Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Οι λέξεις που δεν θα σβηστούν...

...από τη μνήμη των Ελλήνων είναι: εκσυγχρονισμός/εκσυγχρονιστές και μνημόνιο/μνημονίτες που, για μένα ηχούν, η μεν πρώτη ως, εκσκαφισμός/εκσκαφίτες, καθότι ξεθεμελιώσαν την οικονομία και επιμνημόνιο/επιμνημονίτες καθότι ετοποθέτησαν την ταφόπλακα...το έναυσμα το πήρα για να γράψω τούτη τη σύντομη επιστολή στην Αριάδνη, από την είδηση ότι, η Κα Ξενογιαννακοπούλου υπέγραψε Μνημόνιο συνεργασίας με τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ...παντού Μνημόνια και επιμνημόσυνες δεήσεις...τέρμα το κάπνισμα σε όλους τους χώρους, αλλά τα χρέη των νοσοκομείων από τις ανεξέλεγκτες δαπάνες καλά κρατούν...τα δάση μας ας καίγονται γιατί δεν προσλαμβάνεται προσωπικό-, η δαπάνη του εποχικού δε προσωπικού είναι πολύ λιγότερη από τη δαπάνη της αναδάσωσης και την καταστροφή του περιβάλλοντος...ο Ασωπός και άλλα ποτάμια ας μολύνονται και ας παθαίνουν βλάβες οι συμπολίτες μας-, εδώ θέλω να προσθέσω την περίπτωση του Μπιλ Κλίντον που, ενώ βομβάρδισε ανά τον κόσμο, απαγόρευε το κάπνισμα στη χώρα του...ας αρρωσταίνουν οι νέοι από τα μεταλλαγμένα προϊόντα- κατά τ' άλλα για τους καρκίνους φταίει το τσιγάρο, τι υποκρισία, τι υποκρισία Αριάδνη μου! Πίσω στο Χάρβαντ...(ας γελάσουμε και λίγο), η υπογραφή Μνημονίου κατά του καπνίσματος με το Πανεπιστήμιο κάτι μου λέει ότι, σπουδαστής και απόφοιτος έχει ανακαλύψει υποκατάστατο του καπνού και σε συνεργασία με τον βιομήχανο, (καθότι τα διατάγματα και οι νόμοι στην Αμερική ανήκουν στους βιομηχάνους και όχι στους πολιτικούς- γνωστό κι αυτό), σε λίγο καιρό θα μας έρθει από τη χώρα των μεταλλαγμένων και συνθετικών ανθρώπων ένα νέο αβλαβές τσιγάρο για τα πνεμόνια, αλλά επιβλαβές για τον εγκέφαλο, το οποίο θα αποκαλυφτεί αργότερα...εδώ μπαίνουν πολλά ερωτήματα: από πού θα εισπραχθούν τα εκατομμύρια ευρώ που προσμένουν να εισπράξουν από το φόρο τσιγάρων; Οι φοιτητές από πού θα κερδίζουν το χαρτζηλίκι τους αφού, είμαι σίγουρος θα υπολειτουργούν πολλά μικρά καφέ/μπαρ, άρα αυξάνεται η ανεργία, άρα ελαττώνονται και οι εισφορές στο Ι.Κ.Α., άρα ελαττώνονται και οι δημοτικοί φόροι επί των ποτών, αφού όταν δεν καπνίζεις, πίνεις λίγο-, θα βγεις μια φορά έξω από το μπαρ, θα βγεις δυο στην τρίτη δεν θ' αντέξεις και θα φύγεις, άρα, δεν θ' ανοίγουν άλλα καφέ/μπαρ, άρα κι από εκεί απώλεια εσόδων και διακίνηση χρήματος, γενικά παύουν τα έσοδα, παύει η διασκέδαση, παύει το φλερτ, παύει ο έρωτας, παύει η γοητευτική φιλονικία ανάμεσα σε σοσιαλιστή, (κοινωνιστή), και χριστιανό, ολυμπιακάρα και παναθηναϊκάρα...ποια θα ήταν η λύση;, απλή, όποιος ιδιοκτήτης καφέ/μπαρ δεν ήθελε να καπνίζουν στο χώρο θα αναρτούσε στην είσοδο την πινακίδα: ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΝΤΕΣ και όποιος άλλος ιδιοκτήτης ήθελε να καπνίζουν, θα αναρτούσε στην είσοδο του χώρου του: ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΝΙΖΟΝΤΕΣ...πιθανό Αριάδνη να μου πεις ότι κανένας δεν θα διάλεγε το πρώτο, σύμφωνοι, αλλά γιατί δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη τα γεροντοπαλλήκαρα και οι γεροντοκόρες, δηλαδή οι ανέραστοι, να μην πηγαίνουν σε γήπεδα εραστών; Όχι, δεν γίνεται αυτό, εδώ έχουμε φασισμό, και μάλιστα κοινοβουλευτικό και μάλιστα φασισμός που φροντίζει για την υγεία μας αλλά φαρμακώνει τα παιδιά μας...μόνο η Μονή Βατοπεδίου του Εφραίμ δεν θ' απαγόρευε το κάπνισμα καθότι θα λογάριαζε πρώτα την απώλεια εσόδων και μετά την έλλειψη επικοινωνίας που συμβαίνει στα καφέ/μπαρ και που είναι ουσιαστική, γόνιμη και ανθρώπινη...
Υ.Γ. Η φωτογραφία που παραθέτω στην αρχή της επιστολής μου αυτής προς εσένα Αριάδνη, για μένα απεικονίζει την Κιτς κατάσταση του Υπουργείου Υγείας...φιλάκια...                 

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Η παρακάτω φωτογραφία...

...είναι τραβηγμένη πριν χρόνια και είναι Polaroid, ήταν η εποχή που εργαζόμουν μανιωδώς με την Polaroid SX-70...πραγματοποίησα- θέλω να πιστεύω -εξαίσιες φωτογραφίες, δεν έχει σημασία, σημασία έχει που τη θυμόμουν και την ανέσυρα από το αρχείο μου για να την παραθέσω εδώ αφιερώνοντάς την στους οικονομολόγους και οικονομικούς συμβούλους του Επικίνδυνου Αγοριού- διάβαζε: Πρωθυπουργού...μα δεν ήταν αυτό το κύριο θέμα, που μ' αυτό ξύπνησα έχοντάς το στη μνήμη μου- βλέπετε, υπάρχουν θέματα και εικόνες και πράγματα που καρφώνονται στη μνήμη και δεν φεύγουν αν δεν τα βγάλεις εσύ- μιλώ για τη δήλωση του εκτελεστικού διευθυντή της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής, Ντέιβιντ, αλλιώς Δαβίδ, Χάρις, ο οποίος δήλωσε, χωρίς να ρωτήσει εμένα αν θέλω, την πλήρη στήριξη του εβραϊκού λόμπι στην ελληνική οικονομία και επειδή δεν με ρώτησε θυμήθηκα τον δάσκαλό μου που με κατσάδιασε όταν του είπα ότι ο τάδε, (δεν θέλω ν' αναφέρω τ΄όνομά του εδώ γιατί σέβομαι τα προσωπικά δεδομένα, αλλά όχι υποκριτικά όπως κάνουν διάφορα εξουσιαστικά κέντρα), προτίθεται να με βοηθήσει στο να ανοίξω μια μικρή επιχείρηση, εννοώ, τοκοφλυφικό γραφείο, (τα κέρδη όμως θα τα έδινα στους φτωχούς, κάτι σαν Ρομπέν των Δασών, χωρίς όμως βέλη και δίχως δάσος, καθότι εμείς οι νεοΈλληνες χριστιανοί έχουμε κάψει όλα μας τα δάση). Δεν ντρέπεσαι, μου λέει ο δάσκαλός μου, πώς είναι δυνατό να δεχτείς βοήθεια εσύ, το ηθικό άτομο που έχεις φανερώσει ότι είσαι μέχρι τώρα, από έναν, που κανένας δεν τον εκτιμά, κανένας δεν του μιλά, που έχει σκοτώσει με χειρουργικό τρόπο ένα σωρό αθώους ανθρώπους, που έχει καταπατήσει εκτάσεις και εκτάσεις πυρπολημένων δασών, άμα τι άλλο, είναι ανέντιμο, ανήθικο, φύγε από τη ματιά μου να μη σε βλέπω και ξανά έλα μόνο για να μου πεις ότι αρνήθηκες τη βοήθεια αυτού του τιποτένιου ανθρωπάριου... στην παλάμη και τότε θα μιλήσουμε...πού το έχω διαβάσει, πού το έχω διαβάσει αυτό το: εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν; Δεν θυμάμαι, πάει τέλειωσε η θρησκευτική μου μνήμη, κατρακύλησε μαζί με τα σκουπίδια των χριστιανών τοκογλύφων...και ο Έζρα Πάουντ έγραψε: "αυτά τ' ακατάβλητα νήπια της φτωχολογιάς θα κατακτήσουν τον κόσμο"...τι θέλω να πω με τα παραπάνω, θέλω να πω ότι, ευχαρίστως να δεχτώ βοήθεια από τον συνάνθρωπό μου, αλλά αν αυτός ο συνάνθρωπος καταπιέζει και δολοφονεί συνανθρώπους μου/του, δεν μπορώ να τη δεχτώ...γι' αυτό Επικίνδυνο Αγόρι, δέξου βοήθεια μόνο όταν ελευθερωθεί η Γάζα, μόνο όταν επιστραφούν τα Υψώματα του Γκολάν και πολλά άλλα, αλλιώς θα είσαι ανέντιμος όπως θα ήμουν εγώ αν δεν άκουγα τον Δάσκαλό μου...α, ξέχασα να σημειώσω ότι πολύ το ευχαριστήθηκα που και η Τσεχία αρνήθηκε  να συμμετάσχει στο Μηχανισμό Στήριξης της Ελλάδος...Ε, πώς;, κατασπαταλήσατε τα κονδύλια της Ε.Ε., καταχραστήκατε δημόσιο χρήμα, δωροδοκηθήκατε από διάφορες γερμανικές εταιρείες, αδιάσατε τα ταμεία με τις ανεγκέφαλες οικονομίστικες πρακτικές καθηγητών οικονομολόγων και έρχεστε τώρα να ζητήσετε βοήθεα από εμάς τους Τσέχους;, Γιατί;, σας τα χρωστούσαμε, όπως σας χρωστά η Γερμανία, η οποία κάνει την κωφή Μαρία;, δεν σας δίνουμε μήτε ένα ευρώ...Μαρία!, Μαρία!, ( η Μαρία είναι η οικονόμος μιας ευτελισμένης γριάς με τ' όνομα, Σελάνα), πήγαινε να δεις αν, οι τενεκέδες με τις λίρες είναι εκεί που τις θάψαμε, γρήγορα, γρήγορα γιατί μου έρχεται πάλι κρίση άσθματος...
Υ.Γ. Τρεις Οικονομολόγους γέννησε η Ελλάδα, απ' όσα ξέρω...κατά σειρά αξιολόγησης: Ζολώτας, Μαρκεζίνης, Παπαληγούρας...αυτή την εποχή η Ελλάδα χρειάζεται έναν Ζολώτα...      

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

Ο Επιμηθέας

Γιατί Αριάδνη σ' αυτόν τον τόπο, που σε λίγο δεν θα είναι τόπος, μήτε χώρα, μήτε κράτος-, άσχετα αν δεν υπήρξε ποτέ χώρα και κράτος, μόνο κάτι μεγαλοϊδεατισμοί περί Έθνους κυριάρχησαν που πάντα μας έσπρωχναν στο κενό-, πρέπει πρώτα να θρηνήσουμε θύματα και μετά να λάβουμε τα υποτιθέμενα μέτρα αντιμετώπισης του προβλήματος; Μιλώ για τον Ασωπό και τα Οινόφυτα. Χρόνια μόλυναν τα καθαρά νερά κάτι λιγούρηδες, που θέλουν να ονομάζονται βιομήχανοι, δίχως να δίνουν σημασία στις όποιες τρύπιες διατάξεις περί προστασίας του περιβάλλοντος και τώρα έχουμε θύματα καρκίνων. Ποιοι είναι αυτοί που αδιαφορούν για την υγεία των συμπολιτών τους και ποιοι είναι αυτοί οι πολιτικοί που συνενούν με τη σιωπή τους και την ολιγωρία τους με τους εγκληματίες βιομηχάνους; Είναι οι απόγονοι του Επιμηθέα, αλλά όχι μόνο στον τόπο μου, αλλά σε όλη την ανθρωπότητα. Το έχω ξανά γράψει: το ανθρώπινο γένος είναι γένος του Επιμηθέα και όχι του Προμηθέα, γι ' αυτό και όποιος μιλήσει σήμερα για τον Προμηθέα θα τον πάρουν για τρελό. Οι γόνοι του Επιμηθέα δεν τιμωρούνται σε καμιά χώρα, σε κανένα κράτος, και πώς;, αφού τους διακατέχει ηλιθιότητα και πώς να τιμωρηθεί η ηλιθιότητα; Κάθε φορά θ' ανοίγει το κουτί της Πανδώρας με τις συμφορές...και ρωτώ: τη δαπάνη της μεραφοράς καθαρού πόσιμου νερού από τον Μόρνο στα Οινόφυτα και την δαπάνη των μέτρων που θα χρειαστούν για να ξανά γυρίσει ο Ασωπός στην πρωτέρα του υγιή ροή, θα την πληρώσουν οι βιομήχανοι; Όχι, και μήτε τα θύματα θ' αποζημιωθούν...ένα δικηγόρος, ένας δικηγόρος, πού είναι αυτός ο δικηγόρος που να έχει τα κότσια ν' αναλάβει την υπόθεση των αποζημιώσεων των θυμάτων, όπως γίνεται σε άλλες χώρες; Μα πώς να βρεθεί, αφού κ' εκείνος είναι γόνος του Επιμηθέα!!!    

Χθες χρησιμοποίησα τη φράση...

...κι αυτό δεν είναι μήλο...
..."εγώ θα ψοφήσω" αντί "εγώ θα πεθάνω" κι αυτό γιατί "Ψόφος" σημαίνει ήχος, κρότος, έτσι, αν δεν αφήσω την τελευταία μου ανάσα από καρδιακό ατύχημα στο δρόμο, όπως ο πατέρας μου, θα αφήσω αυτόν τον κόσμο με κρότο, κάτι σαν πυροτέχνημα, θα κλατάρω, κάτι σαν ρόδα αυτοκινήτου δε θα κάτσω να με τυραννούν οι γιατροί με τα διάφορα χημικά, δεν θα κάτσω να με λιβανίζει η παράνομη Εκκλησία και η δόλια ιατρική επιστήμη- αυτό σε περίπτωση που η ασθένειά μου θάναι σπάνια, όπως σπάνιος είμαι κ' εγώ- και θα εκπίπτει στο πεδίο της ανόητης περιέργειας των καθηγητών και των  ερευνητών- θα φύγω σαν πυροτέχνημα γιατί πυροτέχνημα είναι η ίδια η ζωή και δεν φοβάμαι το θάνατο, είμαι φίλος του θανάτου-, αυτό δεν σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω, το αντίθετο, από εκείνον τον άγνωστό μου Κύριο Θάνατο αντλώ ενέργεια και δύναμη...έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να φύγω έτσι όπως με γέννησε η μάνα μου, δίχως κανένα άνοιγμα στα εντόσθιά μου...κανείς δεν έχει δικαίωμα να κοιτάξει το θαύμα των σπλάχνων μου, ν' αγγίξει με το νυστέρι όργανό μου- αυτό το δικαίωμα το έχει μονάχα ο Έρωτας, εκείνος μπορεί να βυθίσει το αιχμηρό του δάχτυλο βαθιά στην καρδιά μου, εκείνος μόνο έχει το δικαίωμα να με εξευτελίσει και να βλέπει να σέρνομαι στους δρόμους κρατώντας την καρδιά μου αιμόφυρτη να χορεύει στους ρυθμούς του Charles Mingus, του πιο ερωτικού Τζαζίστα, αντίστοιχος του δικού μας ρεμπέτικου, Μάρκος Βαμβακάρης- μόνο ο Έρωτας, για το κάθε τι που έχω θα πάρει την τελευταία μου ανάσα...και καθώς βάδιζα εντός των τειχών της παράνομης αυτής πόλης, συγκεκριμένα στην άλλοτε γραφική, (με την καλή έννοια, κι αυτό γιατί γραφικοί είναι οι πολιτικοί, πλήν ολίγων εξαιρέσων), και ουσιαστική οδό Ευριπίδου, νάσου η Κυρία Επιορκία, θεόρατη, μα διόλου μεγαλοπρεπή, με κουρελιασμένα ενδύματα, ξεδοντιασμένη, λιπαρή και δύσωσμη, με άλλουστη κόμη να στέκει εμπόδιο μπροστά μου, με κοίταζε με βλέμμα ενός υπερόπτη εικαστικού που θαρρεί θρασύτητα ότι είναι μεγάλος δημιουργός, κι άρχισε να μιλά..."Θα δεις ότι η δαπάνη του σημερινού πρωθυπουργικού ανακτόρου είναι λιγότερη κατά 30% απ' ό, τι ήταν του Κυρίου Καραμανλή και μάλιστα αποδοτικότερη στο έργο της"...Μπα, τι μου λέτε Κύριε Πεταλωτή, δηλαδή, εσείς, οι νέοι ενοικιαστές του πρωθυπουργικού ανακτόρου το βρήκατε βρόμικο και ακατάστατο, έτσι όπως το άφησε ο προηγούμενος ενοικιαστής, κ' εσείς, αντί να το καθαρίσετε και να το τακτοποιήσετε επαναλαμβάνετε τα ίδια με την ίδια πάντα φράση: "ας το καθαρίσει ο επόμενος". Τι τους θέλει τόσους συμβούλους το Επικίνδυνο Αγόρι; Άγευστο ερώτημα, αλλά, ας υποθέσουμε Κυρία Επιορκία ότι τους χρειάζεται γιατί ο νους του δεν φτάνει μέχρι εκεί που φτάνει ο νους των συμβούλων, αν είναι όμως έτσι, πρέπει να προσλάβετε κ' εμένα ως σύμβουλο;, διαθέτω σπάνια χαρίσματα και ταχύτατη σκέψη, τόσο που ενίοτε με καρπαζώνει, τρέχει δηλαδή γρηγορότερα απ' ό,τι ανοίγουν τα πόδια μου, καθότι αυτή τρέχει με την ταχύτητα της φαντασίας και το σώμα, το άθλιο πια αυτό σώμα που διαθέτω, τρέχει με την ταχύτητα της ανέχειας, δηλαδή πολύ αργά, ως σύμβουλος όμως στο πρωθυπουργικό ανάκτορο, θα παύσει να υφίσταται η ανέχεια από τον παχυλό μισθό που θα παίρνω κ' έτσι θ' απλώσω τη σκέψη μου σε άλλα πεδία, πέρα από τα τεχνοκρατικά, γιατί, το ξέρετε πολύ καλά, οι τεχνοκράτες βυθίζουν κάθε σκαρί όπου επεμβαίνουν- ναι ή όχι;, ενώ εγώ θ' απλώσω τα υφάσματα της φαντασίας μου και το ανάκτορο θα λάμψει εσωτερικά...θυμάσαι Κυρία Επιορκία το σύνθημα: " Φαντασία στην Εξουσία";, πού να το θυμάσαι...τώρα, μέριασε να διαβώ και πάρε μαζί σου τον σοσιαλιστή Κύριο Πεταλωτή, γιατί όπου νάναι φτάνει ο ευφυής εγγονός μου, ο Ερμής...μέριασε σου λέω για το δικό σου καλό, βρομοΕπιορκία...              

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Σήμερα νιώθω...

...τεράστια ηλιθιότητα μέσα μου, αναβράζει πλημμυρίζοντας το αίμα μου με το πράσινο του Πασόκ, είμαι Πασόκ ουρλιάζω, είμαι Πασόκ, γι' αυτό δεν είχα καταλάβει από την αρχή γιατί οι οικονομικοί εγκέφαλοι επανέφεραν το ΛΑΦΚΑ και περιέκοψαν επιδόματα και δώρα, το βλέπω τώρα, το βλέπω τώρα, Αριάδνη μου, για να πληρώνουν τους συμβούλους του Επικίνδυνου Αγοριού, (Πρωθυπουργού), που, κατά τους υπολογισμούς μου πρέπει να έχει γύρω στους 150- άτυπους και τυπικούς -οι οποίοι οι περισσότεροι είναι συνταξιούχοι γυρολόγοι...Ερώτημα πρώτο: ποιος πιστεύει ότι χρειάζεται τόσους συμβούλους συνταξιούχους το Επικίνδυνο Αγόρι; Εγώ, εγώ πιστεύω πως είναι λίγοι και κατά τους θεωρητικούς υπολογισμούς μου, λαμβάνοντας υπόψη την Κυρία Κβαντική, χρειάζεται περί τις 3.500 συμβούλους. Οι σύμβουλοι δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα ένσημά του
για τη μελλοντική, (που εύχομαι νάναι σύντομα), συνταξιοδότηση του Επικίνδυνου Αγοριού-, είδατε τι έκανε ο Τόνι Μπλερ-, συνήθιζα να τον αποκαλώ: "Ο Ωραίος Μπρούμελ", ταινία με τον Στιούαρτ Γκρέηντζερ-, έκανε ένα πόλεμο ξεγελώντας τα εγγλεζάκια ότι, ο Σαντάμ κάτεχε όπλα μαζικής καταστροφής, που ποτέ δεν βρέθηκαν, και τώρα ιδρύει τράπεζα ενώ είναι σύμβουλος της κυβέρνησης του Κουβέιτ, ενώ είναι σύμβουλος του τραπεζικού οργανισμού "Τζέιμς Μόργκαν", όπως και στον ασφαλιστικό οργανισμό "Ζυρίχη", όπως και σε μια εταιρεία ενέργειας της Ν. Κορέας. Ποιος; εκείνος, που ένας συμφοιτητής του αποκάλυψε ότι, δεν κοιμόνταν, (ο Μπλερ), αν δεν διάβαζε σελίδες από την Holly Bible, (περ. Week). Έτσι και το Επικίνδυνο Αγόρι πληρώνει τα ένσημα για μια θέση που θα του δοθεί κάτω από τον Ήλιο της Ευρώπης, ή και της Αμερικής, πάντως όχι κάτω από τον Ήλιο της Ελλάδας, κάποια στιγμή ο Ελληνικός Λαός θα βαρεθεί τα ψέματά του και το περίεργο, (δεν σου φαίνεται περίεργο το χαμόγελό του Αριάδνη μου;, είναι χαμόγελο ανθρώπου;, καλά μην απαντήσεις τώρα, σε άλλο σου σημείωμα), και θα χάσει τις όποιες επόμενες εκλογές.
Τέρμα, είμαι ηλίθιος, ηλίθιος και συνάμα πονηρός όπως κάθε πασόκος, δεν κατάλαβα από την αρχή πως, όλα αυτά τα λαϊκίστικα περί Golden Boys του Δημοσίου ήταν για το θεαθήναι και ότι σε λίγο χρόνο θα γεννιόταν άλλα Golden Boys μέσα από τους κροκοδείλιους κόλπους του Πασόκ, μιλώ για τη θέση του Διευθυντή της ΕΡΤ...πάμε παρακάτω, από την άλλη μεριά η Κα Ξενογιαννακοπούλου ήρθε με χαμόγελο και από το κομμωτήριο να μου υποσχεθεί μακροβιότητα γιατί ο νόμος περί απαγόρευσης καπνίσματος είναι καθολικός και δεν υπάρχουν παράθυρα για να περάσει ο καρκίνος στα πνεμόνια μου...Κυρία μου, θέλω να ψοφήσω από καρκίνο όπως πέθαναν και πεθαίνουν και θα πεθάνουν οι κάτοικοι των Οινόφυτων-, εγώ δεν θα πεθάνω: θα ψοφήσω-, σας αποκαλώ υποκρίτρια, λέτε και δεν γνωρίζουμε ότι, κάτω από τα μάτια, τόσων και τόσων κυβερνήσεων του Πασόκ και της ανεκδιήγητης Νέας Δημοκρατίας, ο Ασωπός μόλυνε τον υδροφόρο ορίζοντα, λέτε και δεν γνωρίζουμε ότι, κάτω από τα μάτια σας πυρπολούνταν τα δάση μας και χτιζόνταν βίλες-, υποκριτές και μόνο υποκριτές...δεν ξέρετε πόσο όμορφο είναι να καπνίζει και να πίνει το ποτό του ένα όμορφο κορίτσι και να φλετάρει ένα όμορφο άγορι και το αντίθετο-, το τσιγάρο δεν σκοτώνει, η μόλυνση του περιβάλλοντος σκοτώνει, τα μεταλλαγμένα εξ Αμερικής και Ισραήλ σκοτώνουν, η έλλειψη οξυγόνου σκοτώνει, η έλλειψη ειλικρίνειας από τη μεριά σας σκοτώνει, η έλλειψη δικαιοσύνης σκοτώνει, η έλλειψη παιδείας σκοτώνει, η κλοπή των τραπεζών σκοτώνει, οι επίορκοι πολιτικοί σκοτώνουν, που είχατε και έχετε και θα έχετε πολλούς στους κόλπους του μιαρού μικρόνοου μικροαστικού χριστιανικού μεταπρατικού σοσιαλιστικού κόμματος-, ο έρωτας, το ποτό και το κάπνισμα δεν σκοτώνουν, όσο σκοτώνει το μολυσμένο κρέας, το πρόστυχο καλαμπόκι, το συνθετικό σάντουϊντς, και τόσα άλλα, που τα ξέρετε, αλήθεια Κα Ξενογγιακαπούλου, τα εμβόλια που αγοράσαμε ως Έθνος;, ως Κράτος, ως κόμματα;, κατά το ιού της γρίππης H1N1 από την φαρμακευτική παρασκευάστρια εταιρεία που πλήρωσε επίορκους επιστημόνες, θα τα επιστρέψετε και τα εκατομμύρια ευρώ που θα επιστραφούν από την εταιρεία θα τα καταθέσετε στα ασφαλιστικά ταμεία που έχουν πατώσει; Όχι βέβαια και μήτε θα ζητήσετε τη λίστα των χιλίων τόσων μεγαλοφοροφυγάδων στο εξωτερικό-, αυτά σκοτώνουν και το τσιγάρο είναι μισή ασπιρίνη κι αυτή χαλασμένη...εγώ θα καπνίζω μέχρι την τελευταία μου ανάσα, μέχρι τη τελευταία γουλιά ποτού, μέχρι την τελευταία αθώα ματιά ενός κοριτσιού, και από εδώ προειδοποιώ τον όποιον/α υστερικό αντικαπνιστή με ενοχλήσει κατά τη διάρκεια του καπνίσματος του αιθέριου τσιγάρου ότι θα τον ανασκολοπίσω στην αγορά...
Υ.Γ. η φωτογραφία που παραθέτω εξαιρετικά αφιερωμένη στην Κα Ξενογιαννακοπούλου...                        

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Η Χλωμή Πανσέληνος

Χθες ήταν μια Χλωμή Πανσέληνος- η τελευταία του Καλοκαιριού-, ήταν μικρή, σαν ένα στρογγυλό κομμάτι από καθρέφτη, δεν ανταύγαζε το παραμικρό και θυμήθηκα τον Χατζηδάκι...το Φεγγάρι είναι κόκκινο...έμοιαζε με μια λευκή τρύπα στον ουρανό, μα τόσο πολύ, που ρώτησα το ζωγράφο της παρέας, (μιας και οι ζωγράφοι, υποτίθεται, έχουν περίσσια φαντασία και ποιητική), αν η τρύπα αυτή θα μας έβγαζε πουθενά αν μπορούσαμε να την διέλθουμε, μπα, έκανε, πουθενά δεν βγάζει αυτή η τρύπα, είναι σχέδιο πριν τον πίνακα...και γελάσαμε και πάνω στον γέλωτα νάσου η Κόρη με τ' όνομα Ώρη-Ν, έτσι ήθελε να την αποκαλούν και έτσι ήθελε να γράφεται τ΄ όνομά της... περίεργη Κόρη, το βλέμμα της πάντα έκπληκτο, σαν να κοιτούσε κάθε στιγμή για πρώτη φορά το πράγμα που κοιτούσε, το πρόσωπο που κοιτούσε, το τοπίο, τη σκηνή καθημερινότητας, σαν να κομμάτιαζε ό, τι κοιτούσε σε στιγμές της άδολης καρδιάς της (;), του αχόρταγου για γνώση νου της (;), δεν θα το μάθω ποτέ, ήρθε, συνομίλησε για λίγο, ήπιε ένα-δυο ποτήρια λευκό κρασί, κ' έφυγε...πήρε το χαμόγελό της, πήρε το ευρύχωρο καθαρό της μέτωπο κ' έφυγε...πόσο θάθελα ν' απεικόνιζα τη μορφή της, όχι μόνο σε φωτογραφίες-, σίγουρα η φωτογραφία της ταιριάζει αφού, βρίσκεται σε μια αδιάλειπτη κατάσταση στιγμών-, σίγουρα είναι Κόρη της Έκπληξης, είπα μέσα μου, και όταν ήρθε η σειρά μου να συνομιλήσουμε για λίγο μαζί, μιλήσαμε και για το Βυζάντιο, δεν θυμάμαι πώς μπήκε τέτοιο θέμα, α, ναι, έχει σπουδάσει Βυζαντονολογία- όπου επέμενα ότι ποτέ δεν υπήρξε Ελληνικό, απλώς οι Βυζαντινοί, ένα συνονθύλευμα φυλών μιλούσαν την τότε διεθνή γλώσσα: την ελληνική, και συμφώνησε, συμφώνησε επίσης ότι, οι άνθρωποι πρέπει πρώτα απ' όλα να λατρεύουν τη φύση και τον έρωτα και μετά οτιδήποτε άλλο...όσο μιλούσαμε, μέσα μου ψιθύριζα, ευχόμενος ν' ακούει τους ψιθύρους της καρδιάς μου, πάμε εσύ κ' εγώ σαν νάμαστε μόνοι, κατάμονοι κάτω από αυτόν τον ουρανό να μου χαρίσεις τη χάρη των ματιών σου, να περάσω σαν αύρα πίσω τους και να κοιτώ όπως κοιτάς, για να νιώσω επιτέλους την αθωότητα της Έκπληξης που, ξέρω ότι υπάρχει, μα δεν τη συνάντησα ποτέ, και όχι τίποτα άλλο, αλλά είμαι και φωτογράφος...αηδίες, δεν είμαι φωτογράφος, δεν εκπλήσσομαι, δεν εκπλησσόμουν ποτέ, ένας μίζερος κυνηγός στάθηκα στη ζωή μου των έκπληκτων ματιών...μη με κοιτάς μ' αυτά τα έκπληκτα μάτια που διαιρούν και απομονώνουν κάθε μου στιγμή, δεν καταλαβαίνεις ότι με κάνεις να νιώθω ότι είμαι στιγμιαίος;, ότι απέναντί σου κοιτώ τη ζωή μου που πέρασε σαν στιγμή και δεν δύναμαι να σου πω: πάμε εμείς οι δυο εκεί που χαράζονται κάθε αυγή τα όρια του κόσμου; Κ' έφυγε με το αυτοκίνητό της- είναι ύβρις οι Κόρες να κατέχουν αυτοκίνητο, φώναξα και πλησίασα το ζωγράφο και τον ρώτησα αν μπορεί να φτιάξει για μένα έναν ειδικό θόλο που να μπω από κάτω του, να κρυφτώ από το χρόνο, να περνά ο αδυσώπητος πάνω από το κεφάλι μου και να μη με βρίσκει, όχι, μου είπε, αυτά είναι ουτοπιστικά πράγματα, ε, και λοιπόν;, πώς γίνεται να ζεις χωρίς κατάσταση Ουτοπίας, εσύ ένας ζωγράφος; Ω! Ώρη(Ν), χθες η Πανσέληνος ήταν χλωμή, η διάρκεια του μεσουρανήματός της κενή, όπως το κενό που νιώθω...η παραπάνω φωτογραφία φανερώνει το χρόνο που πέρασε, κι ήταν ο δικός μου χρόνος αυτής της γαμημένης ζωής, όπως αποφάνθηκε και ο Μπέκετ...γαμημένη ζωή γεμάτη χλωμά φεγγάρια..                              

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Στην εποχή μας...

...ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι μπορεί ν΄αποκόψει το φριχτό κεφάλι της Μέδουσας, από το ακόμα πιο φριχτό της σώμα, δίχως να κρατά κάτοπτρο και ποιος να μιλήσει για τον Προμηθέα, όπως μίλησε ο Καμί και να μην τον πάρουν για τρελό; Θαυμάζω εκείνον που γράφει για τη Αυριανή Πανσέληνο, (24/08/2010), και στο αριστερό του χέρι κρατά χειροβομβίδα και είναι έτοιμος να την κρατήσει στα δόντια και να σκορπιστεί η μορφή του στον αέρα και να μείνει ακέφαλος βαδίζοντας στην αγορά γιατί, πριν σκάσει και πλαντάξει η χειροβομβίδα ο ουτοπιστής προλαμβάνει και βάζει στην αριστερή του τσέπη την καρδιά του και τον εγκέφαλό του στην αριστερή, τις δε αρτηρίες του τις ταπώνει ευθύς με μια συμπαγής ουσία, όμοια με τη θλίψη, η μεγάλη Θεά Άρτεμις και το αίμα παύει να ξεπηδά και να ρέει σαν χρώμα του Γκόγια και ελεύθερος πια, δίχως μορφή να φτάνει στους Δελφούς και να ίσταται κάτω από το ακέφαλο γλυπτό του Απόλλωνα...αλήθεια, θα μπορούσε γυναίκα να σφάξει τη Μέδουσα; Θα μπορούσε γυναίκα να γράψει για την Ουτοπία;       

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

Καλημέρα William Blake


Σε γρανιτένιο βράχο φαγώθηκαν από όρνεα τα σπλάχνα του Ενός ανθρώπου.
Ανοιξιάτικη βροχή ξέθαψε κόκαλα τυλιγμένα στον πηλό.
Η λύτρωση στη σκιά της παραφροσύνης.
Η φρόνηση δεν διαρκεί πολύ.
Η λογική των αριθμών φράζει διόδους φωτός, είπε μια μαϊμού σε αντίστοιχη εποχή με τη δική μας.

Χριστιανός ή τοκογλύφος, σοσιαλιστής ή φιλελεύθερος ίδια φάρα, ζευγαρώνουν
   ταυτόχρονα με την ανανδρία.
Αγκαλιάζουν την ασχήμια τους με πράξεις διαστροφής.
Στη σκέψη τους μήτε ένα στολίδι.
Γεννοβολούν εφιάλτες σκορπίζοντας για ανίερους σκοπούς ιούς εργαστηρίων.
Η πρόοδός τους χαράζει ολόισιους δρόμους στα χωράφια των ανθρώπων -
   δρόμους για οκνηρούς δίχως νόστο.

Πρόοδος και θρησκεία, τεχνική και τοκογλυφία, ζευγάρια ταιριαστά -
μα αυτός δεν είναι ο κόσμος, είπε ο καρφωμένος στο βράχο.
Μια φορά μονάχα ειπώθηκε: Κάλιο να πεθαίνεις για τον έρωτα και τη φιλία,
   παρά για την ιδεολογία και τη θρησκεία -, έτσι κερδίζεται η γνώση,
έτσι μένει το περισσευούμενο για τον μη έχοντα και δεν διαφεύγει το ισόρροπο αρκετό
   και το φρόνιμο λίγο.

Στου ανοιχτόλογου το διάβα οι δόλιοι αλλάζουν δρόμο.
Τον ξέρουν καλά όσοι υποτάχτηκαν στις άδολες επιθυμίες του,
   όσοι ταΐστηκαν με το μεδούλι του.

- τα μάτια της φωτιάς,
τα ρουθούνια του αέρα,
το στόμα του νερού,
τα γένια της γης-

τα γνωρίζουν όσοι γνωρίζουν τον εαυτό τους.
Περιφρονητέος εκείνος που δεν τήρησε τον λόγο του.
Στο μεταξύ, σπέρμα κακόβουλο γεννοβολά θρασύδειλους δίχως σάρκα και οστά
   που γίνονται λιοντάρια στην πανουργία.
Κι όμως, είναι εξαίσιες οι μορφές της γυναίκας και του άνδρα όταν ο πόθος τους ανάβει και χύνεται,
   σαν την Ομορφιά σοφής αναλογίας στα ορθά τους μέλη - μέλη στολίδια του μεσημεριού.
Διεφθαρμένοι όσοι απέχουν από τέτοιες χαρές.
Μαλθακοί όσοι δεν νιώθουν τη γλύκα στα μεριά τους.

Τοκογλύφοι, Εβραίοι ή Αγγλοσάξονες, ρίχνουν ζαριές εκεί που δεν υπάρχει ζύγι ουρανού.
Το σύστημά τους το έστησαν στο υπόγειο τυπογραφείο της κόλασής τους
   ξερνώντας τον εμετό τους σε μορφή μετοχών και χαρτονομισμάτων.
Οι κραυγές τους για κέρδος σαβανώνουν καιροσκόπους πολιτικούς.
Τα πνευμόνια τους κούφια από αέρα.
Οι ρίζες της λογικής τους εξαπλώνονται με κρότο σε υποχθόνιους βυθούς.
Βροντές αντηχούν και αστραπές σαν πύρινα στεφάνια σφίγγουν με βίαιες αναλαμπές
   τούς γύρω λόφους.
Δαιμονισμένοι ανεμοστρόβιλοι περιδίνουν τη σκόνη και πύρινα μάτια με άσχημα φρύδια
   χαράζονται στα φρέσκα σπαρτά.
Σύσσωμοι άνεμοι βίαια ρίχνουν λυσσασμένες ριπές ενάντια στον ουρανό και ο ουρανός  
   αναμειγνύεται με μαύρα συκώτια.
Ανήκουστη ταραχή στα πελάγη.

Πέλαγος, βλέπεις, ακούς τη δόλια ανθρώπινη φασαρία;
Δεν είναι θρήνος Ιφιγένειας, μα γέλωτας Πανδώρας.

Αν ο τόπος γίνει ξανά γραφή και σύνθεση.
Αν ο πολιτισμός και η φαντασία γίνουν νέα πίστη.
Αν αρνηθούμε τις ξιπασμένες φράσεις του επαΐοντος και ειδικού.
Αν ένα επίτευγμα σταθερό για τον άνθρωπο σταθεί με χάρη ερωτική ανάμεσα
   στο τίποτα και στο κάτι
και αν ξυπνήσουμε με την αυγή του κόκορα, τότε,
   ποιος θρασύς Σάιλοκ και ποιο Golden Boy θα ξιπαστεί πως οι ουρανοί είναι δικοί του;

Blake, William Blake,

οι τοκογλύφοι, είτε Εβραίοι είτε Αγγλοσάξονες,
   στη Wall Street τρώνε τα σπλάχνα του ανθρώπου.

Υ. Γ. Δημοσιεύτηκε στη "Βιβλιοθήκη" της Ελευθεροτυπίας του Σαββάτου 21/08/2010. (Εδώ)



Γιατί θυμάται ο Άνθρωπος;

Σε τι ωφελούν οι μνήμες; Οι γέροντες αναθυμούνται με σιωπηλούς λυγμούς και αφηγούνται τα βιωμένα με σπασμένη φωνή- σπασμένη γιατί αναδύεται από το παρελθόν και μια που το παρελθόν αποτελείται από θραύσματα ζωής, έτσι και οι αφηγήσεις εκφέρονται θραυσματικά. Δεν είμαι σίγουρος αν, η αφήγηση των αναμνήσεων έχει να κάνει αυστηρά με τη γλώσσα της επικοινωνίας ή με τη γλώσσα, που στο μεταξύ, διαμόρφωσε από μόνη της η μνήμη στον ψυχικό νου του καθενός. Μου μπαίνει ένα ερώτημα: αναθυμούνται όλοι οι άνθρωποι ή τα άτομα, αλλιώς, οι οντότητες; Κλείνω προς το δεύτερο χωρίς βεβαιότητα και ρωτώ: "τι σχέση έχει το Vat 69 με το Cutty Shark; "το αλκοόλ", βιαστήκατε να ψιθυρίσετε μετά βεβαιότητας-, λάθος, το ένα έχει να κάνει με την Κατερίνα και το άλλο με τη Βασιλική. Το ένα έχει να κάνει με λανθασμένη συμπεριφορά και το άλλο με σωστή, άρα το αλκοόλ συνδέει τις μορφές και, ανάλογα την ένταση που εκείνες αναδύουν μέσα μας-, έτσι κι αλλιώς οι μορφές ξυπνούν μέσα μας εκείνα που, εν υπνώσει κοίτουνται μέσα μας, δηλαδή, εμείς είμαστε η κοίτη και το ποτάμι με τη ροή του οι μορφές. Οι μορφές με τα χρόνια υποχωρούν στην πίσω από την πρόσοψή μας αυλή, στεγνώνει η ροή τους και μένει η ροή τής γεύσης του Vat 69 ή του Cutty Shark που ενίοτε ανακαλεί τη λανθασμένη ή την σωστή ανάμνηση, τότε οδεύουμε στην πίσω αυλή μας κοιτώντας μελαγχολικά τη μορφή που δεν θα ξανά γυρίσει, κι όμως είναι εκεί, ολόρθη, μας κοιτά, θέλουμε να την αγγίξουμε, να της ζητήσουμε συγνώμη ή, να βιώσουμε ξανά το γάργαρο γέλιο της από τη σωστή μας συμεριφορά, μα όταν το παρακάνουμε, οι μορφές τότε υψώνουν απαγορευτικά το χέρι τους εννοώντας: "μέχρι εδώ, μην προχωρείς άλλο, παραβίασες το ιερά μας όρια και δεν είσαι πλέον ο χαράκτης τους". Και αποτραβιόνται στην αχλύ τους, μη θέλοντας να δούμε, το πώς διαμορφώθηκαν με το πέρασμα του βιολογικού χρόνου κ' εμείς τότε επιστρέφουμε στη συφοριασμένη μας πρόσοψη-το συφοριασμένο μυαλό συφοριασμένα σκέπτεται...γιατί έγραψα το παραπάνω, μα γιατί-, για λόγους που δεν είμαι εγώ ο υπαίτιος-, μου απαγορεύτηκε η όποια ευκαιρία να πορευτώ μια πορεία που θα γεννήσει έναν νέο Νόστο, κι αλίμονο σ' εκείνον που δεν του δίνεται αυτή η ευκαιρία, αυτό σημαίνει ότι τέλειωσαν όλα τα ταξίδια του και σαν άμοιρος, που στην ουσία δεν είναι, τ' αναθυμάται κι είναι τραγικός αυτός ο αναθυματισμός, [συγνώμη για τη λέξη, αλλά μου αρέσει], είναι τραγικός γιατί δεν έχει το Βασίλειο της Ιθάκης- πόσο μεγάλος Ποιητής που είναι ο Καβάφης, πόσο Μεγάλος!, κι όμως Κωσταντίνε, τώρα που έφτασα στο τέλος, αναρωτιέμαι: άξιζε το ταξίδι/α μου; Μα το Δία, δεν το έγραψα αισθηματολογικά, άλλωστε, δεν μου το επιτρέπει το αίμα μου που είναι μπολιασμένο με αλκοόλη, δηλαδή, με εντιμότητα και όποιος το νογά, αλλά και μήτε μ' αυτό το υποκριτικό: ματαιότης τα πάντα ματαιότης-, αυτή η ρήση είναι πολύ χριστιανική για μένα-, το έγραψα από τη μεριά της Μήδειας: δολοφόνος της χαράς της. Υπάρχουν δύο εικαστικοί, [εδώ ξεχωρίζω την έννοια του εικαστικού από την έννοια του αληθινού ζωγράφου-, στην εποχή μας όλοι είναι εικαστικοί, πλήν τριών εξαιρέσεων, αλλά όχι ζωγράφοι], που, απατεώνες τεχνοκριτικοί, τους στηρίζουν με μπλαμπαδίστικα κείμενα: ο Andy Warhol και ο Jeff Koons-, γιατί το έγραψα αυτό;, μα γιατί σήμερα είναι Κυριακή και θα παίξω ποδοσφαιρικό στοίχημα- το ξέρω θα χάσω, όπως έχασα και τις αγαπημένες μορφές... Η παραπάνω φωτογραφία είναι από τις πρώτες μου, τραβηγμένη σ' ένα σπίτι στην Άνω Γλυφάδα, γύρω στο 1963-, μην έχοντας δει ακόμα φωτογραφίες του Andre Kertesz, άλλωστε, σοβαρά άρχισα ν' ασχολούμαι με τη φωτογραφία ύστερα από 7 χρόνια- Καλημέρα Fabienne, ξέρεις εσύ...

Σήμερα ξύπνησα...


...με μια φράση στο πικρό και στεγνό μου στόμα από τα 4 ρούμι 7 αστέρων που ήπια χθες βράδυ με τους φίλους μου Ελένη και Γιάννη στο μπαρ Rosebud πληρώνοντας το ένα, δέκα ευρώ, ενώ στο Βερολίνο οι Γερμανοί, σε πολύ καλύτερα μπαρ, το χρεώνουν τέσσερα ευρώ-, άρα δεν θα ξανά πάω σ' αυτό το μπαρ, ακόμα κι αν σήμερα, που είναι Κυριακή, κερδίσω στο Τζόκερ...μα πού είναι η φράση;, α, ναι, νάτη: ολιγόμυαλοι ή πονηροί σοσιαλιστές του Πασόκ αν γνωρίζετε σε τι είδους κοίλωμα, [κοιλιά], ή λάκκο ρίξατε τη χώρα μου, [το γνωρίζετε;], θα πρέπει να ντρέπεστε, αλλά η ντροπή δεν έχει θέση στην χριστιανική ηθική του πολιτικού, ιδιαίτερα όταν κομπάζει πως είναι σοσιαλιστής, αλλιώς κοινωνιστής-, έχει σημασία αυτό;, όχι, έτσι κι αλλιώς ο σοσιαλισμός αναπήδησε σαν λαγός μέσα από το κόλπο, [διάβαζε τον κόλπο], του χριστιανισμού φέροντας το ψιμύθιο της οικονομικής δικαιοσύνης, [αηδίες]...φύγετε από τη χώρα μου μήνα Αύγουστο και νύχτα εσείς που τραβάτε τα ξύλινα μαλλιά σας, όπως ξύλινα και άναθρα είναι τα λόγια σας...στην παραπάνω φωτογραφία δείχνω την Κυρά Οικονομία να τραβά ολοφυρόμενη την κόμη της μονολογώντας πανάρχαιο κομμό: "σ' αυτό το πονηρό παζάρι ο γάμος αυτός θα γεννήσει τέρατα"...όλοι οι γάμοι ιδεολογιών και θρησκειών γεννούν τέρατα εκτός, από το γάμο ανθρώπου και φύσης, άλλωστε, η λέξη γάμος προέρχεται από το ρήμα γαμώ, που σημαίνει ότι έρχομαι σε συν-ουσία με το αγαπημένο άτομο και όχι με παλλακίδα ή πόρνη...μα εδώ και πάρα πολλές, μα πολλές δεκαετίες, η Κυρά Οικονομία γαμιέται από τέρατα γεννημένα από ανόσιους γάμους Ιδεολογιών και Θρησκειών, σ' αυτούς τους αλλεπάλληλους μιερούς γάμους κείται η αιτία της καταστροφής του περιβάλλοντος- και όποιος το νογά...Πασόκοι σταματήστε να γαμάτε μιερά τη χώρα μου- δεν την αγαπάτε, την βιάζετε, την παραβιάζετε, την ανασκολοπίζετε, τη φτύνετε κατάμουτρα, τη σέρνετε στα ύποπτα καταγώγια σας-, ποια είναι πανάθεμα η καταγωγή σας;, από ποια λασπώδη στρώματα ξεπεταχτήκατε;, μα τι ρωτώ αφού, δεν έχετε καταγωγή, δεν προέρχεστε από ένα γένος, αλλά από ένα είδος...ουφ, ας κάνω υπομονή, ξέρω πολύ καλά, τα είδη αυτοκαταστρέφονται, φέρουν τον ντερτενισμό- de, [το άρθρο], termino, [τέρμα=όριο], κι αυτό ελληνικό, [το ξέρατε αυτό σοσιαλιστές μου;], φέρουν λοιπόν- τα είδη- ημερομηνία λήξης... αμάν και πότε!!!

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Ακόμα μία φωτό...


...για το πώς συμπεριφέρονται οι Ισραηλινοί τους ένοπλους Παλαιστίνιους μέχρι το κόκαλο, αφιερωμένη εξαιρετικά στο Επικίνδυνο Αγόρι...το ξανά γράφω: μην καταναλώνουμε προϊόντα του Ισραήλ-, με το να δίνουμε το ευρώ μας εκείνο αγοράζει σφαίρες, να το κρατάμε απομονωμένο γιατί εκείνο πρώτα θέλησε την απομόνωση, τουλάχιστον μέχρι να γκρεμίσουν τα τείχη που ύψωσαν στη Γάζα, να επιστρέψουν τα παρανόμως κατεχόμενα εδάφη και να ιδρυθεί κράτος των Παλαιστινίων...στην ουσία εκεί κάτω, που δεν είναι μακριά μας, είναι γειτονιά μας, συντελείται μια ήπιας μορφής γενοκτονία- γενοκτονία με το νυστέρι...

Δεν είναι τομάτα...


...όπως θα έλεγε και ο Magritte, αλλά είναι σάρκα κόκκινη κατακόκκινη χθόνιας γυναίκας... στην Ελλάδα φυτεύτηκε για πρώτη φορά το 1818, άρα, πριν από αυτό το έτος δεν υπήρχαν τέτοιου σχήματος τομάτες, μα ούτε και το 1988, απ' ό, τι θυμάμαι, άρα, πρέπει να έπεσε μπόλικο φυτοφάρμακο φερμένο από τη χώρα των εγκλημάτων-, δεν θα σας πω ποια είναι γιατί πονά το δόντι μου και γιατί δεν ιδρώνει το αυτί των καταναλωτών, όσο και να τους λέει κάποιος την αλήθεια για τα μεταλλαγμένα προϊόντα-, δεν καταλαβαίνουν ότι γίνονται κι αυτοί συνθετικοί και όχι σύνθετοι άνθρωποι, π.χ. οι κοντόμυαλοι-, καθότι για να βλέπεις μακριά και για να προνοείς πρέπει να είναι το αίμα σου καθαρό από τοξίνες και από συνθετικά αντιβιοτικά κι αυτό γιατί ο νους εργάζεται με αίμα ορμητικό στη διαύγειά του... η παραπάνω τομάτα μου θυμίζει τη Σαρακίνα του Φελίνι, αλλά και την αντίστοιχη δική μου, που ζούσε κοντά στα μπορδέλα της Μυτιλήνης και χόρευε απέναντί μας δίχως βρακί και στηθόδεσμο και πότε μας έδειχνε τα παχιά της πισινά, πότε το κρυμμένο της αιδοίο από την πυκνή του βλάστηση και πότε τα πεσμένα θεόρατα στήθη της...της δίναμε δυο δραχμές και άρχιζε το χορό της στην απόμακρη ακρογιαλιά-, ω, ήταν πολύ όμορφα αυτά τα παιδικά χρόνια, χρόνια αθωότητας, πονηριάς και γεμάτα τόλμη-, και τι δεν κάναμε για να χορταίνομε την αδηφάγα νεότητα, την τόσο απλόχερη, την τόσο ανικανοποίητη, στο μικρό περιβάλλον του νησιού...ακόμα και στην ασχήμια βρίσκαμε ομορφιά, απολαμβάναμε αυτό που μας δινόταν δίχως παράπονο ή πίκρα, αυτό μας δίνεται, αυτό θα γευτούμε, λέγαμε, γι' αυτό συχνά λέω: η φτώχεια των γονιών μου μ' έσωσε από πολλές ψευδαισθήσεις αλλά, και μου δίδαξε ν' αγαπώ και να δέχομαι όλες τις γυναίκες, φτάνει να έχουν ζωντάνια και νου, και τώρα που ωρίμασα, κατάλαβα τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον γελοίο Γούντι Άλλεν και τον τραγικό Φεντερίκο Φελίνι- είμαι κάτι ανάμεσα στον Φελίνι και τον Αντονιόνι- δεν είναι τόσο απόμακροι ή αντίθετοι- στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουν: στη μοναξιά και στην έλλειψη μεταφυσικής στον έρωτα-, αυτό δείχνει ο Αντονιόνι, πάντα με ποιητική διάσταση, στην ταινία του: "Η Ταυτότητα μιας Γυναίκας", την απουσία της μεταφυσικής στον έρωτα...όταν έπιασα για πρώτη φορά την παραπάνω τομάτα στα χέρια μου θυμήθηκα τη δική μου Σαρακίνα- δεν θυμάμαι πως την ονομάζαμε, ίσως Τρελογύναιο ή κάτι παρόμοιο, κι αυτό γιατί δεν ήταν πόρνη, απλώς έμενε πλάι στα μπορδέλα και της άρεσε να χορεύει δείχνοντάς μας τ' απόκρφά της- ήταν όμως η τρέλα της και η φτώχεια της που ελεύθερωνε το σπέρμα μας και κάναμε όνειρα πολλά ως παιδιά. Η δική μου Σαρακίνα, με δίδαξε δίχως να το θέλει, πώς να συμπεριφέρουμε στις γυναίκες: τρελά και μεταφυσικά, όλα τ' άλλα ανήκουν στους κυριαρχημένους από το συνταξιοδοτικό σύνδρομο και δεν ξέρετε πόσο μου αρέσει που, πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι φεύγουν από τη θέση τους κι είναι σαν να λένε: "δεν πάτε να...που θα κάτσω να χαραμίσω τα χρόνια μου".

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Αριάδνη...


...δεν ξέρω πώς ν' αρχίσω, θ' αρχίσω από το εύκολο: ο Αύγουστος είναι μήνας σκληρός και ύπουλος, πάμε παρακάτω...η Σλοβακία απάντησε στις επικρίσεις που δέχτηκε από την απόφασή της ν' αποσύρει την οικονομική της βοήθεια στην Ελλάδα, με την έξης λακωνική φράση: "Εμάς δεν μας βοήθησε κανείς, μόνοι μας τα καταφέραμε". Και έχει δίκιο η Σλοβακία, σε συνδιασμό μάλιστα που εμείς δεν ζητάμε από τη Γαλλία να μας δώσει τα ονόματα των 1000 Ελλήνων φοροφυγάδων που αποκαλύπτονται στα τραπεζικά αρχεία που έκλεψε ο Κος Έρβε Φελτσιάνι από την Τράπεζα HSBC της Γενεύης όπου ήταν υπάλληλός της, ενώ η Ιταλία το έπραξε, ζήτησε δηλαδή τη λίστα των Ιταλών φοροφυγάδων και ήδη εκτιμάται ότι θα εισπράξει μισό δισ. ευρώ από τους φοροφυγάδες...εμείς όμως δεν τα ζητάμε-, ποιος μας λεει ότι, την ύποπτη απραξία του υπουργείου οικονομικών δεν την γνωρίζει η Κυβέρνηση των Σλοβάκων; Σίγουρα τη γνωρίζει, δεν ζούμε αγαπητοί μικρόνοοοι Έλληνες σε κέλυφος, όλα γίνονται γνωστά, πέρα από αυτό, ξέρεις Αριάδνη μου τι ανακοίνωσε το δικό μας υπουργείο οικονομικών;, ανακοίνωσε ότι, πρόκειται για χαμηλό φορολογικό ενδιαφέρον...και πώς το γνωρίζει αυτό, δύναται να ρωτήσει ο όποιος, αφού δεν έχουν ζητηθεί τα στοιχεία των Ελλήνων φοροφυγάδων;, εκτός και αν τα ξέρει off the record που λένε τα ονόματα και επειδή είναι γνωστοί ή δικοί τους άνθρωποι, ποιούν τη νήσσαν...πάμε παρακάτω, ακόμα μια νύξη για τον Αύγουστο, είναι κακός, πολύ κακός μήνας και μοιάζει με τα μαύρα μεσάνυχτα, δηλαδή την ώρα που παίρνονται οι αποφάσεις των μεγάλων, βέβαια, στο χέρι μας είναι να μην τελεσφορούν, ή τουλάχιστον να μην ισχύουν στο βαθμό που εκείνοι σχεδιάζουν, τι θέλω να πω, θέλω να πω τούτο: να μην αγοράζουμε προϊόντα από το Ισραήλ, να κοιτάμε πάντα την ούγια που λέγαμε παλιά και άμα γράφει Made in Isrel να το αφήνουμε στο ράφι, [αφήστε που θα είναι μεταλλαγμένα], γιατί, όταν το αγοράσουμε θ' αγοράσει με τη σειρά του το Ισραήλ μια σφαίρα για έναν Παλαιστίνιο ή για έναν ακτιβιστή ανθρωπισμού... και για μην θεωρηθώ ρατσιστής ή αντισημίτης εξηγούμαι, δεν μπορώ ν' αγοράζω οτιδήποτε παράγει αυτό το Κράτος, που απαγορεύει και σκοτώνει στα Διεθνή Ύδατα εκείνους που πάνε να προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στους πολιορκημένους της Γάζας- επιτρέπει όμως να τους προσφερθούν αναμψυκτικά και ληγμένα φάρμακα...δεν μπορώ να ξεχάσω-, εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω και δεν μ' ενδιαφέρει τι θυμούνται και τι ξεχνούν οι άλλοι-, ότι, το πραξικόπημα στην Κύπρο σχεδιάστηκε και εκπονήθηκε από τον Κίσινγκερ-, επίσης δεν μπορώ να υποστηρίζω ένα λαό που δεν υπακούει στο Διεθνές Δίκαιο, που δεν εγκαταλείπει τα κατεχόμενα, που συνεχώς υφαρπάζει τη γη των Παλαιστινίων και που απαγορεύει τον οποιονδήποτε να πλησιάσει τη Γάζα όπου την κατοικούν εξαθλιωμένοι...και νάσου το επικίνδυνο παιδί ο Πρωθυπουργός μας, σαν μη συμβαίνουν τα παραπάνω, και συνάπτει διάφορες συμφωνίες και συνεργασίες Τώρα!!! Δεν θα ήμουν καθόλου αντίθετος, έφτανε να ήταν ειρηνικό Κράτος και να συμμετείχε με τις ανθρώπινες αξίες του πολιτικού πολιτισμού στο χώρο της Μεσογείου... αλλά δεν είναι. Τώρα θα δεις Αριάδνη μου παρενοχλήσεις στο Αιγαίο από τους Τούρκους...τώρα θα δεις και την οικονομική βοήθεια που θα μας δώσει το Ισραήλ, ή κάνω λάθος και θάμαστε εμείς που θα δώσουμε; Μπορεί και ν' απλωσε, σκέπτομαι, το χέρι του ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου στον Κο παπ-Ανδρέου υποσχόμενος ότι θα πει καλόν λόγο στον Κο Ντομινίκ-Στρος Κον, σε περίπτωση που δεν θα μπορούμε να είμαστε συνεπείς σε μια μελλοντική δόση του εξαντλητικού δανείου από το Δ.Ν.Τ....μπορεί...τέτοιον εναγκαλιασμό ασφυξίας δεν το περίμενε κανείς, ε; Θα το ξανά γράψω: Θα είχε νόημα να προσφεύγαμε στο Δ.Ν.Τ. αν το Ταμείο αυτό μας έδινε άλλα τόσα ευρώ για επενδύσεις, τώρα όμως τι μας είπε: "πάρτε αυτά τα λεφτά για να ξοφλήσετε τους τόκους των δανείων σας και χρεωθείτε και σε μας". Είχε δίκιο η Μέρκελ, έχει δίκιο και η Σλοβακία, και όχι τίποτα άλλο αλλά, "η ανταγωνιστικότητα ενός κράτους δεν χτίζεται στις πλάτες των μισθωτών", είπαν οι οικονομολόγοι, Richard D. Wolf και L. Randall Wray, [από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία], Κε Παπακωσταντίνου, το διαβάσατε ή δεν το διαβάσατε; Σε χαιρετώ Αριάδνη, πάω να ξαπλώσω λίγο μήπως και ηρεμήσω, πάντως ο Νετανιάχου ήρθε νύχτα, το Δεκαπενταύγουστο όλοι κοιμούνται...

Υ.Γ. Στον ιστότοπο του ΣΚΑϊ είδα τη φωτογραφία των ζευγαριών: Παπανδρέου/Μετανιάχου στην Ακρόπολη και σκέφτηκα ότι ο δεύτερος θα ψιθύρισε στο αυτί του πρώτου: "Εμείς οι Ισραηλινοί χτίσαμε την Ακρόπολη"...μη γελάτε, μη γελάτε, είναι δυνατόν, είναι μπορετό, όσο για τη φωτογραφία που αναρτώ, τη χαρίζω στο επικίνδυνο παιδί Παπανδρέου, είναι η Εντέν Αμπαργκίλ στρατιωτίνα του Ισραηλινού στρατού που ποζάρει πλάι σε κρατούμενο Παλαιστίνιο, ο οποίος είναι οπλισμένος σαν αστακός...αυτά...άντε να φύγει αυτός ο καταραμένος Αύγουστος, και για να μην ξεχνιόμαστε, η Παναγία θα έπρεπε να ονομάζεται Δημητράρτεμις-, αν διαβάσετε τους αληθινούς μύθους της Δήμητρας και της 'Αρτεμις, θα καταλάβετε γιατί το έγραψα...

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Στην Ελαφόνησο...


...πού βρίσκεται η Ελαφόνησος;, ρώτησα τον αφηγητή μόλις τελείωσε την παρακάτω ιστορία που θα την αφηγηθώ με τη σειρά μου, κι αυτό γιατί η ίδια ιστορία, με μικρές διαφορές, συνέβηκε και σε μένα, "το Ελαφονήσι δεν βρίσκεται αλλά είναι πια στα χέρια των καταπατητών και των επίβουλων πολιτικών", μου απάντησε, και γιατί δεν μου λες πού βρίσκεται, με κοίταξε συμπαθητικά και μου είπε, στο ανατολικό πόδι της Πελοποννήσου, λίγο πριν από το ακρωτήριο Μαλέας...το μπαρ ήταν σχεδόν άδειο, τώρα φεύγω, μου είπε, πάω σε άλλο, θα ξέρεις φαντάζομαι το στίχο του τραγουδιού: "δείξε μου το δρόμο για το κοντινότερο μπαρ και μη ρωτάς γιατί", το ξέρω απάντησα, και έφυγε κ' έμεινα μόνος με την ιστορία που μου αφηγήθηκε ανάμεσα στα σφηνάκια τεκίλας, τώρα πίνω μονάχα τεκίλα, μου είπε...η ιστορία, καθώς την αναδιηγιόμουν μέσα μου ήταν μάλλον προσωπική του και την παραθέτω, έτσι κι αλλιώς δεν παραβιάζω κανένα προσωπικό δεδομένο καθότι, ό,τι λέγεται στο μπαρ είναι κοινό, όπως στα παλιά χρόνια, στην περίφημη Αγορά, ό, τι ελέγετο εκεί ήταν κοινό, τέλος, να η παράλληλη ιστορία...ήταν δυο ζευγάρια, υποτίθεται αγαπημένα, και το κάθε μέλος αγαπούσε και εκτιμούσε το άλλο και εδώ υποτίθεται...η μία ήταν ζωγράφος, η άλλη ποιήτρια, ο ένας γλύπτης και ο άλλος δήθεν φωτογράφος, και μια μέρα αποφάσισαν να πάνε στο Ελαφονήσι...στην διαδρομή και στην παραμονή το ένα ζευγάρι ακκιζόταν συνεχώς με μικρά διαλείμματα ηρεμίας, το άλλο ήταν ήδη τσακωμένο- είχαν μάλλον και οι τέσσερεις την ψευδαίσθηση πως στην Ελαφόνησο θα ηρεμούσαν-, εδώ πρέπει να σημειώσω πως και οι τέσσερεις ήταν ωραίοι στην όψη, αλλά με λειψή καρδιά, με λειψό ήθος, καθώς αποδείχτηκε με τα χρόνια, κανείς από τη μεριά του δεν έπαιρνε το θάρρος να μιλήσει στον άλλον με τη γλώσσα της αλήθειας, ο καθείς κρατούσε μέσα του εκείνα που έπρεπε και όφειλε να ομολογήσει, κ' έτσι σαν να μην γνωρίστηκαν ποτέ ουσιαστικά- δίδαγμα: ο καθείς οφείλει να μιλά ανοιχτά και ξάστερα, να φανερώνεται απέναντι στον άλλον και να μην επιτρέπει το φόβο και την κρυψοβουλία να τον κυριαρχούν, γιατί έτσι οδηγείται στ' αντίθετα αποτελέσματα απ' ό, τι πιστεύει και θεωρεί: παραμένει δήθεν αγαπημένος, δήθεν σύντροφος, δήθεν καλλιτέχνης...ο Πλούταρχος στον Ερωτικό του γράφει: "Ο έρωτας που αφοσιώνεται σε μια προικισμένη ψυχή απολήγει στην αρετή περνώντας από το δρόμο της φιλίας", πες μου πόσα ζευγάρια τέτοιας ποιότητας έχεις συναντήσει σ' αυτή τη μίζερη μικροαστική χριστιανική κοινωνία;, κανένα, θα μου πεις ή, έστω ελάχιστα, θα συμφωνήσω, ελάχιστα είναι τα ζευγάρια που κατοικούν στο ξέφωτο. Ο Καμί κάπου έχει γράψει: "Οφείλει ο καθείς να έχει έναν μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει προστασία από τις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας." Αυτό είναι, μας κυριαρχούν ανούσιες και ανόητες απελπισίες γι' αυτό και απομακρυνθήκαμε από τονΈρωτα και τη Φιλία, έχει σημασία;, δεν νομίζω, πάμε παρακάτω, στην επιστροφή από το Ελαφονήσι, τα ζευγάρια χώρισαν, ήταν μια καταλυτική εκδρομή και για τους τέσσερεις...τα χρόνια πέρασαν και ο γλύπτης έγινε καθηγητής και η ζωγράφος έγινε ακόμη καλύτερη ζωγράφος, στο μεταξύ δημοσιεύτηκαν ποιήματα της ποιήτριας και ο φωτογράφος έπεσε σ' ενα ξεροπήγαδο, το οποίο μετέτρεψε σε σκοτεινό θάλαμο που, ο Ρόλαντ Μπαρτ τον ονομάζει Φωτεινό, και πολύ σωστά, υπάρχει το φως του σκότους, υπάρχει και το σκοτάδι του φωτός, το θέμα μπαίνει από ποια άκρη του σκότους και από ποια άκρη του φωτός μπαινοβγαίνει ο καθείς για να κρατεί τα μεγέθη υπαρκτά καθώς, δίχως υπόσταση, δηλαδή, δίχως παρουσία φωτεινή, η σκέψη δεν είναι συμπαγής...με κοίταξε, αυτή τη φορά μ' ένα ειρωνικό χαμόγελο στρεφόμενο μάλλον προς τον ίδιον, κατέβασε στο αίμα του το τεκίλειο σφηνάκι κ' έφυγε...καμιά ιστορία δεν τελειώνει, η μια εισχωρεί μέσα στην άλλη, η μια εξοστρακίζεται από την άλλη και πάει λέγοντας...τέλος μπαίνει σε όλα, εκτός από τις ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι καθώς η μία βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα της άλλης...τέλος μπήκε και στα πάθη και στους έρωτες των τεσσάρων, τέλος και στο τοπίο της Ελαφονήσου καθότι, όταν τελειώνει ένας έρωτας καταστρέφεται ένας τόπος-δίδαγμα περίσσιο: στους αληθινούς μας έρωτες αναδύεται το τοπίο/τόπος του καθενός...

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Είναι κάτι φράσεις...

ή στίχοι που με μαγεύουν και με κάνουν ζηλιάρη, θάθελα να τις είχα πει εγώ ή να της είχα γράψει εγώ, π. χ. "Μ' έκαψαν περισσότερες φωτιές απ' όσες άναψα", λέει η Ανδρομάχη του Ρακίνα...και σκέπτομαι τώρα δα ότι αυτό πρέπει να ισχύει για κάθε γυναίκα και άνδρα που έζησαν αληθινά και βαθιά κάθε τους ευλογημένη στιγμή που τους δόθηκε, είτε από καθαρή τύχη είτε γιατί το επιθυμούσαν πολύ και το κυνήγησαν και το έφτασαν και στο σημείο της συνάντησης στάθηκαν και δεν το παραβγήκαν πια και δεν το αντιμάχονταν πια, έμειναν σύμφωνοι με την απόφαση του φυσικού τους...έτσι κ' εγώ κάθε μέρα πηγαίνω στο χρηματιστήριο και στα δεξιά μου παρακαλώ τον άγιο να μου φανερώσει ποια η μετοχή που σήμερα αξίζει 50 ευρώ και σε πέντε ημέρες 250 και αριστερά παρακαλώ την αγία Φιλοχρηματία να μη με καταραστεί καθότι είναι του φυσικού μου νάμαι φιλοχρήματος...γιατί το έγραψα αυτό;, μα γιατί ο Κος Εφραίμ, ο Κύπριος, του Βατοπεδίου με την πνευματική πονηρή ματιά, είπε ότι, η ανάμιξη του ονόματός του στο σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου δεν τον έχει κλονίσει και πως η πίστη του είναι μεγάλη... έτσι και η δική μου πίστη είναι μεγάλη και δεν λείπω από καμιά συνεδρίαση του χρηματιστηρίου...είπε και άλλα στο ΣΚΑϊ, όπως, πολλοί έχουν βρει την υγεία τους στη Βιστωνίδα Λίμνη...Κε Εφραίμ, πηγαίνετε πίσω στο νησί της Αφροδίτης γιατί, "Τα έργα της Κύπριδας, του Βάκχου και των Μουσών είναι οι πηγές της χαράς...", είπε ο Σόλων, και επισκεφτείτε το άντρο της Θεάς μήπως κ' έτσι ξεκαθαρίσει το μυαλό σας από την πνευματική φιλοχρηματία, κι αν δεν θέλετε αυτό να κάνετε, τότε χτίσετε εκεί στο νησί σας, στην Κύπρο ένα μοναστήρι της Άγιας Πνευματικής Φιλοχρηματίας και να την προσκυνάτε κάθε αυγή, μεσημέρι, δειλινό και απόβραδο...αλλά αγαπητή μου Αριάδνη, δεν είναι μόνο αυτό που μ' εκνεύρισε σήμερα, ήταν και η συνέντευξη του υφυπουργού οικονομικών Κου Φ. Σαχινίδη στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία που, ανάμεσα σ' άλλα είπε: " Εκτιμούμε ότι μέχρι το τέλος του χρόνου το ύψος των προστίμων θ' αγγίξει τα 5 δισ. ευρώ"... κ' έτσι θα σωθεί η οικονομία, προσθέτω εγώ...μα τι κάθομαι και ασχολούμαι με δαύτα "Γογγύλα, σ΄εξορκίζω, ξανά γύρισε, φανερώσου ντυμένη, τον σαν από γάλα χιτώνα σου. Αχ! τι πόθος κυματίζει γύρω από την ομορφιά σου!" έγραψε, η Σαπφώ, ε, να, κι αυτόν τον στίχο θάθελα να τον είχα γράψει εγώ...

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

Η Σλοβακία...

...με απόφαση της κυβέρνησής της αποσύρεται από το πακέτο στήριξης της Ε.Ε. στην Ελλάδα...έχει δίκιο ή άδικο; Βέβαια, από τη στιγμή που βάζει κάποιος την υπογραφή του οφείλει να την τηρεί. Στην πολιτική όμως, ενίοτε, οι υπογραφές δεν γράφονται με ανεξίτηλο μελάνι...τέλος, δεν έχει άδικο για την απόσυρσή της, έχει άδικο επειδή αθέτησε την υπογραφή της...και γιατί δεν έχει άδικο για την απόσυρσή της;, μα γιατί κανένας από τις Ελληνικές κυβερνήσεις δεν ανέλαβε την όποια ευθύνη για την παραλυσία του κράτους, για τον παράνομο εμπλουτισμό των "δικών" μας ανθρώπων, για τις μίζες, για τα ομόλογα, για την έλλειψη του "Αυτονόητου", για τη μη περικοπή σπατάλης, για τη μη πάταξη της φοροδιαφυγής, [θυμάστε πόσες δεκαετίες ακούμε τον ίδιο ψαλμό: Θα πατάξουμε τη φοροδιαφυγή;], και πολλά, πολλά άλλα και συνεχίζουμε να μην βάζουμε το μαχαίρι στο κόκαλο, νομίζουμε πως με ελλιγμούς θα ξεφύγουμε, εμ, δε θα ξεφύγουμε...βέβαια, η Σλοβακία, που τη θεωρώ πολιτισμένη χώρα, απόδειξε ακόμα μια φορά πως δεν υπάρχει ενωμένη Ευρώπη, αυτό όμως είναι άλλο θέμα, το θέμα είναι ότι, εμείς που σταθήκαμε δεκαετίες στο πλευρό του άδικου και του ανέντιμου απέναντι στο Διευθυντήριο της Ε.Ε. δεν μπορούμε να είμαστε τιμητές εκείνου που αθέτησε την υπογραφή του, οφείλουμε σαν άνδρες να σκύψουμε το κεφάλι και να ζητήσουμε συγνώμη και να μην επιρρίπτουμε ευθύνες τώρα σε κράτος-μέλος, επειδή δεν θα εισπράξουμε το ποσό που του αναλογούσε κα να το στηλιτεύουμε για έλλειψη υπεθυνότητας και τορπιλισμό της ευρωπαϊκής ένωσης, όπως έπραξε η Κα Μπακογιάννη, και γιατί δεν έσπευσε να στηλιτεύσει την Πολωνία, [σαν Δούρειος Ίππος], όταν επέτρεπε την Αμερική να εγκαταστήσει πυραύλους στο εδαφός της ενάντια στη Ρωσία; Αυτή η πράξη/απόφαση της Πολωνίας δεν συνιστούσε έλλειψη ευρωπαϊκής ένωσης; Και βέβαια, θα έλεγα...τέλος η Σλοβακία έχει δίκιο προς τη χώρα μας, και άδικο προς τον εαυτό της. Από εμάς εξαρτώνται όλα, ας ζητήσουμε συγνώμη από την Ε.Ε. κι ας επιστρέψουν οι δικοί τους τα χρήματα που καταχράστηκαν από το έρμον δημόσιο κορβανά και από τόσες άλλες πηγές...

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Η Διάβρωση...

...είναι ασθένεια πραγματική των ανθρώπων και όχι αφηρημένη έννοια όπως τόσες άλλες που έχουν χάσει το νόημά τους- η διάβρωση δεν θα εξαλειφθεί ποτέ, πρόκειται για έναν ιό που θα "επιβιώσει" και σε πυρηνικό πόλεμο όπως η κατσαρίδα: διάβρωση και κατσαρίδα, ένα και το αυτό...εξαιτίας της διάβρωσης οι άλλοτε πανίσχυρες έννοιες έχασαν το νόημά τους, έχασαν την εσωτερική τους ενάργεια και ευμάρεια και σαν να άφησαν το κουκούλι τους και χάθηκαν για πάντα- έννοιες όπως Ελευθερία, Δημοκρατία, Ισονομία, Αλήθεια, Δικαιοσύνη, Πραγματικότητα, Στοχασμός...Στον Προμηθέα του ο Αισχύλος κρατά τη Βία, που συνοδεύει το Κράτος, σιωπηλή, [ πεντακάθαρο, η Βία προηγείται του Κράτους ], το δε Κράτος λαλίστατο και ισχυρό και πάνω από το Θεό Ήφαιστο που τον διατάζει και τον μέμφεται κιόλας για τον δικαιολογημένο, για μερικές στιγμές δισταγμό του να καρφώσει τα άλυτα δεσμά στον Προμηθέα, και πώς αλλιώς;, η Βία διατρέχει το Κράτος και εκτελεί διαταγές του Κρόνου-, ας μη λησμονηθεί ότι ο Προμηθέας βοήθησε τον Κρόνο στην αναρρίχηση του θρόνου...Υπάρχει σκληρότερο πολιτικό κείμενο από τον Προμηθέα του Αισχύλου; Όχι, από το 467 π. Χ. ισχύουν οι μεγάλες αλήθειες που στοχάστηκε και έγραψε ο Αισχύλος για τις ολέθριες πλάνες του ανθρώπου: της Δημοκρατίας- Ελευθερίας- Ισονομίας...μόνο η διάβρωση, η διάβρωση- αυτή η μεγάλη Θεά που κατοικεί στα γονίδια των ανθρώπων...γιατί έγραψα το παραπάνω;, μα για τον νέο σκάνδαλο της Εκκλησίας που πούλησε σ' έναν καταπατητή γης οικόπεδά της στη Βουλιαγμένη στην τοποθεσία "Λιμανάκι Μαλτσινιώτη"...θα τελειώσουμε ποτέ μ' αυτά τ' αδηφάγα και ανθελληνικά και άπατριδα τρωκτικά που ονομάζονται παπάδες;, όχι ποτέ, και πώς θα τελειώσουμε;, όταν το μεγάλο παιδί που καμώνεται τον Πρωθυπουργό καλεί τον μεγάλο παπά στο υπουργικό συμβούλιο...από πού κι ως πού αυτά τα οικόπεδα ανήκουν στην εκκλησία; Μα λόγω της Διάβρωσης...
Υ.Γ. Μην τρώτε κρέας, κρέας τρώνε οι παπάδες , έχετε δει κανέναν αδύνατο παπά;, εγώ όχι και όσο πιο ψηλά βρίσκονται στην ιεραρχία, άλλο τόσο πιο ευτραφείς και απνευμάτιστοι είναι...είναι τυχαίο που, οι περισσότεροι διατρεφόμενοι με κρέας είναι δικηγόροι, πολιτικοί και χρηματιστές;, θέλετε να είστε σαν κι αυτούς;, γεμάτοι τοξίνες και αντιβιοτικά;, να γιατί δεν σαλεύει ο νους τους- δεν πάει καθαρό αίμα στον εγκέφαλό τους...

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Ο Στέφεν Χόκιγκ είπε...


...για να μην καταστραφεί η ανθρωπότητα, που παραμένει το μόνο έξυπνο είδος στο γαλαξία μας, πρέπει να εξαπλωθεί στο διάστημα, αυτή είναι και η μόνη πιθανότητα να επιβιώσει, εγκαταλείποντας τη γη διότι έτσι κι αλλιώς εισερχόμαστε σε μια ολοένα πιο επικίνδυνη περίοδο της ιστορίας μας"...και κάπου αλλού: "...καλά θα κάνει η ανθρωπότητα ν' αποφύγει με κάθε τρόπο τις επαφές με εξωγήινους πολιτισμούς, γιατί αλλιώς ρισκάρει καταστροφικές συνέπειες"...τώρα, πώς γίνεται και είμαστε το μόνο έξυπνο είδος στο γαλαξία και συνάμα καταστροφείς της γης, μονάχα το Αυτονόητο, μάλλον θα το ξέρει...όχι, όχι, Κε Χόκιγκ, αυτό που έπρεπε να λέγατε θα ήταν: "οι έξυπνοι να βρούνε τρόπο να ξεφορτωθούν τους καταστροφείς", και ξέρετε γιατί;, γιατί ποιος παρέχει εγγυήσεις ότι, δεν θα καταστρέψουμε και τον άλλον πλανήτη που θα πάμε;, εκτός κι αν φύγουν από τη γη μόνο οι εκλεκτοί, και ποιοι είναι αυτοί οι εκλεκτοί; Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, είναι και οι εξωγήινοι όπως λέτε Κε Χόκιγκ, καλά θα κάνουμε να μην τους συναντήσουμε ποτέ από τη στιγμή που θα καταφέρουμε να ταξιδέψουμε στο διάστημα, με την δεν ξέρω ποια ταχύτητα, ίσως του μαγικού αριθμού "π" , αλλά μετά βεβαιότητος σας λέω δεν υπάρχει ο αριθμός "π", καθότι είναι αποκύημα φαντασίας ενός παραλυμένου μυαλού, αλλά με σιγουριά σας λέω πως ο αριθμός είναι ο "Ξ"...όμως, μπαίνει ένα μεγάλο ερώτημα, το Θεό θα τον εγκαταλείψουμε εδώ στη ρημαγμένη γη ή θα τον πάρουν οι Εβραίοι και θα φύγουν σ' άλλον πλανήτη, μια και είναι ο δικός τους Θεός; Αν αυτό αληθεύει, νομίζω πως πρέπει να τους έχουμε από κοντά μήπως και μας πάρουν μαζί τους και σωθούμε κ΄ εμείς...πάντως Κε Χόκιγκ έχετε κάνει μια μεγάλη ανακάλυψη, εννοώ τις μαύρες τρύπες, και αν σταθούμε πάνω από τις πράξεις των ανθρώπων, υπολογίζω ότι υπάρχουν περί τα 4,5 δισ. μυαλά με τεράστιες μαύρες τρύπες που η δίνη τους έχουν καταβροχθίσει τη φαιά ουσία του μυαλού...συνεχίζω..."ο γενετικός μας κώδικας περιέχει εγωιστικά και επιθετικά ένστικτα, που στο παρελθόν αποτέλεσαν πλεονέκτημα για την επιβίωσή μας"......και τώρα που παύσαμε να είμαστε επιθετικοί και εγωιστές επιβιώνουμε θαυμάσια με μοναδική μας τροφή την καταστροφή...Κε Χόκιγκ δεν τα λέτε καθόλου καλά, μα καθόλου καλά...μήπως πληρωθήκατε κ' εσείς από τους καταστροφείς, όπως πληρώθηκαν από την εταιρεία που παρήγαγε το εμβόλιο, οι επιστήμονες ή καθηγητές ή περισπούδαστοι, μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για να βεβαιώνουν κάθε τόσο και λιγάκι ότι, πράγματι υπάρχει επιδημία γρίπης; Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο, καθότι μου επιτέθη πάλι το Αυτονόητο...και μια ποιητική άχρηστη πληροφορία: Μοψόπιοι ήταν η ονομασία των αρχαίων Αθηναίων και Μοψοπία η Αττική από το Μόψοπος, Βασιλεύς της μετέπειτα Αττικής...πόσο παλιά, πόσο παλιά είναι η Ιστορία μου και πόσα άγνωστα ονόματα άραγε θα βρίσκονται στο γενετικό μου κώδικα...πρέπει να ξανά γεννηθώ...
Υ.Γ. Η φωτογραφία που παραθέτω είναι της 'Ελενας Πανούλη- είναι από τις φωτογραφίες που με κάνουν ζηλιάρη...

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

Αύγουστος στην Αθήνα

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας ο σκληρός και όχι ο Απρίλης και σκέφτομαι τώρα δα, εκείνους που συνάντησαν τη ζωή μου και έφυγαν, την αξιολόγησαν, την καρπώθηκαν, την τροφοδότησαν και πάλι έφυγαν...όλοι και όλα φεύγουν για να έρθουν ξανά με άλλη μορφή, ίσως την άλλη μορφή που κάτεχαν όσο ήταν πλάι μας και εμείς δεν την βλέπαμε, ή δεν μας άφηναν να τη δούμε και γιατί τότε ήμασταν από αυτή και όχι από την εδώ πλευρά, έφυγαν γιατί δεν ήταν για να μείνουν, αλλά αυτή δεν είναι ζωή;, ξέρουμε πότε φεύγει;, ξέρουμε πότε θα έρθει;, δεν μπορούμε να είμαστε από όλες τις πλευρές ή σε όλες μας τις πλευρές, πάντα κάτι διαφεύγει, είτε από τον άλλον είτε από εμάς, το πιγκ-πογκ είναι ένα ταχύτατο παιχνίδι, κι αναρωτιέμαι αν είμαστε η ρακέτα ή το μπαλάκι, αναρωτιέμαι, πάντως το τραπέζι υπάρχει, νάτο εκεί, στο τραπέζι του πιγκ-πογκ βρίσκονται ακουμπισμένες οι ρακέτες, η μία σκεπάζει το μπαλάκι, η αίθουσα σκοτεινή, ακούμε μέσα μας το πήγαινέλα των χτυπημάτων, αναθυμόμαστε τα καλύτερα χτυπήματά μας, τις καλύτερες αποκρούσεις μας, ήμασταν μέσα στο παιχνίδι, χτυπούσαμε με δύναμη το μπαλάκι με την ετικέτα πράσινης χελώνας, ήταν το ακριβό γιατί ήταν το ανθεκτικότερο μπαλάκι, το με την κόκκινη χελώνα ήταν το δεύτερο, το οποίο έδιναν οι υπεύθυνοι της αίθουσας να παίζουν οι πρωτάρηδες ενώ, οι παλαίμαχοι έπαιρναν το πρώτο...οι παλαίμαχοι του πιγκ-πογκ τώρα απέχουν, οι αίθουσες δεν υπάρχουν πια, το παιχνίδι τέλειωσε, αισθάνονται τη σιωπή της αίθουσας που έδωσαν τα καλύτερα παιχνίδια τους...αυτό είναι Αριάδνη, αυτό είναι, ο καθείς οφείλει ν' αναρωτιέται συχνά αν έδωσε το καλύτερο εαυτό του, αν έδωσε τον καλύτερο εαυτό του, αν έδωσε τον καλύτερο, αν έδωσε τον εαυτό του γιατί δεν υπάρχει εαυτός, όσο το παιχνίδι, το παιχνίδι, το παιχνίδι, το παιχνίδι είναι ο ψυχικός καιρός μας και το μπαλάκι, το μπαλάκι, το μπαλάκι η σκέψη μας και το τραπέζι η βιολογική μας διάρκεια, ένα εμβαδόν προ-οροθετημένο είναι η βιολογική μας διάρκεια... και επειδή είναι μια διάρκεια πεπερασμένη οφείλουμε Αριάδνη μου, άγνωστη αγάπη μου, να λέμε κάθε μέρα: είμαι εδώ, είμαι εδώ ως οντότητα, ως οντότητα, οντότητα και όχι ως επωνυμία...σκέπτομαι πολλούς που έφυγαν στον μήνα Αύγουστο τον σκληρό... Αύγουστο μήνα συμβαίνουν μεγάλες καταστροφές στην ανθρώποτητα... Αύγουστος, ο μήνας της σιωπής και της μεταφυσικής Σελήνης... τώρα είμαι έτοιμος να πιω...στην υγειά σας...

Η Ανθρωπότητα καίει την Ανθρωπότητα...

...είναι τυχαίες οι καταστροφές που συμβαίνουν;... όχι, αλλά stop, μην συνεχίσεις, είναι ερώτημα ρητορικό όσο και αισθηματικό, όταν εκφέρεται από άτομο λυρικό και όταν εκφέρεται από άτομο χριστιανικό/κομμουνιστικό, είναι ερώτημα σοβαροφανές- η ανθρωπότητα είναι ανθρωπότητα και ό, τι θέλει κάνει κι ας κάνει...πάμε παρακάτω, χαίρομαι που θ' αυξηθεί 100% ο φθηνός ηλεκτρισμός που φτάνει στο διαμέρισμα όπου διαμένω κι αυτό γιατί χθες συναντήθηκα με τον Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κο Πάγκαλο και μου είπε να μη στεναχωριέμαι γιατί εκείνος θα πληρώνει το λογαριασμό και θα είναι συνέχεια πλάι μου για οποιαδήποτε άλλη ανάγκη επειδή λέει πίνω το ίδιο ουίσκι μ' εκείνον και μάλιστα την ίδια ώρα και την ίδια ποσότητα και μετά κάθομαι και σκέφτομαι σοσιαλ[η]στικά, αλλά δεν μου είπε μονάχα αυτό, μου είπε ακόμα ότι, από τον επόμενο Ιανουάριο θα προστεθεί στον λογαριασμό του ηλεκτρισμού, ύστερα από πίεση του μεγάλου παπά Ιερώνυμου, ο μισθός του καντηλανάφτη πασών των εκκλησιών, ακόμα και τον οίκων ανοχής...του είπα, δεν θέλω να πληρώνεις το λογαριασμό του ηλεκτρισμού που φτάνει στο διαμέρισμά μου, θέλω να πληρώσεις μία και μόνο φορά, θέλω να μου βρεις τα πιο ακριβά σοσιαλιστικά παπούτσια για να γράψω το όνομά σου, όπως και άλλων συναδέλφων σου, στις σόλες τους...χαμογέλασε μ' αυτό το παχύ σαρδώνειο χαμόγελο και πριν τελειώσει το χαμόγελό του άφησα μια βροντερή πορδή, από εκείνες που ξέρει να ρίχνει ο Θεός μου Δίας και κοίταζε τη ράχη μου να ξεμακραίνει...αυτή τη φορά γράφω σοβαρά, είμαι τόσο θλιμμένος, μα τόσο θλιμμένος που η θλίψη μου με θλίβει...τέλος τ' αστεία...διάβασα στον Σκάι ότι υπουργοί και στελέχη του Πασόκ παρακολούθησαν σεμινάριο διαχείρισις κρίσεων από τον καθηγητή του Χάρβαντ, Ρον Χάιφέτς, σεμινάριο που κόστισε στον ανύπαρκτο Ελληνικό λαό, 250.000 δολάρια...και κοίταξα τα χείλη του πικρού ποτηριού και σκέφτηκα ότι, ο Πρωθυπουργός μάς δουλεύει ανερυθρίαστα...μα, αν πρέπει να πάρουν/παίρνουν μαθήματα εκείνοι που τις προκάλεσαν/προκαλούν, που έχτισαν/χτίζουν τις κρίσεις, για το πώς πρέπει να τις αντιμετωπίσουν/αντιμετωπίζουν, τότε έχουμε να κάνουμε, ή με ηλίθιους ή με κατά εξακολούθηση κλέφτες, απατεώνες...αλλά κάτι άλλο υποπτεύομαι, κάτι πιο βαθύ και μεγάλο, υποπτεύομαι ότι, ο Κος παπ-Ανδρέου με τα χρήματά μας κάνει P.R. δηλαδή Public Relations, με άλλα λόγια Κοινωνικές Σχέσεις για τη θέση που λάβει στα σαλόνια των πολιτικών της Ευρώπης ή και της Αμερικής, μετά την πρωθυπουργική του θητεία, δηλαδή, φροντίζει από τώρα για τη σύνταξή του... στο μεταξύ η Ν.Δ. ροχαλίζει, ακούω το ροχαλητό της, Αγαπημένη μου Αριάδνη που μοιάζει με ρόγχο, ε, βέβαια, όταν αποφασίζει ο πρόεδρός της κος Σαμαράς, να στηρίξει τον κο Κακλαμάνη για δεύτερη αποτυχημένη θητεία-, τον Δήμαρχο που έκοψε και δεν θα παύσει να κόβει, καθότι είναι ξυλοκόπος αστικών δένδρων και μπογιατίζει και θα συνεχίσει να μπογιατίζει σκαλοπάτια, ίσως αυτή τη φορά, που απεύχομαι να κερδίσει, μπογιατίσει πεζοδρόμια, και όχι μονάχα αυτό, ήταν με το μέρος του Βωβού στην ανέγερση ενός άλλου τερατώδους κτίσματος πλάι στο γήπεδο του ΠΑΟ...ακούω το ρόγχο της Ν.Δ. και γιατί ο κος Σαμαράς έχρισε διά βοής Γραμματέα του κόμματος έναν γκρίζο, μα πολύ γκρίζο ''πολιτικό'', ε, τότε ο παπ-Ανδρέου θα φύγει ύστερα από 8 χρόνια, αλλά το ζήτημα που μπαίνει είναι, αν θα πάρει μαζί του τα τανκ της δικτατορίας του Δ.Ν.Τ.... μπα αυτά δεν θα φύγουν, με διαβεβαίωσε ο κος παπ-Κωσταντίνου, θα σωζόμαστε συνεχώς από αυτά, αλλά εσύ γιατί στεναχωριέσαι, δεν θάπρεπε, θα είσαι νεκρός, ψόφιος, πεθαμένος, σκελετός- ναι, έτσι μου απάντησε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας κ' εγώ τότε ρώτησα: 2,60789 επί 4,76356 και διά 0,66667 πόσα μας κάνουν αν στο αποτέλεσμα προσθέσουμε όλες τις πορδές των ελεύθερων πολιορκημένων, και μου έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα...ξέρω, ξέρω, τώρα συσκέπτεται με τον D. Straus-Kohn να βρούνε το αποτέλεσμα...κοίταξε Αριάδνη, όταν κατέχεις κάτι μεγάλο, είσαι θύμα του, όποιο κι αν είναι αυτό, ακόμα και η μεγάλη νοημοσύνη... η μεγάλη νοημοσύνη ως συνήθως οδηγεί τους κατέχοντες στις ειδικότητες και ξέρουμε πια, ότι ο ειδικός κατέχει ένα ορισμένο I.Q. έτσι και με το πέος, όταν είναι υπέρμετρο τραβά προς τα κάτω τον κατέχοντα, πολύ κάτω, πέφτει σέρνεται ο κατέχων, το πέος του γίνεται προσβοσκίδα και μονάχα η μεγάλη ηλιθιότητα σώζει τον κατέχοντα καθότι, είναι τόσο μεγάλη η μετριότητα των άλλων που τον απομονώνουν, έτσι σώζεται ο ηλίθιος...είμαι ηλίθιος, ναι, πρέπει να πω και να πάρω αγκαλιά τον εαυτό μου και να παύσω να φτύνω στο πάτωμα, στο δρόμο, στο πεζοδρόμιο, στα μεγάλα στήθη της εξουσίας, αλλά να φτύνω στο πτυελοδοχείο...πτύεται εντός του πτυελοδοχείου, τι όμορφη και έξυπνη πινακίδα/εντολή/παράκληση;...φιλάκια Αριάδνη μου....

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

Η Αθωότητα της Μορφής


Αριάδνη ξύπνησα μ' εφιάλτες, εφιάλτες σαν τις πυρκαγιές στη Ρωσία, [βέβαια τώρα τα τσακάλια θ' ανεβάσουν τις τιμές των σιτηρών], σαν τις κατακλυσμιαίες βροχοπτώσεις στο Πακιστάν, σαν τις κατολισθήσεις στην Κίνα, σαν την αποκόλληση του παγόβουνου σε μέγεθος Λευκάδας, σαν το ψύχος στον Αμαζόνιο που θανάτωσε χιλιάδες ψάρια και κροκοδείλους και που τώρα θα μολυνθούν τα νερά του, σαν την καταστροφή στο κόλπο του Μεξικού από το γ......πετρέλαιο και η αντίστοιχη στα νοτιοανατολικά της Κίνας, οι εκκρήξεις και οι κατολισθήσεις σε ορυχεία στη Χιλή και στην Κίνα...κατά τ' άλλα, το κλίμα δεν άλλαξε, όπως ισχυρίζονται μερικοί πληρωμένοι επιστήμονες της κακόβουλης επιστήμης, όσο για την υπερθέρμανση, της άλλοτε ιερής και απλόχερης Γαίας μας, φταίνε λένε οι πορδές των δρομάδων, [καμήλων], και οι ανάσες των βοειδών, [ τους ανασκολοπίζεις ή δεν τους ανασκολοπίζεις;] Έτσι Αριάδνη μου, ακόμα μια φορά τα πλοκάμια της Ύβρις των ισχυρών, δηλαδή των ηλιθίων, απλώθηκαν παντού και ίσως τώρα να έρχεται σιγά-σιγά η ώρα της Νέμεσις και γράφω σιγά-σιγά γιατί πιστεύω πως θα μας έρθουν πολλά δεινά, απλώς τα παραπάνω, δεν είναι παρά σημάδια της επικείμενης μεγάλης καταστροφής...θυμάμαι που, στα 1976 έγραψα σ' ένα μου βιβλίο: "θα έρθει εποχή που η ντομάτα θα κοστίζει περισσότερο από ένα αυτοκίνητο", έχω δίκιο ή δεν έχω δίκιο; Πρέπει να επιστρέψουμε στη Φύση και να παύσουμε να παραμένουμε στην παραφύση των ανθρώπων και θα είναι μια καλή αρχή αν σταματούσαμε να τρεφόμαστε με κρέας, κανένας δεν πεθαίνει αν δεν τρέφεται με κρέας, το αντίθετο συμβαίνει, δεν είναι τυχαίο που, παρατηρήθηκε αύξηση των καρκίνων του συκωτιού και του παχέου εντέρου, σκεφτείτε πόσες τοξικές τοξίνες και άλλα απόβλητα παράγει η απληστία για κέρδος, και να μην αγοράζουμε πλαστικά, τάχα αθλητικά παπούτσια, καταστρέφουν το πέλμα και παραμορφώνουν το βάδισμά μας...αστεία λέω, αντίθετα εννοώ, να κοιμάστε με κατεψυγμένες μπριζόλες και να δένετε γραβάτες στα δεκάδες πλαστικά παπούτσια σας...κ' έτσι Αριάδνη μου, κάτω από αυτή την πίεση στράφηκα στο παρελθόν και ανέσυρα μια φωτογραφία που την παραθέτω...πες μου, έχεις ξανά δει τόση θεληματική αθωότητα;, τόση καθαρότητα βλέμματος;, εγώ ναι, και από τότε που μ' εγκατέλειψε έχασα τη δική μου αθωότητα...

Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

Οι Αόρατες συναλλαγές αόρατου συστήματος...

Ένας φίλος από τα παλιά ήρθε και με βρήκε στο μπαρ που συχνάζω. Δεν τον πολυπήγαινα, συνεχώς μιλούσε για τη δύναμη του χρήματος και όταν τον ρώτησα τότε: "μα έχει δύναμη το "ιδιο" το χρήμα;, η ματιά του σαν ν' άδειασε, τι εννοείς, με ρώτησε... εννοώ αν, αφήσουμε το χρήμα μόνο του δίχως τη συντροφιά του χεριού, τη ζεστασιά της τσέπης και από την προστασία του δέρματος ζώου, εννοώ το πορτοφόλι, θα μπορέσει να κάνει κάτι χρήσιμο το χρήμα από μόνο του; Δεν απάντησε και από τότε χαθήκαμε. Πέρασαν μερικά χρόνια και ήρθε σε μια έκθεσή μου, δεν έσπευσα να τον χαιρετήσω, τον παρακολουθούσα όμως διακριτικά και παρατήρησα ότι δεν κοίταξε τις φωτογραφίες της έκθεσης ούτε για δυο λεπτά...η ματιά του ήταν κενή και έπεφτε στο κενό και τότε, σκέφτηκα να σπάσω πλάκα και πλησίασα διακριτικά την περιφέρεια όπου θα μπορούσε να εποπτεύσει και έριξα στο πάτωμα ένα πεντοχίλιαρο, τότε κυκλοφορούσαν τα πληθωριστικά πεντοχίλιαρα του κου Παπ-Αντωνίου, αμέσως η ματιά του έλαμψε και πριν πέσει στο κενό, έπεσε πάνω στο πεντοχίλιαρο και με τις γνωστές, σε όλους μας, προφυλάξεις, έσκυψε και το τσέπωσε...λησμόνησα να γράψω ότι, στο διάστημα που τον είχα απομακρύνει, είχε καταφέρει να φτιάξει μια σεβαστή περιουσία προσεταιριζόμενος έναν κομπιναδάρο βουλευτή του Πασόκ που, για ένα διάστημα χρήστηκε και υφυπουργός σε σημαντικό υπουργείο, δηλαδή οι μίζες έμπαιναν και έβγαιναν-, τώρα δεν ανήκει πια στο κόμμα αυτό, τριγυρνά έξω από τα γραφεία της Ν.Δ...τέλος, πλησίασα τον παλιό γνώριμο και του ψιθύρισα: "έχεις ωραία οπίσθια ή ομορφαίνουν όταν σκύβεις για χρήμα;", έμεινε άφωνος...τον άφησα και γύρισα στην έκθεσή μου...το παραπάνω αληθινό περιστατικό που το γράφω τώρα, μου θύμησε τη μικρή περίοδο που έριχνα μεταλλικά εικοσάδραχμα και πενηντάδραχμα στη λεκάνη του ουρείν και του αφοδεύειν, [τότε είχα χρήματα], φανταζόμενος την εικόνα εκείνου που έβαζε το χέρι του στη λεκάνη να πάρει το νόμισμα... φυσικά, ύστερα από λίγη ώρα πήγαινα στο εξω-χωρη-τήριο, [ και όχι, "από"], και το νόμισμα είχε κάνει φτερά...γιατί τα έγραψα, μα γιατί η Κυβέρνηση θα χαρίσει κι άλλα 25 δισ. ευρώ στις τράπεζες, άρα σύνολο σε δισ. 55 ευρώ, για την αντιμετώπιση μιας πιθανής μελλοντικής κρίσης...και λέγω με περισσή επίγνωση, η κρίση θα ξανά έρθει, κι αυτό γιατί όλα τα χρήματα είναι αόρατα εντός αόρατου συστήματος, ακόμα και οι υπουργοί και οι τραπεζίτες και οι χρηματιστές, είναι αόρατοι, οι μόνοι ορατοί είναι, εμείς που σκορπίζουμε νομίσματα στις λεκάνες και στις αίθουσες τέχνης που τις γεμίζουν αγράμματοι και κομπογιανίτες και το βράδυ μεθάμε με το Φίλο/Φίλους, [ κατά τον Αριστοτέλη Φιλία, γι' αυτό και σπάνια, αλλά όταν συμβεί- ναι, καλά διαβάσατε, η φιλία είναι ένα συμβάν πάνω και πέρα από κάθε θρησκεία και ιδεολογία, μπορεί να στηρίξει ολόκληρη Πολιτεία ], και φτάνουμε στη μέθη και στον οργασμό εκ του φυσικού και εκ του απροόπτου κι αυτό γιατί είμαστε υπαρκτοί, υπάρχουμε, είμαστε οντότητες και όχι αόρατοι υπηρέτες αόρατου χρήματος αόρατου συστήματος...όλα μπορούν ν' αλλάξουν, όλα... ας τους αφήσουμε μόνους μες στο αόρατο κέρδος, μες στην αόρατη απώλεια, είναι οι τζαμπατζήδες της ζωής, οι λαθραίοι της ζωής, είναι εκείνοι που δεν έχουν σχέση με τον Διόνυσο και την Αφροδίτη και μήτε με τον κουτσό ποιητή της αγαθής μηχανικής, [αγαθός σημαίνει, άξιος, έντιμος, ευγενής], Ήφαιστο...Καλημέρα Αριάδνη, μέγα Έρωτά μου, εσύ δεν είσαι αόρατη, είσαι Θεά ορατή και εγώ αγλάοθυμα, [ μ' ευγενή ψυχή ], σχηματίζω το βλέμμα μου στο σχήμα του κορμιού σου...δε πα να....... τα πτώματα...

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Μια απλή διαδρομή...

...αυτής της μικροαστικής, χριστιανικής, μεταπρατικής κοινωνίας από το: "Τσοβόλα δώστα όλα" στο δάνειο από την Goldman Sachs και τσηφ στο Δ.Ν.Τ. Παπ-Ανδρέου, Σημίτης, Παπ-Ανδρέου...τι καλά, τι καλά, τι καλά, ευτυχώς που δεν μου αρέσουν τα μπάνια στη θάλασσα με τις σαγιονάρες και τ' αντιηλιακά γύρω μου του υπερήφανου λαού...

Μια εικόνα...


...από τα χρόνια της Αθωότητας...και σήμερα αναρωτιέμαι πώς και η Goldman Sachs είχε κέρδη τη χρονιά που μας πέρασε, δηλαδή χρονιά κρίσης, 1, [ένα], δισεκατομμύριο δολάρια, όχι δραχμές-, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε ο κος Σημίτης, μια που σύναψε μαζί με τον κο Παπ-Αντωνίου και κο Παπα-Κωσταντίνου, το περιβόητο δάνειο από την παραπάνω τράπεζα για να μπούμε στην ΟΝΕ με το πύρινο σπαθί του εγχώριου σοσιαλ[η]σμού, και που τώρα το αποπληρώνουμε διαμέσου της πιότερης άτεγκτης, κι αυτό γιατί είναι νόμιμη, μάφια: του Δ.Ν.Τ.; Θα μπορούσε άραγε να μας δώσει επαρκείς εξηγήσεις, μια που είναι και καθηγητής και σοσιαλ[η]στής, δηλαδή ρε φιλάρα, πώς γίνεται να κερδίζει κάποιος, όταν ο άλλος διέρχεται την εξάλειψή του; Δεν το καταλαβαίνω, δεν το καταλαβαίνω, δεν το καταλαβαίνω, από τη γέννησή μου ήμουν σκράπας στη θεολογία του χρήματος...κ' εσύ λαέ βασανισμένε μην ξεχνάς τον οβολό...

Και τελειώνει...

...τον Επιτάφιο λόγο του ο Περικλής με τη γεμάτη κλέος φράση: "Νυν δε απολοφυρόμενοι ον προσήκει έκαστος αποχωρείτε", "Και τώρα ας θρηνήσει ο καθείς τον δικό του με μέτρο", έτσι αισθάνομαι το:" έκαστος αποχωρείτε". Δηλαδή, μην καθίσουμε και θρηνούμε με τις ώρες τους νεκρούς, μην πέσουμε σε αισθηματολογικές θρηνωδίες, το άμετρο δεν ταιριάζει στους Έλληνες, έτσι κι αλλιώς οι νεκροί έπεσαν για την "Πόλη" μας και η Πόλη μας είναι πάνω από τον καθένα μας. Ποιοι σήμερα υπερασπίζονται την Πόλη τους; Ποιοι θυσιάζονται για την ισχύ των νόμων της ούτως ώστε να τους ταιριάζει η έννοια του Πολίτη;, αλλιώς, του πολιτισμένου; Χθες είδα ένα όνειρο φρικτό...βρέθηκα ξαφνικά σε μια αχανή έρημο και αναρωτιόμουν έντρομος πώς έφτασα στην έρημο αφού οδοιπορούσα να βρω την οχυρωμένη και ελεύθερη πόλη αφήνοντας πίσω μου πολλές ανοχύρωτες πόλεις, και πάνω στις θολές σκέψεις μου, είδα να έρχεται από πολύ μακριά, αλλά σε δέκα δευτερόλεπτα, τόσα τα μέτρησα στο ενύπνιό μου, στεκόταν μπροστά μου η Τύψη μ' ένα κουρελιασμένο ρούχο με καρφιτσωμένα πάνω του ονόματα γνωστά και με μούτρα άγνωστων ανθρώπων αλλά σίγουρα κακού σπέρματος και που το μάκρος του έφτανε χιλιόμετα πίσω της...η μούρη της φρικιαστική και γρικιάστικη, [δεν έχει γεράσει δηλαδή ακόμα τόσο, που να είναι ετοιμοθάνατη], και ξάφνου δίπλα της παρουσιάστηκε και ο Νόμος, μα αυτή τη φορά, γεμάτος νόμους και εγκυκλίους...μα εσύ δεν είσαι ο Νόμος, ψιθύρισα, εσύ κάποτε έλαμπες, ήσουν Άρχοντας της Πολιτείας και τώρα μοιάζεις να είσαι ένα κουρελόχαρτο που μοιράζει μικρά κουρελόχαρτα για να σκουπίζει ο κάθε επίορκος λειτουργός της Πολιτείας τον πρωκτό του, και είναι πολλοί οι πρωκτοί που μας τριγυρίζουν και στη λέξη πρωκτός παρουσιάστηκε μπροστά μου η Βία, με τη μορφή δικηγορίσκου, αλλά μέχρι να εντοπίσω ποιος δικηγορίσκος ήταν, πήρε τη μορφή ενός γνωστού βιομηχάνου που έχει ιδιωτικό στρατό...μα πώς τον λένε, πώς τον λένε, μα το ξέρω αυτό το άπατο καθήκι, ψιθύρισα μέσα μου, αλλά μέχρι να θυμηθώ το όνομά του, πήρε τη μορφή γνωστού μητροπολίτη και πριν προλάβω, εν τη ενύπνια φαντασία μου, να τον ανασκολοπίσω, πήρε τη μορφή του γνωστού χοντρού- όχι χονδρού- μα πολύ χοντρού χρηματιστή που κάποτε υπήρξε τόσο πρωκτογλείφτης που, από το πολύ γλείψιμο έγινε ο ίδιος πρωκτός...αυτό είναι, αναφώνησα: κυριάρχησε η βία των πρωκτών... και τώρα πες μου Αριάδνη, πώς μπορεί να τελειώσει αυτό το όνειρο;, μα για στάσου, είναι όνειρο ή πραγματικότητα;

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Αίνιγμα


Ποιοι κοιτάζουν λοξά;

Η Στρατηγική της Αράχνης

...όταν ο Πρωθυπουργός μας έβγαλε πιστόλι πάνω στο τραπέζι-, όπως παλιά ο Κος Τόμπρας στη συνεδρίαση του διοικητικού του Ο.Τ.Ε.-, δεν κατάλαβα ότι το πιστόλι συμβόλιζε το Δ.Ν.Τ. και φοβήθηκα ότι θ' αυτοκτονήσει- είναι συνήθειο στο Πασόκ ν' ακουμπούν πιστόλια στα τραπέζια-, αλλά τελικά δεν επρόκειτο περί αυτοκτονίας, αλλά περί δολοφονίας του ελληνικού λαού...Βάσω, της είπα, τελειώσαμε, μπήκαμε στο τούνελ της αδηφαγίας, της αναλγησίας, της διεθνούς τοκογλυφίας και δεν θα βγούμε παρά μονάχα όταν εξαντληθούμε εντελώς, όταν ικανοποιηθούν όλες οι απαιτήσεις των δανειστών μας, και τη ρώτησα, μα γιατί τόση στρατηγική από τη μεριά των δανειστών και επίορκων πολιτικών; Ε, τι θέλεις;, μπορείς ν' αντιμετωπίσεις την υποκριτική ικανότητα των πολιτικών;, ίσως μονάχα αν είσαι Μάρλον Μπράντο, μα ούτε ένα εκατομμύριο όνοι, [γαϊδούρια], δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν...κι όταν τελικά άπλωσε τα πλοκάμια της στη χώρα μας η διεθνής τοκογλυφία, τότε κατάλαβα τι εννοούσε ο Πρωθυπουργός μας, όταν φωνασκούσε σαν κόκορας από τα προεκλογικά μπαλκόνια, [μη γελάς Βάσω, υπάρχουν και τέτοια μπαλκόνια], ότι υπάρχουν λεφτά, εννούσε τα λεφτά μας που θα δίναμε στους μελλοντικούς δανειστές του Πρωθυπουργού μας, κι αυτό γιατί, ο Ελληνικός λαός ποτέ δε θα ζητούσε δανεικά από το Δ.Ν.Τ. ...τέλος, και τώρα που ο λογαριασμός της Δ.Ε.Η., μετά την πώλησή της, που θα φτάνει το σαράντα τοις εκατό, θ' αντιστοιχεί μ' έναν μισθό, προτείνω από τώρα στον υπερήφανο Έλληνα σοσιαλιστή ν' αγοράσει γκαζόλαμπες, όσο είναι ακόμα φτηνές...μη στενοχωριέσαι Βάσω και μήτε εσύ Αριάδνη, ο φωτισμός της γκαζόλαμπας είναι ρομαντικός, ποιητικός, ξυπνά τον καταπιεσμένο μας ερωτισμό και πού ξέρετε, μπορεί ο Έλληνας ν' αρχίσει να γεννοβολά ξανά κάτω από το μελαγχολικό φωτισμό του γκαζιού και μια που θα κλείσουν πολλά μικρά μπαρ-καφέ, λόγω της απαγόρευσης του καπνίσματος, όπου και θα χάσουν πολλοί νέοι, οι περισσότεροι φοιτητές, το οικονομικό τους βοήθημα, ένας λόγος παραπάνω να κλειστεί στα μπ[ρ]ουντρούμια, έτσι αποκαλώ τα διαμερίσματα των κακάσχημων πολυκατοικιών: μπρουντούμια...και ρωτώ: Κα Ξ[υ]νογγιανακοπούλου, δεν έχετε μεθύσει ποτέ στη ζωή σας; Εντάξει, ν' απαγορευτεί το κάπνισμα, τα μεταλλαγμένα προϊόντα και οι εστίες που μολύνουν και βρομίζουν το αγαθό περιβάλλον, θ' απαγορευτούν; Ω! της υποκρισίας άσμα. Ω! της γελοιότητος θρήνος...

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Καλή μου Αριάδνη Καλημέρα...

...δεν πειράζει που θα ξανά γράψω: "τ' αγάλματα είναι στο Μουσείο", δηλαδή φυλακισμένα, το παραπάνω θραύσμα ανήκει σε μια Κόρη αγαπημένη, το ξέρω, δεν πρόκειται να την ξανά συναντήσω, μου δώρισε την Ομορφιά της και έφυγε και εγώ, για λίγα χρόνια, σαν τον Δον Κιχώτη, την αναζητούσα, όπως αναζητούσα την απωλεσθείσα νιότη...όλα έπαυσαν να ισχύουν για μένα Αριάδνη μου, κοιτώ στα λευκά σου χέρια το κουβάρι που ολοένα μικραίνει, κι είναι το δικό μου κουβάρι, στο μεταξύ, τον Πρωθυπουργό μας τον επισκέφτηκε το Αυτονόητο και τον έχρισε επαναστάτη του, έτσι εισήλθαμε σε περίοδο επανάστασης του αυτονόητου...ναι, ναι, ναι, το διακήρυξε ο Πρωθυπουργός στην Κρήτη: " Καλούμαστε να κάνουμε την επανάσταση του α[υτο]νόητου", δηλαδή, του Ανόητου...[εκτός και αν εννοεί πως, επιτέλους, οι πολιτικοί πρέπει να σκεφτούν το αυτονόητο καθότι, στον απλό άνθρωπο, και όχι στον απλοϊκό, γεννιέται μαζί του, μόνο οι πολιτικοί γεννιούνται χωρίς αυτό, ε, και οργίστηκε το Αυτονόητο και κάλεσε τον Παπανδρέου να επαναστατήσει εν ονόματι του καθώς, η σκέψη των πολιτικών είναι μάλλον διαστροφική, όπως του Μπιλ Γκέητς της Μάικροσοφτ, που για να οδηγηθείς στο ζητούμενο πρέπει να κάνεις ένα σωρρρρό ζιγκ-ζαγκ, να κουλουριαστείς, να αυτοδεθείς, να ανασκαλοπιστείς, να μπου[ρ]δουκλωθείς]. Και, δεν μπορώ να μην ρωτήσω, όλους αυτούς τους ειδικούς και επαΐοντες, είναι ελληνικά αυτά; Δύο κατά σειρά Πρωθυπουργοί από την παραταξιακή μάφια του Πασόκ, δεν γνώριζαν την ελληνική γλώσσα, μάλιστα ο ένας ήταν και καθηγητής, ο Κος Σιμήτης, λάθος, Σημίτης, και ο τωρινός...τέλος, κι ένας άλλος είναι τελείως αμόρφωτος, ο Άνθιμος, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ο οποίος πρόσφατα κατήγγειλε ότι η φιλοχρηματία είναι η αρχή του κακού, μα Αριάδνη μου, η ίδια η εκκλησία του χριστού είναι πρώτη-πρώτη στον κατάλογο της απληστίας, έτσι δεν είναι; Έπειτα χρησιμοποίησε τη λέξη "σατανόπληκτους", για εκείνους που απορρίπτουν την ιστορία του γένους...τι θέλω να πω, πρώτο: οι παπάδες δεν ανήκουν στο γένος, είναι απλώς ένα είδος ανθρώπων, κοντόμυαλων, διεφθαρμένων, υποκριτών, πονηρών...δεύτερο: θα μπορούσε να χρησιμοποιούσε τη λέξη "διαβολόπληκτους", καθώς ο διάβολος έχει τη ρίζα του στο ρήμα "διαβάλλω" ενώ ο σατανάς στην εβραϊκή, που σημαίνει: "αντίπαλος"...ταυτίζω λοιπόν, τον Πρωθυπουργό με τον Άνθιμο ως προς την αμόρφωτη μόρφωσή τους...δεν μιλούν ελληνικά...ακόμα, ο Πρωθυπουργός μίλησε και για αδιαφάνεια και ατιμωρησία που διέκρινε τη Ν.Δ.* ενώ στις κυβερνήσεις του Σιμήτη, λάθος Σημίτη, στις οποίες και συμμετείχε ώς παιδί των αμερικανών στο υπουργείο εξωτερικών, όλα έλαμπαν και όλα ήταν φανερωμένα...τι υποκρισία Δία μου, τι υποκρισία...Ω! Έρωτα εσύ, λάβωσε τους πολιτικούς να δούνε μιαν άσπρη ημέρα, να δούμε και εμείς το γένος να ξεπροβάλει μες από τα σκοτάδια της βρόμικης ελληνοχριστιανικής εκκλησίας και των σοσιαλ[η]στών...έτσι κι αλλιώς, την τροφή τους την παίρνουν από τα ίδια εύπιστα θύματα...Καλημέρα Αριάδνη, το βράδυ θα μ' επισκεφτείς;, θέλω λίγο να κλάψω στον κόρφο σου τη χαμένη μου νιότη...
* Η νέα σύμβαση, μεταξύ ΟΠΑΠ και Ίντραλοτ υπογράφτηκε εν κρυπτώ Κε Παπανδρέου...