στην αγγλική γλώσσα, όπως η σκηνή της οργής και του μίσους με το εξουθενωτικό ταλάνισμα των γλωσσών τους, όπου η γλώσσα που λαλεί ποίηση και στοχασμό να μεταλλάσσεται σε όπλο φονικό, όπως η σκηνή της σφαγής, όπου, η μία αρπάζει από τα δόντια της άλλης το στιλέτο σε μορφή Ci-Di, (;), και η υπόκωφη ροή του αίματος...του αίματος...αίμα... αίμα... η Στιούαρτ, Αγλαΐα Παπά, ανυπέρβλητη...η Ελισάβετ, Σοφία Χιλλ, ανυπέρβλητη...ο αφηγητής/χορός, Τάσος Δήμας, ενσάρκωσε το λόγο της κατάρας με ισόρροπη ένταση για να φτάσει στο τέλος στην ανημπόρια εξουθενωμένος, ένα "απόκαμα" τραγικό την ίδια ώρα που οι Θυγατέρες του Φόνου ζευγαρώνουν σαν φίδια κολοβά, αλληλοσφαγμένα, αλλά για λίγο, μεσολαβεί εκκωφαντική σιωπή και ξανά ορθώνουν το πανωκόρμι τους και στρέφουν το κεφάλι τους και κοιτούν τον θεατή, έναν-έναν θα έλεγα, μ' ένα διαπεραστικό, σκληρό ειρωνικό βλέμμα - η εικόνα αυτή του τέλους, στην εικαστική αισθητική της, μένει στην μνήμη του θεατή- πρόκειται για έργο γλυπτικής...έχω την εντύπωση ότι ο  Θεόδωρος Τερζόπουλος, είναι μεν σκηνοθέτης, είναι όμως και γλύπτης και ζωγράφος και χορογράφος- είναι Ποιητής...όταν τελείωσε η παράσταση, η ψυχική μου Κόρη μου, Ινώ Ρηγά, είπε: "...και δεν χαϊδεύει το κοινό", "...Ινώ, όσοι χαϊδεύουν το κοινό, είναι σαν να συνουσιάζονται με τον εαυτό τους, απέναντι στον καθρέφτη του φόβου τους"...και πήγαμε στο bar Joke και ήπιαμε κόκκινο κρασί "Ράμνιστα" του αριστοκράτη οινοποιού, Γιάννη Μπουτάρη, αλλιώς, Κυρ-Γιάννη...

Υ. Γ. Θάθελα να μου δινόταν η χάρη να ποιούσα τις προσωπογραφίες της Αγλαΐας Παπά και της Σοφίας Χιλλ...έτσι τα είδα...ALARME...

Υ. Γ. 2. Χάρηκα όταν είδα στο "Κ" της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, 16/01/ 2011, τον Μάικλ Μπίλινγκτον, Νο 1 Βρετανό κριτικό Θεάτρου, να ξεχωρίζει το ALARME από τις παραστάσεις που παρακολούθησε.          

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Klint Eastwood...

...στα γενέθλιά μου έκανα δώρο ένα εισιτήριο για την τελευταία ταινία του Klint Eastwood: "HereAfter", Από Εδώ-Μετά, ή Μεταθανάτια Ζωή, με την έννοια ότι, περάσαμε στο Μετά και Επιστρέψαμε, και όχι ότι μένουμε σε μια Μεταθανάτια διάσταση- σενάριο, Peter Morgan. Ο Klint Eastwood, από Άγγλους, Ιρλανδούς, Σκωτσέζους και Ολλανδούς προγόνους, διασωθείς από αεροπορικό δυστύχημα με στρατιωτικό αεροπλάνο κολυμπώντας μαζί με τον πιλότο 5 χιλιόμετρα ως την ακτή, γιγαντόσωμος, μα προικισμένος με ψυχικό νου- όπως συνηθίζω να λέω για ανθρώπους που αισθάνονται και κοιτούν πέρα από εμάς. Η ταινία έχει ως κέντρο βάρους τον Charles Dickens, ο οποίος και αυτός επέζησε από σιδηροδρομικό δυστύχημα έχοντας την εμπειρία τού: "HereAfter". Εδώ τον υποδύεται ο Matt Damon, λιτός, ουσιαστικός, εξαίρετος για κάποιον που δύναται να επικοινωνεί με νεκρούς και το πώς αντιμετώπιζε το φορτίο αυτό. Η ταινία υμνεί τη Μεταφυσική του Έρωτα-, μ' έκανε να διαγράψω από μέσα μου, οριστικά και αμετάκλητα, την έννοια της αγάπης και του έρωτα και από εδώ και πέρα να χρησιμοποιώ τη λέξη: Συνάντηση, όχι μοιραία, αλλά που συμβαίνει, ύστερα και μέσα, από τις συνθήκες που διαβιώνουμε και διαμορφώνουμε τη ζωή μας και φυσικά από τυχαία γεγονότα-, η Συνάντηση αυτή ενώνει δύο ανθρώπους που δεν γνωρίζει ο ένας τον άλλον, αλλά υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, Μόνο ο ένας για τον άλλον, και με το πρώτο τους βλέμμα, στην τυχαία Συνάντηση- Συνάντηση που έρχεται από τα βαθιά χρόνια- ξέρουν ήδη πολλά και νάτη η αποθέωση της Αμοιβαιότητας, η αποθέωση της όμοιας Εμπειρίας. Η ταινία αρχίζει με μια εκπληκτική σεκάνς του τσουνάμι, (αεροπορικό δυστύχημα του Eastwood, σιδηροδρομικό του Dickens),  διαδραματίζεται σε τρεις πόλεις: Παρίσι, Λονδίνο, Σαν Φραντσίσκο, σε κάθε πόλη, δεν αποφεύγει να θέσει τα οικονομικο-πολιτικά πλαίσια, μάλιστα χάρηκα για τις αναφορές του στον αμφιλεγόμενο σοσιαλιστή Πρόεδρο της Γαλλίας Μιτεράν- τον αποκαθηλώνει σε τρεις φράσεις, και άλλα πολλά παράλληλα με τα δρώμενα που οδηγούν στη Συνάντηση της Αμοιβαιότητας, άλλωστε ο Dickens έχει γράψει ένα διήγημα με τον τίτλο: "The Mutual Friend"...επίσης υπάρχουν ψηφίδες αναφοράς στον Ιρλανδό Ποιητή W.B.Yeast, ήταν το καλύτερο δώρο που έκανα στον εαυτό μου συνοδευόμενος με την ψυχική μου Κόρη, Ινώ Ρήγα...συνιστώ να μην την παρακολουθήσουν: χριστιανοί- άλλωστε σε μια σκηνή ο Klint δηλώνει ευθαρσώς ότι είναι Αθεϊστής, και μάλιστα στα 83 του χρόνια, όπως εγώ που δηλώνω όπου σταθώ: είμαι Αθεϊστής... συνιστώ να μην την παρακολουθήσουν οι μονάντεροι οικονομολόγοι, οι οποίοι νομίσματα τρώνε, νομίσματα αφοδεύουν και μολύνουν την ανθρωπότητα... συνιστώ να μην την παρακολουθήσουν οι μονοδιάστατοι και όσοι δεν έχουν κέντρο αναφοράς των, όσοι δεν πιστεύουν στην έκτη αίσθηση του ανθρώπου...συνιστώ να μην την παρακολουθήσουν οικογενειάρχες με το σύνδρομο της συνταξιοδότησης...συνιστώ να μην την παρακολουθήσουν οι κάτωθι μονοκύτταροι: ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφοι, κριτικοί ταινιών- με λίγα λόγια, η ταινία είναι άκρως πνευματική και ποιητική, όσο και πολιτική, είναι μια ευαίσθητη ταινία, με αδιόρατες πινελιές ενός μεγάλου ζωγράφου και επόπτη του κόσμου, τολμώ να πω ότι, στην εποχή μας, την άθλια Αμερική, τη σηκώνει στους ώμους του ο Eastwood, όπως την Ιαπωνία, ο Kitano...τη συνιστώ σε όλους και σε κανέναν...      

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Ακριβώς...

...πριν 9 μήνες συν μια μέρα, δηλαδή αποβραδίς που λένε, ο γλυκός μου πατέρας είχε ρεπό και είπε μέσα του: "αύριο θα κάνω έρωτα με την Ταξιαρχούλα"- τη μητέρα μου, και όντως έκανε και σε πέντε λεπτά, περιέλουσε το ωάριό της με εκατομμύρια σπερματοζωάρια και συνελήφθην εγώ...ύστερα από 9 μήνες εγεννήθην μ' ένα μόνο δάκρυ, έτσι μου είπαν, δεν έκλαιγα και από τα δυο μου μάτια...από την ημέρα εκείνη άρχισε το γήρας μου, νέος ήμουν όσο βρισκόμουν στο κέλυφος/κοιλιά, βγήκα από αυτό;, ε, αυτό ήταν, η φθορά άρχισε το έργο της, όσο μεγάλωναν τα όργανά μου, τόσο και πιο ευάλωτα γινόταν στη φθορά, τόσο και συντόμευε ο δρόμος προς την ημερομηνία λήξεως, κατά τον κόσμο: στον Θάνατο, στον δίδυμο αδελφό του Ύπνου, κατά την ποιητική Μυθολογία μας και που εγώ, σ' ένα μου κείμενο, τον ονομάζω Παύση...και πέρασαν τα χρόνια, πολλά χρόνια και σαν σήμερα, 8 Ιανουαρίου γεννήθηκα, όπως την ίδια ημερομηνία και χρονιά, ο Ελβις Πρίσλεϊ και ο Ντέιβιντ Μπάουι, δεν είναι λοιπόν τυχαίο που εγεννήθην Rocker...μα γιατί καλέ μου πατέρα δεν εκσπερμάτωνες ένα δευτερόλεπτο πριν ή ένα δευτερόλεπτο μετά;, έτσι δεν θα γεννιόμουν και θα ήμουν ένα αόρατο παιδί στο μυαλό σου και θα συνεβούλευα το αδερφάκι μου του πριν ή του μετά δευτερολέπτου και δεν θα είχες καμιά έγνοια...τέλος, δεν έχει τέλος αυτή η γέννηση κι αυτό γιατί μου είπα πως έκανα ώρες να βγω από την κοιλιά, και γιατί να έβγαινα, μου άρεσε η ζεστασιά και το σκοτάδι, να γιατί και κατά το ήμισύ μου έγινα φωτογράφος, λόγω σκοτεινού θαλάμου που με γοήτευε πριν καν γεννηθώ-, σκοτεινός θάλαμος, η κοινή αβασάνιστη γλώσσα τον ονομάτισε έτσι, ενώ από την αρχή θα έπρεπε να τον ονομάτιζε: μαγευτικός θάλαμος...με ξεγέννησε μαμμή την οποία και είδα ύστερα από πολλά χρόνια...καθόμουν στο τελευταίο παγκάκι του δρόμου, πάντα κάθομαι στα τελευταία παγκάκια, στα τελευταία σκαλιά, τώρα πια είναι τα τελευταία σκαλιά;, εξαρτάται, αν ανεβαίνουν άνθρωποι πολλοί, τα τελευταία είναι τα κάτω, αν κατεβαίνουν, τα τελευταία είναι τα επάνω και, για την διαστροφή μου, λέω ότι είναι το αντίθετο, δηλαδή, τα πάνω είναι κάτω-τα κάτω πάνω και όλα τελευταία, δεν έχει σημασία, σημασία έχει που ήρθε να με συναντήσει η μαμμή κρατώντας στην αγκαλιά της εμένα μωρό...καλά, τη ρώτησα, που είναι η μάνα μου;, η μάνα σου έφυγε με τον εραστή της, και εμένα ποιος θα με βυζάξει;, να, βλέπεις εκεί στην άκρη του δρόμου;, βλέπω, υπάρχει ένα μικρό χοιροστάσιο και μόλις γέννησε μια γουρουνίτσα, αλλά της πήραν τα γουρουνάκια κ' έτσι θα έχεις μπόλικο γάλα να πίνεις, μη φοβάσαι και μην κλαις, άλλωστε εσύ δεν κλαις, και θα σε αναγορεύω κάθε 5 ώρες να σου δίνω λάβδανο για τα έντερά σου, που ακόμα δεν τακτοποιήθηκαν, όσο για τα κακά σου κάνε τα όπου θέλεις, θα τα τρώει η γουρουνίτσα για να νοστιμεύει το κρέας της, αλλά και στα ούλα σου θα βάζω λάβδανο γιατί θα πονάνε βυζαίνοντας τη σκληρή ρόγα της γουρουνίτσας...άφησε στην αγκαλιά μου εμένα μωρό και έφυγε, τώρα για το πότε έφτασα και βύζαινα κιόλας τη γουρουνίτσα, δεν το κατάλαβα, ίσως να με πήγε εκείνη η θεόρατη Σκιά που στάθηκε μπροστά μου μόλις έφυγε η μαμμή...Σκιά βαριά και πυκνή στο σκότος της...
Ο φαλλός του Πατέρα και η μήτρα της Μητέρας.
      

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Η αφίσα που παραθέτω...


...της ταινίας: "Ο Ταρζάν και η Γυναίκα Λεοπάρδαλις", τη βρήκα συμπτωματικά στο ένθετο της "Ελευθεροτυπίας" "7" πριν καιρό- ήταν η ταινία που πήρε φωτιά κατά την προβολή της, στον κινηματογράφο "Σαπφώ", όπου μηχανικός προβολής ήταν ο γλυκός μου Πατέρας και βοηθός του εγώ το τσογλάνι και θυμάμαι πολύ καλά που προσπαθούσαμε να σβήσουμε τη φωτιά ρίχνοντας άμμο στην μπομπίνα που στην κυριολεξία λαμπάδιαζε, η ίδια ακριβώς σκηνή που παρακολούθησα, ύστερα από πολλά χρόνια στην ταινία; "Σινεμά Παράδεισος" του Τορνατόρι...αν καθίσω και γράψω για εκείνα τα χρόνια της θητείας μου, που ήταν αρκετά, πλάι στον Πατέρα μου και τα όσα συνέβηκαν, δεν θα πείτε ότι έκλεψα τον Τορνατόρι;, και αυτό γιατί, όσα παραθέτει στην ταινία του είναι αληθινά, όσο αληθινή ήταν και η δική μου ζωή...μα όλα, στην ταινία αντιστοιχούν με τα δικά μου, μέχρι που, και ο κινηματογράφος "Σαπφώ" στο τέλος, με την φασιστική επέλαση της τηλεόρασης, μετατράπηκε σε ένα γελοίο σούπερ-μάρκετ...ο Τορνατόρι μου έκλεψε τα παιδικά μου και εφηβικά μου χρόνια, δεν μπορώ να τα ανασκαλέψω, με το που πάω, στην μνήμη μου παρεισφρύρει η ταινία και διακόπτει τον ειρμό της ανάκλησης του τότε παρελθόντος μου...ποιος δεν θα μισούσε τον κλέφτη της ζωής του; Εγώ, και αυτό γιατί πρόλαβα και διάβασα το βιβλίο του Λουί Μπυνυέλ, "Η Τελευταία Πνοή", όπου σ' ένα σημείο λέει: "Η Ιδέα ανήκει σ' εκείνον που την κάνει", σύμφωνοι Λουί, κατόρθωσες με αυτή σου τη φράση να καταλαγιάσεις το μίσος μου, αλλά, όταν πρόκειται για ζωή, και όχι για μια ιδέα, π.χ. στο πως να προλαμβαίνουμε τη φαλάκρα και δεν την υλοποιούμε τελικά, αλλά την υλοποιεί ένας άλλος- είναι το ίδιο; Όχι, Λουί, δεν είναι το ίδιο και κάποια στιγμή θα καθίσω να γράψω αυτό το σημαντικό μέρος της ζωής μου- έτσι κι αλλιώς, το κορίτσι που τότε ήμουν ερωτεύμενος, Άννα το όνομά της, ανήκε στην πλούσια αστική ταξή του νησιού, όπως ακριβώς και στην ταινία, το κορίτσι που ερωτεύεται ο ήρωας της ταινίας προέρχεται από την αστική τάξη της Ιταλίας...μα όλα σας λέω, όλα, τα έζησα ξανά στην ταινία...η Άννα, λοιπόν, υποσχέθηκε ότι θα με βοηθήσει στο ανακάλεσμα των αναμνήσεων...αναμνήσεις, το έμπυο της ζωής που μόνο μ' ένα αντιβιοτικό εξαφανίζεται, εκείνο του Θανάτου...           

Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

Τέλειωσαν χθες...


...οι μέρες του 2010- έπεσε η τελευταία του μέρα σαν ένα γέρικο σκοτεινό, χρώματος σκατί, φύλλο- σκοτεινό έτος ήταν το 2010 και σκοτεινό θα είναι και το 2011...χθες πήγα με τους φίλους Ελένη και Γιάννη στο Bar Joke, της οδού Βησσαρίωνος και Ομήρου και ήπια και χόρεψα μέχρι εξάντλησης με μια άκρως γοητευτική και θελκτική για τις ερωτικές μου αισθητικές προτιμήσεις γυναίκα, γύρω στα 55, η οποία δεν σταμάτησε να χορεύει-τόση ζωντάνια-, σταματούσε μόνο, μαζί της κ' εγώ, όταν ο D.J. υπέκυπτε στις χορευτικές λειψές δυνατότητες των καθηγητών, δικηγόρων, γιατρών, με σκοτεινά σκατένια μούτρα, πολιτικά στελέχη ή μαύροι οπαδοί τού Πασόκ- οι οποίοι ήσαν αρκετοί από όλους τούς παραπάνω- εννοώ ρούμπες, σάμπες, ρέγκε, δηλαδή ρυθμούς για ανικάνους, ενώ εμείς οι δυο είμασταν οι μόνοι Rockers και χωρίς περιαυτολογίες, ήμασταν το καλύτερο χορευτικό ζευγάρι της σκατένιας χθεσινής βραδιάς, μάλιστα μας χειροκρότησαν σ' ένα κομμάτι της ιέρειας του Rock, Patti Smith...υπήρξαν πολλές στιγμές που ήθελα να την αρπάξω και να τη γεμίσω φιλιά, άσχετα αν δεν το ήθελε, αλλά δεν το έκανα, και τώρα που το γράφω σκέπτομαι πως σίγουρα θα το έκανα αν συνέβαινε πριν 10 χρόνια- και τη στιγμή εκείνη που της είπα: "Ίδρωσες", κ' εκείνη ζήτησε συγνώμη, τόσο ντροπαλά, που από 55 χρονών έγινε ευθύς 19, (τα χέρια μου, όταν έσφιγγαν το λαχταριστό της κορμί, υγραίνονταν και όταν την έσφιγγα πάνω μου ένιωθα την υγρασία της να διαπερνά, το καλής ποιότητας πουκάμισό μου new man και να οσμώνεται με τη δική μου καθαρή υγρασία- πάντα ο ιδρώτας μου είναι καθαρός κι αυτό γιατί δεν τρώω σκατένιες τροφές που τις παράγουν σκατένιοι άνθρωποι και τις καταναλώνουν επίσης σκατένιοι ιδίως, δεν τρώω κρέας), ήταν τότε που ήθελα να τη γυμνώσω εκεί ανάμεσα στους άλλους και να γευτώ όλον της τον ιδρώτα, ιδιαίτερα των πελμάτων της και των μασχάλων της, το μόνο που μπόρεσα να πω ήταν: "Δεν πειράζει, μου αρέσει ο ιδρώτας", κ' εκείνη με κοίταξε περίεργα και διέκρινα για δυο-τρεις στιγμές στο βλέμμα της την αδιόρατη ερωτική επιθυμία- ώστε με επιθυμείς κ' εσύ, ψιθύρισα μέσα μου και τότε την παρέσυρα σε μια επικίνδυνη φιγούρα κ' εκείνη την ακολούθησε δίχως κόπο ή δισταγμό, α, ξανά ψιθύρισα μέσα μου, είσαι ερωτικό πλάσμα, και της φίλησα τον ιδρωμένο λαιμό και ο ιδρώτας της είχε τη γεύση καθαρού νερού, α, είπα, διψώ, πάω να πιω, κ' εγώ, είπε και διακόψαμε...στην διακοπή με πλησίασε μια άγνωστή ξανθιά ευπρεπής Κυρία, η όποια έφευγε, για να μου ευχηθεί Καλή Χρονιά και για να πει, το πόσο καλός χορευτής είμαι, την ευχαρίστησα κ' εκείνη με ρώτησε αν θα καλυτερέψουν τα πράγματα-, τα σκατένια πράγματα δεν καλυτερεύουν γιατί, οι σκατένιοι πολιτικοί και γενικά οι σκατένιοι άνθρωποι, σκατένια πράγματα κάνουν, ζούμε μέσα στα σκατά των άλλων...μα γιατί μιλάτε έτσι;, σας είχα για ευγενικό Κύριο...δεν είμαι Κύριος, είμαι λαϊκός και δεν είμαι ευγενικός, είμαι ευγενής...μήπως είστε οικονομολόγος;, συνέχισε εντελώς χαμένη...όχι, ο Σκοπελίτης, ο μη σκατένιος είμαι, και δεν χρειάζεται νάναι κάποιος οικονομολόγος για να διαπιστώσει πως το πετάλ του γκαζιού κόλλησε στο τέρμα του και το αυτοκίνητο, (η χώρα μου), τρέχει με ταχύτητητα και δίχως φρένα, (διάβαζε: φρόνηση, λογική), ή το τρένο, (χώρα μου), τρέχει δίχως οδηγό, δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις πως όλα αυτά που γίνονται, γίνονται εντός συστημικού σχεδίου, άλλωστε, πάντα οι οικονομολόγοι προφητεύουν το παρελθόν, πάντα ακολουθούν, οι σκατένιοι οικονομολόγοι τις εξελίξεις, δηλαδή, τις οικονομικές κρίσεις, δεν πάει να κερδίζουν νόμπελ και άλλα βραβεία, δεν πάει, ή νάναι κάποιος σκατένιος δικηγόρος για να είναι δίκαιος, ή σκατένιος αρχιτέκτονας για να χτίζει όμορφα κτίσματα, ή βδελυρός γιατρός που παίρνει φακελάκια για να γνωρίζει τις ασθένειες και να τις θεραπεύει, ή, ή, ή, ή...Καληνύχτα, και με συγχωρείτε που σας ενόχλησα...δεν μ' ενοχλήσατε διόλου Κυρία...το όνομά σας;...  Καίτη... αυτό δεν είναι όνομα, αλλάξτε το, σας ταιριάζει το Αικατερίνη, αυτό επιτάσσει το ανοιχτό μέτωπό σας και σταθείτε μακριά από τους σκατένιους ανθρώπους, μείνετε μόνη ή με δυο-τρεις καθαρούς ανθρώπους, κ' έφυγε, είχε σοβαρά οπίσθια, δηλαδή, καλοσχημάτιστα και τότε ήρθε η Rocker, άρχισα πάλι να χορεύω ως ετοιμοθάνατος- πάντα χόρευα ως ετοιμοθάνατος γιατί, νωρίς κατάλαβα ότι ο θάνατος είναι δίπλα μου και με κοιτά ειρωνικά γιατί, νωρίς κατάλαβα ότι βιώνω το σπέρμα που με γέννησε, (και το σπέρμα πεθαίνει ευθύς αν δεν μπολιαστεί),  ανάμεσα σε σκατένιους ανθρώπους που κάνουν σκατένια πράγματα και σκέπτονται σκατένιες προθέσεις γιατί, νωρίς κατάλαβα ότι, χορεύω ανάμεσα σε περι-πτώματα, ναι, καλά διαβάσατε, δεν ήθελα να γράψω περιττώματα, άλλωστε ποια η διαφορά ανάμεσα στο: περίττωμα και περί-πτωμα;, καμιά!!! Καλημέρα Βάσω και λιγότερο σκατένια περίοδο να διανύσεις μες στα σκατά του κράτους που εργάζεσαι και όποιος δεν με θεωρεί καθαρό είναι δέκα φορές σκατένιος, σίγουρα περί-πτωμα...σκατά, και πάλι σκατά.