Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Manager...

...σημαίνει οργανωτής, διαχειριστής, διευθυντής, οριοθέτης, προωθητής συμφερόντων καλλιτεχνών και επιχειρήσεων, στην περίπτωση όμως των πανεπιστημιακών διαχειριστών, managers, (από το λατινικό manus=χέρι-, θα μας βάλουν δηλαδή κι άλλο χέρι), έχουμε να κάνουμε με την μετατροπή των πανεπιστημίων σε επιχειρήσεις εμπορευόμενες τη γνώση- σε σπάνιες περιπτώσεις του πνεύματος -των νέων...η γνώση από τα τέλη του 19ου αιώνα είναι ελεγχόμενη και φτάνει μέχρι τη χειραγώγησή της, στο Μεσαίωνα συνέβαινε η απόκρυψη σημαντικών κειμένων, άρα πάλι ελεγχόμενη και εντελώς σκοταδιστική, κ' έτσι παρέμεινε μέχρι την Αναγέννηση...κατά τη γνώμη μου, στην Αναγέννηση μπορούμε ν' ανιχνεύσουμε τους πρώτους σπόρους τού πνεύματος του καπιταλισμού- πνεύμα χωρίς φυσικά μεταφυσικές διαστάσεις, χρησιμοποιώ τη λέξη: πνεύμα συμβατικά-και την πλήρη χειραγώγηση της γνώσης τη διακρίνουμε στην περίπτωση της κατασκευής/παραγωγής της ατομικής βόμβας- αλλιώς, σχέδιο Μanhattan- η επωνυμία του σχεδίου- όπου δεκάδες επιστημόνες, με πρώτον από όλους τον Οπενχάιμερ διέθεσαν τη γνώση τους και το υποτιθέμενο επιστημονικό πνεύμα για την κατασκευή/ παραγωγή του φονικότερου όπλου, (εδώ ας θυμηθούμε πως η Αμερική είναι η μόνη χώρα που έριξε αυτή τη βόμβα-, βέβαια είμαι σίγουρος ότι θα την έριχνε και η Γερμανία και η Ιαπωνία)... δεν έχει σημασία, πάμε παρακάτω, η γνώση δεν φέρει κέρδη, απλώς αποδίδει κέρδη και επειδή μονάχα αποδίδει κέρδη στον επιχειρηματία/βιομήχανο, στερείται πνεύματος, όπως ο Πρωθυπουργός σας, αλλιώς Επικίνδυνο Αγόρι, γι' αυτό και εκστόμισε την καταπληκτική φράση που σχολίασα χθες: "με την αλλαγή στην παιδεία θα βγούμε από την κρίση", δηλαδή, η σωστή, κατ' αυτόν και κατά την κα Διαμαντοπούλου, παιδεία θα γεννήσει ιδιοφυΐες που θα τις αγοράζουν οι επιχειρήσεις κ' έτσι θα μπαίνει χρήμα στον εθνικό κορβανά, λέξη εβραϊκή...τελικά με ό, τι έχει να κάνει με χρήμα και κέρδος συναντάμε την εβραϊκή γλώσσα, δεν έχει σημασία, ας είναι καλά οι άνθρωποι εκεί κάτω που ίδρυσαν το Κράτος του Ισραήλ-, συνεπικουρούμενοι από την πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία του κόσμου, την Αγγλία-, και όχι τη Χώρα, αλλά το Κράτος, αυτό έχει μεγάλη σημασία και που διαβάζω ότι σύντομα θα βρεθεί η ειρηνική λύση, μακάρι, αλλά μέχρι τότε μην αγοράζετε οτιδήποτε έχει προέλευση από το Κράτος αυτό-, πρώτα ειρήνη και μετά εμπόριο...λοιπόν, πολλά είπα για πρωί και χθες μ' εξάντλησε εντελώς η Αριάδνη...τώρα η συντεχνία των καθηγητών πώς θ' αντιδράσει;, νομίζω πώς το βρήκα, θα μεταναστέψουν, θ΄αναζητήσουν εργασία στα πανεπιστήμια του τέταρτου κόσμου, ο τρίτος μάς έχει τελειώσει...σ' έναν τοίχο έγραψα το κάτωθι σύνθημα: "κάτω η γνώση των ανθρώπων, ζήτω το πνεύμα των ατόμων"...

Υ.Γ. Δεν σας έγραψα χθες ότι πάντα μου άρεσαν οι Μπητλς;                      

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Πρωθυπουργός είπε επιτέλους...

...μια αλήθεια: "Εξιτήριο από την κρίση οι αλλαγές στην παιδεία". Αν υπολογίζω σωστά θα βγούμε από την κρίση ύστερα από δυο γενιές, δηλαδή κοντά στα 66 χρόνια, καθότι μέχρι να γίνουν οι αλλαγές, μέχρι να προσαρμοστούν για λίγα χρόνια οι παλιοί καθηγητές, μέχρι να εξέλθουν από τα πανεπιστήμια οι νέοι δάσκαλοι, καθηγητές, πανεπιστημιακοί θα χρειαστούν τα χρόνια που ανέφερα παραπάνω...αλλαγές στην παιδεία σίγουρα χρειάζονταν και η κα Γιαννάκου ήταν στη σωστή κατεύθυνση, αλλά συνάντησε απέναντί της το σοσιαλιστικό/δημοκρατικό κατεστημένο και δεν προχώρησαν, μάλιστα, αν καλά θυμάμαι, μετατέθηκε σε άλλο υπουργείο...ήταν λάθος να συνδέσει το Επικίνδυνο Αγόρι την προσχεδιασμένη οικονομική κρίση-στραγγαλισμό της χώρας -με τις αλλαγές στην παιδεία, δεν έχει σημασία, πάμε παρακάτω...δεν έχω διαβάσει μια ξεκάθαρη κουβέντα το τι θα γίνει τελικά στο Ελληνικό-, αλλά λέει ο ένας, άλλα λέει ο άλλος, άλλα λέει ο άλλος, άλλα λέει ο ένας-, υποθέτω πως, επειδή η τρόικα έχει σχεδιάσει το τι θα γίνει, συμβαίνει αυτό το αλαλούμ, θα μας το πούνε λάου-λάου...αυτή όμως η λέξη της κας Μπιρμπίλη, "τοπόσημο", μου άρεσε πάρα πολύ, δεν έχει σημασία, πάμε παρακάτω...χθες μ' επισκέφτηκε η Αριάδνη, λίγο πριν με πάρει ο βαθύς ύπνος και μου είπε: εκείνοι που δεν καπνίζουν και εκείνοι που θα σταματήσουν να καπνίζουν, θα ξεπεράσουν το όριο των 100 ετών και θα ζούνε ευτυχισμένοι και με κολοσσιαίες στύσεις, ενώ εκείνοι που δεν θα σταματήσουν να καπνίζουν, θα πεθαίνουν στα είκοσί τους-, θα εξαφανιστεί ο μισός πληθυσμός της γης-, ναι, ο καπνός είναι η νέα ατομική βόμβα, είναι όμοιος με τα τοξικά τραπεζικά προϊόντα, με τα καρκινογόνα τρόφιμα, το κάπνισμα αποτελεί το κρίσιμο πρόσθετο στοιχείο στην κλιματική αλλαγή...Ω! Θεά Υποκρισία, φασιστικής προέλευσης, δεν έχει σημασία, πάμε παρακάτω...ώστε οι πολιτικοί μας φάγανε το δημόσιο χρήμα με τους διορισμένους δημόσιους υπαλλήλους κε Πάγκαλε;, δηλαδή, από το 1981 που άρχισε το μεγάλο αλισβερίσι του επίορκου πολιτικού με τον αδαή ψηφοφόρο, φαγωθήκανε τόσα λεφτά, ούτως ώστε η χώρα, και όχι το κράτος, προσέξτε: όχι το κράτος, να φτάσει στα όρια της πτώχευσης; Δεν το πιστεύω, εγώ πιστεύω στο εξάμηνο σούρσιμο του Πρωθυπουργού, αλλιώς Επικίνδυνου Αγοριού, με το πιστόλι στο χέρι και να διαμηνύει σε όλους τους κερδοσκόπους του κόσμου, ιδίως στους αμερικανοεβραίους ότι, βρισκόμαστε στα πρόθυρα της πτώχευσης, γιατί αυτό;, ρωτώ σαν απλός σκάνθαρος, πάντα μου άρεσαν οι Μπήτλς, γιατί;, μα γιατί έπρεπε να μπούνε στη χώρα μας αυτοί που μπήκαν από την πίσω πόρτα, δεν έχει σημασία, σημασία έχει πως θα σωθεί η χώρα με αντίστροφο  τρόπο-, η χώρα-όχι το Κράτος, θα βρίσκεται για πολλά χρόνια στον προθάλαμο της πτώχευσης, αφού πρώτα πρέπει να συμμαζευτεί η σπατάλη, που δεν θα συμμαζευτεί, και θα εξέλθει, όταν πια έχει πωληθεί ο πλούτος, είτε σε ξένα κεφάλαια είτε σε εντόπια, δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι, τα μέτρα αυτά, τα οικονομικά προς τη διάσωση της χώρας, δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα-, πρόκειται για μια άριστα προ-σχεδιασμένη εικονική πραγματικότητα...κατά τη γνώμη μου, μια επιχείρηση αποτυγχάνει όταν, παράγει το προϊόν της, όσο καλό και απαραίτητο και αν είναι, παραπάνω απ' όσα πουλάει, παραπάνω απ' όσο δύναται ν' απορροφήσει η αγορά, και ταυτόχρονα σπαταλά, τότε πρέπει να προσφύγει στην ελάττωση της παραγωγής και ταυτόχρονα στην ελάττωση της σπατάλης σε συνδυασμό με την καλυτέρευση της ποιότητας του προϊόντος και την ελαφρά έκπτωση στην τιμή του- μπορεί και να ελαττώσει τους μισθούς των μισών υπαλλήλων της ή εργατών της, όχι όμως να τους απολύσει, γιατί αυτό στρέφεται εναντίον της, στερεί έτσι τη μισή δυνατότητα ν' αγοράσει, ο όποιος το προϊόν της, πέρα από αυτά τα δραστικά μέτρα, δύναται και να προχωρήσει στην παραγωγή ενός νέου προϊόντος, πάντα όμως στην ποσότητα που δύναται ν' απορροφηθεί...το παραπάνω είναι η απάντησή μου στον κο Λοβέρδο που, στην χθεσινή εκπομπή του κου Πρεντέρη: "Ανατροπή", υπερασπιζόταν τα μέτρα της Κυβέρνησης-, δεν πρόκειται να ξεχάσω το μένος του ενάντια, πλάγια μεν, σαφώς δε, στον Πρόεδρο της Κύπρου κο Παπαδόπουλο, υπερασπιζόμενος ξεκάθαρα τη θέση του αμερικανο-πασόκ υπέρ του "ΝΑΙ" στο απαράδεκτο σχέδιο Ανάν...δεν θα ξεχάσω τον κομπασμό τού κου Παπαντωνίου, (οικονομολόγου), αφότου γίναμε δεκτοί στην ΟΝΕ...μα, υπάρχει πιο εύκολος τρόπος, κε Παπαντωνίου οικομολόγε, να ρίξεις τον πληθωρισμό από το να παγώσεις τους μισθούς και ν' αυξήσεις τους φόρους; Ω! Θεά της Υποκρισίας, αντί ν' αλλάξεις τις δομές στην Ολυμπιακή με τη μέθοδο των Γάλλων στην Air France και να σωθεί, ιδιωτικοποίησες την Ε.Υ.Δ.Α.Π., δηλαδή, να βγάζουν αόρατο κέρδος οι παίχτες του χρηματιστηρίου σε βάρος του κοινού αγαθού: το νερό...Ω!, αόρατοι διπλωματούχοι, αόρατοι πολιτικοί, δεν θα πεθάνετε ποτέ, αλλά μόνο θα κρύβεστε τόσο, που μήτε τη σκιά σας δε θα βλέπετε...πάλι θα το ξανά γράψω: όταν αλλάζεις τις δομές δεν γίνεσαι θύμα της σημερινής μορφής του άτεγκτου καπιταλισμού της παγκοσμιοποίησης-, παγκοσμιοποίηση σημαίνει ομοιομορφία σε όλες τις εκφάνσεις των κοινωνίων, γι αυτό το λόγο απεχθάνεται τα πατριωτικά κόμματα ή τις πατριωτικές Κυβερνήσεις- δεν μιλώ για την πατριδοκαπηλεία- μιλώ για την αγάπη προς τον τόπο σου και το σεβασμό στις ιστορικές πολιτιστικές του αξίες, προς τη διαφύλαξη του φυσικού του περιβάλλοντος, σεβασμό προς τις παραδόσεις του, τότε αποτελεί "τοπόσημο" ο τόπος σου, κα Μπιρμπίλη, δεν έχει σημασία, πάμε παρακάτω-, γι αυτό το λόγο λοιπόν η παγκοσμιοποίηση έχει ανάγκη, και αυτά αγκαλιάζει, τα ψευδοσοσιαλιστικά και ψευδοδημοκρατικά καθεστώτα-, ναι, αυτά είναι τ' αληθινά καθεστώτα της εποχής μας: τα ψευδό... 

Υ.Γ. Πάντα ήμουν με τη σκέψη του Camus και όχι του Sartre.                                 

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Το Ελληνικό θα γίνει Manhattan



...να το θυμηθείτε, θα σκαφτεί μια τάφρος πλάτους 10 μέτρων περιμετρικά της έκτασης του Ελληνικού γεμάτη από βρόμικο θαλασσινό νερό το οποίο θ' αντλείται με καταρ-αμένες αντλίες, θα κατασκευαστούν και γεφυρούλες για τους πεζούς από το ειδικό προσωπικό του Πολυτεχνείου, θα υψωθούν τεμένη του τζόγου και παράγκες για παράνομο σεξ, αλλά και θα μεταφυτευτούν πέντε αρχαία απολιθωμένα δένδρα από το Σίγρι της Λέσβου-, αυτά θα τα προσφέρουν οι πασόκοι Λέσβιοι, (εδώ οφείλω να γράψω: Μυτιληνιοί), διά μεσολαβήσεως κου Σηφουνάκη-, θα φυτευτούν ευφυώς 2 χιλιάδες θάμνοι του  είδους Σημίτη και 3 χιλιάδες πλατυκέφαλα δενδρύλια τύπου Σουφλιά και πυγολαμπίδες, θα διασκορπίσουν πολλές πυγολαμπίδες για τη διασκέδαση των πλουσίων καθότι οι πλούσιοι δεν γνωρίζουν την πυγολαμπίδα όπως και πολλά άλλα, π.χ. την λέξη: μπίχλα, θα τη μάθουν όμως στο νησί ΄΄Ελληνικό΄΄, αλλιώς, αντίγραφο του Μanhattan, δεν εννοώ το κοκτέιλ ποτό, εννοώ το γνωστό, αυτό εκεί...ναι, ναι, ναι, εκεί που σου δείχνω...όταν ήμασταν παιδιά παίζαμε σε κήπους και λιβάδια και μπακτσέδες και σε λόφους και αλλού, πότε-πότε πηγαίναμε και σε μπορδέλα, έτσι για το θεαθήναι του ανδρός και όταν κάποιο παιδί έλεγε ψέματα, π.χ. ότι εκσπερμάτωσε, του λέγαμε να μην ξανά πει ψέμα- στο μεταξύ εμείς είχαμε ρωτήσει την πουτάνα και ξέραμε- γιατί δεν κάνει, είναι αμαρτία, το γράφουν όλα τα ιερά βιβλία και όταν έλεγε πια κατά εξακολούθηση ψέματα, τον αποκαλούσαμε: ψευτρόνι...ποιοι είναι ψευτρόνια, να αρχίσω από τον Σημίτη που πρώτος ανακοίνωσε τη Μεγάλη Ιδέα ως νέος Κωλλέτης του Μητροπολιτικού πάρκου;, αλλά θα μου πείτε αυτός έφυγε, δεν πρόλαβε, τον έδιωξαν οι αμερικάνοι, αλλά αν έμενε 50 χρόνια στην εξουσία, θα συρρικωνόταν δε εκ του φυσικού λόγω γήρατος, θα συρρικωνόταν όμως και η έκταση και από Πάρκο θα γινόταν παρτέρι...ο δεύτερος ήταν ο Σουφλιάς, μπετατζής αλλιώς, καθότι πολιτικός μηχανικός και δη Σαρακατσάνος, άλλωστε τη μορφή της σημερινής Αθήνας, οι πολιτικοί μηχανικοί δεν ευθύνονται για το 80%...οφείλω να ομολογήσω όμως ότι ήταν πιο ειλικρινής από τον πρώτο, έβαλε μπόλικα κτίσματα και τώρα ο Πρωθυπουργός, παρακάμπτοντας τις πρώιμες(;) εξαγγελίες του ΥΠΕΧΩΔΕ,(ή δεν ονομάζεται πια έτσι;, πού να το βρω, πού να το βρω;, καλά θα κοιτάξω στο λεξικό μοντέρνας πασοκικής γλώσσας), για τα αισιόδοξα σχέδια του Ελληνικού σε συνεργασία με το Πολυτεχνείο, και το παραχώρησε στο Κατάρ...είμαι σίγουρος ότι θα παραχωρήσει και την τουριστική εκμετάλλευση της Ακρόπολης, κι αυτό γιατί ήδη έχει υποτιμηθεί το υπουργείο Τουρισμού, ή κάνω λάθος;, και ό, τι υποτιμάται, στο τέλος καταργείται, ναι ή όχι; Ζήτω λοιπόν τα 5,5 δισεκατομμύρια ευρώ του Κατάρ...                

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Θέλω να γράψω πολλά...

...αλλά είμαι κουρασμένος, όλα όσα γίνονται γύρω μας μ' εξουθενώνουν ηθικά, η ψυχική μου κόπωση υπερβαίνει τις φυσικές μου δυνάμεις...τόση αναισθησία, τόση υποκρισία, τόση ανηθικότητα, τόσος κυνισμός, προσωποποιημένος στη Βουλή από τον κο Πάγκαλο: "σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης δημόσιου χρήματος και ότι τα ρουσφέτια έφαγαν τα λεφτά "... όταν το διάβασα στις εφημερίδες, κόπηκα στα δυο, τόσο τεράστιο κυνισμό μήτε ο εμπρηστής της αρχαίας Ρώμης Αυτοκράτωρ Νέρων δεν είχε...τι μας είπε υπόγεια με αυτή του, την έχουσα τη μορφή ρουκέτας ομολογία, σε μας που δεν σταθήκαμε πλάι στους άθλιους πολιτικούς, που αρνηθήκαμε να παίξουμε το παιχνίδι της αθλιοσύνης τους;, μας λέει κατάμουτρα, εμάς τους μη συμμετέχοντες: "φτύστε και κολυμπήστε στο σάλιο σας, εμείς τα δίναμε στους βλάκες για να τα παίρνουμε στο μεταξύ πενταπλά και όταν ήρθε ο λογαριασμός, τους τα παίρνουμε πίσω αλλά δεν φτάνουν και πρέπει να δώσετε κ' εσείς και πήραμε πολλά, τόσα κι άλλα τόσα", έτσι μεταφράζω μέσα μου την κυνική ομολογία του κου Πάγκαλου και παρακαλώ, όποιος έχει την παραμικρή επαφή με κοντινό του άτομο ή γνωρίζει την ηλεκτρονική του διεύθυνση, ας το στείλει*...παραθέτω μια έξοχη φωτογραφία, δημιουργημένη από το γιο μου, που απεικονίζει τρία ζευγάρια της κόρης του και εγγονής μου Κλείας σε τρεις διαφορετικές ηλικίες της και σημειώνω: κε Πάγκαλε, όχι μονάχα τα δικά μου εγγόνια θα σας μισήσουν, αλλά όλων των άλλων, των μη άθλιων συμπολίτων μου, εκείνων τα εγγόνια που οι παπούδες τους και οι γονείς τους αρνήθηκαν να παίξουν το άθλιο παιχνίδι του ψευτοσοσιαλισμού, της ψευτοδημοκρατίας, της αναίσχυντης υποκρισίας, της ανάλγητης ψευδορκίας και επιορκίας και είμαι σίγουρος ότι οι τάφοι σας θα είναι μαρκαρισμένοι με το απόκρυφο σήμα της Ιστορίας για ν' αποστρέφουν από το μνήμα σας ακόμα και το περιφρονητικό τους βλέμμα καθώς για μένα, μήτε η περιφρόνησή μου σας αξίζει...              

*...εκείνο δε, που μ' εξοργίζει και θα με κρατά οργισμένο δίχως ίχνος θλίψης για την έκπτωσή μου-καθώς η οργή συνάδει με αδυναμία και δεν μου αρέσει διόλου να είμαι αδύναμος- είναι πως τα λεφτά τα φάγαν οι ανίκανοι, οι παντελώς ανίκανοι, αλλιώς τα σκουπίδια της άμοιρης αυτής κοινωνίας,(χριστιανικο-μικροαστικο-μετραπρατικής), κοινωνίας με μαζοχιστικές τάσεις... θυμάστε το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου;, 1 τρις εκατομμύρια δραχμές χάθηκαν νομίμως στην τρύπα αυτή που ονομάζεται: χρηματιστήριο, κι όμως, κανείς δεν διώχτηκε, κανείς δεν πλήρωσε, κανείς δεν απολογήθηκε, μήτε ο κος Σιμήτης, μήτε ο κος Παπαντωνίου που παρότρυναν τον κοσμάκη, και ψηφοφόρους τους φυσικά, να παίξουν τις οικονομίες τους στην τρύπα/ χρηματιστήριο γιατί ο δείκτης της τρύπας θα έφτανε στις 7.000 μονάδες, το Βατοπέδιο όμως είναι σκάνδαλο και διώκονται και πιθανό να τιμωρηθούν-, όχι πως δεν είναι σκάνδαλο, (για μένα φανερώνει αχρειότητα από τη στιγμή που η πολιτική εξουσία συναλλάσσεται με μοναστήρια-, είναι γνωστή σε όλους εκείνους που με γνωρίζουν ή και που έχουμε ανταλλάξει 25 μόνο φράσεις στην μπάρα πίνοντας πάντα εκλεκτό ποτό και όχι μπόμπες όπως οι πολιτικοί μας-, η απέχθειά μου προς τον χριστιανισμό και τις εκκλησίες του, τις τρύπες αυτές όπου κατοικούν τα πιο ανθεκτικά τρωκτικά, αλλά έμπροσθεν και όπισθεν και άνωθεν και κάτωθεν του σκανδάλου του χρηματιστηρίου, δεν είναι τίποτα-, τι θέλω να πω μ' αυτό, ότι αυτή η χώρα μπήκε στο τούνελ, (θυμάστε τα τούνελ του Ανδρέα Παπανδρέου;) του Πασόκ και δεν πρόκειται να βγούμε- ήδη ο κος Παπακωσταντίνου συζητά με τους Γερμανούς και με το Δ.Ν.Τ. την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου σωτηρίας από την πτώχευση της χώρας, όπερ σημαίνει κι άλλο επιπρόσθετο χρόνο στο τούνελ της φτώχειας, όπερ σημαίνει βγάλτε σάλιο, βγάλτε σάλιο κακόμοιροι κάτοικοι αυτής της χώρας και κολυμπήστε στο σάλιο σας...τελείωσε, αυτή η χώρα ανήκει στο Πασόκ, με ό, τι αυτό συνεπάγεται...είστε ευχαριστημένοι που σωθήκαμε από τη πτώχευση πτωχευόμενοι ηθικά, αλλά και στ' αλήθεια;, αν δεν είστε, ψηφίστε αντί του Μνημονίου, ψηφίστε αντί του υπουργείου των θαλασσίων υποθέσεων, της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, του διά βίου μάθησης θρησκευτικών κειμένων- αυτή η κυβέρνηση όπου προΐσταται ένα Επικίνδυνο Αγόρι, μας οδηγεί στο αδιέξοδο τούνελ...Κλεία μου, Πάρι μου, Ερμή μου, (τα ονόματα των εγγονών μου), σας ζητώ συγνώμη για την ανημπόρια της γενιάς μου και για τη δική μου φυσικά, μα όταν κάποτε τα διαβάζετε να λέτε μέσα σας: "τουλάχιστον ο παππούς μας αντιστάθηκε όπως μπόρεσε και δεν ζήτησε κανενός τη χάρη, εκτός δύο φίλων"...εγγόνια μου να πιστεύετε στη φιλία και να δημιουργείτε φίλους, μα πάνω απ' όλα να έχετε ήθος- ήθος και φιλία είναι ό, τι ιερότερα στη μικρή αυτή ζωή μας, πιότερο ακόμα και από τον έρωτα καθώς, ο έρωτας παύει και η καλοσύνη δεν περιέχει ήθος ενώ, φιλία και ήθος περιέχουν και τον έρωτα και την καλοσύνη, έτσι θα είστε εσαεί ερωτευμένοι και καλοσυνάτοι...και κάτι ακόμη, μακριά από το κέρδος, γιατί το κέρδος είναι πάντα κλοπιμαίο, το κλέβουν οι ανίκανοι λάθραίοι κάθε κοινωνίας...                     

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Όσα είπε χθες ο κος Σαμαράς...

...κυρίως για τα 7 ψέματα του Πρωθυπουργού, δεν μπορώ να μη συμφωνήσω, αλλά ήταν γνωστά σε πολλούς και γραμμένα επίσης από πολλούς, βέβαια, το να λέγονται από τον αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχουν ένα άλλο ειδικό βάρος καθότι αποτείνεται σε εκλογικό σώμα και βέβαια ήταν συνεπής αφού δεν ψήφισε στη βουλή το μνημόνιο, το θέμα είναι αλλού, αν τα όσα κατέθεσε ως μέτρα για την έξοδο από το μνημόνιο- που το θεωρώ δίκαιο και όσο πιο γρήγορα γίνει η απαγκίστρωση από το τοκογλυφικό αυτό διεθνές κέντρο, άλλο τόσο και η χώρα μου θα βγει από αυτόν τον φαύλο κύκλο που μπήκε εξαιτίας της, (προ- αποφασισμένης), προσφυγής στο Δ.Ν.Τ.-, αν τα όσα είπε λοιπόν, θα τα τηρήσει και θα τα θεσπίσει...δεν το πιστεύω, κι αυτό γιατί κοιτούσα τα πρόσωπα που αποτελούν το σώμα της αντιπολίτευσης και έλεγα μέσα μου: ''αποκλείεται εσύ ή εσύ ή εσύ που τώρα χειροκροτάς τον αρχηγό σου να καταλαβαίνεις τι λέει και αν τα καταλαβαίνεις να τα πιστεύεις", τα ίδια έλεγε και ο κος Καραμανλής, ο Κώστας...επανίδρυση του κράτους και άλλα πολλά και στο τέλος τα παράτησε όλα και σιώπησε...και γιατί σιωπά;, γιατί δεν έχει να πει τίποτα, άλλωστε τα είπε πέρισυ στον ίδιο χώρο πέρνοντας πάνω του την ευθύνη όλων των συνεργατών του για τα θηριώδη σκάνδαλα...τα είπε όλα με την παραίτησή του από την αρχηγία...αλλά και πάλι το θέμα ίσως να μην είναι εκεί αλλά, στο κατά πόσο γνώριζε τι έκανε και τι δεν έκανε...πες μου με ποιον κάνεις παρέα να σου πω ποιος είσαι, έτσι δεν λέει ο λαός πολύ σοφά; Και μια παρατήρηση, η μοίρα του κου Καραμανλή είναι ταυτόσημη με του κου Παπανδρέου- ο ανεψιός διέλυσε το κόμμα του θείου και ο γιος το κόμμα του πατέρα- ποιος έχει περισσότερη ευθύνη;, ο ανεψιός ή ο γιος; Θα έλεγα ο δεύτερος...και μια δεύτερη παρατήρηση, οι αμερικανοεβραίοι δεν πήγαιναν καθόλου τον κο Καραμανλή, αντίθετα, ο κος Παπανδρέου σουλατσάρει στα αμερικανοεβραϊκά σαλόνια, σας λέει κάτι αυτό;, εμένα πολλά. και πριν τελειώσω αυτό το άχαρο σημείωμά μου ξανά λέω: ψηφίστε αντιμνημονίου, όποιο άλλο κόμμα εκτός από αυτό που εισήγαγε στη χώρα μας τη διεθνή τοκογλυφία, αλλιώς το Δούρειο Ίππο της υφαρπαγής του όποιου εθνικού μας πλούτου επίσης ψηφίστε κατά του ΛΑΟΣ καθότι κι αυτό το κόμμα το ψήφισε...και τώρα η φωτογραφία, μια ειδυλλιακή φωτογραφία από τον περασμένο αιώνα, τότε που δεν είχαμε ακόμα χρηματιστήριο αλλά αστούς βιοτέχνες και όχι κουρελιασμένους βιομηχάνους που μολύνουν το περιβάλλον και συνάμα φυγαδεύουν τα παράνομα κέρδη τους καθώς φοροδιαφεύγουν σε συμφωνία με το κράτος, τότε που είχαμε αστούς εμπόρους και φρόνιμους καταναλωτές, μια άλλη εποχή, μια άλλη ηθική, μια άλλη πραγματικότητα...                     

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Έτσι ήμουν κάποτε...

...τώρα πού τον είχα τον χρόνο, σε ποια τσέπη και τον ξόδευα αλύπητα, δεν μπορώ να το βρω...δεν έχει σημασία, σημασία έχει που ακόμα είμαι εδώ με μια ξεχωριστή καρδιά και μ΄ένα ξεχωριστό μυαλό...πρόσφατα διάβασα μια επιστημονική απόφανση ότι, η καρδιά και ο νους δεν έχουν ηλικία- χαράς την απόφανση- αιώνες τώρα το ξέρουν οι άνθρωποι, αλλά να, νέοι επιστήμονες, νέες αποφάνσεις, τι να κάνουμε, τα διπλώματα πρέπει να πληρώνονται από εμάς τους αδαείς...πάμε παρακάτω, διάβασα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ότι, ο Δανός αξιωματούχος του Δ.Ν.Τ. κος Πολ Τόπσον, αποδέχτηκε ότι η σωτηρία της Ελλάδος-, ναι, της Ελλάδος, δεν μου αρέσει της Ελλάδας γιατί με πηγαίνει στο της πουτάνας-, δεν είχε σχέση με το χρέος, αλλά με τις αλλαγές στο παθογενές δημοσιονομικό στάτους...χαράς την ανακάλυψη, αλλά είπαμε, τα διπλώματα πρέπει να τα πληρώνουμε εμείς οι αδαείς... πάμε παρακάτω, πολλοί, μα πολλοί έχουν γράψει και εγώ ο ίδιος, ότι για ν' αλλάξουν τα πράγματα πρέπει πρώτα ν' αλλάξεις τις δομές...τις δομμές...τις δομμμές, τις δομμμμές, τις δομμμμμμές, τις δομμμμμμμμέέέέέέές, αλλά πού να ξέρουν την έννοια: ΔΟΜΗ, οι διπλωματούχοι οικονομολόγοι και οι ερασιτέχνες πολιτικοί της χώρας μου, πού να την ξέρουν αφού, το μόνο που βλέπουν είναι αφηρημένοι αριθμοί, και οι άνθρωποι γι' αυτούς τους κοντόφθαλμους, αλλά τοκογλύφους και κερδοσκόπους οικονομολόγους είναι αριθμοί...ωραία και τώρα που βρέθηκε η αιτία και το λάθος, θ' αλλάξει η οικονομική πολιτική δημοσιονομική;, όχι και αυτό γιατί θα διώκονται ποινικώς όσοι φοροδιαφεύγουν πάνω από 150.000 ευρώ και εύλογα θα ήθελε να ρωτήσει ένας απλός εύφρων πολίτης τον κο Παπακωνσταντίνου: "Καλά, και όταν κάποιος θα φοροδιαφεύγει 149.000 ευρώ, δεν θα διωκέται ποινικώς;'', όχι θ' απαντήσει ο κος Παπακωσταντίνου άφωνος, ναι, άφωνα θ' απαντήσει, όχι...πάμε παρακάτω, μην ψηφίσετε κανέναν υποψήφιο του Πασόκ, ψηφίστε όποιον άλλον όποιου άλλου κόμματος-, αν, και δεν έχουμε πια κόμματα με ηθικές αρχές με πολιτικό λόγο, ένας αχταρμάς από κενές λέξεις μας περιτριγυρνά και μας εξοργίζει-, και καταλήγω στην επόφανση των επιστημόνων για τον αγέραστο νου και την αγέραστη καρδιά- κάνετε λάθος αγαπητοί μου επιστήμονες, υπάρχουν γερασμένες καρδιές και γερασμένα μυαλά, μόνο που τα φέρουν οι πολιτικοί και όχι οι απλοί και υγιείς ανθρώποι-, μην ψηφίσετε λοιπόν Πασόκ, οι πασόκοι είπαν και θα λένε πολλά ψέμματα, το κόμμα αυτό, το έχει στο αίμα του το σοσιαλιστικό ψέμα...         

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Πολλά φιλιά σε όλους...

...εγώ φεύγω, πάω κατά εκεί όπου ρέει άφθονη η αλκοόλη, η καφεΐνη, η νικοτίνη και η ερωτίνη, στο διάολο και τα μνημόνια και τα παπαγαλάκια και οι πληρωμένοι δημοσιογράφοι και οι χαμηλές συντάξεις και τα πιστόλια στον κρόταφο και οι επίορκοι πολιτικοί και οι ψευτοκαλλιτέχνες και οι θεσμοί που δεν τηρούνται και το ιστορικό κέντρο, που δεν βιώνεται, παρά μόνο αν είσαι μετανάστης ή αθέλητα πόρνη ή  ναρκομανής ή έμπορος ναρκωτικών τέταρτου κόσμου, καθότι εμείς ανήκουμε στον τρίτο πια κόσμο, στο διάολο και το πιγκ-πογκ και το πικ-νικ και η ωραία δικηγόρος που αρνήθηκε τον έρωτα μου και η άλλη η αρχιτέκτων και η άλλη η πολιτικός μηχανικός και η άλλη η φαρμακοποιός και η άλλη η γλύπτρια και η άλλη η ποιήτρια και η άλλη η οικονομολόγος και η άλλη η μουσικός και η άλλη και η άλλλη, όλες οι παραπάνω μ' αρνήθηκαν εκτός, από μία χριστιανή, η οποία εκδήλωσε τον έρωτά της ευθύς αμέσως, (πράξη που σιχαίνομαι όταν γίνεται από τη μεριά της γυναίκας, εκτός κι αν είναι ερωτομανής, αυτό είναι κάτι άλλο, έχω συνευρεθεί με ερωτομανή, γι' αυτό και μπορώ να έχω λόγο, έχω πάει και με λεσβία, η λεσβία ξέρει να κάνει καλύτερο έρωτα από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα), σαν να γνωριζόμασταν χρόνια και στο πρώτο ποτό, στο μπαρ Σκουφάκι, μου είπε ότι θα έκανε έρωτα μαζί μου, αν υποσχόμουν ότι δεν θα την καθιστούσα-, ναι, αυτή τη λέξη χρησιμοποίησε-, έγγυο, της τράβηξα ένα χαστούκι στα πισινά- τα οποία ήταν θαυμάσια- και κάτι χριστοπαναγίες που μ' έδιωξε ο ιδιοκτήτης του μπαρ, όχι από τις βλαστήμιες, αλλά από τις φωνές, καθότι, όταν εκνευρίζομαι ουρλιάζω, παλιά μου συνήθεια, ούρλιαζα στην κοιλιά της μάνας μου...χριστιανή μου, της είπα, η δική μου γενιά έχει ζήσει μια αμερικάνικη δικτατορία μ' Έλληνες προδότες επί εφτά συνεχή χρόνια και αποχώρησαν Αμερικανοί και προδότες όταν πέτυχαν το σκοπό τους, δηλαδή, τη διχοτόμηση της Κύπρου και μια δεύτερη, που τη βιώνουμε τώρα και δεν ξέρουμε πότε θ' απαλλαγούμε,  καθότι είναι εβραϊκή- φυσικά, πάλι με Έλληνες προδότες και επίορκους πολιτικούς, εννοώ το Δ. Ν. Τ. Άντε στο διάολο εσύ και τα οικονομικά που σπούδασες, ποιον είχες καθηγητή;, δεν ξέρεις ότι οι καθηγητές δεν ξέρουν τα κακά τής μοίρας τους;, κι αυτό γιατί είναι φοβισμένα ανθρωπάρια και πάνω απ' όλα φοβούνται μην τυχόν και χάσουν τη συνταξιούλα τους, προτιμώ τους μοντέρνους δικτάτορες, π.χ. τον Μπους τον νεότερο, τον Μπλερ τον γερασμένο και πασπαλισμένο με αυγά, (αυτοί τουλάχιστον είναι ειλικρινείς), παρά έναν καθηγητή, ιδιαίτερα της σημερινής Σχολής Καλών Τεχνών-, και πού ν' απαντήσει η ηλίθια ανοργασμική οικονομολόγος που με κοίταζε κατάφωρα σιωπηλή και πάνω στην κατάφωρη σιωπή της, που την είχε υποβιβάσει στο ύψος του εσκαμπό, συνέχισα: ξέρεις τι είπε τις προάλλες η διάνοια του Ντομινίκ Στρος Κον:, ναι, καλά άκουσες, άλλο Διάνοια και άλλο η διάνοια του Κον-, μισάνοιξε τα χείλη της με τέτοιο τρόπο σαν να ήταν έτοιμα να γευτούν φράουλα, δεν θα σου δώσω το φραουλίνο μου, της είπα, κλείσε το στόμα σου ή πες μια λέξη... όχι, δεν ξέρω, ψέλλισε, ε, λοιπόν, της είπα, η διάνοια είπε πάνω-κάτω ότι, το διεθνές τοκογλυφικό ταμείο λειτουργεί ως γιατρός και τα φάρμακα που δίνει είναι δάνεια, τα οποία πρέπει να τα παίρνει ο ασθενής για να θεραπευτεί, αν δεν ακούσει τις οδηγίες του γιατρού, τότε θα πεθάνει, και αν ο γιατρός είναι επίορκος;, φακελάκιας;, ατζαμής;, πράκτωρ  κυβέρνησης ή ακόμα και τοκογλύφος, τότε τι γίνεται, έχεις διερωτηθεί;, (ναι, αυτή τη λέξη χρησιμοποίησα καθώς οι οικονομολόγοι δεν γνωρίζουν την έννοια της λέξης: διερώτηση), μήπως ο ασθενής δεν πεθαίνει, απλώς αργοπεθαίνει;, δεν άκουσα την απάντησή της γιατί, αν καλά θυμάμαι, βρισκόμουν ήδη στο πεζοδρόμιο από τις κλωτσιές τού ιδιοκτήτη του μπαρ...γι΄ αυτό παίδες Ελλήνων, που δεν είστε πια παίδες, σας φιλώ στο μούτσνο, την πατήσαμε, η νέα δικτατορία, (οικονομική), των εβραίων ήρθε και θα μείνει-, σας το είπα και σας το έγραψα και το ξανά γράφω: ο Πρωθυπουργός σας είναι ένα πολύ, μα πολύ Επικίνδυνο Αγόρι, το οποίο μετέφρασε τον οικονομικό στραγγαλισμό των πολιτών: αλληλεγγύη... αντισταθείτε στο Μνημόνιο, καταψηφίστε τους επίσημους υποψηφίους του σοσιαλιστικού-κοινωνικού Πασόκ- αντισταθείτε, εγώ θα πάω στη χώρα του Διόνυσου, εκεί όπου, η μέθη δεν σταματά, η νικοτίνη δεν παύει, η καφεΐνη δεν απαγορεύεται και η ερωτίνη ακατάπαυστα ανατριχιάζει το θείο σώμα των ανθρώπων...                         

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Γεννήθηκα στις 09/09/1959

...και ήταν όμορφα και έκλαιγα σαν αγγελούδι και όταν μεγάλωσα γελούσα σαν διάβολος...και όταν τα μάτια μου πήραν το χρώμα που ήταν καρφιτσωμένο στο γονίδιο που δεν ξέρω, χρώμα όμορφο και λαμπερό, κοίταξα γύρω μου την πλούσια φύση του νησιού μου και για τελευταία φορά το μαστό της μάνας μου...με τους μήνες κόντυνε η ουρά μου μέχρι που απορροφήθηκε από τη σπονδυλική μου στήλη και έπεσα όρθιος από το δένδρο, ήταν η πρώτη μου φορά που στεκόμουν όρθιος και μπορούσα να βαδίσω και βήμα βήμα απομακρυνόμουν από την οικογένεια, από τη θρησκεία, από τους συγγενείς και από το φόβο...πέντε ετών είχα μπαρκάρει μ' ένα σαπιοκάραβο γεμάτο ποντικούς και ναυτικούς που κανένας δεν ήταν αρτιμελής...πέρασα θάλασσες και θάλασσες, έφαγα όλα τα σκατά του ανθρώπινου είδους, υπέστην ταπεινώσεις άδικες, ατιμωτικές προσβολές, αλλά εγώ εκεί, στη θάλασσα των ονείρων μου...και σε μια άλλη εποχή, την ίδια ημερομηνία και έτος, δηλαδή, 09/09/1959, είδα για πρώτη μου φορά την Ακρόπολη και από τότε έγινα κάτοικος των Αθηνών...ήταν όμορφη τότε η Αθήνα, ήρεμη, λίγοι κάτοικοι, λίγα αυτοκίνητα, λίγα τηλέφωνα, κανένα air condition, πολλά δένδρα, βάδιζες στην Αρχαία Αγορά και στην Πατησίων και στο Ιστορικό Κέντρο με την αγαπημένη σου, μπορούσες να κάνεις και έρωτα αν σου ερχόταν η ξαφνική ερωτική επιθυμία κεντρισμένη από την ομορφιά και την ηρεμία του περιβάλλοντος, σε οποιαδήποτε καμπύλη της Αττικής Γης-, Ιοστεφές Άστυ ήταν η επωνυμία των Αθηνών-, και σε μια άλλη εποχή, πολύ κοντινή εποχή από αυτή που γράφω, δηλαδή μέσα σε μια γενιά, η πόλη των Αθηνών έγινε η πιο επικίνδυνη πόλη της Ευρώπης, σε σχέση πάντα με τον πληθυσμό τής κάθε μεγάλης ευρωπαϊκής πόλης...μια μάζα ανθρώπινου κρέατος έφραξε τις οδούς και τις λεωφόρους, σε κάθε γωνιά κρύβονται ύποπτα χυδαία μούτρα κρατώντας όπλα, μαχαίρια, τσεκούρια, σιδερένιες γροθιές, ναρκωτικά που δεν οδηγούν στην ευχαρίστηση, αλλά στο έγκλημα, το ένα κρέας τρώει το άλλο κρέας, εισήλθαμε σε μια νέα εποχή ανθρωποφαγίας εξαιτίας της μεγάλης τρύπας της παγκοσμιοποίησης, (εδώ θέλω να σημειώσω ότι θεωρώ την κρεατοφαγία εξέλιξη της ανθρωποφαγίας, δεν τρώω κρέας εδώ και πάρα πολλά πολλά χρόνια)...συνήθειο του ανθρώπου να πέφτει σε τρύπες, του αρέσει να πέφτει σε τρύπες, π.χ. μια από αυτές τις τρύπες ήταν ο χριστιανισμός, μια άλλη τρύπα ήταν ο μαρξισμός, μια άλλη τρύπα ο φροϊδισμός, μια άλλη ο παπισμός, μια άλλη ο ναζισμός, μια άλλη ο σταλινισμός, μια άλλη ο τροσκισμός, μια άλλη ο συρεαλισμός, μια άλλη ο φασισμός, μια άλλη ο κομμουνισμός, μια άλλη ο σοσιαλισμός, μια άλλη ο πετρελαϊσμός, μια άλλη ο Δημοκρατισμός, μια άλλη τρύπα ο υποκριτισμός, μια άλλη ο αισθητισμός, τρύπες, τρύπες πολλές, τρύπα και το χρηματιστήριο, τρύπα και η ατομική βόμβα, όλες αυτές οι τρύπες οδήγησαν στη μεγάλη τρύπα της παγκοσμιοποίησης, που έχει την αφετηρία της στην πιότερο πονηρή και εγκληματική επινόηση επιτήδειων: το περίφημο άνοιγμα των αγορών...στοπ, πολλές τρύπες ανέφερα και πριν πέσω στη δική μου λέω: δεν μπορώ να βαδίσω στους δρόμους των Αθηνών με τη φωτογραφική μου μηχανή, φοβάμαι πως κάποιοι θα με επιτεθούν να μου την κλέψουν- το κέντρο της πόλης μου πάρθηκε, με έδιωξαν από την πόλη μου, θέλω να φύγουν οι ξένοι από την πόλη μου, ο Μάρκος βαμβακάρης σ' ένα του τραγούδι λέει: "Μάνα, εμείς ψωμί δεν έχουμε, τον ξένο τι τον θέλουμε;"...δεν είμαι ρατσιστής, δεν πάσχω από ξενοφοβία, όπως οι χριστιανοί του Άνθιμου, Μητροπολίτης Θεσ/νίκης, του υστερικού αυτού ανθρώπου, είμαι εναντίον του ανθρώπινου κρέατος, είμαι εναντίον της ανθρωποφαγίας- και όποιος με καταλαβαίνει...από εδώ γράφω σ' εκείνους, που δυστυχώς καμώνονται τους αριστερούς και τους δημοκρατικούς, που κατηγορούν και στηλιτεύουν εκείνους που τολμούν να αρθρώσουν λόγο ενάντια στην άναρχη εισδοχή των πολιτικών μεταναστών, που δεν είναι διόλου οικονομικών, θα ήταν οικονομικών αν η χώρα μου είχε  εργοστάσια, βαριά βιομηχανία και θα είχε ανάγκη από εργατικά χέρια, τώρα δεν είναι, παρά πρόσφυγες/μετανάστες αναγκασμένοι να φύγουν από τη χώρα τους γιατί η πολιτισμένη Δύση τους βομβαρδίζει-, και ρωτώ εκείνους, που πιθανό να με κατηγορήσουν για ρατσισμό και ξενοφοβία, έχουν αυτοί, οι ανεξέλεγκτα εισδοχείς καμιά σχέση με τους Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία;, έχουν με τους Έλληνες μετανάστες στην Αυστραλία;, στην Αμερική;, όχι, πρέπει ν' απαντήσουν οι πιθανοί κατήγοροί μου και οι οποίοι, αντί να κατηγορούν, να προβαίνουν σιωπηλά στη νεο-ανθρωπιστική πράξη της φιλοξενίας, δηλαδή, να φιλοξενεί ο καθένας από δύο πολιτικούς πρόσφυγες και ας αφήσουν κατά μέρος την υποκριτική τους ευαισθησία, που δεν είναι ευαισθησία, μα χριστιανική αισθηματολογία. Γιατί έγραψα το παραπάνω, μα γιατί σήμερα στο ημερολόγιο διάβασα, 09/09/2010 και μου ήρθε στο νου το 1959, έτος της γέννησής μου, έτος της Ελευθερίας μου και της απρόσκοπτης περιπλάνησής μου, όσο και ποιητικής, στους δρόμους των Αθηνών... όλα αυτά έχουν τελειώσει, και ο ποιητικός έρωτας και οι δρόμοι περιπλάνησης...                              

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Αγαπητή Αριάδνη...

...θέλω να μοιραστώ την παρακάτω σκέψη μ' εσένα, που κρατάς ακόμα το μίτο, μη γελάσεις όταν τελειώσεις την ανάγνωση, έστω μειδίασε, μα όχι ειρωνικά, τρυφερά αν σου βγαίνει,
εγώ θα σε ακολουθώ...

" Όσο δεν φτάνουμε στην αυτογνωσία, τόσο και μένουμε εντός του συμβατικού χρόνου.

Όσο μένουμε εντός του συμβατικού χρόνου δεν βιώνουμε τον καιρό μας.
Ο καιρός μας δεν ισούται με το χρόνο και μήτε με την έκπτωση των ιστών.
Ο χρόνος, ένα περιβάλλον που διανύουμε όσο το επιτρέπει
η αντοχή των ιστών.
Ο Χρόνος, μια σύμβαση ανάμεσα στην περιστροφή της γης γύρω από τον ήλιο.
Αν η περιστροφή ήταν μικρότερη ή μεγαλύτερη σε διάρκεια,
θα νιώθαμε το χρόνο διαφορετικά.

Δεν μπορώ να διανοηθώ το αιώνιο φως, το αιώνιο σκοτάδι.

Από πού φεύγουμε; Πού κατοικούμε;
Ποιο σταθερό σημείο αποφαίνεται για μας;
Θα έλεγα: το σημείο που αποτελείται από τις καίριες στιγμές που στάθηκαν προσβάσεις προς την αυτογνωσία μας.


Η περιφέρεια της σφαίρας δεν έχει σημείο αυτοαναφοράς,
συνδέεται με το άξονά του με αχτίνες του δικού μας άξονα:
της καρδιάς μας.
Από αυτόν τον άξονα δεν φεύγουμε, ίσως να δραπετεύουμε, αλλά για πόσο;
Το διάνυσμα/φθορά, αλλιώς ζωή, ή θα γεννήσει για μας στιγμές
που θα μας οδηγήσουν στην αυτογνωσία ή θα μείνει σιωπηλή.
Το διάνυσμα του ήχου, το διάνυσμα του φωτός, το διάνυσμα
του σημείου μας.
Γηράσκουμε εντός χοάνης εποχών.
Διαμένουμε μέσα στο σπήλαιο όπου, όλοι μας σκλάβοι και συνάμα δεσμώτες σκιών και έωλων εικόνων.
Η ιερότητα του λευκού και το άδολο της καρδιάς.
Λευκό και το σκότος μάς περιτριγυρίζουν και εμείς ακολουθούμε
το συντομότερο δρόμο κλείνοντας την πόρτα της αφασίας.
Ερευνούμε τον εαυτό μας και συνάμα θυσιάζομε πολλά από αυτόν για αυτόν, βιώνοντας τη συχνή εμφάνιση του άπειρου λευκού.
Ο αληθινός μας καιρός αρχίζει από τη στιγμή που αρχίζει
το ταξίδι μας για εκεί όπου, όταν φτάσουμε θα ψιθυρίσουμε
«ποτέ πια».
Η επιστροφή δεν μπορεί να λογιάζεται ως επανάληψη και
η επανάληψη ως επιστροφή.
Η φυγή μας μένει ένα σχέδιο, η παραμονή μας μια ζωγραφιά.
Αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλύτερα, αυτό μας οδηγεί
στη σχέση μας με τη φυγή την ταυτισμένη με το αιώνιο.
Όσο παραμένουμε παράλογοι, τόσο και καταδικάζουμε
το φευγαλέο στην αμηχανία του.
Δεν πάμε πουθενά με τροχούς, με μηχανικά φτερά, χωρίς αυτογνωσία, χωρίς το μερίδιό μας στο παράλογο.

Ας φανταστούμε σήμερα...

...ύστερα από ένα καλό και γεμάτο γεύμα με κρέας με πατάτες, αλλά πριν το κριγιάς, (κρέας στη μυτιληναϊκή διάλεκτο), θα φάμε πέντε τυροπιττάκια, τρεις μερίδες μελιτζάνες μπαϊλντί, πέντε μερίδες γαρίδες σαγανάκι με μπόλικο τυρί, (εγώ τις γαρίδες τις βλέπω σαν κατσαρίδες, μόνο που οι κατσαρίδες έχουν λιγότερη χοληστερίνη από τις γαρίδες), μαζί με πέντε μερίδες χαλούμι στα κάρβουνα και αφού ντερλικούσουμε καλά και γεμίσουμε τη γαστέρα με σκουπίδια τρώμε και από πάνω δέκα παγωτά ή δέκα πάστες και τότε μπορούμε να φανταστούμε το δεκαόροφο κτήριο του Ο.Τ.Ε. άδειο από υπαλλήλους και μόνο στον δέκατο όροφο υπάρχουν τα γραφεία του οργανισμού με τους εκτελεστικούς υπαλλήλους και με τους παρατηρητές των ηλεκτρονικών εγκεφάλων-, ο διοικητής και οι διευθυντές μένουν στα σπίτια τους ή βρίσκονται σε κρουαζιέρα...και μπορούμε να τα φανταστούμε αυτά καθότι ο διοικητής του Ο.Τ.Ε. εισηγήθηκε αναδιάρθρωση του οργανισμού, πράγμα που σημαίνει, απολύσεις υπαλλήλων ή περικοπές μισθών και επιδομάτων, αλλιώς η εταιρεία θα έρθει στο εγγύς μέλλον σε οικονομική καχεξία...και τα κέρδη;, δεν υπάρχουν κέρδη;, πού πάνε τα κέρδη;, μα τα κέρδη πάνε στους μετόχους, οι μέτοχοι κρατάνε υγιή την εταιρεία, δεν το ξέρετε;, ωραία το μάθαμε και ρωτάμε: αν όλοι μας ήμασταν μέτοχοι του Ο.Τ.Ε. τι σκατά μερίσματα θα κερδίζαμε;, μηδαμινά, άσχετα αν πολλαπλασιαζόταν τα κεφάλαια της εταιρείας -οι εισπράξεις, κάτω από γενική, ας φανταστούμε οικονομική καχεξία δεν θα ανταποκρινόταν στη υποτιθέμενη δυναμική που υποτίθεται θα έδιναν τα κεφάλαια, έτσι, ακόμα μια φορά οδηγούμαστε στο βαθμό μηδέν, δηλαδή το στόμα τρώει την ουρά...καλά ως εδώ, το κτήριο όμως ποιος θα το πάρει;, ε, μια εταιρεία Real Estate...πάνω απ' όλα οι εταιρείες τι αξία έχουν οι πολίτες ή οι άνθρωποι αν θέλετε- καμιά...και οι τηλε-επικοινωνίες;, ρωτάμε, ποιες τηλε-επικοινωνίες, δεν υπάρχουν πια τέτοιες, ρωτήστε και τον πλανόδιο μανάβη που απλώνει τα φρούτα του γωνία ΜαυροΜιχάλη και Ναυαρίνου, εκείνος ξέρει καλύτερα από τον κο Π. Βουρλούμη, (Golden Boy), ο έχων εύφυτο τον σοσιαλισμό, (κοινωνισμό), εντός της γαστέρας του, (και με την ευκαιρία, από το 1852 χρονολογείται αυτή  η λέξη, και ρωτώ: ξέρετε αν ποτέ και πότε και για πόσα χρόνια και σε ποια χώρα ο σοσιαλισμός, (κοινωνισμός), έγινε καθεστώς ή σύστημα; Αν κάποιος ξέρει, θάθελα πολύ να με ενημερώσει...βέβαια, εδώ στην προ-μεταχρονολογημένη χώρα το Επικίνδυνο Αγόρι- Πρωθυπουργός- ψάχνει για τον τέταρτο δρόμο, και όχι οδό, προς το σοσιαλισμό και αναρωτιέμαι ποιοι ήταν οι άλλοι τρεις-, μα ποιος του τα λέει αυτά ή ποιος του τα γράφει;, μήπως ο συνταξιούχος οικονομολόγος Τομάζο Σκιόπα;...1852, έχουν περάσει 158 χρόνια από τότε κ' εγώ δεν έχω γεράσει ακόμα-, ίσως πάθω καρκίνο τώρα στην ωριμότητα μια που άρχισα το κάπνισμα ύστερα από την απαγόρευσή του, κ' εμένα δεν μου αρέσουν διόλου οι απαγορεύσεις, έτσι κι αλλιώς ο μόνος που μπορεί ν' απαγορεύσει είναι ο θάνατος, με το που ψοφάμε, όλα τελούν υπό απαγόρευση...έτσι κι αλλιώς η πολιτεία απαγορεύει το έγκλημα, την κλοπή, αλλά όλοι εγκληματούν και όλοι κλέβουν...
Υ.Γ. Η φωτογραφία που παραθέτω απεικονίζει εμένα, την εποχή που ήμουν νέος, (1967), και φωτογράφιζα σοσιαλιστικά οράματα...τόσο ηλίθιος υπήρξα...                  

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Δεν καταλαβαίνω το παραμικρό...

...Αριάδνη, το παραμικρό, κάποτε καταλάβαινα, κάποτε μπορούσα να εξηγήσω το τι συνέβαινε, κάποτε ερμήνευα τα όσα συνέβαιναν σε μένα, τώρα τίποτα, νιώθω το έδαφος να μαλακώνει μέρα με την ημέρα και στο βάδισμά μου ταλαντεύομαι επικίνδυνα, όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου, (που θόλωσε κι αυτό από τις τόσες απειλές που δέχομαι κάθε μέρα, από τις εκλογές και μετά, θ' ακριβήνει το ένα, δεν θ' ακριβήνει το άλλο, θ' ακριβήνει το άλλο, δεν θ' ακριβήνει το ένα), διαβάζω και μια απαγόρευση, π.χ. μην κοιτάς τον ουρανό, μην κοιτάς το δρόμο, μην κοιτάς στα μάτια τον άλλον, μην μιλάς δυνατά, μην τρως πολλή, μην πίνεις πολλή, μην αγοράζεις ενδύματα, μην αγοράζεις υποκάμισα, μην αγοράζεις υποδήματα, μην στέκεις έμπροσθεν των βιτρινών, μην βάζεις τα χέρια στις τσέπες, ιδιαίτερα στην αριστερή κι αυτό γιατί με το βγάλσιμο του χεριού σου θα βγει και το χέρι του κου Παπακωσταντίνου, του μεγάλου αυτού οικονομολόγου, ξαφρίζοντας όσα γιούρο σου έχουν απομείνει, μόνο να σκέπτεσαι πως όλα αυτά γίνονται για τη σωτηρία σου, μόνο να σκέπτεσαι πνευματικά σαν καλός χριστιανός που είσαι, μόνο η σκέψη η πνευματική θα σε κάνει να ξεχνάς τον σοδομισμό μας πάνω σου...μα εγώ δεν γεννήθηκα για να έρχεται σε οργασμό ο όποιος άγνωστος πάνω μου ή στον διπλανό μου που είναι φυσιολογικός, όπως εγώ...φύγετε, χαθείτε, εξαφανιστείτε σοδομιστές, αφανιστές του γέλιου και χαμόγελου της φυλής-, βαδίζω και βλέπω τους κατοίκους αυτής της πόλης να βαδίζουν με σκυφτό  κεφάλι και αναρωτιέμαι τι μπορεί να έχουν στο νου τους, πού πηγαίνουν, και σήμερα το απόγευμα, ύστερα από μια σύντομη και πάντα ευγενική συζήτηση που είχα στο μικρό μαγαζάκι "Κάπαρη" με τις δυο σεμνές και γλυκύτατες Κόρες, βγήκα να καπνίσω σαν αλήτης, σαν βδελυρή υπόσταση στο πεζοδρόμιο και τότε είδα μια σειρά ανθρώπων σκυφτών, ο ένας πίσω από τον άλλον ν' ανεβαίνουν την Ασκληπειού, αυτό είναι αναφώνησα μέσα μου, αυτό είναι,  πηγαίνουν να δούνε την ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, "Το αυγό του φιδιού" στα Νέα Παναθήναια και την άλλη στιγμή αναθυμήθηκα τη ρήση του Σέρεν Κίρκεγκαρντ: "Στο κάτω της γραφής μια ένοχη συνείδηση κάνει τη ζωή ενδιαφέρουσα", η οποία μου θυμίζει το στίχο του Καβάφη: "Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους"...λέτε η ενοχή και η βαρβαρότητα αυτής της εξουσίας να κάνουν τη ζωή μας ενδιαφέρουσα;, δεν νομίζω, η ενοχή και η βαρβαρότητα κατέπνιξαν το γέλιο μας...            
Υ.Γ. Το ρόδι της πλησμονής το χαρίζω σε όσους ερωτεύονται ακόμη...

Τι λέει η παροιμία;

Όπου λαλούν πολλά κοκόρια, αργεί να ξημερώσει ή, όπου δεν υπάρχει μυαλό, υπάρχουν ποδάρια ή, όπου υπάρχει ανικανότητα, υπάρχει σπατάλη ή, όπου υπάρχει αλαζονία, υπάρχει και υπουργείο "θαλασσίων υποθέσεων"...κατά τ' άλλα, ενώ άλλα κράτη της Ε.Ε. με λιγότερα οικονομικά προβλήματα περικόπτουν, εμείς εδώ, που πριν λίγους μήνες, όλοι της κυβέρνησης, πλην ενός, κι αυτός ο ένας δεν μιλούσε γιατί είναι βωβός, ομιλούσαν περί ναυάγιου όμοιου του Τιτανικού στην οικονομία, επικείμενη πτώχευση, αλλά και για πιστόλια, το ένα από αυτά ανήκε στο Δέλτα.Νι.Ταυ., το παγκοσμίως τοκογλυφικό κέντρο που η κάνη του τώρα είναι ακουμπισμένη και θα είναι για πολλά-πολλά χρόνια, στο κρόταφό μας χάρη στο Επικίνδυνο Αγόρι που ψήφισε ο λαός- αυτός ο έρμος λαός που αυτοπυρπολείται κάθε καλοκαίρι και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση-, και ενώ λοιπόν, άλλα κράτη περικόπτουν, εδώ η παρέα του Πασόκ μοιράζει θέσεις και μιστούς όσο και σε μισθοφόρους συμβούλους...φυσικά γράφω για τον "σαρωτικό" ανασχηματισμό της κυβέρνησης αφού πρώτα σάρωσαν την οικονομία-, εκείνοι Δία μου πότε θ' αυτοσαρωθούν; Και τι να υποθέσει κάποιος, τι;, ότι ο κανείς τίποτα δεν μπορεί να πει τίποτα καθόσον είναι καν εις και αφού είναι κανείς δεν μπορεί να μπει ερώτημα γιατί είναι κανείς κανείς και ο κανείς δεν μπορεί να αρθρώσει τη λέξη καν εις γιατί είναι ο ίδιος κανείς και του διαφεύγει η έννοια του καν εις και τι να πει;, αν πει θα πει το τίποτα γιατί αν πει τίποτα αποδεικνύει πως είναι κανείς, άρα ο κάθε καν εις μισθώνεται και μένει ως κανείς στη μεγάλη παρέα των κανίς...πάντως την κα Μπατζελή την έφαγε ο άλλοτε αγρότης κομμουνιστής και μετέπειτα ρουκετοβόλος φρασίστας, (συγνώμη για τη λέξη μου, αλλά είναι ταιριαστή-συμφωνείτε κε Μπαμπινιώτη;), ξέρετε ποιον υπονοώ...στην υγεία σας λοιπόν μισθοφόροι του σοσιαλισμού, αλλιώς του κοινωνισμού, και της Δημοκρατίας και της ταπεινοφροσύνης και της φρόνησης και της κοινωνικής ευαισθησίας, μα πάνω απ' όλα της εξυπνάδας, αχ, αυτή η πόρνη η Εξυπνάδα, που μοιάζει μ' εκείνο το ερώτημα/ανέκδοτο: ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην πόρνη και την καριόλα;, την απάντηση την ξέρετε, είναι πολύ γνωστό, πάντως η πόρνη Εξυπνάδα κοιμάται μαζί μου και δεν ξέρετε πόσο μου αρέσουν οι πόρνες...τώρα πρέπει να βάλω και μια φωτογραφία, πρέπει να μοιάζει με λίπασμα με το παραπάνω...θα σκεφτώ, κάτι θα βρω, θα με οδηγήσει η Εξυπνάδα, την αυγή μάλιστα που έφευγε, μου άφησε και 100 γιούρο για να περάσω τη μέρα...για τίτλο στη φωτογραφία διάλεξα τον παρακάτω: "le origin du monde" hommage a Courbet...       

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Όμορφη Πόλις

και Η ΕΡΩΜΕΝΗ...
…διάβασα σε πινακίδα ενός τροχείου στην οδό Βεΐκου.
Ένας ευαίσθητος άνθρωπος που ζει σ’ αυτή την πόλη, αργά ή γρήγορα χάνει την ευαισθησία του και μεταλλάσσεται
σε οργισμένος ή αδιάφορος κάτοικος.
Αν συμβεί το δεύτερο, σ’ ελάχιστο χρόνο γίνεται υποχείριος απαράδεχτων σχέσεων με δόλιους πολιτικούς.
Αλήθεια ποιοι είναι αυτοί οι κάτοικοι; Από πού ήρθαν για
να καταστρέψουν και λεηλατήσουν;
Τους κοιτώ στις φωτογραφικές μου περιπλανήσεις να τρέχουν αλαφιασμένοι στους στενούς δρόμους της Αθήνας και
ν’ ανατινάζονται στον αέρα από τα παράλογα τροχαία ατυχήματα, σαν νάναι ζωσμένοι μ’ εκρηκτικά σε μια πόλη χτισμένη
με μοναδικό γνώμονα το κέρδος.
Το κέρδος επιζητούσαν σε κάθε τους πράξη και με τον καιρό έγιναν τυμβωρύχοι του εαυτού τους λεηλατώντας αδυσώπητα
τον πλούτο και πνεύμα της Αττικής γης.
Ποιοι ήταν αυτοί, οι χωρίς λογισμό, που όρθωσαν τα τερατώδη αυτά κτίσματα;
Από τη στιγμή, που εξόρισαν την τρυφερότητα και το πνεύμα
της Αττικής Γης, τα πάντα λογιάζονται εφήμερα-, ο τόπος έχασε τη μεταφυσική του.
Αν μια πόλη δεν συνιστά κέλυφος/εστία, τότε δεν διαφέρει
από ένα ανθρώπινο σώμα σαπισμένων ιστών.
Αναρωτιέμαι πόσοι αποφαίνονται μέσα από συγκροτημένη εσωτερικότητα και συνάφεια με την πόλη τους-, κανένας ή ελάχιστοι.
Η αρχιτεκτονική των Αθηνών-, αν μπορεί να θεωρηθεί
αρχιτεκτονική των εκτρωματικών κτισμάτων-, στάθηκε εχθρική
απέναντι στις παραδόσεις του τόπου, ενάντια στον ίδιο
τον άνθρωπο-, ογκώθηκε σαν αθεράπευτος καρκίνος.
Σιγά-σιγά αλλά σταθερά κατάτρωγε τα σωθικά της, μέχρι που αυτοκαταστράφηκε.
Ένας παρατηρητικός επισκέπτης της πόλης των Αθηνών, εύκολα
διακρίνει την αρχιτεκτονική των χριστιανομικροαστών-, δεν είναι άμοιρο ότι, μεγάλα φιλέτα γης ανήκουν στην άπληστη εκκλησία.
Μπορεί να διακρίνει την αρχιτεκτονική των μεταπρατών και
των Real Estate, των δικηγόρων και των γιατρών, των πολιτικών και των συνταξιούχων, διακρίνει ακόμα την αρχιτεκτονική που προκαλεί καρδιακές και αναπνευστικές παθήσεις, παχυσαρκία
και άλλες αρρώστιες, όπως, νεύρωση, ψύχωση, υστερία, κλειστοφοβία, πανικό και πιθανόν καρκίνους.
Τι άλλο θα μπορούσε ν’ ανέμενε κανείς, αφού μπάζωσαν
τα ποτάμια και τα πηγάδια στεγνώνοντας τη γη ακολουθώντας
τις επιταγές της δικής τους στεγνής καρδιάς, λησμονώντας
συνάμα και την αρχή: ο τόπος επιβάλει τη μορφή των κτισμάτων που του αρμόζει-, και είχε συμβεί αυτό με τα περίφημα Νεοκλασικά.
Αν κάποιος δει φωτογραφίες του 19ου αιώνα και των αρχών
του 20ου της πόλης των Αθηνών, θα δει μια σκηνογραφική πόλη, μοναδική σε όλη την Ευρώπη και εν αρμονία με το αττικό τοπίο.
Η έγνοια για τον τόπο/γη αντικαταστάθηκε από την έγνοια
του κέρδους.
Από τύφλα και εγωισμό δηλητηρίασαν κάθε νόημα διαβίωσης αφανίζοντας δάση και πράσινους λόφους αποκτώντας σε διάστημα λίγων ετών ένα αξιοθρήνητο βλέμμα, και πώς αλλιώς;, όπου το έστρεφαν, την ασχήμια τους αντίκριζαν.
Δεν συναντιέται αρχιτεκτονικό αίσθημα σ’ αυτή την πόλη.
Αδιαφόρησαν αν, το μικρό σφάλμα φέρνει μεγαλύτερο σφάλμα˙
ολέθριο στην επανάληψή του για τα παιδιά τους.
Αυτή η πόλη, είναι η πόλη της αβεβαιότητας-, μοιάζει
με διαμελισμένο σώμα ύστερα από τροχαίο δυστύχημα.

Ποια η ουσία αυτής της πόλης;
Ποια η ουσία των κατοίκων της;
Πόλη περιστασιακή δημιουργημένη από περιστασιακούς ανθρώπους.
Κατέστρεψαν τόσο τέλεια και τελεσίδικα, που θα τους ζήλευε κάθε χειρουργός-, μιλώ για την ακρίβεια των χειρονομιών για
να πετύχουν την αυτοκατάργησή τους-, μόνο οι τυφλοί και
οι μικρόνοοι οργανώνουν τόσο τέλεια τον αφανισμό τους.


Σ’ αυτή την πόλη δεν μπορούμε να μιλάμε για καμιά εσωτερίκευση, παρά μόνο για ομφαλοσκοπία και εσωστρέφεια.
Τι εσωτερικεύει ένας κάτοικος δίχως κέλυφος και εστία;
Αυτή η πόλη είχε κάποτε φως, δεν το ένιωσαν αυτό το φως;
Όχι. Τυφλοί και μικρόνοοι το λεηλάτησαν, και τι άραγε
να σκέπτονται, όταν επιστρέφουν στα κελιά διαμερίσματα, που χτίστηκαν από σκυταλοδρόμους δίχως σκυτάλη κι εμπόδια;
Αγνοούσαν ότι κατατεμάχιζαν τους εαυτούς τους επινοώντας οικόπεδα καταπατημένης γης.
Κάποτε το αναγκαίο κι απαραίτητο έπαιρνε το νόημα
του αιώνιου, τώρα, αναγκαίο κι απαραίτητο σημαίνουν: εφήμερο-, όπως εφήμερες οι σκιές μας σε κάθε σούρουπο.
Ο οποιοσδήποτε μπορεί να νιώσει το εφήμερο-, στέκει ορθό
σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο της πόλης.
Έτσι ο κάθε κάτοικος αντιμετωπίζει τον άλλον ως εφήμερο,
κι από την άλλη μεριά, έντρομοι στέκουν απέναντι στο θάνατο.
Δεν μιμείται ο ένας τον άλλον στις άξιες πράξεις, αλλά
στις άχρηστες-, με τέτοιον εξαίσιο τρόπο, που θα τους ζήλευε
εκείνος που σε όλη του τη ζωή μιμείται την ασχήμια
της καρδιάς του, δίχως αυτοσυνείδηση για την ασχήμια που στεριώνει, για τον εξανδραποδισμό του που ορθώνει.
Ένα κενό χτίστηκε δίχως ηχώ-, περιφέρονται εντός του σαν σκιές ανάμεσα στο φαΐ και στο νυστέρι σ’ αυτή την τρύπα που εγώ
αποκαλώ: πόλη ανάλγητης αδηφαγίας και περιφρόνησης προς
το δίκαιο της γης.
Ξέχασαν υβριστικά ότι μέσα στα όρια ενός τόπου είναι αναγκαίο
να υπάρχει η έννοια της οικουμενικότητας-, όλα όσα συνιστούν
την πόλη: οικονομία, τέχνη, ηθική, στοχασμός, πρέπει να είναι ισόρροπα.
Σε καμιά άλλη πόλη δεν συνέβηκε παρόμοιος αφανισμός αρχιτεκτονικής Ιστορίας.
Η καταστροφή άρχισε μετά το 1922 και ολοκληρώθηκε μετά
τον εμφύλιο πόλεμο με την περίφημη αστυφιλία.
Βέβαια δεν μπορούμε ν’ απαγορέψουμε κανέναν για το που θέλει
να ζήσει, όμως, ο τρόπος με τον οποίο γίνεται κάθε πράξη, είναι
που φέρει καταστροφικά ή όχι αποτελέσματα, και λόγω έλλειψης εθνικού κτηματολογίου, εύκολο ήταν με πλαστογραφίες ιδιοκτησίας και με εμπρησμούς, που αποδεχόταν το ίδιο
το κράτος, φτάσανε στην καταστροφή-, το κράτος πρώτο αποποιήθηκε την εθνική ευαισθησία και ταυτότητα.
Και μπαίνει το εύγλωττο ερώτημα: πώς μπορεί να καταστρέψει
το Κράτος εκείνο, που θεωρείται Εθνικό;
Κι όμως, το Κράτος και η Βία πάνε μαζί-, γνωστό αυτό.
Αυτό, λοιπόν, το αντεθνικό κράτος υφίσταται και στις μέρες μας.
Υφίσταται στον τόπο αυτόν, που κάποτε τραγουδήθηκε ως τόπος ονείρων.
Ούτε σοσιαλιστές ούτε δεξιοί, ούτε δημοκρατικοί, μπορούν
να υπάρξουν, κι όμως, θα συνεχίσουν να ισχυρίζονται ότι είναι ένα από αυτά, δεσμευμένοι σε ψευδεπίγραφες ιδεολογίες/ ιδεοληψίες σ’ αυτή την παρά φύσει πόλη, που το παράδειγμά της επεκτάθηκε σε όλη την υπόλοιπη χώρα.
Ένας νόμος, που δεν είναι ωφέλιμος για την πολιτεία είναι νόμος εκτροπής.
Αγρότες, ψαράδες, ιδιωτικοί υπάλληλοι, μικροεπαγγελματίες, ανεπάγγελτοι, πωλούσαν τη μικρή τους γη, ή τη λίγη προίκα για
ν’ αγοράσουν ένα κλειστοφοβικό διαμέρισμα στην πρωτεύουσα.
Και να το επάγγελμα του θυρωρού, που τόσο συγκινητικά υποδύθηκε ο Ορέστης Μακρής στην ταινία «Οδός Στουρνάρα 288».
Θυμάμαι σε κάθε Σεπτέμβρη τα ενοικιαστήρια, «Ενοικιάζεται διαμέρισμα τριών ή τεσσάρων δωματίων», δίχως ν’ αναφέρονται
τα τετραγωνικά, κι έμπαινα στο διαμέρισμα των τριών δωματίων
κι ήταν σαν να έμπαινα σε τρία κλουβιά.
Έτσι ανοικοδομήθηκε η πρωτεύουσα, της Αριστεράς, της Δεξιάς,
του Κέντρου και των μικροαστών χριστιανών.
Όλοι τους με το σύνδρομο του συνταξιούχου, είτε αρχιτέκτονες είτε εργολάβοι είτε πολιτικοί μηχανικοί είτε οικοπεδοφάγοι, εμπρηστές, νομικοί, γιατροί, καθηγητές, όλοι τους συναίνεσαν στο να καταστραφεί, το κάποτε ερωτικό Ιοστεφές Άστυ, σαν εγκληματίες μη γνωρίζοντας ότι, ο έρωτας συγκροτεί την κάθε πόλη-, κι αυτή η πόλη είναι αντιερωτική.

Κοιτώντας από τον Λυκαβηττό το λεκανοπέδιο της Αττικής, αντικρίζεις μια συμπαγή γκρίζα μάζα από άμορφα κτίσματα και αμέσως σκέπτεσαι: αυτή η μάζα από μπετόν και αμορφία επιπλέει πάνω σ’ ένα τεράστιο υπόγειο βόθρο.
Τα χρόνια πέρασαν με έωλα ψευτοδιλήμματα της μικροαστικής μας κοινωνίας, μέχρι που φτάσαμε στα βόρεια προάστια.
Εδώ συναντάμε την καθώς πρέπει αρχιτεκτονική, εκείνη
των οικονομικά και όχι κοινωνικά, επιτυχημένων πάνω
σε κλεμμένη γη.
Αυτή η αρχιτεκτονική ανήκει στους μεγαλοδικηγόρους, μεγαλογιατρούς, στους δήθεν βιομηχάνους, στους άρπαγες πολιτικούς, στους τζογαδόρους του χρηματιστηρίου και φτάσαμε στην ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων για ν’ αφανιστεί τελείως το Αττικό Τοπίο και να εκπληρωθεί το μεγάλο πενιχρό όνειρο της χριστιανομικροαστικής ψευτοσοσιαλιστικοδεξιάς κοινωνίας.
Δεν μπόρεσαν να προβλέψουν ότι, στο τέλος θα έρθουν τα πικρά αποτελέσματα της εγκληματικής τους απάθειας κι αμορφωσιάς.
Αλλά με τόση μικρή αντίληψη πώς να το σκεφτούν;
Έτσι, στην εποχή μας οι νέοι, από τα είκοσί τους αποκτούν
τη νοοτροπία του συνταξιούχου και στα σαράντα πια είναι ολοκληρωμένα αρπακτικά.
Η εξωλογική φαντασιακή πείνα διάβρωσε τα πάντα και σήμερα
τα παιδιά παχύσαρκα από τις μεταλλαγμένες τροφές που παρασκευάζουν οι Αμερικάνοι.
Γυναίκες και άνδρες καταβροχθίζουν αντικαταθλιπτικά χάπια
για ν’ αντιμετωπίζουν την αφόρετη και θλιβερή καθημερινότητα.
Άνδρες με ερωτική ή σεξουαλική ανεπάρκεια ή και ανικανότητα.
Και φτάσαμε στις φαλακρές πλατείες των μεταναστών.
Η μετανάστευση της παγκοσμιοποίησης- η νέα μεγάλη τρύπα
του ανθρώπου.
Στο μεταξύ, επίορκοι δικαστές, πολιτικοί, χρηματιστές και κληρικοί ανάμεσα στην πλατεία Συντάγματος, Σοφοκλέους και Μητροπόλεως, αποδέχονται και συγχωρούν ο ένας τον άλλον σύμφωνα με εμπόρους ναρκωτικών και πληρωμένους ψευδό πράκτορες, κατά τα άλλα, οι θεσμοί καλά κρατούν και πάντα
ο άλλος φταίει-, χέρι-χέρι ψευδό δημοκρατία, ψευδό σοσιαλισμός, ψευδό φιλελευθερισμός και μαύρη αισθητική.
Πόλη γεμάτη κρυψώνες, πόλη κοιμητήριο.
Κάθε πολυκατοικία κι ένας πελώριος σταυρός καμωμένος από άλλους μικρούς σταυρούς, σαν προβολή αμαρτωλού παρελθόντος.

Τα σκουλήκια δεν συντρίβονται, πάντα θα καταβροχθίζουν.

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

Τον Δάφνη και τη Χλόη...

...απεικονίζουν οι νέοι του Μνημονίου...ναι, αυτές οι εκλογές είναι εκλογές κατά του Μνημονίου...παρακολούθησα για λίγο την ομιλία του Πρωθυπουργού, εντύπωση μου έκανε η φράση του: "αυτές οι εκλογές δεν είναι εκλογές εναντίον του Μνημονίου"... μα πώς να είναι εναντίον αφού χάρη αυτού έγιναν όλα τα θαύματα, όλα πραγματοποιήθηκαν: άνοιξαν επιχειρήσεις νέες, μειώθηκε η ανεργία στο 5%, αυξήθηκαν οι επενδύσεις, οι τράπεζες έπαυσαν να είναι τοκογλυφικές, έπαυσε ο στραγγαλισμός του λαού που είχε επιβάλλει η τραγική 5ετία της Ν.Δ., όλα βγήκαν στο φως, τα νοσοκομεία λειτουργούν στην εντέλεια, η σπατάλη του δημοσίου περιορίστηκε σε μηδενικές βάσεις, τα Golden Boys εξαφανίστηκαν, πλήν της ΕΡΤ, οι συντάξεις αυξήθηκαν όπως και οι μισθοί....ας μην πολυλογώ, αυτές οι εκλογές είναι εναντίον του Μνημονίου και πώς αλλιώς;, αφού είναι γνωστό στους πάντες πως υπήρχαν και άλλοι οδοί και τρόποι ν' αντιμετωπίσουμε την κατάσταση, αλλά...κ' έτσι, μου μπαίνει ένα ερώτημα που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας: ήταν προσχεδιασμένη η προσφυγή μας στην Τρόικα ή λόγω ανικανότητας των πολιτικών προσφύγαμε; Βέβαια, όποιο και να διαλέξει κανείς, στην ίδια τρύπα θα πέσει...πάντως, ο Πρωθυπουργός μας ομιλούσε σαν να ομιλούσε μπροστά στον καθρέφτη του, μπροστά σε εκατοντάδες είδωλά του ή, αν θέλετε, μπροστά σε φίλους/ κόλακες, δεν εξηγείται αλλιώς η εξαίσια υποκριτική του δυνότητα, όμως υπήρχε ένα κενό: του διέφυγε η πραγματικότητα που, εκείνος δημιούργησε: τον στραγγαλισμό της χώρας...ναι, αυτές οι εκλογές είναι εκλογές εναντίον του Μνημονίου, κ' έτσι πρέπει, αν θέλουμε ν' αποδείξουμε ότι είμαστε ξύπνοι ή ξυπνιοί. Τι κρίμα! Τι κρίμα!, αυτός ο λαός θα ψηφίζει πάντα για παραπλήσιες ζημιές εκτός από την πραγματική. Ας χειροκροτήσουμε τη δημοκρατική μας και σοσιαλιστική συνείδηση, ας αυτοχειροκροτήσουμε, σαν καθαρόαιμοι μαζοχιστές, σαν εξαίσιοι αυτιστές, το κενό που μας διακατέχει...οι θεατρίνοι δεν θα παύσουν ποτέ να κυριαρχούν και να πλουταίνουν.     

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Άρχισα το κάπνισμα στα 14...

...στο 1/3 δηλαδή της εφηβείας μου, μόλις έφτασα στα 18, έπαθα καρκίνο της γλώσσας-, τον γιάτρεψα τρώγοντας ολημερίς επί τρεις μήνες κοκκινόριζα, αλλιώς παντζάρια-, συνέχισα να καπνίζω, στα 25 έπαθα καρκίνο των αυτιών γιατί ο καπνός έβγαινε από τ' αυτιά μου-, τον γιάτρεψα τρώγοντας ολημερίς επί δυο μήνες χόρτα του βουνού, τότε ήταν που βγήκαν τρίχες στ' αυτιά μου-, συνέχισα να καπνίζω και στα 30 έπαθα καρκίνο των πνευμόνων-, τον γιάτρεψα και αυτόν πίνοντας κιλά και κιλά επί ένα μήνα τοματόζουμο αληθινής τομάτας ανάκατο με παρθένο λάδι, δυστυχώς από το πολλή κατούρημα, βλάφτηκε ο προστάτης μου και στα 35 έπαθα καρκίνο του προστάτη-, τον γιάτρεψα τρώγοντας μέρα νύχτα, μέχρι που ξυπνούσα ακριβώς στις 4 πριν την αυγή και έτρωγα επί μισή ώρα πασατέμπο-, συνέχισα να καπνίζω και να πίνω ολημερίς η τεκίλα ή βότκα ή ρούμι ή τζιν ή ουίσκι με αποτέλεσμα στα 40 μου να πάθω καρκίνο στο συκώτι-, τον γιάτρεψα και αυτόν πίνοντας μόνο οξειδωμένο νερό επί 5 μήνες- αποτέλεσμα; καρκίνος στα νεφρά-, τον γιάτρεψα και αυτόν πίνοντας ολημερίς επί 4 μήνες καρπουζούζωμο, αλλά πάντα καπνίζοντας και όταν έφτασα αίσια, δίχως καμιά άλλη αρρώστια, στα 99, ψόφησα βγάζοντας μια πορδή που ακούστηκε σε όλους τους διαδρόμους όλων των νοσοκομείων της Ελληνικής επικράτειας...τώρα είμαι πεθαμένος, τα γράφω μέσα από τον τάφο μου, α! ξέχασα τον καρκίνο του στομάχου-, τον γιάτρεψα με αληθινή νηστεία τρώγοντας μόνο ψωμάκι του Δία, ε, είπε ο καρκίνος, μια μέρα, όλο με ψωμί θα με ταΐζεις, άει στο διάολο, και έφυγε...λοιπόν, τα γράφω μέσα από τον ταφό μου γιατί έμαθα ότι η υπουργός υγείας κα Ξενογιαννακοπούλου με φιρμάνι άπταιστου ή και άπιαστου φασισμού απαγόρεψε το τσιγάρο σε όλους τους κλειστούς χώρους πλην των οικιών-, εκεί, θα σκέφτηκε, "στα σπίτια σας καπνίζετε όσο θέλετε, βγάλτε τα πνευμόνια σας, ας φάει ο ένας τα πνευμόνια και τους φάρυγγες του άλλου, εγώ να μην πάθω τίποτα, εγώ να μην γίνω παράπλευρο θύμα καθότι Ξένη πρός τη ζωή, άλλωστε το ομολογεί και το όνομά μου"...δεν άντεξα, βγήκα από τον τάφο μου και πήρα σβάρνα τα καφέ-μπαρ σιγοτραγουδώντας το άσμα των πότηδων, (sorry for my word), και όχι των αλκοολικών: "δείξε μου το δρόμο για το επόμενο μπαρ και μη ρωτάς το γιατί", και όλες οι μπάρες ήταν άδειες, κανένας δεν κάθοταν στο σκαμπώ ή εσκαμπώ ή απλώς καθισματόμπαρο, και ένας μπαρ-μαν όταν με είδε πάλι ζωντανό έβαλε τα κλάματα και τις κλανιές λέγονάς με ανάμεσα στα αναφιλλητά του: "Σκοπελίτη, λατρευτέ μου πότη και θεριακλοκαπνιστή, μας έκλεισαν το μαγαζί, δεν έχω πια κανέναν να μιλήσω και όχι τίποτα άλλο, αλλά 10 καφέδες έφτιαξα μονάχα από το πρωί μέσα στη σιωπή, θα τρελαθώ και όχι τίποτα άλλο, αλλά πώς θα πληρώσω το δάνειο που σύναψα με μια κωλοτράπεζα για να το ανοίξω και τις δυο γκαρσόνες που προσέλαβα, οι καημένες σπουδάζουν νομική, θ' αναγκαστώ να τις απολύσω, όπως και το δεύτερο μπαρ-μαν που σπουδάζει αρχιτεκτονική, και δεν είναι μόνο αυτό, είναι και οι δημοτικοί φόροι, είναι και το Ι.Κ.Α....", "σταμάτα να κλαις, είπα και βάλε μου ένα ουίσκι και φέρε το τασάκι μπροστά μου", "δεν γίνεται, θα πληρώσω για πρώτο πρόστιμο 500 γιούρο, άλλωστε είσαι πεθαμένος", "γι' αυτό ακριβώς, δεν θα με δει κανείς, εσύ με βλέπεις γιατί και το ψόφιο μου κορμί βρωμολογά καπνό και αλκοόλη, και ξέρεις από αυτές τις θεσπέσιες μυρωδιές, έτσι κι αλλιώς με την απαγόρευση καπνίσματος, στα μπαρ θα κατοικοεδρεύουν οι νεκροζώντανοι", "γεια σου ρε Σκοπελίτη, πάντα ετοιμοθάνατος ήσουν, πόσους καρκίνους είπες γιάτρεψες μια νύχτα;", "όλους, πίνοντας και καπνίζοντας"...και τσουγγρίσαμε τα ποτήρια μας, αυτός με δάκρυα κ' εγώ με γέλιο, μα με πολύ γέλιο μ΄ αυτά τα γελοία που γίνονται στη χώρα μου...βγήκε και ο Δασκαλόπουλος της Δέλτα και υποστήριξε το Μνημόνιο, ε, τι να κάνουμε, ο άνθρωπος έπινε μόνο γάλα... 
Υ.Γ. Τις παπαρούνες στη Νατάσα που δεν γιορτάζει στις 22 Δεκεμβρίου, αλλά κάθε μέρα...            

Σήμερα ένιωσα την ψύχρα...


...του Φθινοπώρου...με ξύπνησε η μικρή ταλάντευση που προκάλεσε ο σεισμός των 4 Ρίχτερ στη Λειβαδιά και όταν πήγα στην κουζίνα να φτιάξω καφέ, ένιωσα την ψυχρή αύρα να εισχωρεί από το ανοιχτό βορεινό παράθυρο. Καλή Χρονιά, είπα μέσα μου... εδώ και τρεις δεκαετίες γιορτάζω την αρχή του χρόνου με τον ερχομό της τρυφερής ψυχρής αύρας του Φθινοπώρου-, συμβατικά την γιορτάζω με τους άλλους, τότε που τη γιορτάζουν-, πιστεύω ότι η αλλαγή του χρόνου συμβαίνει με την αρχή του τρύγου, με άλλα λόγια, με τη συγκομιδή τής ανθρώπινης εμπειρίας, (η ανθρώπινη Μοίρα δεν εμπλουτίζεται από σειραϊκά γεγονότα, αλλά όταν στέκει ο καθείς ως οντότητα, τότε βάζει για εκείνον την υπογραφή της η αόρατη Μοίρα του- γεγονότα θα συμβαίνουν και θα συμβαίνουν κ' εμείς περνάμε παράλληλα ή και μέσα τους δίχως να τα συνειδητοποιούμε κ' εκείνα μένουν αιωρούμενα στο κενό που ονομάζεται χρόνος κι αυτό γιατί, καμιά οντότητα, κανενός Μοίρα δεν κατέθεσε, είτε αρνητικά είτε θετικά πάνω σ' αυτά). Τα καμμένα σπίρτα σηματοδοτούν το τέλος και συνάμα την αρχή ενός χρόνου αυστηρά ημερολογιακού, που δεν έχει σχέση με το χρόνο της καρδιάς...είμαι σίγουρος Αριάδνη, πως έτσι νιώθεις κ' εσύ, δηλαδή, ο σειραϊκός χρόνος-, μέρα-νύχτα-μεσημέρι-μεσάνυχτα-χθες-σήμερα-αύριο-, έχει να κάνει μόνο με τη περιστροφή της γης γύρω από τον Ήλιο, άσχετα αν αυτή η περιστροφή επιφέρει γήρας, εμείς όμως στεκόμαστε σ' ένα κέντρο/σημείο, εκείνο της καρδιάς...εμείς Αριάδνη, έχουμε  ένα κέντρο και ένα σημείο-, κέντρο για να περιστρεφόμαστε δίχως κίνδυνο να αυτο-εξοστρακιστούμε στο χάος και σημείο για να είμαστε φανεροί στους άλλους...και η κάθε περιστροφή μας γύρω από το δικό μας κέντρο γίνεται κάθε μήνα ή κάθε δέκα χρόνια σε αντίθεση με την ημερήσια περιστροφή της γης...τι θέλω να πω;, θέλω να πω το άλλο, εκείνο που μας διαφεύγει, εκείνο που μας ακολουθεί και ενίοτε μας οδηγεί, εκείνο που δεν έχει σχέση με τη Θεωρία του Χάους και μήτε με τη σειραϊκή επανάληψη, αλλά μ' εκείνο το άπιαστο και το άγραφο και το άρρητο: την εσωτερική αύρα της καρδιάς μας που οσμώνεται με την ψυχρή αύρα του Φθινοπώρου και τότε αναρωτιόμαστε μονάχοι, εσύ κ' εγώ Αριάδνη: μα, σε ποια σειραϊκή χρονιά ένιωσα το ίδιο συναίσθημα; Και απαντάς από μακριά και η φωνή σου φτάνει σαν αιθέρας: σε καμιά χρονιά Αγάπη μου, σε καμιά, σε στιγμή καρδιάς ένιωσες αυτό το συναίσθημα, κι αυτή η στιγμή συνέβηκε παράλληλα με την άχρονη κίνηση, που δεν έχει σχέση με το "hic et nunc", (εδώ και τώρα), αλλά με την επανάληψη των αισθημάτων σου". Και σωπαίνεις κ' εγώ κοιτώ την εικόνα των καμμένων σπίρτων...έτσι,  αφού αναρωτήθηκαμε ακόμα μια φορά το ίδιο διερώτημα, πάνω στον ερχομό του νέου Φθινοπώρου, εσύ κ' εγώ Αριάδνη, ας πάρει ο καθείς στην αόρατη παλάμη του, την αόρατη παλάμη του άλλου κι ας κοιτάξουμε τα μεσάνυχτα το μεσημέρι του απογεύματος...                 

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Έτσι θα μοιάζει η Γαία από ψηλά...


...αν οι μεγάλοι δεν λάβουν τα μέτρα τους απόψε κ' εμείς κατά μόνας, σε καθημερινή βάση δεν φροντίζουμε τη φύση που ζούμε ανάμεσά της και που είμαστε παιδιά της, με όλες μας τις δυνάμεις μας- ναι, έτσι θα μοιάζει κάποτε...αν είχαμε τη δυνατότητα να πετούσαμε σαν τον αητό ή το γεράκι ή ακόμα σαν λαθρεπιβάτες σε δορυφόρο, πέστε μου τι θα βλέπατε αυτόν τον Αύγουστο να γίνονται πάνω στη Γαία όπου κατοικούμε ως αναιδείς, φιλοτομαριστές, αυτιστές, ανάλγητοι κερδοσκόποι, ανούσια επιθετικοί, με άλλα λόγια ως ηλίθιοι...ναι, ηλίθιοι κατοικούν σ' αυτό το αστρικό έδαφος και το καταστρέφουν...θα έβλεπε λοιπόν, παγόβουνα να πλέουν ελεύθερα αποκολλημένα στους ωκεανούς, πυρκαγιές σε όλα σεχδόν τα δάση της Γαίας, κοσμογονικές βροχοπτώσεις και πλημμύρες και κατολισθήσεις εδαφών και ξερίζωμα πληθυσμών, αφύσικοι καύσωνες, και άλλα, και άλλα και να σκεφτεί κανείς πως ήδη από την εποχή του Ποιητή Γκαίτε υψώθηκαν φωνές για το κακό που διαπράττει ο άνθρωπος στο περιβάλλον, και από πιο πριν ακόμα, υψώθηκαν φωνές που στηλίτευαν τις άνομες και απολίτιστες πράξεις των μεγάλων κρατών σε βάρος και υποτίμηση της φύσης...και τι έγινε;, τίποτα! Δεν μπορούσε να γίνει κάτι κι αυτό γιατί η Ηλιθιότητα δεν σταμάτησε να ζευγαρώνει με τη Βία και να γεννιούνται γεννιές, άλλοτε ηλιθίων και άλλοτε βίαιων ανθρώπων και από ηλίθιους και βίαιους δεν μπορείς ν' αναμένεις παρά μόνο την καταστροφή σε όλα τα πλάτη και μήκη και βάθη...είδατε τι διέπραξε η απληστία της ΒΡ στον κόλπο του Μεξικού; Το ξέρω, δεν θα ζω- ευτυχώς- για να βιώσω την κόλαση που θα επιφέρει η ίδια η φύση στον εαυτό της παίρνοντας εκδίκηση στον κουφιοκέφαλο άνθρωπο- το μόνο ανθρωπογενές είδος που θα επιζήσει, σαν τις κατσαρίδες ύστερα από πυρηνικό πόλεμο-, σκέπτομαι όμως τα θεϊκά εγγόνια μου, γι' αυτά ανησυχώ, γι' αυτά νοιάζομαι, μα τίποτα δεν μπορώ να κάνω δραστικό, παραμένω ένας ανήμπορος ακτιβιστής και κάνω αυτά που δεν κάνουν οι άλλοι...το γονίδιο της Βίας και της Ηλιθιότητας είναι βαθύτατα προσκολλημένο στο DNA, δεν υπάρχει καμιά αφμιβολία γι' αυτό, δεν είναι άμοιρη η καταστροφή τόσων και τόσων πολιτισμών, που όρθωσαν γενιές προικισμένες που γεννήθηκαν ανά τους αιώνες ξεφεύγοντας από τον κανόνα, θαρρείς και πότε-πότε αναστέλλεται η ισχύ των βλαπτικών γονιδίων μας, άρα, κατατρέφοντας το περιβάλλον, καταστρέφεις τον εαυτό σου, αλλά μάλλον ο εαυτός σου δεν σ' ενδιάφερει και μήτε τα παιδιά σου ηλίθιο αυτιστικό ανθρωπάριο. Πολλές φορές στα μπαρ όπου σύχναζα και τώρα συχνάζω αραιά και που, έλεγα αστειευόμενος στους συμπότες μου: " Αν τα γονίδια της Ηλιθιότητας και της Βίας έφεραν έναν ιό στον πυρήνα τους, και αν αυτός ο ιός ξυπνούσε κάθε 25 χρόνια και κατάτρωγε τον κομιστή τους, και αν τα γονίδια του πολιτισμού που, σίγουρα φέρει ο άνθρωπος στο DNA του ήταν σε συνεχή γέννηση και φυσικά ανθεκτικά, τότε η ανθρωπότητα θα ήταν διαφορετική και ο Κόσμος, διάβαζε κόσμημα, θα ήταν στολίδι Αριάδνη μου, στολίδι...γιατί το έγραψα το παραπάνω, μα γιατί κανένας δικηγόρος δεν θ' αναλάβει την υπεράσπιση θυμάτων από τα μολυσμένα νερά του Ασωπού που δηλητηρίαζαν τον υδροφόρο ορίζοντα, κανένας από τους επαΐοντες και ειδικούς και τάχα υπεύθυνους δεν θα υψώσει το ανάστημά του ενάντια στο έγκλημα που χρόνια γίνεται...για νάμαι ειλικρινής, θα πω ότι, το κόμμα που θα έπρεπε να αναλάμβανε τη δαπάνη για την αποζημίωση των θυμάτων, των εργατών των βιομηχανιών εγκαταστημένων στα Οινόφυτα, ή των περίοικων αστών, θάπρεπε να ήταν το Κ.Κ.Ε., μα πώς να σκεφτεί και να προβεί σε τέτοια ενέργεια αυτό κόμμα όταν ανασταίνει τον Στάλιν;