Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

...

...έχετε δει ομορφότερο Επιτύμβιο Μητέρας και Παιδιού; Εγώ όχι. Σας θυμίζει κάτι; Είναι από το δυτικό νεκροταφείο της Πύδνας, πόλη του Θερμαϊκού, 5ος αιώνας π. Χ.   

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Χθες που ήταν η χριστιανική μου...

...αορτή, εορτή ήθελα να γράψω και αυτό γιατί δεν την δέχομαι καθότι, το αληθινό μου όνομα είναι, Ιάσων, μου τηλεφώνησε η καλή μου φίλη Διαμάντω, (Βαγγελιώ, το αληθινό της όνομα, αλλά της το άλλαξα στο ταιριαστό της Διαμάντω), από τη Μυτιλήνη να μου ευχηθεί χρόνια πολλά και μέσα στ' άλλα μου είπε πως έκλεισε το "Ναυάγιο", το καφέ-μπαρ-ρέστοραν που πήγαινα κάθε μέρα σε όλη την άχαρη παραμονή μου στο νησί επί τρία συνεχή χρόνια, και άχαρη για λόγους που, δεν θα έχουν καμιά σημασία τώρα πια να τους παραθέσω. Ώστε Διαμάντω, έκλεισε το "Ναυάγιο;" Σ' αυτό το μπαρ-καφέ μετέφρασα τον Προμηθέα Δεσμώτη και τα θραύσματα του Ηράκλειτου. Τ' απογεύματα έπαιρνα το ποδήλατό μου και πήγαινα, (το Ναυάγιο ήταν στο λιμάνι και απέναντί του έβλεπα την πληγωμένη, από αυθαίρετες pink μεζονέτες-, οι περισσότερες ανήκουν σε πασόκους Μυτιληναίους-, πλευρά τού λιμανιού και την έξοδό του προς το ανοιχτό πέλαγος), και καθόμουν στο ίδιο πάντα τραπέζι στο μπαλκόνι και μετέφραζα. Το μπαρ ήταν καλοσχεδιασμένο, φιλικό, οικείο, το είχε μια όμορφη Μυτιληνιά, αρκετά ευγενική, πράγμα σπάνιο για Μυτιληνιές/νιούς, κι αυτό του πρόσθετε ακόμα ένα θετικό στοιχείο. Πώς πέρασαν βρε Αριάδνη αυτά τα χρόνια; Δε λέω, εργάστηκα αρκετά, όργωσα φωτογραφικά όλο το νησί με τη βοήθεια της Διαμάντω, η οποία με χαρά με πήγαινε, πότε εδώ πότε εκεί, πάντα ανιδεοτελώς, μήτε τη βενζίνη δεν δεχόταν να πληρώνω, μάλιστα, πολλές φορές μαγείρευε και ένα πιάτο παραπάνω και μου έφερνε και μένα να γευτώ τη φασολάδα της, τις φακές της, τα ρεβύθια της, τις σαρδέλες, (τροφές των αριστοκρατών), τις όμορφες σούπες το χειμώνα. Στη Μυτιλήνη έκανα δύο φίλες, την Διαμάντω και την Έφη- οι Μυτιληνιοί δεν γίνονται φίλοι, καθότι είναι δραχμοφονιάδες και φθονούν τον άλλον- σας ευχαριστώ από εδώ ακόμα μια φορά, Διαμάντω και Έφη. Πέρα από αυτό, προτιμώ τις γυναίκες. Τη Διαμάντω τη γνώρισα το σκληρό καλοκαίρι για μένα, του 2001. Ενοικίαζε και νοικιάζει μικρά δωματιάκια στη Βαριά, και επειδή ήθελα να μένω μακριά από το κέντρο, ας το πω έτσι το λιμάνι, νοίκιασα τη μοναδική σοφίτα που είχε. Δεν ενοχλούσα και δεν μ' ενοχλούσε κανείς, είχα ξεχωριστή είσοδο/ σκάλα. Πέρασα όμορφα, πέρασα άσχημα, άλλωστε έτσι είναι τα πράγματα Αριάδνη, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, μα και να τύχει να εκπληρωθούν πολλά από αυτά που θέλουμε, πάντα κάτι θα μας λείπει, άρα το καλύτερο είναι, να έχει ο καθείς αυτό που του αναλογεί, αλλά και να το ξέρει ότι είναι αυτό το μοναδικό:  φιλικό χαμόγελο, αβίαστο γέλιο, σεμνό άγγιγμα, μεστή  χειρονομία, ευθύ βλέμμα...
Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε στη Μυτιλήνη το 2006, χρονιά που ο Ερμής, πρώτος αριστερά στη φωτογραφία, τον κρατά αγκαλιά ο αδελφός του Πάρις, είπε: "Όχι, Πάρι, εμείς θα τα καταφέρουμε".  Ήταν επίσης η χρονιά που είπα στον εαυτό μου: "Ιάσονα, δεν θα τα καταφέρεις, το Χρυσόμμαλο Δέρας εκλάπη"...και όντως δεν τα κατάφερα...        

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Ένας αναγνώστης μου...

...έστειλε το κάτωθι email, σε σχέση με το κείμενό μου: "Ο Mick Jagger, είπε...για λόγους καθαρά διακριτικούς δεν παραθέτω το όνομά του...
"Δουλεύοντας ακόμα για να σώσω τι άραγε;, από τον χώρο των επιχειρήσεων που θα επιβιώσει τελικά, γιατί κάτι πρέπει να μείνει στη χώρα όταν εποικιστεί πλήρως από τους αγαπημένους μας φίλους, (αλλά με πεινασμένους εργαζόμενους), σου στέλνω 100 μελλοντικές δραχμές.
Έτσι μπορείς να ζητήσεις από τους καλούς σου φίλους μόνο 3.407.400 δρχΜια ιδέα…Αν μαζευτούν 2.000 οικονομολόγοι κλπ, που να μπορούν να αρθρώσουν λόγο, ήσυχα και ειρηνικά κάτω από την Βουλή και περιμένουν, με το απλό αίτημα να κατέβουν τα καταπληκτικά κεφάλια της κυβέρνησης και να τους εξηγήσουν το περίλαμπρο σχέδιό τους, δεν θα ήταν ένα πολύ ωραίο χάπενινγκ; Αν έρθουν τα ΜΑΤ ας φύγουν, (φύγουμε, αν το δείτε σαν πρόταση προς όλους), ήρεμα και απλά και μαζευόμαστε πάλι αύριο…τι θα κάνουν μετά από 20-30 συναθροίσεις και ενώ θα έχει πάρει παγκόσμια διασημότητα, κάποια στιγμή θα σπάσουν και θα κατέβουν… τότε θα υπάρξει αναγκαστικά η «Εκκλησία του δήμου» και σίγουρα κάτι καλό θα βγει...
Διατελώ υμέτερος και όχι ημέτερος όπως συνηθίζεται σήμερα…



...από εμένα κανένα σχόλιο, είναι πλήρες και συμφωνώ...

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Ο Mick Jagger, είπε...

"Ήμασταν νέοι, όμορφοι και ηλίθιοι. Τώρα είμαστε μόνο ηλίθιοι"
Τηλέμαχε Χυτήρη, εσύ που γράφεις στίχους, ήσουν ποτέ Rocker ή ήσουν μόνο αριστερο-ιδεολόγος-δημοκρατικο-σοσιαλιστής;, όπως αρκετοί καθηγητές, ιδιαίτερα της Α.Σ.Κ.Τ., που δεν κλυδώνισαν ποτέ το νεανικό τους κορμί στους, βίαια, ερωτικούς ρυθμούς του Rock αλλά, το κούνησαν κάτω από τα μαλθακά κρουστά και τις μαλακές σάλπιγκες της ρούμπας και της σάμπας;, (γι' αυτό και διδάσκουν, οι περισσότεροι, σαπουν-όπερες της ζωγραφικής τέχνης). Αγαπητέ Τηλέμαχε, μπορείς να μου δανείσεις 10.000 ευρώ για να πληρώσω τα ενοίκειά μου;, και αν δεν μπορείς από μόνος σου, μια που σας έκοψαν τα βουλευτικά επιδόματα, πάρε τηλέφωνο τον Νίκο Σηφουνάκη να τσόν-ταρει, είμαι σίγουρος ότι δεν θα το αρνηθεί, εκτός κι αν θυμηθεί ότι ποτέ δεν χόρεψε Rock...και αν πράγματι μου τα δανείσετε, σας υπόσχομαι ότι δεν θα σας τα επιστρέψω ποτέ, εκτός και αν θέλετε να σας εξοφλήσω χορεύοντας ενώπιόν σας τσίτσιδος Rock 'n roll ή σκέτα Rock. 
Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι κρύβουν τα λόγια μου, εντάξει να δανείζουμε για να βγαίνουν οι άλλοι από τη δύσκολη κατάσταση, αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει οι ευεγερτούμενοι να γδυθούν, όπως ζητά το Δ.Ν.Τ. να γδυθούμε και πρώτα-πρώτα να γδυθούν οι κυβερνώντες, γιατί έτσι έγινε, γίνεται και θα γίνεται, εσάς τους πολιτικούς απογύμνωσε η Τρόϊκα και δεν το πήρατε χαμπάρι, γυμνοί περιφέρεστε ως αναξιοπρεπείς και ως ψεύτες και αυτό γιατί δεν γνωρίζετε την έννοια: Δομή- το έχω ξανά γράψει: εσείς οι πολιτικοί δεν γνωρίζετε την έννοια: Δομή- έτσι δεν είναι;, την αποδόμηση σίγουρα την ξέρετε, ας είναι καλά ο Ντεριντά, που η διάνοιά του συνομιλούσε με το Θεό, άρα, δεν ήταν παρά κλειστή, κλειστοφοβική, ντεντερμενιστική, κι ας φάνταζε το αντίθετο, όπως ακριβώς με την σοσιαλιστική συνθηματολογία σας, με άλλα λόγια: έπρεπε δηλαδή να υποθηκευτεί η χώρα μας και τα δισέγγονά μας για ν' αλλάξουν οι δομές του υπερ-ηλίθιου κράτους, σαν τη super nova που όλα τα καταπίνει και που εσείς στήσατε και ορθώσατε- εννοώ, εσείς οι σοσιαλιστές; Έπρεπε δηλαδή να δανειστούμε τοκογλυφικά για να μπορέσουμε να ελέγξουμε τις σπατάλες, να ελέγξουμε τη διαφθορά, να σμικρύνουμε το κράτος, άρα την γραφειοκρατία, έπρεπε ή πρέπει να πωλήσουμε για να οδηγηθούμε στην αλλαγή της ενέργειας, έπρεπε πρώτα να γυμνωθούμε για να μπει τάξη στο μεγάλο θέμα της υγείας;, έλεος, έλεος, σπουδαγμένοι και ειδικοί και σχιζοφρενείς και θρήσκοι και ιδεολόγοι που βλέπετε μόνο ξερούς αριθμούς, σαν τους ξηρούς καρπούς...πάμε παρακάτω, αν δανείζουν οι δανειστές δόλια τοκογλυφικά, τότε ο σκοπός τους δεν είναι άλλος από την επιδίωξη μιας παρά φύσει πράξης, με άλλα λόγια, οι δανειστές μας είναι υπ-άνθρωποι που κατόρθωσαν να φανερώσουν τον υπολανθάνοντα υπ-ανθρωπισμό σας. Όσο για το Fast Track, που εγώ το αποκαλώ, Fast Fucking ή Fast  Fooding, θα ξεριζώσει όλη την Ελλάδα...φτάνει ως εδώ, ξέρω ότι δεν θα μου δανείσεις τα χρήματα που σου ζήτησα εν κοινώ, σου δίνω όμως μια συμβουλή εν κοινώ, αν θέλεις να διασωθούν οι στίχοι σου, παραιτήσου από αυτή την Κυβέρνηση και μείνε μόνος και στοχάσου το κακό που έφερε στον τόπο μας ο Πρωθυπουργός σου. Με σεβασμό και με πολλή δόση από Rock 'n roll... 

Αυτό είναι το πρόσωπο της χώρας μας.
         

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Συμφωνώ απόλυτα...

...με την πρόταση/προτροπή του μεγάλου ποδοσφαιριστή, Eric Cantona, να σκοτώσουμε τις τράπεζες και ν' αποσύρουν τις καταθέσεις τους οι καταθέτες...μου αρέσει γιατί περιέχει μια μεγάλη δόση Ουτοπίας και μόνο η Ουτοπία μπορεί να σώσει αυτόν τον κόσμο που στηρίζεται πλέον μόνο στον εξορθολογισμό ανόητων τσιρακίων οικονομολόγων που βλέπουν μονάχα αριθμούς και αδιαφορούν για τις ανθρώπινες ψυχές...και μου άρεσε γιατί, 12.000 χιλιάδες κάτοικοι της γηραιάς Ηπείρου δήλωσαν διά μέσου τού δικτύου Ανθρώπινης Αλληλεγγύης ότι, στις 7 Δεκεμβρίου θα προβούν σε αναλήψεις των καταθέσεών τους...εδώ, δεν θα πάει ούτε ένας, να το θυμάστε, είμαστε τόσο ανόητοι και τόσο τρομαγμένοι, τόσο δούλοι...και ναι, η επόμενη επανάσταση, είμαι σίγουρος, θα γίνει διά της σιωπής, αθόρυβα και χωρίς φωνασκίες οι πολίτες- εννοώ τους έχοντες συνειδητοποιήσει, τι στο διάολο συμβαίνει και καθώς έχει χαθεί η εμπιστοσύνη τους στα κόμματα και στα όποια συνθηματολογικά ιδεολογικά πολιτικά μορφώματα, θα προβαίνουν στις καίριες πράξεις που χρειάζονται για να παύσει αυτό το σύστημα όχι μόνο να λειτουργεί, αλλά και να ταπεινώνει, εξοργίζει, αλλοτριώνει, τον άνθρωπο...μπράβο Eric Cantona, τα ίδια έλεγα, τα ίδια πιστεύω: τα συστήματα καταρρέουν διά της συνειδητοποιημένης μας σιωπής, ας σκοτώσουμε τις τράπεζες, είναι μόνο τοκογλυφικές και ο τοκογλύφος δεν ησυχάζει αν δεν πάρει κομμάτια από τη σάρκα μας...ποιοι θα πάνε στις 7 Δεκεμβρίου στην τράπεζα ν' αποσύρουν τις καταθέσεις τους; Ποιοι άλλοι από τον κο Παπακωνσταντίνου και τον κο Πάγκαλο, άλλον κανέναν δεν μπορώ να φανταστώ, ίσως η πόρνη που γνώρισα πριν λίγες εβδομάδες, μια εντελώς συνειδητοποιημένη γυναίκα που, παρά την ομορφιά της και τα καλά της έσοδα, δεν έχει αγοράσει μήτε ένα χρυσό δαχτυλίδι, μήτε έναν χρυσό σταυρό, σύμβολα των πορνών, μόνο μια καρδιά είχε στο καθαρό της στέρνο από ευγενικό ασήμι...έτσι είναι, οι καθαροί άνθρωποι προτιμούν το ασήμι από τον χρυσό...

Υ.Γ. Μου άρεσε αυτό που μου είπε ο γιος μου σήμερα το πρωί: "Μ' ένα τυπογραφείο, αγοράζουν χώρες"...πολύ πετυχημένο και καίριο...πιστεύω να καταλάβατε πως εννοούσε το τυπογραφείο των χαρτονομισμάτων και μόνο...    

Χθες παρακολούθησα...

...ένα μέρος του έξοχου φιλμ πάνω στο έργο του σκηνοθέτη Nikos Patatakis, λυπάμαι που δεν μπορώ να παραθέσω τα ονόματα των συντελεστών γιατί, το φιλμ δεν το είδα από την αρχή και δεν έφτασα στο τέλος για λόγους αντικειμενικούς και μόνο, έπρεπε να έβγαινα- θα μεταφέρω εδώ αυτό που διηγήθηκε ο Patatakis από τη σχέση του με τον Jean Zenet, ο οποίος Zenet είπε για τον Patatakis: "έχω τρεις φίλους, τον Ζ.Π.Σαρτρ, την Σ.ντε Μπουβουάρ και τον Νίκο Πατατάκη, όλοι οι άλλοι είναι εραστές μου". Μια άσχημη εποχή χτύπησε τον Πατατάκη, είχε να φάει δύο μέρες. Βαδίζοντας στη Σεντ Ζερμαίν συνάντησε τον Ζενέ, ο Ζενέ αμέσως κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στον Νίκο, τον ρώτησε τι συμβαίνει και ο Νίκος απάντησε ότι έχει να φάει δύο μέρες, τότε ο Ζενέ είπε πως, μόλις λίγο πριν έφυγε από τα γραφεία του εκδότη του Γκαλιμάρ, και έβγαλε από την τσέπη του ένα μάτσο φράγκα, και έφυγε, αφήνοντας τον Νίκο άναυδο και εντελώς εκνευρισμένο, ήθελε να τον γρονθοκοπήσει, αντ' αυτού τον πήρε από πίσω, ο Ζενέ τον αντιλήφτηκε και ολοένα επιτάχυνε το βάδισμά του μέχρι που έφτασε έξω από το αστυνομικό τμήμα και μπήκε, ο Νίκος κατάλαβε πως πήγε να τον καταδώσει και πρόλαβε και κρύφτηκε σε μια εσοχή μιας εισόδου, και πράγματι ο Ζενέ βγήκε από το τμήμα μ' έναν αστυνομικό, δεν είδαν πουθενά τον Νίκο και όλα καλά. Ύστερα από ένα χρόνο ανέβηκε το θεατρικό έργο του Ζενέ, "Οι Δούλες", στην πρεμιέρα πήγε και ο Πατατάκις, του οποίου του άρεσε πολύ το έργο και χειροκρότητε με θέρμη. Με την επαύριο ο Νίκος τηλεφώνησε τον Ζενέ για να τον συγχαρεί, και φιλιώσανε ξανά. Στο μεταξύ, η άσχημη οικονομική δυσπραγία του Πατατάκη είχε τελειώσει και ο Ζενέ του ζήτησε να χρηματοδοτήσει μια ταινία που ήθελε να γυρίσει, και ο Παπατάκης του έδωσε το κεφάλαιο. Όλη νύχτα σκεπτόμουν την πράξη του Ζενέ και του Παπατάκη και αναρωτιόμουν, όπως και τώρα αν, θα συμπεριφερόμουν έτσι όπως συμπεριφέρθηκε ο Ζενέ;, αν θα συμπεριφερόμουν όπως συμπεριφέρθηκε ο Παπατάκης; Ευθαρσώς λέω: Ναι. Πριν λίγα χρόνια δεν θα μπορούσα να έπραττα αυτό που έπραξε ο Ζενέ, σήμερα όμως ναι, και αυτό γιατί ύστερα από ένα φορτίο εμπειρίας οφείλουμε να κάνουμε αυστηρές και δίκαιες επιλογές, κι ας στρέφονται εναντίον μας, κι ας έχουν ως θύμα τον εαυτό μας, και το γνωρίζουμε αυτό, αλλά η εμπειρία  δικαιώνει την πράξη της απόγνωσης- φυσικά, η πράξη του Ζενέ είναι αναιτιολόγητη για κάποιον έξω από αυτόν, από τη στιγμή μάλιστα που έχει αποδεχτεί τον Παπατάκη ως έναν από τους τρεις φίλους του. Τώρα για την πράξη του Παπατάκη, ναι, και αυτή θα την έκανα. Οι καλλιτέχνες δεν είναι μίζεροι, ξέρουν ν' αποδέχονται το φυσικό του άλλου και εκτιμούν πάνω απ' όλα το ταλέντο ή και την όποια χρονική αδυναμία. Είμαι σίγουρος πως, ο Ζενέ, είδε τον εαυτό του στο πρόσωπο του Πατατάκη και ο Πατατάκης είδε τον εαυτό του στον Ζενέ. Ναι, θα τις έκανα και τις δυο πράξεις, έτσι κι αλλιώς συνεχώς οφείλουμε να είμαστε εν απογνώσει και συνεχώς εν εξεγέρσει. Σκεφτείτε για μια στιγμή ότι δεν έχετε πια κανένα πρόβλημα, όλα έχουν λυθεί για σας, δεν θα δείτε και δεν θ' αποδεχτείτε ότι η ζωή σας ακολουθεί πλέον μια ευθεία; Σκεφτείτε για μια στιγμή ότι δεν εξεγείρεστε πια, δεν σας θυμώνει τίποτα πλέον, δεν σας εξοργίζει τίποτα πλέον, ε, δεν σημαίνει ότι επιλέξατε την ευθεία οδό του θεού που οδηγεί στον εν ζωή θάνατο; Όταν παύει η απόγνωσή σου, έχεις καταστεί θύμα του συστήματος, όταν παύει η εξέγερσή σου, έχεις συναινέσει στα σιωπηρά ολοκληρωτικά καθεστώτα, έχει τελειώσει η νιότη σου, έχει τελειώσει ο θυμός σου, αλλιώς το πάθος σου...               

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Βλέποντας ακόμα μια φορά...

...την ταινία, Μάκμπεθ, του Σαίξπηρ, γυρισμένη από τον Όρσον Γουέλς σε 23 ημέρες, αυτή τη μαύρη ταινία, που δεν έχει ούτε μία σεκάνς γυρισμένη σε φως ημέρας, κάπου σ' ένα σημείο, προς το τέλος, υπάρχει ένας μικρός μονόλογος σε σχέση με τον χρόνο, με αφορμή αυτόν το μονόλογο αναρωτήθηκα αν, οι ημέρες έρχονται προς τα εμάς και δεν πηγαίνουμε εμείς προς εκείνες για να μας μεταφέρουν στο θάνατο και ότι δεν είναι η ζωή που μας κρατά ζωντανούς, αλλά ο θάνατος, ο θάνατος απλώς είναι μια πράξη αριθμητικής: 5Χ66778, μας κάνουν τόσα, 58Χ984785, μας κάνουν τόσα και πάει λέγοντας. Από μια ηλικία και μετά, όλοι μας, αν έχουμε επίγνωση των πράξεών μας, μπορούμε να δούμε το μέλλον μας και δεν εννοώ τον επικείμενο θάνατο, την εξαίσια αυτή αριθμητική πράξη της φύσης, αλλά το πώς θα διαβιώσουμε τις ημέρες που θα έρχονται...οι μέρες, ούτως ή άλλως, μας παίρνουν και μας περνούν και το ξέρουμε αυτό, αλλά δεν θέλουμε να το δεχτούμε και ν' αποφασίσουμε ότι είμαστε σακιά γεμάτα δευτερόλεπτα φεγγάρια και δευτερόλεπτα ήλιους, έτσι καταλήγω στον Νίτσε, ο οποίος έγραψε, είπε: "όσοι κλείνουν το στόμα και όσοι σιωπούν, δεν έχουν λεπτότητα και ψυχική ευγένεια, αντίθετα, τα πιο αυθάδη λόγια, τις περισσότερες φορές κρύβουν έναν εξευγενισμένο και έντιμο άνθρωπο, και όταν καταπίνεις τις προσβολές, αναγκαστικά έχεις κ' εσύ κακό χαρακτήρα". Το έχω κορνιζάρει και κάθε πρωί που ξυπνώ πέφτω επάνω του. Ποτέ μου δεν κρυβόμουν, απλώς το παραπάνω επιβεβαιώνει τη στάση μου. Γιατί σιωπούν οι άνθρωποι; Γιατί φοβούνται να εκφέρουν τη γνώμη τους και γιατί απομονώνουν εκείνον που την εκφέρει; Μα γιατί δεν ξέρουν αριθμητική για να μετρούν τις μέρες, μετρούν τα δάχτυλά τους και πάντα τα βρίσκουν δέκα- μα δεν είναι δέκα, είναι χιλιάδες τα δάχτυλα, αλλά για να το νοήσει κανείς αυτό πρέπει να ξέρει άλγεβρα, και είναι χιλιάδες μόνο για εκείνους που ξέρουν να προσφέρουν, για εκείνους που απλώνουν την παλάμη τους γεμάτη ρόγες ροδιού-, δέκα δάχτυλα έχουν εκείνοι που σιωπούν και κοιτούν τον κόσμο μέσα από τη χαραμάδα του ανερμάτιστου εγώ τους, εκείνοι που δεν είδαν το τέλος των ημέρων τους. Και αν δεν μπορείς να δεις το τέλος των ημέρων σου, δεν ξέρεις και δεν μπορείς να προσφέρεις τίποτα το μεταθανάτιο, καθώς οι πράξεις και τα έργα των ανθρώπων, που μένουν, ποιήθηκαν μεταθανάτια, δηλαδή με την επίγνωση ότι ο θάνατός σου είναι η αρχή σου. 

Υ.Γ. Κ' εκείνη σιώπησε...                       

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Για την αποχή...

-τα χείλη της Πανδώρας-
....και του έλεγε του αδελφού του Επιμηθέα ο Προμηθέας, μην δεχτείς κανένα δώρο από τους Θεούς, μα ο Επιμηθέας δεν άκουσε και το δέχτηκε, μα δεν μπορούσε και να μην το δεχτεί, πώς ν' αρνηθείς την πανέμορφη Πανδώρα, την θεία Πανδώρα, καλά μέχρι εκεί, αλλά γιατί άνοιξε το κουτί;, δεν μπορούσε ν' αρνηθεί;, δεν μπορούσε να χαλάσει την δόλια καρδιά της Πανδώρας;, όχι, κανένας άνδρας δεν χαλά την καρδιά της γυναίκας, έτσι, με το άνοιγμα του αργυροστολισμένου κουτιού ξεχύθηκαν όλα τα κακά του κόσμου κ' έμεινε μόνο η Ελπίδα κλεισμένη στον πάτο τού κουτιού, έτσι, από τότε χάθηκε η Ελπίδα για τον άνθρωπο, χάθηκε με άλλα λόγια η προνόηση και κυριάρχησε η δολιότητα...έτσι, στις αυτοδιοικητικές εκλογές του χειρότερου χρόνου, για την Ελληνική οικονομία και κοινωνία από το 1960, 2010, η μειοψηφία της πλειοψηφίας έγινε ως εκ θαύματος πλειοψηφία και αξιοθαύμαστη νίκη για εκείνους που κέρδισαν το 15% ...και ρωτώ: από τη στιγμή που ο νικητής είναι νικητής με 15% δεν μοιάζει με δικτάτορα; Για μένα, η αποχή ψήφισε μια σιωπηλή Δικτατορία. Για τους άξεστους όμως και πονηρούς πολιτικούς, νίκησε η Δημοκρατία...δεν την δέχομαι και δεν πιστεύω στην αποχή, η αποχή είναι συνώνυμη με την Δικτατορία και δεν την δέχομαι ως δικαίωμα του πολίτη, αντίθετα, δέχομαι ως οφειλή το να ψηφίζω...αλλά εγώ είμαι παλιός πολίτης αυτής της χώρας, δεν έχω και δεν έχουν οι νέες γενιές καμιά σχέση μ' εμένα, εγώ χόρευα από βραδίς ροκ εντ ρολ και πήγαινα και ψήφιζα, τι σχέση έχει το ροκ με τη ραπ και τη ρέηβ και τις άλλες ομοιόμορφες μόδες;
Θα με ρωτήσετε, τι σχέση έχει το ροκ με τις εκλογές;, έχει και παρά έχει, το ροκ εντ ρολ μας ωθούσε προς τα έξω, μας ελευθέρωσε το σώμα, απελευθέρωσε τις συμπεριφορές μας, ήταν τυχαίο που η επίλοιπη κοινωνία ανά τον κόσμο κυνηγούσε τους ρόκερς; Ενώ ποιος κυνηγά τους οφθαλμοπόρνους και αφαλοσκόπους ράπερς ή ρέηβς του σεξισμού, κι ας πιστεύουν ότι πράττουν τη θυσία του έρωτα στην εποχή του φασιστικού Face Book, όπου όλων των συμμετεχόντων τα προσωπικά δεδομένα βρίσκονται στον μεγάλο τερματικό των τρομοκρατημένων χωρών της ψηφιακής τεχνολογίας που τρομοκρατούν τους υπόλοιπους λαούς με ψηφίδες και βόμβες...ψηφίδα και ψήφος έχουν την ίδια ρίζα...τώρα ας βγάλει ο καθείς τα συμπεράσματά του, με την αποχή σας Έλληνες, ψηφίσατε Δικτατορία του 15%...εγώ πάντως, υποφέρω από δυο πολιτικά ψυχικά τραύματα, δεν μονοπωλώ, θέλω να πιστεύω πως κ' άλλοι σαν κ' εμένα ονειροπόλοι και ουτοπιστές τα αισθάνονται: της Δικτατορίας του 1967 και της Δικτατορίας του 2010...καλημέρα σας, πάω να φιλήσω τα χείλη της Πανδώρας, αλλά δεν θ' ανοίξω κανένα της δώρο- η Ομορφιά πια δεν με πείθει και μ' εκείνη που θα έκανα ευχαρίστως έρωτα, θα ήταν η Μέδουσα...       

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Εγώ στο κουρείο...

...στη Μυτιλήνη, κρατώ την αγαπημένη μου μηχανή στα ικανά μου χέρια, που αποτελούν συνέχεια του ικανού μου νου-, συμπέρασμα είμαι ένας ικανός ανίκανος...η ανικανότητά μου έχει σχέση με την αλαζονεία μου που εδράζεται στα κόμπλεξ μου- έχω πολλά κόμπλεξ, όπως Πολλές φαντασίες-, ναι, καλά διαβάσατε: Φαντασίες, γιατί, τι να σου κάνει Μια Φαντασία, όπως και ποια η δύναμη του Ενός κόμπλεξ, το ένα και μοναδικό κόμπλεξ το κατέχουν όλοι, τα πολλά όμως τα κατέχουν και τα διαχειρίζονται οι λίγοι, κι αυτό γιατί τα πολλά κόμπλεξ, τους κάνει εξυπνότερους και μέσα από τα πολλά-, άλλωστε μ' ένα κόμπλεξ τι να πρωτο-συλλάβεις, τι να πρωτο-αντι-ληφτείς-, δυιλίζουν όλα όσα πέφτουν στην αντί-ληψη τής αντι-ληπτικότητάς τους, γιατί, αλίμονο αν η αντίληψή μας δεν έχει την αντιληπτικότητά της, πάμε παρακάτω...οι περισσότεροι είναι μονο-κομπλεξικοί, αλλιώς: μονο-διάστατοι, όρος αν θυμάμαι καλά του Marcuse. Οι περισσότεροι είναι μονο-διάστατοι, άρα, μονο-κομπλεξικοί, άρα ηλίθιοι...δεν ξέρετε πόσο λατρεύω τα κόμπλεξ μου, κάποια μέρα, ώρα, χρόνο, αιώνα, στιγμή, λεπτό, δευτερόλεπτο, μήνα, νύχτα, μεσημέρι, θα καθίσω να τ' απ' αριθμήσω και εύχομαι νάναι δίπλα μου η δισ-διάστατη μνήμη μου, για να το κατορθώσω, καθώς δισ-διάστατη μνήμη έχουν όσοι...το έγραψα: πολλά κόμπλεξ και χαίρομαι γι' αυτό...λοιπόν, με διακατέχει το κόμπλεξ της αφής, της όσφρησης, της όρασης, της γεύσης, της ακοής και όποιος το νογά...και τώρα σας αφήνω πάω να κουρέψω την έκτη μου αίσθηση, την πιο κομπλεξαρισμένη απ' όλες μου...και κάτι άλλο, Αγαπητή μου φίλη, Βάσω, από το 1972, (πώς πέρασαν τα χρόνια γαμώ το φιλότιμό μου, πως πέρασαν, πώς χάθηκαν, σε ποιανού διαβόλου τον κώλο μπήκαν;, θυμάσαι πόσο όμορφοι ήμασταν;, σαν να βγαίναμε από ταινίες της Nouvel Vague), τώρα γερασμένοι, κουρασμένοι, θλιμένοι, μελαγχολικοί, αλλά πάντα οργίλοι, ε, ναι, αυτό δεν μας έχει ξεθυμάνει, χθες πάλι είχαμε μια διαφωνία, (Μία;, όχι ήταν δύο μέσα στις χθεσινές πολλές), δεν συμφωνούσες ότι υπάρχει η οργή σε όλα, και πάνω απ' όλα στο γήρας, επίσης δεν συμφωνούσες ότι, δεν έχει σημασία αν τρεφόμαστε υγιεινά, η ζημιά στην υγεία μας θα έρθει αν δεν έχουμε μυαλό, και μυαλό έχουμε όταν έχουμε και πολλά κόμπλεξ, γιατί αν έχεις ένα, όπως σου είπα, ο διακαής σου πόθος θα μένει πάντα ίδιος: να κατακτήσεις μια θέση, και η μία θέση βλάπτει την υγεία, ενώ εγώ που έχω πολλά κόμπλεξ θέλω να κατακτήσω πολλές, και επειδή αυτό είναι απίθανο, κάθομαι στ' αυγά μου. Η νιότη μας αφανίστηκε και η ομορφιά μας υποχώρησε. Καλά-καλά, γίναμε περισσότεροι γοητευτικοί και αυτο-σαρκαστικοί, παύσαμε να είμαστε γελοίοι και οι άλλοι μάς εμπιστεύονται, αλλά γιατί μας εμπιστεύονται;, θα σου το πω και από εδώ, μας εμπιστεύονται γιατί είμαστε ακίνδυνοι για όλους και για όλα, παράδειγμα: οι μαυραγορίτες στη γερμανική στρατιωτική κατοχή, τώρα οικονομική, αγόραζαν μ' έναν τενεκέ λάδι ένα σπίτι, (λέτε από αυτή την ανάλγητη συναλλαγή να γεννήθηκε η λαϊκή φράση: είσαι τενεκές;, γιατί, τι άλλο από τενεκές μπορεί να είναι ένας μαυραγορίτης/τοκογλύφος;), και να τώρα οι μαυραγορίτες, σε συνεργασία με τους εντόπιους μαυραγορίτες, με αφορμή  εικονικού χρέους θα εξαγόρασουν όλη την Ελλάδα...άρα δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε τίποτα, άρα, άλλο η πραγματικότητα και άλλο η αλήθεια- η πραγματικότητα είναι οι μαυραγορίτες, εντόπιοι και ξένοι, και η αλήθεια είναι η ανημπόρια μας. Αχ, πόσο αφελείς σταθήκαμε και τώρα γαμώ το φιλότιμό μου, τι μας έμεινε;, λοιπόν, το αποφάσισα, θα υποκριθώ τον πασόκο και τον σοσιαλιστή και τον δημοκρατικό και τον διάφανο εραστή της Δικαιοσύνης και της Διαφάνειας και θα πάω να ζητήσω θέση κλητήρα ή σκουπιδιάρη σε μια από τις υπηρεσίες του Fast Track, να γίνω κ' εγώ μέρος της πραγματικότητας, να γίνω δηλαδή μαυραγορίτης, και πού ξέρεις μπορεί να μ' ερωτευτεί καμμιά ξεπεσμένη δικηγόρος, δωσίλογος με άλλα λόγια, ευτραφής με πεσμένα στήθη, με καπούλια αγελαδινά, με παχιά φιλήδονα  χείλη, όμοια των περισσότερων χρηματιστών και πάνω απ' όλα, με χυδαία βιτσιόζικη συμπεριφορά, εντελώς φιλινική ή παζολινική, άλλωστε τέτοιου είδους γύναια δεν είναι οι ερωμένες της εξουσίας; Αχ, Βάσω μου, Βάσω μου, μας κατανίκησε ο εγκληματικός μικρο-αστισμός, μας κατανίκησε η πείνα του αμόρφωτου φτωχού, μας κατανίκησε η αθωώτητά μας, η γαμημένη αυτή αθωώτητά μας που στράφηκε εναντίον μας, τώρα κοιμόμαστε μόνοι αναθυμούμενοι το άλλοτε εύρωστο σώμα μας, αναθυμούμενοι εκείνους που έφυγαν, εκείνους που επιόρκησαν, στο μεταξύ οι τοκογλύφοι μαυραγορίτες κλέβουν τη γη μας και καταπατούν την αξιοπρέπειά μας και πουθενά οι θεσμοί, όλοι κοιτούν την κοιλιά τους γιατί θέλουν να φάνε, να φάνε, να φάνε, δεν κατάλαβα ποτέ μου γιατί ο άνθρωπος πρέπει να τρώει τόσα πολλά-, ηττηθήκαμε Βάσω, ηττηθήκαμε από αυτό το ανάλγητο και βρόμικο ποτάμι με τις εκβολές του το Πασόκ- ερημώσαμε και σκυμμένοι, εσύ πάνω από το νεκρό σώμα τής Ιστορίας κ' εγώ πάνω από τη στεγνότητα των αισθήσεων των άλλων, τι είδους φωτογραφίες να κάνω πια, σε ποια κοινωνία να τις απευθύνω, τι είδους λόγια να γράψω πια και σε ποια Κόρη να τα αφηγηθώ και για ποιον Άνδρα ν' αγωνιστείς εσύ, για ποιον άνδρα; Γαμησέ τα, τσαλαπάτησέ τα, φτύσ' τα...thats life baby, thats life, για αυτό βλέπω και ξανά βλέπω την ταινία του Sam Peckinpah: "Άγρια Συμμορία"...μόλις τέλειωσα το γιαούρτι με το μέλι, Καλημέρα...                         

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Να και ένα ανέκδοτο...

...γραμμένο πριν χρόνια στο Παρίσι...

Les Bourgeois des Calais


« Η Αλήθεια πράξη πολιτική έντιμων ανδρών », 399 π. Χ.


Στην επιστροφή των Ωρών, το ήθος αφηγείται την αρετή
αψηφώντας το θάνατο.
Ένας απ’ όλους μας σαν αρνηθεί τον εαυτό του• η πόλη
καταρρέει.
1437 μ. Χ. οι πρόκριτοι του Calais παρέδωσαν τα κλειδιά
της Πόλης στον Εδουάρδο 3ο, Βασιλιά της Αγγλίας.
Βάδισαν ανάμεσα στην αιτία και το αποτέλεσμα,
την ήττα και τη γνώση.
452 χρόνια μετά, το 1889 μ. Χ., ο Rodin ταύτισε την Τέχνη
με την Ιστορία: «Les Bourgeois de Calais».
Το 2010 μ. Χ., 570 χρόνια μετά το 1437 μ. Χ, επίορκοι
μπάσταρδοι πολιτικοί πλαστογράφησαν τα γεγονότα
και την οικονομία και ανταλλάχτηκε η αξία τής γης
για λίγο κέρδος.
Απεγνωσμένοι ικέτες, δίχως σαφήνεια ο λόγος τους,
γνωρίζοντας ή μη γνωρίζοντας πως,
η κάθε ιδεολογία διαρκεί όσο διαρκεί η γενιά των αιτημάτων της.
Τ’ απομεινάρια της, δεν είναι παρά τερατώδη μορφώματα
γεννημένα από τους γάμους δολιότητας και βλακείας.

Το θυμόμουν...

...ότι το είπε εν κοινώ γι' αυτό και ποτέ δεν διαψεύτηκε το παρακάτω του Χένρι του Κίσινγκερ:
"Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε: 1. Τη γλώσσα. 2. Τη θρησκεία. 3. Τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ..."

Το παραπάνω είναι μια αλήθεια που αποκαλύπτει και άλλες αλήθειες, για τις οποίες είμαι σίγουρος ότι ποτέ δεν θα παύσουν να ισχύουν-, δεν χρειάζεται να τις παραθέσω, για να μην θεωρηθώ εθνικόφρων ή πατριδοκάπηλος ή μη κοσμοπολίτης σοσιαλιστής-, πάντως, αντί χριστιανός είμαι και όχι μόνο, είμαι εναντίον κάθε θρησκείας, είμαι άθρησκος και άθεος, τελεία και παύλα, κι αυτό γιατί είμαι άνθρωπος του πολιτισμού και οι Θεοί του πολιτισμού μας ερωτευόντουσαν, μεθούσαν, δολοπλοκούσαν, γελούσαν, μισούσαν, παραμυθιαζόταν και εκσπερμάτωναν με το παραπάνω-, η μυθολογία μας είναι γεμάτη από σπέρματα κρυφά ή φανερά, απαγωγές, βιασμοί, γεμάτη μέθη και τραγωδία, σοφία και κυνισμό, γεμάτη στοχασμό και ποιητικό παράλογο, γεμάτη ποίηση και αρχιτεκτονική, χορό και γλυπτική, ζωγραφική και ειρωνεία, ομοφυλοφιλία και ανδρεία, με άλλα λόγια ό, τι πιο ανθρώπινο και κάθε ανθρωπινο είναι Θείο από μόνο του. Ο μόνος Θεός, εκείνος που έφερε την απαγόρευση και την τιμωρία, το φθόνο και την εκδίκηση, το μίσος και τη μισαλλοδοξία, την πελώρια υποκρισία, είναι ο Θεός των Εβραίων και σαν Εβραίος ο Χένρι ο Κίσινγκερ, δεν μπορεί να μη μισεί τα πολιτιστικά μας αποθέματα και ο Έλληνας τον ρωτά: Τι θέλεις άλλο από εμένα Εβραίε;, εγώ δεν σε πείραξα, δεν σε κυνήγησα, δεν σε μίσησα, αντίθετα, σε φιλοξένησα, σε προστάτεψα, σε βοήθησα με τη γλώσσα μου να εξαπλώσεις και εγκαθιδρύσεις την άθλια πίστη στο σκοτεινό και αφανέρωτο θεό σου, που εν ονόματί του σφαγιάστηκαν ανά τους αιώνες πληθυσμοί και πληθυσμοί, μπόλιασες με δικούς μας ποιητικούς μύθους την μυθοπλαστική σου πίστη, μου κατέστρεψες Ναούς και γλυπτά, απέκρυψες κείμενα που δεν ταίριαζαν στους ανίερους και σκοτεινούς σκοπούς σου, κείμενα φωτεινά-, πες μου τι άλλο θέλεις;, μα τι ρωτώ, θέλεις όλη τη χώρα μου, θέλεις τα νησιά μου, τις πανέμορφες πλαγιές μου, τα βουνά μου, έτσι κι αλλιώς ο Ιουδαϊσμός σου και ο Χριστιανισμός σου, αφάνισαν τον πολιτισμό μου και την πίστη μου σε μια θρησκεία σωματική και ανθρώπινη, γεμάτη παράλογο και ολοένα εξελισσόμενη, ανάλογα τις ανάγκες του Έλληνα ανθρώπου να βγει από το σκότος-, δεν είναι τυχαίο που ο τελευταίος Θεός του ήταν ο Απόλλων- Θεός Πολιτισμού και Ειρήνης, όπως και ο Ξένιος Δίας, όπως και ο Άγνωστος Θεός, ήταν από τους τελευταίους, έχεις εσύ τέτοιους Θεούς πολιτισμού;, όχι, γιατί ο Έλληνας άνθρωπος προχωρούσε προς το φως, και εξαιτίας του Ρωμαίου στρατώτη κατόρθωσες να φέρεις και πάλι το σκότος. Και τώρα επιστρατεύτηκε ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο Αρχιερέας της Παγκόσμιας Τοκογλυφίας...σε ξανά ρωτώ: τι θέλεις από εμένα Εβραίε, τι θέλεις; Εγώ τουλάχιστον, ο Στέλιος Σκοπελίτης δεν θέλω τίποτα από εσένα, δεν έχεις το παραμικρό να μου προσφέρεις ή να μου δώσεις, και αν θέλεις να μάθεις, ακόμα έχεις πολλά να πάρεις από εμένα...κάτι υπάρχει εδώ, κάτω από τα πόδια μου: ο Άδης και η Νέκυια...έχετε διαβάσει, κε Κίσινγκερ Χέννρι και κε Καν-Στρος Ντομενίκ, τη ραψωδία Λ Νέκυια του Ομήρου και τον Επιτάφιο του Περικλή; Αν ναι, τότε ξέρω, είναι οι εφιάλτες σας...

Υ.Γ. δείτε το: http://www.youtube.com/watch?v=IbNtZYkAEHE










    

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Η Δημοκρατία...

...ακέφαλη, ακρωτηριασμένη και με σπασμένες τις κνήμες, χαίρεται και συγχαίρει μόνο τον κο Καμίνη και τον κο Μπουτάρη, για τις νίκες τους, όπως κ' εγώ με τη σειρά μου, άσχετα αν τις αμαυρώνει η στήριξή τους από το Πασόκ αυτή την εποχή, τους εύχομαι, τον καθένα χωριστά, τον πρώτο για τη γνώση του στα κοινά, να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και σκόπελο στην πορεία του, γιατί πολλά θα συναντήσει, και να την μετουσιώσει σε έργα, και τον κο Μπουτάρη, για την ευγενική του και ποιητική, θα έλεγα υπόστασή του, καθότι δεν μπορεί να είσαι από τους καλύτερους εραστές της Αμπέλου και μην είσαι ευγενής και ποιητής, να πραγματώσει όσα έχει ονειρευτεί και σχεδιάσει για την πόλη του τη Θεσσαλονίκη...είμαι δε πολύ ευχαριστημένος για το ράπισμα που δέχτηκε ο φονταμεταλιστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Άνθιμος...το Πασόκ κέρδισε, αυτή είναι η πραγματικότητα, αλλά όχι η αλήθεια, η αλήθεια κείται στην απέραντη αποχή, στην απέραντη αδιαφορία του εκλογικού σώματος...κέρδισε με το 15%, αν αυτό θεωρείται νίκη, τότε ναι, υπάρχει έλλειψη πολιτικής σκέψης και πολιτικού λόγου, τώρα από βούληση και σωτηρία και άλλα σοσιαλιστικά τσιτάτα, ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει και η φασιστική βούληση...αποχή σημαίνει ένα εξοργισμένο: ασιχτίρ, φτάνει πια. Μπορώ να καταλάβω αυτό το ασιχτίρ, αλλά δεν το δικαιολογώ γιατί, αυτό ακριβώς επιθυμούν και χρειάζονται οι χαλεπές εξουσίες, αλλιώς, νικητές της μειοψηφίας, και μη μου πείτε ότι δεν πλειοψήφησαν εντός μιας απαθούς ή και στρατευμένης μειοψηφίας; Σημάδια των καιρών...το Πασόκ έκανε τα λιγότερα σφάλματα στην προεκλογική περίοδο, αλλά ένα από αυτά στάθηκε ολέθριο για τη Δημοκρατία, εκείνο το: "ή με ψηφίζετε ή πάω σε εκλογές" Ω! τι Ύβρις, τι κομπορρημοσύνη. Όσο για τη Ν.Δ. έκανε τα περισσότερα για να χάσει τα περισσότερα...δεν μπόρεσε να καρπωθεί ή να ισορροπήσει υπέρ αυτής την οργή ή την απάθεια του εκλογικού σώματος, λάθος επιλογές, λάθος στρατηγική, λανθασμένη πολιτική επικοινωνίας- πρέπει ν' αλλάξει τον συμβουλάτορά της επί της επικοινωνιακής πολιτικής, είναι τόσο παλιός όσο νέος είναι πάνω σ' αυτό ο Πρωθυπουργός. Ο κος Σαμαράς, που μου είναι πολύ πιο συμπαθής από τον κο Παπανδρέου-, θέλω να πιστεύω πως δεν θα μας απειλούσε ή εκβίαζε, δείχνει να τον διακατέχει ευγένια και ήθος-, έκανε πολλά σφάλματα, ίσως γιατί βρίσκεται εγκλωβισμένος στη θολούρα που χαρακτηρίζει αυτή την εποχή το κόμμα της Ν.Δ. Συμπέρασμα: κι αυτές οι εκλογές κερδήθηκαν από τους δε και χάθηκαν από τους δε, δίχως πολιτικές θέσεις, δίχως ξεκάθαρο λόγο-, άντ' αυτών, έωλα δημαγωγικά τσιτάτα και φθαρμένο λεξιλόγιο. Να υποθέσουμε πως θάναι οι τελευταίες τής πολιτικής μας κατάντιας; Δεν το πιστεύω, τρία χρόνια, αν τηρηθεί το Σύνταγμα, ως τις επόμενες εκλογές, είναι λίγα...αλλά, ποτέ δεν ξέρεις Αριάδνη, μπορεί ν' αλλάξουν οι καταστάσεις από τη μια στιγμή στην άλλη, έτσι δεν συνέβηκε στη ζωή μας;, και πρέπει ν' αλλάξουν για να μείνουν ίδια, οπως έγραψε και ο Giuseppe Tomasi di Lambedusa στο θαυμάσιο μυτθιστόρημά του, "Il Gattopardo". Και ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό Αριάδνη μου;, γιατί δεν αλλάζουν εύκολα οι δομές των κοινωνιών, πόσω μάλλον, αν είναι μικροαστικές και μεταπρατικές...Καλημέρα σε όλους, ιδιαίτερα στο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο οποίος έσπευσε να συγχαρεί τον Ελληνικό Λαό που έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση στις αυτοδιοικητικές εκλογές...ε, τώρα τι να του πει κανείς;, ότι του συμφέρει γιατί μας δάνεισε με 5%, ενώ σε άλλες χώρες δανείζει με 2%;, ότι συμφέρει στην παγκόσμια τοκογλυφία των τραπεζών, ιδιαίτερα του Δ.Ν.Τ., (αλλιώς: Κώλος του Διαβόλου- έχουμε μπει στον Κώλο του Διαβόλου, που για να βγούμε θα χρειαστεί να βγάλει κλανιά 100 μεγατόνων), να ελέγχουν τα χρέη των κρατών για να επακολουθεί το σταδιακό ξεπούλημά τους; Αϊ Σιχτίρι...                               

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Η μεγαλύτερη τρύπα...

...του σύμπαντος είναι η ρηχή τρύπα του αφαλού μας και το πλέον ελάχιστο σωματίδιο, που ούτε το ισχυρότερο μικροσκόπιο μπορεί να εντοπίσει, είναι ο νους μας...τι το θλιβερότερο να λιμνάζει ο νους στον αφαλό και τι πιο απελπιστικό να πνίγει ο αφαλός το νου; Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ τα σκυλιά και τα άλογα και όχι  τους ανθρώπους...ελάχιστοι εκείνοι απ' όσους έχω συναντήσει, γνωρίσει και συναναστραφεί, άξιζαν/αξίζουν την ύπαρξή τους, ύπαρξη που όρθωσε το σπέρμα του γονιού τους έναντι και εντός τού ελάχιστου διανύσματός τους στη ζωή-, οι λοιποί, φοβισμένοι, φίλαυτοι, φθονεροί, κλέφτες, ελεεινοί, θρασύδειλοι, εγκληματίες, ανήθικοι, κλεπταποδόχοι, τυμβωρύχοι, αναξιοπρεπείς, ανερμάτιστοι, ηλίθιοι, τρελοί, ατομικιστές, δίχως όμως να έχει κανένα αντίκρισμα το άτομό τους στην αγορά και στην συναναστροφή, κι αυτό γιατί δεν είμαι εναντίον του ατόμου, αντίθετα, υπερασπίζομαι με όλες μου τις θεϊκές δυνάμεις-κάθε ύπαρξη κρύβει μέσα της ένα Θεό -την ατομικότητα του καθενός, αν την διαθέτει, και είμαι εναντίον του "πλησίον" και όλων εκείνων που έχουν την αυθάδεια να πιστεύουν ότι επειδή, αταβιστικά αποκαλούνται άνθρωποι, έχουν το δικαίωμα να με ενοχλούν και να με θεωρούν "πλησίον" τους, και από εδώ λέω ότι, αρνούμαι την προσωνυμία άνθρωπος και σιχαίνομαι, όσο και απεχθάνομαι τον πλησίον κι ας σπεύσουν όσοι γουστάρουν να με εκλάβουν, θεωρήσουν, αντιμετωπίσουν, αποκαλούν φασίστα ή ρατσιστή ή δεξιό, δεν είμαι όμως ούτε αριστερός...χθες πλαγιάσαμε, ακόμα μια φορά, εγώ και η Δημοκρατία και ήταν πανέμορφος και πέρα ως πέρα αληθινός ο έρωτάς μας, η σάρκα της φιλντισένια λαμπρή, ανταύγαζε τρυφερότητα και δικαιοσύνη, ανδρεία και σθένος, κλέος και τιμή...οι θείοι γλουτοί της έλαμπαν στο φως της Σελήνης...τι θέλω να πω;, θέλω να πω ότι αν, δεν κάνουμε έρωτα με τις έννοιες, εκείνες δεν υπάρχουν ή είναι άδεια κελύφη που εμείς οι άδειοι τα κατοικούμε...
 Υ.Γ. Η Δημοκρατία με λατρεύει και τη λατρεύω, κι είναι καθαρή, μου δίνει ό, τι έχει και δεν έχει και τις δίνω ό, τι διαθέτει η ατομικότητά μου, άσχετα αν κατέβηκε μία και μόνο φορά από τον Όλυμπο του Πολιτισμού και από τότε, οι πλησίον έφεραν στα μέτρα τους τον Πολιτισμό, την Δημοκρατία, το Έρωτα, εκείνη ξέρει να φυλάγεται- στον έρωτά μου...                

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Να το δείτε...

...οπωσδήποτε: http://www.youtube.com/watch?v=-Vx5Kwap6CE και μετά να ψηφίσετε, το έχω γράψει και το ξανά γράφω: η προσφυγή στο Δ.Ν.Τ. ήταν προ-αποφασισμένη, όλες οι μετέπειτα εξελίξεις και διάφορες δημοσιεύσεις, τουλάχιστον προς τα εκεί οδηγούν...και τώρα ψηφίστε τη Δημοκρατία ή Σοσιαλισμό που μοιάζει με μπανάνα που, όταν την απο-φλουδίσουμε μένει αέρας...αυτό είναι: φάγατε κοπανιστό σοσιαλιστικό αέρα, ξανά φάτε τον αφού σας αρέσει να σας ταΐζουν με αέρα και να τα οικονομούν και μετά να λένε: μαζί τα φάγαμε... χιχιχιχαχαχουχουχουχουπχουπχουπαχουαχουαχου κι άλλες πολλές στροφές θα πάρει το Επικίνδυνο Αγόρι καθώς είναι σβούρα, σβούρα δεν είναι;, τη μια λέει το ένα, την άλλη το άλλο κ.ο.κ.       

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Πολλοί αρχίζουν ένα κείμενο...

...φτάνει να βρούνε τη λέξη που τους χρειάζεται, η λέξη που μου χρειαζόταν ήταν: ανατροπέας...ας φανταστούμε λοιπόν πως όλοι εμείς απαρτίζουμε ένα τεράστιο φορτηγό που στην σκάφη του κουβαλάμε τους πολιτικούς, μάς φορτώνονται ως αναγκαίο λάθος και σπάνια εκ του φυσικού σωστό...στην εποχή μας κουβαλάμε το αναγκαίο λάθος, άρα οφείλουμε να βάλουμε μπρος τον ανατροπέα του φορτηγού και ν' αδειάσουμε τη σκάφη από τους επίορκους ή όχι πολιτικούς, δεν έχει σημασία ποιον θα φέρουμε, σημασία έχει ν' αδειάζουμε τη σκάφη μας από τ' άχρηστα ανθρωπάρια, κάποια στιγμή θα γεννηθούν και σ' αυτόν τον τόπο ικανοί, τίμιοι, έξυπνοι πολιτικοί, τώρα, επί σειρά δεκαετιών γεννιόντουσαν αυτοί που τώρα κουβαλάμε, άρα είμαστε υποχρεωμένοι, πέρα από ταμπέλες περί Δημοκρατίας, περί Σοσιαλισμού, περί Αριστεράς-, άδειασμα και μόνο άδειασμα κι ας ξανά γεμίσει η σκάφη μας με άχρηστους, κάποια φορά θα παύσει αυτό το αλλόκοτο φαινόμενο των αχρήστων να ισχύει...και ρωτώ, ποια αριστερά να ψηφίσω: το Κ.Κ.Ε.; Τον Σύριζα, τη Δημοκρατική Αριστερά; Το παρτσάδι του Αλαβάνου; Να ψηφίσω τον Σοσιαλισμό του Πασόκ; Να ψηφίσω την ανερμάτιστη Ν.Δ.; Να ψηφίσω τον χριστιανικό ΛΑΟΣ; Ναι, θα μπορούσα να ψήφιζα τους Οικολόγους, αν μου δινόταν δεύτερη ευκαιρία- μου αρέσει ο Χρυσόγελος, πέρα από αυτό κανένα κόμμα, κανένα παρτσάδι, κανένα κομματικό ή πολιτικό μόρφωμα δεν μας αξίζει, μας αξίζει όμως το άδειασμα όλων των παραπάνω...βρείτε εσείς τον τρόπο του πώς θα τους αδειάσετε, εγώ τον έχω βρει, αλλά δεν σας το λέω γιατί είναι αιρετικός, και οι αιρετικοί πάντα υπέφεραν και ήταν μόνοι, έτσι επειδή έχω τη γνώση ότι δεν πρόκειται να επηρεάσω κανενός τη  θέση, αποφασίστε μόνοι σας, έχοντας όμως κατά νου: το άδειασμα των συντεχνιακών πολιτικών (τάχα), δυνάμεων...         

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Joseph Brodsky...

...πόσο δίκιο είχες/έχεις για την παρακάτω παράγραφο στο κείμενό σου: "Γράμμα στον Οβίδιο", "Πουθενά αλλού ο χρόνος δεν καταρρέει τόσο εύκολα όσο μέσα στο μυαλό κάποιου. Γι' αυτό και μας αρέσει τόσο πολύ να σκεφτόμαστε περί της Ιστορίας, έτσι δεν είναι; Αν έχω δίκιο για τις επιλογές της φύσης, η Ιστορία μοιάζει σαν να περιβάλλεται κανείς από καθρέφτες, σαν να ζει σε μπορντέλο". Μετ. Δ. Στεφανάκης, εκ. Καστανιώτη. Θα σταθώ λίγο στο: Ο χρόνος καταρρέει εύκολα στο μυαλό κάποιου-, και ρωτώ, (παρ' όλα που ξέρω ότι δεν θα με διαβάσεις, εδώ και λίγα χρόνια βρίσκεσαι στο Άδη, συντροφιά με την Ευρυδίκη), μήπως και εννοούσες ότι, ταυτόχρονα με την κατάρρευση του χρόνου στο μυαλό του κάποιου, καταρρέει και ο ίδιος;, ή όχι;, κι αυτό γιατί αυτός ο κάποιος διαλογιζόταν και βίωνε τη σκέψη του έξω από τον χρόνο και όταν ξαφνικά σκέφτηκε πως πράγματι υπάρχει χρόνος, έπαυσε να πλανιέται με τον πλανήτη του στο απλάνητο σύμπαν και προσγειώθηκε στη γη μας...φυσικά το σύμπαν δεν πλανιέται, απλώς περικλείει σαν μήτρα ή κέλυφος, ό,τι πλανιέται στηριγμένο στο σημείο του μηδενός του, έτσι δεν είναι;, ό, τι πλανιέται, πλανιέται πάνω στο σημείο του μηδενός του, αν δεν συμβαίνει αυτό και δεν υπάρχει αυτό στο σημείο μηδέν που διατείνομαι ότι υπάρχει, τότε δεν θα γερνούσαμε και δεν θα ήμασταν κάθε τόσο αναγκασμένοι να επινοούμε τόσα και τόσα φαιδρά εξαιτίας της εξοντωτικής αγωνίας που μας φορτίζει το επικείμενο γήρας μας, εξαιτίας του σημείου μηδέν του πλανήτη μας. Ευτυχώς ή δυστυχώς, εγώ και πάντα εγώ δεν σκέπτομαι τον χρόνο, τον συνάντησα μια φορά, πείστηκα για την ύπαρξή του και τον ξέχασα, δεν ήταν γυμνός, άρα δεν ξέρω τι γένους είναι, αρσενικός ή θηλυκός. Βέβαια η γλώσσα μου τον έχει ως αρσενικό, στη σκέψη μου όμως κυριαρχεί η εικόνα του Ερμαφρόδιτου, ναι, ο χρόνος είναι Ερμαφρόδιτος, με άλλη μορφή παρουσιάζεται στις γυναίκες και με άλλη στους άνδρες και αντίστοιχα, αλλιώς τον αποδέχονται οι πρώτες και αλλιώς οι δεύτεροι. Πάω παρακάτω, στην άλλη φράση: "η Ιστορία μοιάζει σαν να περιβάλλεται κανείς από καθρέφτες, σαν να ζει σε μπορντέλο". Δεν ξέρεις πόσο μου αρέσει, δεν ξέρεις, την έβγαλες από το μυαλό μου και την έβαλες στη λευκή σελίδα σου και μετά έβαλες την υπογραφή σου, είμαι σίγουρος ότι αν συναντιόμασταν στη ζωή θα γινόμασταν πολύ καλοί φίλοι, δυστυχώς δεν θα συναντηθούμε ποτέ, εγώ όμως σε συνάντησα μέσα από τα γραφτά σου, εσύ πώς θα με συναντήσεις; Έτσι όλη αυτή η Ιστορία και όλος αυτός ο Χρόνος συγκροτούν ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο μπορντέλο και δυστυχώς, δίχως τη μεγάλη συνουσία που οραματίστηκε ο Μαρκήσιος ντε Σαντ...δεν ξέρω αν είπα κάτι ή είπα κάτι που είναι τίποτα ή δεν είπα κάτι που δεν είναι τίποτα... μπορντέλο η κατάσταση είναι κι αυτός ο πλανήτης μας που γυρίζει τόσο γρήγορα γύρω από τον Ήλιο, που μέχρι να σκεφτούμε τι σκεφτήκαμε νυχτώνει και τα βλέφαρα κλείνουν και το σώμα μας λυγίζει και το κρεβάτι μας περιμένει-, αν γύριζε τουλάχιστον κάθε τρεις μέρες η γη μας γύρω από τον Φως, ίσως να ήμασταν σοφότεροι, τώρα σου λέω Καληνύχτα σοφέ μου Joseph Brodsky...       

Το παρακάτω έχει δημοσιευτεί...

...στο περιοδικό "Ποίηση" του ποιητή και όχι μόνο ποιητή, Χάρη Βλαβιανού και σήμερα το πρωί, δεν ξέρω το γιατί, αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ με λίγες αλλαγές.

"Ανάμεσα στο λευκό και στο λευκό δεν οφείλω τίποτα 
της Ομορφιάς.
Οφείλω στην Ομορφιά σου σ’ αυτόν τον τεφρώδη πάντα παλιό κόσμο.

Έχω να σου διηγηθώ πολλά από τότε που έφυγες-, αυτό επιτάσσουν οι σωσμένες εικόνες σου που αγάπησα, φίλιωσα, ερωτεύτηκα• βαδίζω πλάι τους.
Για έναν άνδρα μια νύχτα μόνη είναι αρκετή να δώσει ύλη
στην καρδιά του- τη δική σου ύλη.
Η υγρή λάμψη των ματιών σου στο σχήμα των χειλιών σου.
Μένω στην αχλύ των τόπων των άυλων εικόνων σου.
Άυλες εικόνες κατοικώ.
Με τον καιρό θα μπορέσω να σχεδιάσω τον ήχο του γέλιου σου.
Η σιωπή του κόσμου αδιαπέραστη ενοχή.
Αφουγκράζομαι φράσεις και τις αποστηθίζω για τη δική μου υπομονή.

Εκείνος που μπορεί ν’ ακούσει• ακούει τα ταιριαστά και υπομένει.

Το κόκκινο των ρόδων κάτι βαθύ προμηνύει.
Ίσως σπαραγμό, ίσως αλήθεια δίχως δίλημμα, μα όχι αισθητική.
Δεν υπάρχει τρόπος ν’ αλλάξει αυτός ο κόσμος, γνωρίζω όμως τον τρόπο του έρωτα που αλλάζει τους ανθρώπους.
Υπάρχει φθόνος, κομπασμός και περιφρόνηση, όπως υπάρχει
η θάλασσα.
Οι ρίζες φτάνουν βαθιά, ας είμαστε σεμνοί, γιατί πώς αλλιώς
θα παρακάμψουμε αυτόν τον κόσμο που οι κραυγές του
μας εξαντλούν;

Πριν χρόνια ο Ζήσιμος ο Λορεντζάτος έγραψε:
« έφτασε η ώρα του γραμμένου ολέθρου ».
Όλεθρος κατοικεί αυτόν τον κόσμο.
Στάσου ν’ αγγίξω το μέτωπό σου.
Ρωγμή χαράχτηκε στον ουρανό δίχως να τρέξει αίμα,
’τι όπου τρέχει αίμα εύκολα εξαγοράζεται ο πόνος αυτός.

Σ’ αυτή την ήσυχη καλοκαιριάτικη νύχτα υπάρχει
μια άλλη αιτία, που δεν θυμίζει πέρασμα ανθρώπου-, συνάζει εκείνα που θαύμασα, ερωτεύτηκα, αγάπησα κι είναι πανάρχαια,
κι αξόδευτα.
ΓέροΚόσμε γυρνάς όπως κι εγώ γέρος, εσύ η ακτή κι εγώ
το αρμυρίκι και λέω ότι είναι θάνατος μοναδικός• του έρωτα
το τέλος.
Στου προσώπου της τη ζωγραφιά μια λεπτή γραμμή
από το μέλλον που κιόλας είχε φτάσει- μέρα τελική
από την αθέατη πλευρά της.
Θόλοι αστεριών κι αβαθή ποτάμια ουρανών• ποιος θα το έλεγε, ποιος;
Μείνε εκεί, εκεί που μένω: στον καιρό του γυρισμού ελπίζοντας στη γυμνή μας ώρα.
Ώρα που γδύνει την Ομορφιά σ’ έναν Κόσμο τυφλό και όχι μεγάλο.
Κανείς ποτέ άλλοτε δεν τραγούδησε δώματα ερωτικά.
Δύσκολο να κατέβω την ίδια διαδρομή στο δίχτυ
του χρόνου, ακόμα κι αν έβαζα σημάδια κόμπο παρά κόμπο.
Δεν υπάρχει χαραγμένη διαδρομή
μήτε του πηγαιμού μήτε του γυρισμού.

Φως και αίσθηση αφής.
Πόσο βαθιά πηγαίνει κανείς όταν φτάνει εκεί
που ήθελε να φτάσει;
Στο ίδιο σημείο έφτασε- εκείνο της αρχής του.
Σημείο πάνω από δύο λόφους σμιλευμένους από άνεμο σμιλευτή.

Μην κουραστείς στην αναμονή για ένα θαύμα.
Αναμονή το ίδιο εξαντλητική σαν τη χαρά του θαύματος-
μην κουραστείς και μήτε να περιφρονείς το μεταφυσικό λάλημα του πετεινού".



Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Ω! ναι, Valery Larbaud...

...πιθανό να συναντήσεις ξανά και εντελώς τυχαία την Ίνγεμποργκ, μα θάναι μια άλλη και εσύ σίγουρα ένας άλλος, και ίσως αναρωτηθείς, "μα είναι η Ίνγεμποργκ;", ενώ θάπρεπε ν' αναρωτιόσουν στο αντίκρισμα της μορφής της, αν είσαι εσύ που πιστεύεις να είσαι, ή μάλλον, αν είσαι εσύ που εξακολουθείς να πιστεύεις πως είσαι...εκείνη θάναι με κάποιον άλλον κ' εσύ σίγουρα ολομόναχος και καμιά πιθανότητα να μην διαφαίνεται στον ορίζοντα πως κάποια θα σε πλησιάσει ξανά και θα σ' αγγίξει, όπως η Ίνγεμποργκ...όχι, Valery Larbaud, όχι, τα πράγματα της ζωής πήραν τον δρόμο τους, το ήθελες δεν το ήθελες, το προκάλεσες, δεν το προκάλεσες, δεν έχει σημασία, σημασία έχει πως δεν κατάλαβες κ' εσύ τις γυναίκες που αγάπησες, όπως δεν τις καταλαβαίνει και το σύμπαν, όμως, όσο ήμασταν νέοι δεν γνωρίζαμε ότι, καλύτερο από το να μαθαίναμε το πως σκέπτονται οι γυναίκες και αν χειρίζονται τη γλώσσα με τον ίδιο τρόπο με μας τους άνδρες, θάταν καλύτερο να γνωρίζαμε ήδη πως, πάνω απ΄όλα οφείλαμε να τις αφήναμε ελεύθερες να μας αγαπούν, και μόνο αυτό, τι σημασία είχε για σένα τότε και για μένα τώρα, αν τις μάθαμε ή δεν τις μάθαμε; Σημασία είχε και έχει ο έρωτάς τους για μας. Αλήθεια, πότε το έγραψες;, δεν μ' ενδιαφέρει να το μάθω, αλλά μέσα από τις σελίδες του μικρού σου κειμένου, δεν ξέρεις πόσο φανερή γίνεται η ανάγκη σου για μια νέα ερωτική περιπέτεια κι ας γράφεις: "οι περισσότερες γυναίκες που έμειναν πιστές δεν ήταν από έρωτα αλλά από δειλία και από αδυναμία χαρακτήρος", και λοιπόν;, γιατί τις προσβάλλεις;, δεν απόλαυσες, έστω για λίγο καιρό τον προσώρας έρωτά τους;, τον απόλαυσες, είμαι σίγουρος, (ας αφήσω που και οι άντρες το ίδιο κάνουν), ε, τότε, τι άλλο, τι άλλο; Α! ναι, να διαρκούσε και να διαρκούσε ο έρωτάς της για σε, όχι, Valery, όχι, εκείνο που κάνει τον έρωτα της κάθε γυναίκας να διαρκεί εξαρτάται αν εμείς, οι άνδρες μεταγγίζομε τον κάθε μας έρωτα στον νέο, τότε διαρκεί ο έρωτας της παίρνοντας τη μορφή μιας άλλης γυναίκας ερωτευμένης, άλλωστε, ο έρωτας ανήκει στη γυναίκα, δεν πάει η στύση μας να υψώνεται στο μέτωπό μας, άμα δεν βρίσκεται σε οργασμική επιθυμία η γυναίκα, η στύση μας δεν αξίζει, το πολύ-πολύ να γινόμαστε επαίτες ή βιαστές, παράδειγμα οι γάτες, άμα δεν θέλει η θηλυκιά τραβάει κάτι γραντζουνιές και βγάζει κάτι δόντια και κραυγές που η αρσενικιά τρομάζει και γίνεται μπουχός. Με το πέρασμα του χρόνου, εσύ κ' εγώ, γίναμε άλλοι, το ίδιο και οι γυναίκες μας, μα εσύ  κατάντησες επαίτης του παρελθόντος- εγώ όμως όχι, περιμένω έναν νέο έρωτα που θα μεταγγίσω τον παλιό στη σάρκα του, στο αίμα του, στα μάτια του, στα δάχτυλά του, στα βλέφαρά του, στους αγνούς μηρούς του, τότε μόνο ο κάθε νέος έρωτας είναι πράγματι νέος και πάντα μοναδικός γιατί αυτό επιθυμεί ο παλιός, αλλιώς η συνουσία καταντά μια αταβιστική συνήθεια ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό, και όχι μόνο αυτό, αλλά γιατί ο νέος έρωτας χρειάζεται πάντα το βίωμα, όπως ο παλιός χρειάζεται την εκτίμησή μας και τον σεβασμό μας καθώς, έστω για λίγο καιρό ή για πολλή, γινήκαμε ένα μ' αυτόν, ήμασταν ο έρωτας της γυναίκας της ερωτευμένης με μας- να, η διαφορά ανάμεσα σε κάτοικο του Βορρά και κάτοικο της Μεσογείου. Σε χαιρετώ Valery Larbaud, κι αν έρθει ο νέος έρωτας θα σου γράψω τις εμπειρίες που θ' αποκομίσω από αυτόν...            


Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Να και μία εφετζίδικη...

...φωτογραφία, βέβαια η πρωτότυπη απεικονίζει το πλάγιο φως που πέφτει πάνω στα φύλλα κ' σ' ένα σημείο πέφτει εντονότερο. Μου αρέσει το φως, αλλά όχι πως δεν μου αρέσει και το φως της νύχτας, ιδίως όταν λάμπει στο κέντρο του ουρανού η Πανσέληνος. Για σκεφτείτε πόσο σκοτεινές ήταν οι πόλεις πριν την έλευση του ηλεκτρισμού, τότε οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να μιλήσουν για φως της νύχτας, παρά μόνο με Πανσέληνο, έτσι όταν σήμερα λέμε το φως της νύχτας, εννοούμε το φως της ηλεκτροφωτισμένης πόλης, καθώς ο ουρανός παραμένει σκοτεινός, μια που ζούμε στο άστυ, και μια που ζούμε στο άστυ κάτω από μια πλάκα από μπετόν...για σκεφτείτε: ζούμε κάτω από μια πλάκα από μπετόν, αυτή η πλάκα δεν θα μπορούσε να συμβολίζει την ταφόπλακά μας; Σίγουρα. Πάμε παρακάτω, ας δούμε τις ντουλάπες μας, (από την τούρκικη λέξη: dolap, η δική μας λέξη: ιαματοθήκη δεν μας άρεσε και μήτε σήμερα τη χρησιμοποιούμε, ίσως γιατί είναι ντουλαπιασμένα τα μυαλά μας), ας ανοίξουμε τις ντουλάπες μας, κοιτάμε τα ρούχα κρεμασμένα και άδεια από τα σώματά μας, κοιτάμε τα υποκάμισά μας, (από την ιταλική λέξη: camisia, η δική μας λέξη: ένδυμα, δεν μας άρεσε, ίσως γιατί τα πρώτα πουκάμισα που ήρθαν στη χώρα μας, εισήχθησαν από την Ιταλία), τα υποκάμισά μας λοιπόν καλοσιδερωμένα και διπλωμένα άδεια από το σώμα μας, τότε αγγίζουμε το σώμα μας γυμνό-, αρέσει στον άνθρωπο ν' αγγίζει το γυμνό του σώμα και το γυμνό σώμα του αγαπημένου ή της αγαπημένης-, η ζωντανή ζεστή γύμνια τον ηρεμεί, κι αυτό γιατί γνωρίζει ότι, χωρίς γύμνια δεν μπορεί να ζήσει, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς οργασμούς και εκσπερματίσεις, ιδίως κάτω από Πανσέληνο...αν ήμουν επιχειρηματίας θα έχτιζα ένα ξενοδοχείο στην άκρια του κόσμου μονόροφων δωματίων, χωρίς στέγη από μπετόν, αλλά από γυαλί, ναι, από ύαλο, καθώς η λέξη με πηγαίνει στον γιαλό, με πηγαίνει στον ίσαλο, με πηγαίνει στις τρυφερές ακτές των μηρών γυναίκας ερωτευμένης, με πηγαίνει στα εγκατελειμμένα μου όνειρα, με πηγαίνει στα παιδικά μου χρόνια με τη Μαρία πλάι μου, (τον πρώτο μου έρωτα), να πιέζει το πέος μου και να λέει τόσο δυνατά, όσο για να την ακούει η Πανσέληνος που μας φώτιζε: "τελειώσαμε, τέλειωσε, δεν σε θέλω άλλο", όπως στη σκηνή του φιλμ: "Τελευταίο τάγκο στο Παρίσι", στο χορευτάδικο, όπου η Μαρία Σνάϊντερ πίεζε το πέος του Μάρλον Μπράντο...πάμε παρακάτω ή παραπάνω, χθες για πρώτη μου φορά αναλογίστηκα την πόση θανατίλα φέρει αυτή η πόλη, σαν να χτίστηκε από το θάνατο ή σαν να την έχτισαν νεκροζώντανοι. Βέβαια, το ίδιο ισχύει και για όλες τις πόλεις- τις χτίζει ο θάνατος και οι κραυγές του έρωτός μας δεν πάνε μακρύτερα από τις ντουλάπες και τα συρτάρια, (επιτέλους, από την ελληνική λέξη: συρτός), δεν πάνε μακρύτερα από τα άδεια ενδύματά μας...τώρα, θ' αναρωτηθείτε, γιατί παρέθεσα εφετζίδικη φωτογραφία, μα, εφετζίδικο είναι και το παραπάνω κείμενο...πανάθεμά με, πάντα είχα επίγνωση το πόσο περιπαιχτικό τσογλάνι ήμουν, είμαι και θα είμαι μέχρι την τελευταία μου εκπερμάτιση, που μπορεί να μην αποτελείται από σπερματοζωάρια, αλλά από αστερόσκονη...ζήτωσε η θηλυπρεπής υποκρισία του ανθρώπου παράλληλα με τον παγανισμό του τράγου που ζέχνει σπέρμα...