Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Καλές Διακοπές...


...μονάχα στους εκλεκτούς...πέρασαν κιόλας 12 μήνες και θα περάσουν κι άλλοι, κι άλλοι και η Ελλάδα θα περνά σε ξένα κεφάλαια και οι νεο-Έλληνες δεν θα γεννούν γιατί πώς να γεννήσουν δίχως χρήματα...τέτοιον προγραμματισμένο στραγγαλισμό κανείς δεν τον περίμενε... σε τόση έκταση αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας και γης κανείς δεν την είχε προβλέψει από τους τόσους καθηγητάδες οικονομολόγους, τους τάχα πολιτικούς, τους τάχα νομικούς, τους τάχα πολιτικούς μηχανικούς που, υποτίθεται κυβέρνησαν αυτόν τον άμοιρο τόπο;, ή το εγνώριζαν κιόλας;, κι αν το εγνώριζαν πώς θα τους αποκαλούσαμε; Αν δεν το εγνώριζαν και έσκυβαν το κεφάλι πώς θα τους αποκαλούσαμε; Δεν μ' ενδιαφέρει η ζωή μου, δεν μ' ενδιαφέρει το πώς θα περάσω τα επόμενα όσα χρόνια μου απόμειναν, μ' ενδιαφέρουν όμως οι επόμενες γενιές. Άντε, καλοί μου φίλοι, κολυμπήστε και χαρείτε τα φρούτα του ελληνικού καλοκαιριού και προπάντων το φρούτο της Αφροδίτης, το πιο νόστιμο και χορταστικό, πλημμυρίστε με τις ηδονές του το σώμα σας και δίχως κλάψες και οδυρμούς για το σκληρό φθινόπωρο που θα έρθει, λόγω της απληστίας της διεθνούς τοκογλυφίας, ας φωνάξουμε: εμείς έχουμε σώματα, είμαστε σωματικές οντότητες και αντικρίζοντας τον έναστρο διαυγή ουρανό νιώθουμε πως είμαστε ένα με τη φύση, και εσείς τοκογλύφοι με τη γιαλιστερή λοξή ματιά έχετε μονάχα μία οπή που τη γεμίζετε με χρήμα, και για χάρη του Θεού σας μην το αφοδεύσετε ποτέ, έτσι να σκάσετε από την δυσκοιλιότητα της απληστίας, εμείς έχουμε του Θεούς μας, τους Θεούς του Πολιτισμού....

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Το Σφάγειο


Έτσι θαρρώ μοιάζει η εποχή μας...

Το ΛοχΝες και το Γιέτι

Χθες αντιμαχόμουν τα δύο παραπάνω τέρατα και, πότε βρισκόμουν στη Σκοτία και πότε στο Θιβέτ έχοντας πλάι μου την Αριάδνη που, χάρη σ' εκείνη τα κατάφερα και νάμαι ξύπνιος και καλοδιατηρημένος, αφού τη μια στιγμή βρισκόμουν στο βυθό και την άλλη στην κορυφή, η αλήθεια είναι ότι η οικονομία της χώρας δεν πήγαινε διόλου καλά από την εποχή της αναρρίχησης του Πασόκ στην εξουσία, αλλά πότε με τα πακέτα Ντελόρ, που φαγώθηκαν όλα δίχως να ποιηθεί ούτε ένα σημαντικό έργο και πότε με τα μεσογειακά προγράμματα, άσχετα αν τα μισά ποσά επιστρέφονταν στα ταμεία της Ευρώπης γιατί λόγω ανικανότητας δεν μπορούσαμε να τα διαχειριστούμε-, όπως τώρα, ένα ολάκαιρο κράτος δεν μπορεί να κατεβάσει τους διακόπτες ηλεκτροφωτισμού των μεγάλων λεωφόρων, λεωφόροι που οδηγούν στη βλακεία και στην ηλιθιότητα- εν μέσω καύσωνος οι λαμπτήρες φωτίζουν τους αόρατους κατοίκους-, τα βγάζαμε πέρα, αλλά η αρχή της καταστροφής έγινε από τους Σιμήτη, λάθος, Σημίτη, παπ-Αντωνίου, παπα-Κωσταντίνου, που σύναψαν δάνειο από την ΓκόλντΜαν Σαξ για να ξεγελάσουμε τους Ευρωπαίους εμείς οι ψωροκωσταναίοι και το ήξερε αυτό ο παπ-Αδρέου, ήταν μέλος των κυβερνήσεων του Σιμήτη, λάθος, του Σημίτη, και το τέλος της καταστροφής ήρθε από τον "έντιμο" αλογοΣκούφη ν' αποκαλύψει τάχα την αλήθεια, και τώρα;, τώρα τι; Να, ανάμεσα στο ΛόχΝες και το Γιέτι, ή βουλιάζουμε ή σωνόμαστε...εσύ θα βουλιάξεις, εσύ παπ-Ανδρέου που, παρέδωσες τη χώρα και την οικονομία της στην ανάλγητη διεθνή τοκογλυφία-, όλα τα ήξερες και ψέματα είπες στον νεο-Ελληνικό λαό- όχι σε μένα- που μήτε ποδήλατο ξέρεις να κάνεις και μήτε ελληνικά μιλάς, μόνο ξύλινες σοσιαλ[η]στικές προτάσεις δυσαρθρώνεις, που μήτε ο παπα-Κωσταντίνου σε καταλαβαίνει, μήτε ο Σιμήτης, λάθος, Σημίτης που, κι αυτός δεν γνώριζε ελληνικά, και όταν ακούω τη φράση: "η ελληνική οικονομία πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών", αναρωτιέμαι ποιες είναι αυτές οι αγορές, από πού ορμάνε, πού ιδρύθηκαν, ποιος είναι ο τόπος τους; Θα βρεθεί ένας οικονομολόγος να μας εξηγήσει τον όρο "Αγορά" με τη σημερινή του έννοια; Όχι, δεν θα βρεθεί, ή γιατί δεν ξέρει, ή γιατί έχει συνομωτήσει με τους αόρατους εκείνους τοκογλύφους που μετέτρεψαν τις κοινωνίες σε αριθμούς λησμονώντας τους ανθρώπους...αντιμαχόμενος τα αόρατα τέρατα διαισθάνθηκα ότι επέρχεται ένα εσωτερικό "Κου Ντε Τα" στην Αμερική εξαιτίας της δόλιας διαρροής των μυστικών εγγράφων στη δημοσιότητα σχετικά με την επιδρομή στο Αφγανιστάν ή το λιγότερο, ένα πολύ βαρύ, μα πολύ βαρύ εσωτερικό χτύπημα στον Ομπάμα...η Αριάδνη, σε μια στιγμή αναπαμού, μου είπε: "η επόμενη κρίση θα έρθει από την Κίνα, στον επόμενο αναπαμό θα σου εξηγήσω τα γιατί" και με πήρε αγκαλιά της...

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Αυτό που οι άλλοι δεν κοιτούν

Τι είναι μια φωτογραφία;, είναι ένα τραπέζι;, ένας κήπος;, ένα κορίτσι;, μια ευαίσθητη στιγμή ενός συφοριασμένου μυαλού που είδε το τέλος;, είναι πράγματι ένα στιγμιαίο σταμάτημα του χρόνου;, και τι σημαίνει σταμάτημα και τι χρόνος;, δεν ξέρω πολλά πράγματα για το χρόνο, όσο για τη φθορά των πάντων, όσο για τα δικά μου αναστοχαστικά στασίματα- τα συνυφασμένα με τη στάση μου απέναντι σ' αυτό που ονομάζεται ζωή και τι είναι ζωή;, μήπως θόρυβος που κάνουν τα μέταλλα της γης, αφού πάρουν πρώτα το στέρεο σχήμα τους κάτω από το βλέμμα μας, και εννοώ εκείνο το βλέμμα μας που κοιτά μακριά, πέρα από τον φράχτη της καθημερινότητας, πέρα από το φράχτη των ασφαλειών ή του φόβου της έλλειψης ή του τρόμου του τέλους...να, αυτό είναι φωτογραφία: η απουσία φόβων, τρόμων, ελλείψεων, η απουσία της δόλιας σκέψης, των δόλιων αισθημάτων...όλα στη ζωή δύναται να είναι αθώα και όλα ένοχα-, αλήθεια, μέχρι πόσο δύναται ν' αντέξει ο τεχνικός επιστημονικός Δαρβινισμός, παραδείγματος χάρη: η ευγονία, ο οικονομικός γιγαντισμός των ολίγων και η αναπαραγωγή μεταλλαγμένων προϊόντων; Θ' αποτολμήσω να πω: μέχρι την καταστροφή τους...ο Δαρβίνος στήριξε τη θεωρία του παρατηρώντας τη φύση- οι επιστήμονες θέλησαν να αντιγράψουν την παρατήρηση του Δαρβίνου και οι αντιγραφές είναι θνησιγενείς, έτσι και η φωτογραφία, αν την πολυσκεφτείς χάνεις το τραπέζι, χάνεις τον κήπο, χάνεις την εικόνα του ανθρώπου και είναι η μόνη αληθινή εικόνα: ο άνθρωπος...Καλημέρα Αριάδνη, όπως βλέπεις ξετυλίγω στοχαστικά τον μίτο σου και αυτή τη στιγμή κοιτώ το κανάλι της λάβας και την ερημιά και τη νυχτερινή σιωπή που το συντροφεύουν και θάθελα να ήμουν κ' εγώ εκεί, μακριά από τα τσακάλια και τις ύαινες των τραπεζών, των αφαλιστικών εταιρειών, των έντρομων ανίκανων πολιτικών-, μια μέρα, πριν πολλά-πολλά χρόνια, σ' ένα πολύ μικρό, μα πολύ μικρό ουζάδικο, άκουσα την παρακάτω φράση: από το τραπέζι να σηκώνεσαι νηστικός και από το κρεβάτι χορτάτος...αυτή η φράση θέλω να γραφεί στο δοχείο που θα περιέχει την τέφρα μου...

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Κοιτώντας τις εικόνες...

...του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, όπως το ονομάζουν, στην τηλεόραση- δεν κατεβαίνω πια στο κέντρο εδώ και πολλά χρόνια, όπως κατέβαινα και φωτογράφιζα ανθρώπους και κτήρια και καταστάσεις, τις γεμάτες θόρυβο και ζωή και που, κατά το σούρουπο απλωνόταν μια ασυνήθιστη γοητευτική ηρεμία-, τώρα, μετανάστες, ναρκωμανείς, μικρομαφίες, κλέφτες, τσογλάνια κάθε λογής, μαχαιρώματα, ξυλοδαρμοί, κι όλα αυτά στην ντάλα του μεσημεριού, στο φως της μέρας...όποιος έχει ζήσει το ιστορικό κέντρο, όπως εγώ, δεν μπορεί να μην νιώσει ότι είναι ο ίδιος μετανάστης στην ίδια του τη χώρα...ναι, νιώθω μετανάστης στη χώρα μου, νιώθω εγκλωβισμένος και αναρωτιέμαι από πού ξεφύτρωσαν όλα αυτά;, πώς και δεν το έπαιρναν είδηση οι υπεύθυνοι;, το έπαιρναν και αδιαφορούσαν;, το έπαιρναν, αλλά λόγω ανικανότητάς τους να το χειριστούν έφτασε η κατάσταση σ' αυτό το αδιέξοδο, τόσο που δεν μπορούμε να κυκλοφορούμε στους δικούς μας δρόμους; Ναι, πρέπει να πούμε: η ανικανότητά τους φταίει για τη φθίνουσα κατάσταση του ιστορικού κέντρου...δεν είμαι εναντίον των μεταναστών, αλλά και είμαι στην περίπτωση αυτή...έτσι κι αλλιώς υπάρχουν άθλιοι Έλληνες κάτοικοι αυτής της πόλης, όπου μας βρίσκουν απέναντι στις αθλιότητες που διαπράττουν, με αποτέλεσμα να επέρχεται μια κάποια ισορροπία, υπάρχουν και οι εκείνοι οι μετανάστες όπου δεν μπορούμε να σταθούμε απέναντι στην εγκληματικότητά τους- πιθανό δικαιολογημένη, αλλά υπάρχουν και άλλοι που δεν εγκληματούν, που δεν ενοχλούν, που καταλαβαίνουν ότι ζούνε σε μια χώρα που τους δέχτηκε και σώθηκαν από τους βομβαρδισμούς των αμερικανοεγγλέζων ή εκείνων των "δίκαιων" συμμάχων που βομβαρδίζουν και λεηλατούν εν ονόματι της υποκριτικής προάσπισης της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας... όμως, υπάρχει και άλλος τρόπος, όπως είπε και ο Θαπατέρο: ο διπλωματικός, αλλά γνωρίζει από διπλωματία η βιομηχανία οπλικών συστημάτων; Και με την ευκαιρία στέλνω μήνυμα στον Θαπατέρο να μην έχει εμπιστοσύνη στον δικό μας σοσιαλιστή Πρωθυπουργό, όπως στέλνω και το παρακάτω μήνυμα στους Παλαιστίνιους: Φύγετε από τη Γάζα, αν δεν θέλετε να πεθάνετε, οι Ισραηλίτες έχουν αποφασίσει να προσαρτήσουν και τη λωρίδα της Γάζας, φύγετε, θα σας σκοτώσουν, είναι προαποφασισμένο...να σήμερα κιόλας διάβασα ότι, τα φάρμακα που σας στέλνουν απ' έξω, καημένοι μου Παλαιστίνιοι, φτάνουν ληγμένα...τους φοβάμαι τους Ισραηλίτες είναι βίαιος και σκληρός λαός...αδιαφορούν για τις ήπιες προτροπές άλλων κρατών, αδιαφορούν αν οι πράξεις τους προσβάλλουν τη νοημοσύνη και το ανθρώπινο αίσθημα άλλων λαών...τους φοβάμαι...φτου, πάλι ξέφυγα, πού ήμουν, α, ναι, ο εγγονός μου Πάρις, μου είπε στην προσχθεσινή μας συνάντηση, να μην παίζω κανένα παιχνίδι τύχης γιατί δεν θα κερδίσω ποτέ, κι όταν του είπα ότι έχω βάλει στοίχημα στο όνομά του, σ' ένα εγγλέζικο πρακτορείο στοιχημάτων πως, κάποια μέρα το ιστορικό κέντρο της Αθήνας θα επανέλθει στην πρωτέρα του γοητευτική κατάσταση, και εσύ τότε Πάρι μου, θα γίνεις πλούσιος, εκείνος με κοίταξε με τα όμορφα μάτια του και γέλασε, όπως γέλασε και ο πράκτορας του γραφείου στοιχημάτων...δεν συμφωνώ, αν δεν έχουμε και μια δόση ουτοπίας στην καρδιά και στο νου, καλύτερα να φεύγουμε τρώγοντας κιλά μεταλλαγμένων προϊόντων, γι' αυτό κ' εγώ ψωνίζω από την Κάπαρη...την άλλη φορά θα μιλήσω για την Βάλλυ Νομίδου, την εξαίρετη αυτή γοητευτική ζωγράφο...θάναι πολύ σύντομα...

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

Η παρακάτω σύνθεση...


...ειδικά αφιερωμένη στους ποιητές εκείνους που, για να τους έρθει η έμπνευση, φορούν την ειδική ποδιά και στρώνονται στο ψέλλισμα αισθηματολογικών στιχακίων, αλλά προσέξτε, ενίοτε κερδίζουν και βραβεία...

Ο Απόλλωνας πέθανε...

...πόσο δίκιο είχε ο Σεφέρης όταν έγραφε: "τ' αγάλματα είναι στο Μουσείο"...

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Θεωρώ την...

...επίσκεψη του νεαρού Πρωθυπουργού μας στο Ισραήλ αυτή την εποχή-, όπου ακόμα και η Αμερική, όσο και η διεθνής κοινότητα είναι οργισμένη με τα καμώματα του παραπάνω κράτους-, επιπόλαιη, αν όχι πονηρή και ύποπτη, αλλά σίγουρα προκλητική για το λαϊκό αίσθημα, από τη στιγμή που τόσες δεκάδες ή εκατοντάδες πολίτες διαμαρτυρήθηκαν έξω από τη πρεσβεία του Ισραήλ...μα πώς να μην το επισκεφτεί αφού ήταν υποστηρικτής του σχεδίου Κόφι Ανάν- το θυμάστε, εγώ πολύ καλά και ήμουν οργισμένος, κι αυτό γιατί με πύρινες απειλές παρότρυναν οι πασόκοι το λαό της Κύπρου να ψηφίσει υπέρ του ύποπτου σχεδίου των Αμερικανοεβραίων...αχ, επιπόλαιε Κε Καραμανλή, με τις βλακώδεις πράξεις έφερες στην εξουσία ένα επικίνδυνο παιδί, μα πολύ επικίνδυνο παιδί, όχι πως δεν στάθηκες κ' εσύ επικίνδυνος, αλλά πρέπει να το ομολογήσω, λιγότερο...ναι, δεν θα επισκεφτόσουν αυτή την περίοδο το Ισραήλ, αλλά τη Μονή του μαφιόζου κύπριου Εφραίμ, ναι...κρίμα, κρίμα και σε πίστεψαν πολλοί πολίτες, μα τόσο θρήσκος είσαι/ήσουν;, μα ναι, είσαι, σε θυμάμαι, υπέγραψες υπέρ του ν' αναγράφεται το θρήσκευμα στις νέες ταυτότητες, στάθηκες στο πλευρό του ανεκδιήγητου Δούλου του Χριστού, είδες τι παθαίνει κανείς όταν συναναστρέφεται δούλους, ιδιαίτερα όταν έχουν να κάνουν με το μονοθεϊσμό των Εβραίων και των Εφραίμ; πάντως, σύμφωνα με τις πράξεις του νεαρού μας Πρωθυπουργού, δεν θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα...και ο Ελληνικός λαός;, τι ο Ελληνικός λαός;, άει παράτα με βρε Αριάδνη, όταν βάζει κάποιος φωτιές στα σκέλια του, τι άλλο να περιμένεις εκτός από...άντε δεν το γράφω γιατί σέβομαι την εγγονή μου Κλεία...καληνύχτα σοσιαλιστές μου, καληνύχτα χριστιανοί μου, καληνύχτα νεο-Έλληνες, εγώ πάω να θεραπευτώ σ' έναν οίκο ανοχής της δεκαετίας του 20...

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Έτσι αντιμετωπίζω...


...τη φρίκη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου...έχει σημασία;, όχι, αυτοί κάνουν τη δουλειά τους, κλέβουν νομίμως, εξαιτίας παράνομων και επίορκων πολιτικών μας, τις τελευταίες μας οικονομίες, σε λίγο, τι γράφω σε λίγο, ήδη έχουν αρχίσει οι πωλήσεις Ελληνικής γης...
Υ.Γ. η φωτό Πολαρόϊντ του χίλια εννιακόσα ογδόντα τέσσερα...

Έτσι καθώς...

...βάδιζα αμέριμνος, βυθισμένος στις ανόητες σκέψεις μου, π. χ. ότι εκείνη τη στιγμή μπορούσε να πέσει στο κεφάλι μου ένα θραύσμα μετεωρίτη και ν' αποθάνω, δίχως να προλάβω να πάρω ούτε ένα φίλι από το κορίτσι που θαυμάζω, και το θαυμάζω λόγω της ευλυγισίας του, μου αρέσουν τα ευέλικτα κορίτσια, μου αρέσουν τα κορίτσια που λένε ψέματα, μου αρέσουν τα ψεύδη των θηλυκών πλασμάτων, είναι τόσο αθώα μες στην πονηράδα τους...στοπ, καθώς λοιπόν βάδιζα αμέριμνος σκόνταψα σ' ένα αέναο κουκούτσι κερασιού και στη διάρκεια της πτώσης μου, μπροστά στο μπακαλικάκι, "Κάπαρη"-, η κάπαρη κάνει καλό στο νου, είναι μια από τις πιο πλούσιες τροφές για τον εγκέφαλο, πρέπει να την καταναλώνουν εκείνοι που καμώνονται τους ποιητές και φορούν κοντά παντελόνια και οι συγγραφείς που κατακλέβουν την άθλια αμερικάνικη λογοτεχνία, πλην ολίγων εξαιρέσεων...στοπ-, στην διάρκεια της πτώσης μου, μου ήρθε στο νου ο Κος Σαχινίδης, υφυπουργός οικονομικών[;], και η πονηρή διάταξή του στην υπόθεση του Κου Ψωμιάδη και της Ασφαλιστικής του Εταιρείας Κομέρσιαλ...ότι δηλαδή οι αφαλισμένοι θ' αποζημιωθούν το εβδομήντα τοις εκατό των εισφορών τους αν, όμως αναλάβει μια άλλη ασφαλιστική εταιρεία τ' ασφαλιστηριά τους...από π0ιο υπόγειο ξέθαψαν ένα τέτοιο μυαλό και του ανέθεσαν τέτοια θέση, εκείνοι που δεν έχουν κουκούτσι μυαλό;, αναρωτήθηκα στη διάρκεια της πτώσης μου, [εδώ θέλω να πω ότι, πρώτα εγώ και μετά ο γιος μου, πληρώναμε ανελλιπώς την εισφορά μας, δηλαδή, είμαι/είμαστε θύματα του Κου Ψωμιάδη διαμέσου της Σίτι Μπανκ]...δεν έχει κουκούτσι μυαλό ο Κος Σαχινίδης- υφυπουργός μιας Νεο-φιλελεύθερης Σοσιαλιστικής εκτελεστικής κυβέρνησης-, [οι σοσιαλ[η]στές είναι μια άλλη πολιτική μάφια], να γιατί σκοντάφτουν οι ευφυείς σε κουκούτσια-, καλά για πεπόνια μάς περνά ο άνω υφυπουργός, πιστεύει ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι, έτσι δίνει το δικαίωμα σε κάθε αφαλιστική εταιρεία στο μέλλον να καρπώνεται τα χρήματά μας και να εξαφανίζεται; Γρήγορα στο υπόγειό του να επιστρέψει ο υφυπουργός...και όταν πλησίαζε η στιγμή να χτυπήσει το καθαρό μου μέτωπο στο άθλιο πεζοδρόμιο-, καλά, ο Δήμαρχος δεν βαδίζει σε πεζοδρόμια;, ίπταται ξεριζώνοντας νεραντζιές;, μην τον ψηφίσετε στις επόμενες δημοτικές εκλογές-, εδώ απογοητεύτηκα από τον Κο Σαμαρά που τον έχρισε υποψήφιο δήμαρχο, α, είπα μέσα μου, είσαι τόσο λίγος κ' εσύ Κε Σαμαρά; Προχωρώ... πού ήμουν;, α, ναι, λίγο πριν συναντήσει το καθαρό μου μέτωπο το άθλιο πεζοδρόμιο, έσπασε η πλαστική σακούλα μιας ευτραφούς κυρίας και ένα πεπόνι κύλησε μπαίνοντας ανάμεσα στο μέτωπο και το πεζοδρόμιο, εκείνη τη στιγμή αναφώνησα: σώθηκα ακόμα μια φορά, άρα είμαι τυχερός...ακούστε Κε Σαχινίδη, τα χρήματά μας χάθηκαν, το ξέρω πολύ καλά- δεν ξέρω αν το ξέρουν και οι άλλοι- τα έχασα διαμέσου μιας τράπεζας που σύναψα μαζί της το συμβόλαιο, της Σίτι Μπανκ, ξέρω ακόμα ότι, σε όλα τα ελαττώματα του ανθρώπου, με τον καιρό η έντασή τους υποχωρεί, σε δύο όμως από αυτά με τίποτα: της απληστίας και της τοκογλυφίας... λέω λοιπόν από εδώ, φάτε τα χρήματα μας, φάτε τα, έτσι κι αλλιώς θα ψοφήσετε μέσα στο φόβο σας τρέμοντας μήπως αντικρίσετε τη φοβερή μορφή του θανάτου σας, φοβάστε μήπως και πεθαίνετε για ώρα, φοβάστε το πιθανό μαρτύριο του θανάτου σας... ψοφήστε λοιπόν πριν σας επισκεφτεί η μανία των ανθρώπων, η απαλλαγμένη από κάθε φόβο και τρόμο, αλλά οπλισμένη με το δίκαιο...θα συνεχίσω...

Ομολογία


Αριάδνη, καλημέρα, είμαστε ώριμοι θέλω να πιστεύω, έτσι παίρνω το θάρρος να ομολογήσω αντίκρυ στη θεσπέσια Ομορφιά σου τον νεανικό μου έρωτα, το όνομά της: Μέριλιν Μονρό। Για χρόνια έψαχνα να βρω το φυσικό σωσία της γιατί, όπως λένε πολλοί, όλοι μας έχουμε το σωσία μας, το έδειξε και ο μεγάλος σκηνοθέτης, Κριστόφ Κισλόφσκι στην ταινία του: "Η Διπλή Ζωή της Βερονίκ", με την εξαίσια Ιρέν Ζακόμπ-, ο έρωτας της ωριμότητάς μου, και οι δυο είχαν αυτή τη φυσική χάρη που με συγκινεί και με αφοπλίζει: τη χάρη του έρωτος δίχως ψιμύθια, απλή και φανερωμένη...
Η φωτογραφία που σου δείχνω είναι δική μου σύνθεση ποιημένη με τη Πολαρόϊντ ΕΣ-ΕΧ-70...

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Βιογραφικό

Αριάδνη, μου ζήτησαν το βιογραφικό μου για τις μελλοντικές διαλέξεις-συζητήσεις που θα γίνουν από τον προσεχή Νοέμβριο μέχρι τον Μάιο του δύο χιλιάδες έντεκα- έτος ανάκαμψης της Ελληνικής οικονομίας, όπως διατείνονται οι διεθνείς τοκογλύφοι-, και όπως ξέρεις δυσκολεύομαι πολύ να μιλώ για τον εαυτό μου, κι αυτό όχι από ταπεινότητα, αλλά από γνώση και οργή-δεν έκανα τίποτα, ναι, τίποτα, κύλησαν τα χρόνια και το μόνο που μου απόμεινε είναι, να στέκω απόμακρα και να κοιτώ τη νεότητά του, και όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν θα σταθώ ούτε μια στιγμή απόμακρα να κοιτώ τα γηρατειά μου σ' αυτή τη γαμημένη ζωή, όπως έγραψε και ο Μπέκετ και ευθύς μου ήρθαν στο νου κάτι βιογραφικά επωνύμων:μπλα, μπλα, μπλα, τότε πήρα αγκαλιά τον εαυτό μου και άρχισα να γράφω το βιογραφικό μου, σου το στέλνω...ελπίζω το βράδυ να έρθεις και να καταλαγιάσεις την οργή μου παίρνοντας στον κόρφο σου τη γνώση μου...λοιπόν, ο Σ.Β.Σκοπελίτης γεννήθηκε σε νησί πρασινομάτηδων και έζησε ανάμεσα στην εικόνα και το λόγο- με την εικόνα γιατί, ο τρυφερός του πατέρας ήταν μηχανικός προβολής στον κινηματογράφο ΣΑΠΦΩ και με το λόγο γιατί, παραδίπλα του σπιτιού τους στεγαζόταν σ' ένα όμορφο και σεμνό κτίσμα η Δημοτική Βιβλιοθήκη-έζησε ανάμεσα στον έρωτα και το ήθος, αδιαφορώντας συχνά για τις πιθανές απώλειες που, ελλοχεύουν σ' αυτά τα δυο σημαντικά στοιχεία της ζωής-έζησε ανάμεσα στο σκότος, [σκοτεινός θάλαμος, που τον αποκαλούσε μαγικό], και στο διάφανο φως, πρώτα του νησιού του και μετά της Αττικής, όπου και περιδιάβαινε κάτω από αυτό χρησιμοποιώντας το μάτι της φωτογραφικής μηχανής ως βλέμμα του-φωτογράφιζε ό, τι τον συγκινούσε, ότι, θεωρούσε άξιο για εκείνον και για τον συνάνθρωπό του-ποτέ του δεν φωτογράφισε αναξιοπαθούντες και μήτε ψεύτικα τουριστικά τοπία και μητέ τράβηξε ποτέ του διαφημιστικές φωτογραφίες έωλων προϊόντων-πιστός και απόλυτος στις θέσεις του και τις απόψεις με τίμημα που, μόνο εκείνος ξέρει και δεν το κοινοποιεί, παρά μονάχα στα εγγόνια του-τρία πανέμορφα, πανέξυπνα, τρυφερά, ευαίσθητα πλάσματα, την Κλεία, τον Πάρι και τον Ερμή, σαν να γεννήθηκαν από τον Απόλλωνα και την Αφροδίτη-τώρα πια ξέρει ο Σ.Β.Σκοπελίτης για ποιους εργάστηκε, περπάτησε, σκόνταψε, ορθώθηκε και τέλος προχώρησε: για τα εγγόνια του-τόσο εγωιστής, τόσο ειλικρινής...αυτή είναι η καλύτερη φωτογραφία του:η Ειλικρίνεια...ελπίζει ακόμα, ο ανόητος, ότι κάποια στιγμή θα τη συναντήσει σε μορφή γυναίκας υπαρκτής και θα φωτογραφήσει μια μονάχα στιγμή της-δεν έχει σημασία, πιστεύει ότι όλες οι στιγμές τού ανθρώπου δύναται να είναι μαγικές και η Μαγεία δεν στέκει αλάργα από την Ειλικρίνεια, συχνά ζευγαρώνουν ...

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Η Αριάδνη μου


...να και μία θαυμάσια εικόνα της Αριάδνης μου...

Δεν είμαι αναρχικός...

...την ιδιότητα και ικανότητα αυτή, του απόλυτα ελεύθερου ατόμου, μου την έκλεψε το άναρχο, υποτιθέμενο νεο-ελληνικό κράτος, κ' εγώ δεν μπορώ, δεν γίνεται να ταυτιστώ με την αναρχία της ανερμάτιστης εξουσίας, έτσι προχώρησα στην ταύτιση, είμαι ταυτισμένος με τα λόγια μου, με τις πράξεις μου, με το βλέμμα μου, με το άγγιγμά μου, με τις όποιες αξίες μου, με το όποιο μου ήθος, είμαι εγώ, έχω ταυτότητα, δεν είμαι μήτε ο άλλος, μήτε ο έτερος, μήτε ο πλησίον, μήτε ο κανένας, είμαι, όπου μπορώ και όπως μπορώ σε κάθε συνθήκη της ζωής μου αρωγός του συν-ατόμου, δεν μου ταιριάζει να χρησιμοποιήσω εδώ τη λέξη συνανθρώπου μου, μου φαίνεται πολύ χριστιανικό, κ' εγώ είμαι αντί χριστιανός, πάμε παρακάτω, από τις τέσσερεις δεκαετίες που έχω ζήσει και από τις τρεις που άρχισα ν' ασχολούμαι με τα πολιτικά, μια πράξη δεν είδα, μια πράξη έννομης σκέψης, παρά μόνο πονηράδας και καιροσκοπισμού, αυτό αποδεικνύει ακόμα μια φορά το γνωστό: δεν κάνουν οι έννοιες τους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι προσδίδουν σ' αυτές το οντολογικό τους ήθος-παράδειγμα, ο Κος Στίγκλιτζ, εβραϊκής καταγωγής νομπελίστας οικονομολόγος και φίλος του, επονομαζόμενου αυθαίρετα "κοινωνιστή", [ έτσι μεταφράζω τον όρο: "σοσιαλιστή" και τον σοσιαλισμό, "κοινωνισμό" αδιάφορο ποιος συμφωνεί και ποιος διαφωνεί], Πρωθυπουργού μας, του θεμελιωτή τού άκρατου φιλευθερισμού εδώ, στη μικρή χώρα της αλιείας και των αγροτικών προϊόντων, [μη μου πείτε ότι έχουμε βιομηχανία-, ναι, βέβαια, έχουμε μία, εκείνη της παραγωγής έννομων ληστειών]... πού θέλω να καταλήξω;, ναι έτσι ήμουν πάντα, άρχιζα από κάπου και μετά χανόμουν- δεν το θεωρώ ελάττωμα καθώς, πιστεύω ότι δεν είναι ο κύκλος, μήτε η ευθεία που ορίζει τη σκέψη μου, αλλά η σπείρα, έτσι ολοένα έρχομαι, φεύγω, επανέρχομαι, όπως τώρα δα και συνεχίζω... ο Κος Στίγκλιτζ, σε συνέντευξή του, την έχω κρατήσει στο αρχείο μου, στο περιοδικό "Ταχυδρόμος", κατέκρινε και στηλίτευε τις μεθόδους του Δ.Ν.Τ. Ωραία, γιατί δεν συνεβούλευε τον Πρωθυπουργό μας να μην προβεί σε σύναψη δανείου; Από την άλλη μεριά ο Πρωθυπουργός μας, δεν είχε διαβάσει τη συνέντευξη του φίλου του Στίγκλιτζ; Περίεργες συμπτώσεις μου φαίνονται καθώς, και ο Στρος-Καν είναι εβραϊκής καταγωγής...κάποτε, στην αρχή της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας ως φωτογράφος-, με την ευκαιρία λέω πως, δεν θεωρώ τον εαυτό μου φωτογράφο-, ένας εισαγωγέας υφασμάτων, εβραϊκής καταγωγής, δεν θ' αναφέρω τ' ονόμα του, μου παρήγγειλε να φωτογραφίσω κάτι εμπορεύματα, [;], το κατάστημά του, [;], δεν θυμάμαι, και όταν του πήγα τις εξαίρετες φωτογραφίες-, πάντα έκανα εξαίρετες φωτογραφίες, ιδιαίτερα όταν είχαν να κάνουν με την επιβίωσή μου, [πάντα τιμώ εκείνον που με βοηθά να επιβιώσω, όχι όμως κ' επειδή με βοηθά να στηριχτώ στα τέσσερα], και του έδωσα το τιμολόγιο, εκείνος αρνήθηκε να πληρώσει το χαρτόσημο, το σημερινό Φ. Π.Α., κ' εγώ τότε έσχισα μπροστά στα μάτια του και τις φωτογραφίες και το τιμολόγιο, αφήνοντάς τον εμβρόντητο, αλλά και εκτεθημένο καθότι βιαζόταν να στείλει τις φωτογραφίες, χθες που λένε, κάπου στο εξωτερικό- συμπέρασμα, μην κάνετε δουλειές μ' Εβραίους και Μυτιληνιούς, αν κάνετε είναι, σαν να βάζετε τον κώλο σας να κάνει τις δουλειές σας και ως συνήθως ο κώλος χέζει τα παντελόνια σας, όπως μου έλεγε ο τρυφερός μου και αριστοκρατικός πατέρας μου-, μην κάνετε δουλειές μ' αυτούς τους δυο, θα χάσετε σίγουρα, θα σας πούνε ένα σωρό ψέμματα κερνώντας κόκα-κόλα, όπως έκαναν στους άμοιρους Παλαιστίνιους, έτσι, καλύτερα να πεινάς σώζοντας την αξιοπρέπειά σου, και η καλύτερη τροφή του ατόμου είναι η αξιοπρέπεια, είναι όμως και ο χειρότερος εχθρός του Εβραίου και του Μυτιληνιού, έτσι δεν είναι Καλή μου Αριάδνη; Σε λίγο θα σου γράψω για τον Προμηθέα, πάω να ρίξω το Τζόκερ...ο αριθμός που θα κληρωθεί θα είναι το οκτώ...

Ζήμενς, η γερμανική

Η Ζήμενς, είναι μια γερμανική εταιρεία που, δεκαετίες τώρα σαν χταπόδι, έτσι την είδα ν' απλώνει τα πλοκάμια της πάνω στο χάρτη του γεωγραφικού χώρου που την κατοικούν κάτι χριστιανικά ανθρωπάρια, μεταπρατικής οικονομίας ανθρωπάρια, μικροαστικής ψευτοηθικής ανθρωπάρια-, σε όλους τους τομείς, σε όλες τις σπηλιές, σε όλα τα πηγάδια, σε όλα τα νοσοκομεία, σε όλες τις σιδηροτροχιές, σε όλες τις επικοινωνίες, σε όλα τα οπλικά συστήματα, μα παντού, παντού- η Ζήμενς ήταν, [μήπως θ' εξακολουθήσει να είναι και στη συνέχεια, ύστερα απ' όλα αυτά τα σκάνδαλα που ήρθαν στο φανερό;, μπορεί, όλα είναι δυνατά εδώ, εδώ που κατοικούν ανθρωπάρια δίχως συνείδηση και εθισμένα στην κλεψιά], η Ζήμενς λοιπόν,, είναι ο αόρατος συνεταίρος των ολίγων επίορκων, και πράγματι, όλοι εμείς, πώς να γνωρίζουμε, τι συνομωτικά σχεδιάζουν αυτοί οι λίγοι, οι μη έχοντες συνειδητοποιήσει ότι έχουμε κράτος; Οι Γερμανοί μας χρωστούν πολλά, οφείλουν να μας τα δώσουν πίσω, μα κανένας ραγιάς πολιτικός δεν το απαίτησε και μάλιστα ο σημερινός Πρωθυπουργός, αβασάνιστα είπε ότι: "δεν είναι σημαία ευκαιρίας, [το απαιτητικό αίτημα της επιστροφής των κλεμμένων- έτσι θάπρεπε να λογιάζεται], το να ζητάμε το χρέος της Γερμανίας", ε, πότε θα έρθει αυτή η μέρα, αυτή η λογική ευκαιρία;, μα δεν υπάρχει λογική ευκαιρία, εμείς κάνουμε πάντα τον καιρό ευ...αλλά, κατά τα δείγματα και τα φαινόμενα, δεν θα κάνουμε ποτέ τον καιρό ευ...αυτά Αριάδνη μου, σε λίγο θα σου γράψω πάλι για τον Προμηθέα καθώς, πριν δυο μέρες στο μπαρ "Σκουφάκι" ένας γνωστός μου έφερε στη συζήτηση την έλλειψη της μετάφρασης του κειμένου που, θα μπορούσε όπως είπε να το διαβάζαμε σε προβολή...

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Το πλοίο " ΑΜΑΛΘΕΙΑ"...

...και ο νόμιμος αποκλεισμός της Γάζας από το Ισραήλ। ναι, το Ισραήλ θεωρεί νόμιμο τον αποκλεισμό...ακόμα ένα πλοίο με ανθρωπιστική βοήθεια για τους Παλαιστίνιους απαγορεύει το Ισραήλ να πλησιάσει: το "Αμάλθεια", η Αμάλθεια ήταν η κατσίκα που έδωσε το γάλα της στην Αδράστεια και Ίδη για να θρέψουν τον Δία, που η μητέρα του Ρέα τον είχε κρύψει σ' ένα σπήλαιο του Ίδη της Κρήτης για να μην τον καταβροχθίσει ο πατέρας του Κρόνος- έτσι και η Γάζα κρατείται κρυμμένη αλλά καταβροχθίζεται από τους φονταμελιστές Ισραηλινούς, ενώπιον του υπόλοιπου κόσμου... και διαβάστε τώρα τι δήλωσε ο Ισραηλινός πρεσβευτής στον ΟΗΕ Ααρών Λέσνο-Γιάαρ: "από τους εννέα νεκρούς, [διάρκεια της στρατιωτικής επιχείρησης], οι επτά είχαν εκφράσει την επιθυμία να πεθάνουν πάνω στα πλοία αυτά, [κ' εμείς τους σκοτώσαμε, έπρεπε να πεθάνουν γιατί όποιος θέλει να πεθάνει για την Παλαισίνη ευχαρίστως τον σκοτώνουμε], με πλάγιους χαρακτήρες δικά μου λόγια... δεν είναι αγωνιστές της ειρήνης, αλλά αγγελιοφόροι του θανάτου¨, πρόσθεσε και ρωτώ: είναι φράσεις ενός πρεσβευτή ενός κρατούς ενώπιον του ΟΗΕ; και όμως είναι, να ποιοι είναι, λοιπόν, οι τρομοκράτες της Μεσογείου...έκκληση κάνω στη Διεθνή Ελεύθερη Κοινότητα, αλλιώς Δ.Ε.Κ., να βρει ένα κομμάτι γης για τους Παλαιστίνιους, όπως βρήκαν οι Άγγλοι για τους Εβραίους, και να τους πάρει από τη Γάζα και να τους μεταφέρει εκεί, αλλιώς, αργά ή γρήγορα θα έχουμε μια νέα γενοκτονία στον Εικοστό Πρώτο αι. στην Λεκάνη του Πολιτισμού... δεν πρόκειται να ηρεμήσουν οι Ισραηλινοί αν δεν καρπωθούν και τη Γάζα-, έχουν τόση δύναμη που, κανένα κράτος, από τα υποτιθέμενα πολιτισμένα και ισχυρά, μπορεί να τους επιβάλλει την όποια πολιτική θέση...αναρωτιέμαι, πώς αισθάνονται οι εδώ εβραίοι;, νιώθουν ενοχές, ντρέπονται για τα καμώματα ύβρης που διαπράττουν οι ομόφυλοί τους, ή δεν νιώθουν ομόφυλοι επειδή κατοικούν στη χώρα μου;, κι αν νιώθουν, έστω, τρεις, γιατί δεν βγαίνουν να καταγγείλουν;, δεν ξέρουν ότι η σιωπή τους υποδηλώνει συνενοχή; Αχ, Αριάδνη, δώσε μου ξανά το μίτο σου...

Καλημέρα Δ.Ν.Τ.

...καλή σας μέρα τοκογλύφοι του διεθνούς νομισματικού ταμείου, πόσα εισπράξατε σήμερα από τις στραγγαλισμένες χώρες; Αλήθεια, τι σημαίνει "νομισματικό ταμείο;" Ταμείο των νομισμάτων όλων των χωρών ή μονάχα του δολαρίου; Σημαίνει ταμείο αρωγής σε χώρες που πτώχευσαν ή, που πάνε να πτωχεύσουν, [εδώ δεν μας ενδιαφέρουν οι αιτίες], για να μην υποφέρει η κοινωνία τους από τη φτώχεια;, μα οι όροι που θέτει κάθε φορά- προσέξτε, είναι ανάλογοι με τη γεωγραφική θέση της κάθε χώρας, άρα τι;, σας αφήνω να το βρείτε-, μοιάζουν με αποβάσεις επιδρομών χωρίς νεκρούς αλλά ετοιμοθάνατους। οφείλω να καταγγείλω ακόμα μια φορά την ύποπτη ολιγωρία και δόλιες κινήσεις του Κου Παπανδρέου και του Κου Παπακωσταντίνου, από την ημέρα που ψηφίστηκαν από τον άμοιρο λαό να κυβερνήσουν τη χώρα-, ύστερα από το θλιβερό ναυάγιο της διακυβέρνησης από τους, Κο Σημίτη και Κο Καραμανλή, οι οποίοι ποιούν την πάπια-, και οι οποίοι εγνώριζαν την οικονομική κατάσταση, της χώρας και έλεγαν ψέματα ότι υπάρχουν χρήματα για να υποκλέψουν εμάς και όχι από φόβο μήπως ξανά κερδίσει ο Κος Καραμανλής τις εκλογές-, αυτός ήταν χαμένος προ πολλού-, αφού λοιπόν γνώριζαν και αφού κατάφεραν να κλέψουν την εξουσία από εκείνον που δεν την κατείχε- πράγμα που σημαίνει: κλοπή από καιροσκόπους και επικίνδυνους ανθρώπους, αντί να λάβουν αμέσως μέτρα, γύριζαν ανά τον γνωστό κόσμο της διεθνούς τοκογλυφίας, κάτω από το βάρος του δανείου από την Γκόλντμαν Σαξ, [Σημίτης-Παπαντωνίου-Παπακωσταντίνου], διαλαλώντας ότι είμαστε προν των πυλών της πτώχευσης και άρχισε το φαγοπότι। αυτή η αργοπορία, αυτές οι κινήσεις, δεν μας βάζουν σε υποψίες ότι επρόκειτο για μια προαποφασισμένη κίνηση;, δηλαδή να προσφύγουμε στο τοκογλυφικό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που, για μένα σημαίνει ότι πρόκειται για τους χειρότερους ζητιάνους του κόσμου; Ναι, όποιος δανείζει τοκογλυφικά είναι επαίτης, δεν έχει σημασία κύριε Καθηγητά, δεν έχει σημασία, μέσα σε μια νύχτα διαμέσου του κοινοβουλευτικού φασισμού τού, πάντα αντιλαϊκού Πασόκ, χάσαμε εκείνα που είχαμε κατακτήσει με αγώνες, όπως λένε δεκαετιών। είδατε τι κάνουν Κύριε Καθηγητά οι υποκριτικές διαβουλεύσεις, οι "δημοκρατικότητες", οι διαδικτυακές, φιλικές και πρωτοποριακές προς τον λαό νέες μέθοδοι διακυβέρνησης; τέλος, τέλος, τέλος μια μέρα στην οδό Θησέως με πλησίασε ευγενικά ο Σομαδαρτσόν-έτσι ήθελε να ονομάζεται εκείνος που έκανε κακόγουστα αστεία σε φίλους και γνωστούς। "Κύριε, Σκοπελίτη, από σήμερα και μέχρι τέλος της ζωής σας με αυτά τα ζάρια που σας δίνω θα εξερευνείτε το άθλιο παρελθόν σας"...και μου έδωσε ένα κουτί γεμάτο κάμπιες και έφυγε। πώς ήξερε αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος Σομαδαρτσόν ότι σιχαίνομαι και φοβάμαι τις κάμπιες, όπως σιχαίνομαι και φοβάμαι τις ομοφωνίες; Όταν ομοφωνούν πάνω από τρία άτομα σ' ένα θέμα, με πιάνει πανικός γιατί το θεωρώ συνωμοσία και κάθε ομοφωνία/συνωμοσία μοιάζει με το καρύδι-, καρπός ύπουλος που, άλλοτε θρυμματίζεται και σκορπίζεται σε χίλια δυο κομμάτια και άλλοτε συνθλίβεται και γίνεται μια αξεχώριστη μάζα από οστά και σάρκες- δεν υπάρχει υπουλότερος καρπός, μα ακόμα κι αν βγει νόστιμος, η νοστιμάδα του δεν ανταμείβει τον κόπο μας। η ώρα είναι τρεις μετά τα μεσάνυχτα, δεν νιώθω καλά, περπάτησα πολλές ώρες για να φτάσω εδώ και η κόπωση, ιδιαίτερα η ψυχική, δεν είναι διόλου ευχάριστη σ' αυτή την έρημη πόλη των μικροαστών χριστιανών μεταπρατών και μεταναστών όπου κανείς δεν θέλει να συγχρωτίζεται με κουρασμένους। σήμερα αν είχα περισσότερα χρήματα θα ήμουν υπομονετικός, σήμερα δεν αρκούν τα χρήματα για να εξαγοράσω την Υπομονή, κι είναι μια πανέμορφη ερωτική και θελκτική γυναίκα। οι σοφοί, και όχι οι καθηγητές σε οποιοδήποτε επάγγελμα και νομικοί σε οποιαδήποτε βαθμίδα-λένε ότι η γνώση πρέπει νάναι κάθετη και όχι οριζόντια, λοιπόν, γνωρίζω ότι δεν γνωρίζω εκείνα που θάπρεπε να γνωρίζω, γνωρίζω όμως ότι αν γνώριζα εκείνα που θάπρεπε να γνωρίζω, θάπρεπε να γνώριζα κι άλλα για να γνωρίζω τελικά τι γνωρίζω-στοπ, υπερβολική χρήση του:γνωρίζω। να γιατί η φθορά των ανθρώπων, η εν ονόματι της απληστίας και της ανασφάλειας φθορά, ρέει διαμέσου της βλακείας। δεν έχω φτάσει ακόμα στην ηλικία της παραίτησης, διαμένω στα πλούσια δώματα της καρτερικότητας και μήτε συγκινούμαι εύκολα, είμαι όμως ευσυγκίνητος ενώπιον σε κάθε αληθινή πράξη του συνανθρώπου μου। χθες συνέτριψα γύρω στα δέκα χιλιάδες καρύδια, [εννοώ δέκα χιλιάδες σαπισμένα μυαλά], σήμερα δεν ξέρω πόσα θα καταφέρω να συνθλίψω εν ονόματι της απειλής και της καταπίεσης, λόγω του Δ.Ν.Τ. Κοιτώ το σκύλο που με κοιτά, αιώνες τώρα, άνθρωπος και σκύλος αλληλλοκοιτιούνται- του κάνω διάφορα νεύματα, ο σκύλος κουνά την ουρά του χαμογελώντας, όπως τα ζωφραφιστά σκυλιά του ζωγράφου Θεόφιλου-καταλαβαινόμαστε। η αλήθεια είναι ότι, δεν έχω δεί άλλον ζωγράφο να ζωγραφίζει το χαμόγελο του σκύλου- ο Θεόφιλος επιβεβαίωσε ότι ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, ιδίως σ' εκείνον που νιώθει σαν σκυλί- Αριάδνη, θάρθεις κι απόψε να σπάσουμε καρύδια και ν' αφήσουμε τη μάζα τους, ανάκατη με οστά και αιμάσσουσες σάρκες έξω από την εκκλησιά των τοκογλύφων, εννοώ, του γαμημένου Δ.Ν.Τ. που εισέβαλλε στη χώρα μου διαμέσου των σοσιαλ[η]στών και των ηλίθιων ψευτοδημοκρατών της Νέας Δημοκρατίας;

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

Προμηθέας

Καλημέρα Αριάδνη, θέλω να σου γράψω για την παράσταση του Προμηθέα που παρακολούθησα μαζί με τους φίλους μου, Ελένη και Γιάννη στην Ελευσίνα σε σκηνοθεσία του Θόδωρου Τερζόπουλου και θέλω να σου μιλήσω γιατί ήταν μια εξαίρετη παράσταση...πάντα η ποιητική κατάσταση του Τερζόπουλου με συνεπαίρνει...τον θίασο αποτελούσαν Τούρκοι, Γερμανοί και Έλληνες ηθοποιοί και ο λόγος του Ποιητή Αισχύλου εκφερόταν στις τρεις γλώσσες των παραπάνω εθνικοτήτων- μια μουσική σύνθεση γλωσσών μέσα από τον ποιητικό λόγο, μου ήταν αδιάφορο που δεν καταλάβαινα, άκουγα τη μουσική τους κι αυτό μου έφτανε- ένιωσα το τι σημαίνει Θέατρο, ένιωσα την οικουμενικότητα του πολιτισμού που κουβαλά εδώ και αιώνες, ένιωσα την πρωτογενή αληθινή ελευθερία αυτού του θείου έργου: Προμηθέας Δεσμώτης- και τι να πει κανείς για τον Προμηθέα, που έκλεψε τη φωτιά από τον Δία, ο οποίος την στέρησε στους ανθρώπους μόλις ανέβηκε στο θρόνο - αυτή την απόφαση/πράξη του Δία, ο Προμηθέας αθέτησε και έδωσε ξανά στους ανθρώπους το "πυρ", στους μισητούς για τον Δία, τους οποίους ο Ποιητής δεν παύει να τους κατηγορεί για αχαριστία: "πού η βοήθεια των θνητών στα βάσανά σου"- ρωτάει ο Χορός τον Προμηθέα κ' εκείνος δεν απαντά, η αχαριστία των θνητών τον αφήνει αδιάφορο, για εκείνο που νοιαζόταν πρώτα απ' όλα ήταν αν, η πράξη του ήταν ορθή ή λανθασμένη...και θέλω να πιστεύω πως για το ίδιο πρέπει να νιαζόμαστε εμείς οι θνητοί, οι κατ' ελάχιστο Προμηθείς, αν για κάθε μας πράξη/απόφαση μας συμφέρει ή δεν μας συμφέρει- όχι, πρέπει να πούμε, καμιά μας πράξη/απόφαση δεν εκπορεύεται από τον δόλο- είμαστε ελεύθεροι να δίνουμε κι αυτή είναι η μέγιστη Ελευθερία, αλλιώς είμαστε κ' εμείς δεσμώτες του δόλου...ο Δίας, ως τύραννος εκπροσωπεί το Θέσφατο-, ό, τι χειρότερο για τον άνθρωπο και ο Προμηθέας, ως αρνητής του Θέσφατου εκπροσωπεί την αρχή του Ανεπανάληπτου-, κάθε φορά που γινόμαστε αρνητές τελούμε την αρχή του Ανεπανάληπτου, ως συνηθώς όμως είμαστε υπηρέτες, κι ακόμα χειρότερα, ικέτες του Θέσφατου...το Θέσφατο ποδηγητεί, εξαρθρώνει, στέκει εμπόδιο για την συνειδητή Ελευθερία του καθενός μας και δεν είναι ο λόγος του θεού που μας κάνει ανθρώπους, έτσι κι αλλιώς οι θεοί πεθαίνουν με το θάνατο του Ποιητή, δηλαδή με το θάνατο του Πολιτισμού। Ο Ποιητής Αισχύλος υπερασπίστηκε την "άφρονη" απόφαση-, "άφρονη" για τους υπερασπιστές φυσικά, του Θέσφατου, όπως ο οργισμένος και συνάμα ειρωνικός Ερμής εναντίον του Τιτάνα Προμηθέα...μακριά ας σταθούμε από τους θεούς, εκτός κι αν αυτοί γεννιούνται από Λόγο Ποιητικό-αυτός είναι ο Λόγος της πρώτης αιτίας, της πρώτης ανάλυσης και της πρώτης σύνθεσης...θα συμφωνήσω με όσους βρήκαν μείον της παράστασης την υπερβολική χρήση της τούρκικης γλώσσας, θα μπορούσε ο λόγος να ήταν δικαιότερα επιμερασμένος, κι αυτό γιατί ως νεοΈλληνες, δεν γνωρίζουμε τ' αριστουργήματα του δικού μας Πολιτισμού, γνωρίζουμε όμως τους άθλιους βίους ανύπαρκτων αγίων-, ούτως ώστε να μπορούσαν να παρακολουθούσαν την παράσταση με λιγότερο κόπο, ας είναι, εγώ πάντα παίρνω τη θέση του δημιουργού και προσπαθώ να εντοπίζω τις προθέσεις του και μόνο όταν νιώθω ή αντιλαμβάνομαι, πως είναι δόλιες και ψεύτικες, τότε τον απορρίπτω। στην περίπτωση όμως του Τερζόπουλου, δεν ισχύει αυτό, είναι αληθινή και παιδευμένη γι' αυτό και με συγκίνησε...Καλημέρα και πάλι Αριάδνη, ελπίζω να σου αρέσει το πρωινό μου τούτο γράμμα, χθες έχασα πάλι στο στοίχημα και στο τζόκερ...το ξέρω, το ξέρω, θα μου πεις:δεν υπάρχει Τύχη και θα σου πω:υπάρχει, Τύχη για μας η γέννηση του Αισχύλου, Τύχη που δεν μπόρεσαν να εξαφανίσουν όλα του τα έργα οι φανατικοί χριστιανοί...

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

Μια από τις καλύτερες...


...φωτογραφίες στην ιστορία της φωτογραφίας στην Ελλάδα...

Η Αποστολή

...καλή μου Φίλη Αριάδνη, έμεινα έκπληκτος με την από κοινού ανακοίνωση Πρωθυπουργού και αρχιεπισκόπου-, ιερώνυμο τον λένε;, [εδώ οφείλω να σου πω ότι είμαι εναντίον σε οποιαδήποτε, υποτίθεται, καλή πράξη της εκκλησίας των χριστιανών καθότι, πάντα ελλοχεύει ο δόλος], της μη κερδοσκοπικής[;] ή μη κυβερνητικής οργάνωσης[;], δεν θυμάμαι, με την επωνυμία: "Αποστολή", η οποία εκπορεύεται από τους σκοτεινούς κόλπους της εκκλησίας...και έμεινα έκπληκτος διότι, ο Πρωθυπουργός με την παρουσία του και τις δηλώσεις του για το άδολο θεάρεστο έργο του ύπουλου αρχιεπισκόπου,[ιερώνυμο τον λένε;], ο χριστόδουλος, εντάξει, τον κυριαρχούσε η αμετροέπεια, η αλαζονεία, η ματαιοδοξία και κάθε φορά που έβγαινε στα κανάλια, θυμάσαι, ανατρίχιαζα από τον κομπασμό αυτού του ανθρώπου, τέλος, η πράξη, λοιπόν και τα λόγια του Πρωθυπουργού μεταφράζονται ως εξής: εμείς, ως Πολιτεία, είμαστε ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα των ναρκωτικών και της φτώχειας, για αυτόν το λόγο στηρίζουμε την εκκλησία και την "Αποστολή", να λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση των παραπάνω προβλημάτων και, ίσως να υποδηλώνει και κάτι παραπάνω ότι δηλαδή, η Νεοελληνική, [και όχι Ελληνική], Πολιτεία και εκκλησία δεν θα χωρίσουν ποτέ...φίλη μου, Αριάδνη, νιώθεις σε πόσο επικίνδυνες πράξεις προβαίνει ο Πρωθυπουργός μας;

Το τέλος

Αγαπητή Αριάδνη, τον τελευταίο καιρό μεταφέρω τους κόκκους των αρνητικών και θετικών φιλμ του φωτογραφικού μου αρχείου στη μορφή των στοιχείων, αλλιώς, πίξελ, και ομολογώ ότι είναι οδυνηρό για μένα τώρα, που οι χρυσές δεκαετίες της ζωής μου πέρασαν, κι αυτό γιατί στη διαδικασία της μεραφοράς, συνάμα ταξιδεύω στον βαθύ μου χρόνο/καιρό...οι εικόνες με πηγαίνουν πίσω και βασανίζουν τη μνήμη μου και το σώμα μου και την καρδιά μου...πολλές φορές σταματώ από τον αφόρητο πόνο αλλά, πάλι συνεχίζω, είναι αναγκαίο και απαραίτητο η πράξη της μεταφοράς...από τη μια μεριά σώζω το αρχείο μου και από την άλλη βυθίζομαι στη χοάνη του αόρατου χρόνου...θυμάμαι, και τι δεν θυμάμαι απ' όλα αυτά που έχω κάνει...μα γιατί τα θυμάμαι;, γιατί η μνήμη, η άλλοτε τρυφερή και άλλοτε αδυσώπητη, δεν λογαριάζει την καρδιά μου; 'Εχει σημασία;, όχι, έτσι είναι τα πράγματα, οφείλω να πω και να σκάσω συνεχίζοντας το ταξίδι μου προς τα πίσω, δίχως τσιριμόνιες και αισθηματολογικές ανοησίες...τα έκανα, τα έζησα, τα καρπώθηκα...κ' έρχονται στιγμές που λέω στον εαυτό μου: κάλλιο νάναι κανείς ήσυχος και ήρεμος, δίχως το κεντρί, της τάχα δημιουργίας, δίχως το κεντρί της άσβεστης μέθης, παρά να έχει κεντριά και να τα υπηρετεί...κοιτώ το έργο μου, κοιτώ τα νιάτα μου, κοιτώ τους έρωτές μου, κοιτώ τις αγωνίες μου, κοιτώ τις επιτυχίες μου και λοιπόν; Ανεβαίνω μια ανηφόρα δίχως κατήφορο και νιώθω τον ορίζοντα να με πλησιάζει, ορίζοντας που θα φράξει κάθε δίοδο προς αυτά, κάθε δίοδο επιστροφής στον εαυτό μου...μεταφέροντας, λοιπόν, τις εικόνες του φωτογραφικού μου αρχείου, επιβεβαιώνω την παύση μου, μια παύση διαρκείας, πλησίασέ με, πλησίασέ με, έπαυσα να είμαι επικίνδυνος, ματαιόδοξος, φιλόδοξος, δεν έπαυσα όμως να είμαι θαυμαστής εκείνου που δεν τελειώνει ποτέ...το ξέρεις δα Αριάδνη, το ξέρεις, το φέρεις μέσα σου, ανοίξου και πρόσφερέ το σ' εκείνους που το εκτιμούν ή μπορούν να το εκτιμήσουν- τύχη δεν υπάρχει, μονάχα άτακτοι αριθμοί και άκαιρες συμπτώσεις- στάσου μακριά από αυτά, στήριξε τον δικό σου αριθμό, την έγκαιρη σύμπτωσή σου...

Εδώ συμβαίνουν...

...στην κοινοβουλευτική δικτατορία του ανερμάτιστου σοσιαλισμού, του παρωχημένου φιλελευθερισμού, του θρησκευτικού λαϊκισμού, εδώ μονάχα στη χώρα των ψευτών και των επίορκων συμβαίνει να επιμένει και με κάθε αθέμιτο τρόπο να τεκμηριώνει προεκλογικά ο Πρωθυπουργός, μαζί με τους ειδικούς λέοντές του ότι, υπάρχουν λεφτά και μετά τη νίκη του να λέει: δεν υπάρχουν λεφτά και να διατρανώνει ότι πάμε για πτώχευση, αν δεν δανειστούμε κ΄εγώ, ως μεγάλος ανήρ, δεν θα επιτρέψω τη χώρα να πτωχεύσει, αλλά θα δανειστώ τόσα ούτως ώστε να μην πτωχεύσουμε τώρα αλλά να είμαστε συνεχώς πτωχευμένοι...πρώτη φορά ακούω να λέει κάποιος, ο οποίος δανείζεται για να γλιτώσει την πτώχευσή του και παραμένει πάμπτωχος...αυτό μου θυμίζει, Αγαπητή μου φίλη Αριάδνη, τον Κο Σημίτη που, ως Πρωθυπουργός ωθούσε τον κοσμάκη να παίξει τις οικονομίες του στο χρηματιστήριο γιατί θα φτάσει στις εφτά χιλιάδες μονάδες και όταν εκλάπησαν οι οικονομίες του ανόητου κοσμάκη και ερωτήθη ο Κος Σημίτης, ξεδιάντροπα είπε: "ας πρόσεχαν"...είναι πράξη ευθύνης να βγαίνει ο Πρωθυπουργός και να διατρανώνει ότι δεν έχουμε λεφτά ως χώρα;, είναι φρόνιμο, λογικό;, ή ύποπτο;, μα σε ποιους έλεγε ότι υπήρχαν λεφτά, ενώ γνώριζε ότι δεν υπήρχαν, μήπως σε αόρατους, μήπως στ' ανθρώπακια του μεγάλου καλλιτέχνη Γαΐτη;, μα στ' αλήθεια είμαστε τόσο ανόητοι;, έχουμε τόσο μπολιαστεί με το ψέμα και ζούμε με σχιζοφρενικές ψευδαισθήσεις...τέλος, Αριάδνη, δεν πτωχεύσαμε, τη γλιτώσαμε, οι νέοι νιώθουν τώρα ασφαλείς, νιώθουν τους φιλελεύθερους σοσιαλ[η]στές να τους προστατεύουν και από αύριο θ' αρχίσουν να πατρεύονται και να κάνουν παιδιά ούτως ώστε να παύσει η χώρα να είναι χώρα γερασμένων και αποκαμωμένων και απέλπιδων...μα, για να σε ρωτήσω κάτι, ο Κος Αλογοσκούφης, ο Καθηγητής, που επί σειρά ετών υπήρξε ο αγαπητός Υπουργός Εθνικής Οικονομίας του Καραμανλή, θ' απολογηθεί ποτέ για τις γκάφες του;, θα μιλήσει ποτέ ο προστάτης του Κος Κώστας Καραμανλής;...μα, μια συγνώμη βρε παιδιά, μια συγνώμη για το ρου της Ιστορίας...μην εξακολουθείτε να κρύβεστε πίσω από μάσκες ψευδο ιδεολογημάτων και της αδέκαστης και ανεξάρτητης Δικαιοσύνης...την Κυριακή θα πάω να παρακολουθήσω την εξαίρετη παράσταση του Προμηθέα από τον σκηνοθέτη Τερζόπουλο- η διαίσθησή μου λέει ότι είναι εξαίρετη κ' έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στη διαίσθησή μου- για να βγω από αυτό το μαρτύριο της πτώχευσης ή μη της πτώχευσης, με άλλα λόγια από το δόκανο της απειλής και του εκβιασμού που έχουν στήσει με επιμέλεια και επιτυχία στα πόδια μας και στα μυαλά μας οι σοσιαλ[η]στές...φιλιά στο λεπτό σου αιδοίο, μόνο η μέθη θα μας γλιτώνει...συνεχώς...

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

Η ασώματη καρδιά

...όπως έγραψα πριν, ότι η καρδιά μου είναι ένα όργανο που δεν μπορώ να το ελέγξω, έγραφα την αλήθεια, πράγματι, από πάντα έκανε εκείνη ό, τι ήθελε, δεν με ρωτούσε για οτιδήποτε, άρα η καρδιά μου βρίσκεται έξω από εμένα και όποτε τη χρειάζομαι, ναι μεν, με υπακούει και επιστρέφει στην κατοικία της, δηλαδή στο σώμα μου, αλλά ενίοτε με παρασέρνει και με προδίδει-, πέφτω στη δίνη των παθών της ή στην στεγνή ή και στυγνή της αυστηρότητα-, ανοίγει και κλείνει την είσοδο στους άλλους, όταν και όπου εκείνη αισθάνεται ότι θ' αναπαυθεί, μη λογαριάζοντας αν εγώ, μ' ευέλικτες συμπεριφορές ή κινήσεις, κάτι θα επωφεληθώ από τον άλλον, εκείνη το αρνείται ευθύς: ''όχι¨, φωνάζει και φρενάρει με τα πέλματά της αφήνοντάς με στον γκρεμό...τώρα είναι πάλι ερωτευμένη, αλλά δεν μου λέει με ποιο κορίτσι για να το πλησιάσω και να του εξομολογηθώ τον έρωτά της...είναι μια άκαρδη καρδιά, ή μάλλον μια ασώματη...

Το μπακαλικάκι: Κάπαρη

Λησμόνησα να αναφέρω το γλυκό, μα πολύ γλυκό μπακαλικάκι της οδού Ασκληπειού με εξαίρετα αγνά προϊόντα και που το διευθύνουν δύο ευγενέστατες Κόρες, η Νατάσα με τα καμπυλωτά φρύδια και η Νικολέτα με το πλατύ χαμόγελοκαι με την επωνυμία: Κάπαρη...από εκεί να ψωνίζεις Ειρήνη και να το πεις σε όλες τις φίλες σου, μια και δεν έχεις πια φίλους καθότι έχασες πάσα εμπιστοσύνη στους άνδρες, αλλά δεν είναι τόσο αυτό, όσο γιατί οι άνδρες δεν ψωνίζουν υγιεινά προϊόντα, ως συνήθως τρώνε κρέατα και αγοράζουν ακριβά πούρα και φορούν πλαστικά παπούτσια και αμερικάνικα καπελάκια, δήθεν για προστασία από τον καυτό ήλιο του τόπου μας, αηδίες άνδρες, γεια και χαρά Νατάσα και Κικολέτα, θα τα πούμε αύριο...

Οι ανασφαλείς

...καλημέρα Αριάδνη, με χαρά σου γράφω, παρόλα που δεν ξύπνησα καλά και επειδή δεν έχει σημασία αν ξύπνησα καλά ή όχι, φτάνει που ξύπνησα καθότι τον τελευταίο καιρό τις νύχτες με πιάνει πανικός ότι θα πεθάνω από καρδιά και θα σαπίσω, μια που μένω μόνος... σ' αυτό το σφάλμα φταίω εγώ-, κάπως, κάπου, οι άνθρωποι μ' ενοχλούσαν και μ' ενοχλούν όταν, φέρουν το βάρος τους, δίχως όμως να θέλουν να μοιραστούν το δικό μου βάρος και είναι γνωστό ότι, αν δεν μοιράζεσαι το βάρος του άλλου και ο άλλος δεν έχει τη δύναμη να σε απορρίψει, κάποια στιγμή βουλιάζετε και οι δυο, αντίθετα, αν ο ένας στηρίζει τον άλλον, πάνε όλα καλά... θέλω να ξέρεις Αριάδνη ότι ποτέ μου δεν μπόρεσα τους ανασφαλείς ανθρώπους γιατί ποτέ μου δεν γνώρισα την ασφάλεια, αλλά πες μου, τι σημαίνει ασφάλεια; Αηδίες, άλλα ήθελα να σου γράψω, ήθελα να σου γράψω ότι πλέον δεν υπάρχουν πολιτικοί αλλά βιομήχανοι και τραπεζίτες- οι πολιτικοί είναι υπάλληλοι των παραπάνω δύο φατριών της κοινωνίας που δεν κοιτούν παρά μονάχα αριθμούς κερδών με κάθε μέσο και τρόπο, έτσι, μην αυταπατάσαι, κανένας πολιτικός δεν νοιάζεται για σένα και κανένα ιδεολόγημα, καμιά θρησκεία δεν δύναται να καλύψει την όποια ανάγκη σου, κάνε λοιπόν έρωτα, όσο πιο συχνά μπορείς-, αυτό μονάχα σώζει τον άνθρωπο και τον ωθεί προς τον πολιτισμό και δυναμώνει το σεβασμό του προς τον συνάνθρωπό του...η ηδονή στέκει πάνω απ' όλα, αλλά για στάσου, οι χρηματιστές, οι τραπεζίτες, οι στρατιωτικοί, οι βιομήχανοι δεν νιώθουν ηδονή;, ιδίως, όταν οι πρώτοι αυξάνουν τα τοκογλυφικά τους κέρδη, όταν ο στρατιωτικός πετυχαίνει μια στρατηγική νίκη, όταν ο βιομήχανος εξαπατά το καταναλωτικό κοινό με σκάρτο προϊόν-, ναι, ναι, πρέπει να πεις: σίγουρα αισθάνονται ηδονή, είναι ανθρώπινο και δεν ξέρεις πόσο τους κατανοώ όταν φτάνουν σε αδιέξοδο γιατί είναι ανθρώπινο κι αυτό-, μόνο αυτοί φτάνουν σε αδιέξοδα καθότι, δεν είναι ελεύθεροι και ο οργασμός τους είναι κοπιώδης και διακοπτόμενος από αλλότριες σκέψεις που, τη στιγμή του οργασμού αυτόματα τους επισκέπτονται...το απόγευμα θα επανέλθω, λιγότερο σκοτεινός-, σου το είπα: δεν ξύπνησα καλά, φοβάμαι την καρδιά μου, είναι ένα όργανο που δεν μπορώ να ελέγξω κι από την αλλή μεριά, συνέχεια βρίσκομαι κάτω από απειλές και εκβιασμούς...από λεφτά πώς πας;, ο άνδρας σου συνεχίζει να σου δίνει τη διατροφή;, ή σου την πήρε το ανάλγητο μνημόνιο; Μη φοβάσαι και μην πικράνεσαι, έρχονται καλύτερες μέρες, σοσιαλιστικές μέρες, θρησκευτικές μέρες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θ' αλλάξει, θα το δεις και θ' αρχίσει να μοιράζει χρήμα, θα ενδυθεί το αλλόκοτο ρούχο του νεο-νεό-ανθρωπισμού, εκείνου της "Δημοκρατικής Παγκοσμιοποίησης", όπως λένε οι μαρξιστές, [εδώ παρακαλώ χαμόγελο], και οι σκηνοθέτες του αισθηματολογικού, προπαγανδιστικού Χόλιγουντ...

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Το Κτίσμα

...σήμερα θέλω να πω, μερικά πράγματα μέσα από εδώ στο γιο μου, καθότι έχουμε τσακωθεί και δεν μιλάμε, λόγω κτηματικών διαφορών, εκείνος θέλει και απαιτεί το κτίσμα που κατέχω γύρω από το πρωθυπουργικό μέγαρο, που με μεγάλο κόπο απόκτησα, κ' εγώ δεν του το παραχωρώ. Του είπα μια, του είπα δυο, ότι αυτή μου η πράξη δεν συνάδει με γνήσιο σοσιαλιστή όπως είμαι εγώ...στη ζωή του ο καθείς πρέπει και οφείλει να κερδίζει από μόνος του τα όσα και ό, τι ποιοτικά ή σκάρτα θέλει ν' αποκτήσει, δίχως να ξεχνά ότι αυτά που επιθυμεί, αν δεν είναι γεννήματα της φύσης του, είναι κλεπταποδόχος, όμως, και στη μια περίπτωση και στην άλλη, δεν πρέπει να τα κληροδοτεί στους συγγενείς του, αλλά στην κοινωνία...τώρα πώς φτάσαμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γιε μου-, στην έδρα της παγκόσμια τοκογλυφίας, μόνο οι πανέξυπνοι πολιτικοί μας το γνωρίζουν, και ξέρεις κάτι γιόκα μου;, η δική μου γενιά, η γενιά του άρθρου του τότε Συντάγματος: Ένα-Ένα-Τέσσερα, έζησε δυο δικτατορίες, την πρώτη των αμερικανών με Έλληνες προδότες και η δεύτερη, η τωρινή, της Παγκόσμιας Δικτατορίας...ναι, γιόκα μου, ζούμε τη δικτατορία της έννομης Παγκόσμιας Κλεπταποδοχικής Τοκογλυφίας, τώρα ποιοι κρύβονται πίσω από αυτή, ψάξε μόνος σου...το κακό άρχισε με τον Κο Σημίτη, αυτό το πολύ-πολύ μικρό ανθρωπάκι που χωρά στην τσέπη του κάθε αγγλοσάξωνα, αμερικανού, δυτικοευρωπαίου, κεντροευρωπαίου πολιτικού, με το δάνειο που σύναψε από την Γκόλνμαν και δεν μας είπε λέξη και δεν επιχείρησε ούτε μια μέρα να στραφεί, στα τόσα χρόνια που κυβέρνησε, προς μια δημοσιονομική πολιτική ανάλογη με το ύψος του δανείου...είμαι σίγουρος πως μέσα του είπε, αντάμα και οι έντιμοι συνεργάτες του, "άσε να βγάλουν οι άλλοι τα κάστανα από τη φωτιά, εμείς μέχρι τότε ας αρμέγουμε τον δημόσιο κουρβανά"... θα συνεχίσω αργότερα γιόκα μου, πάντως το κτίσμα αυτό θα το παραχωρήσω στον φτωχό εκείνον καλλιτέχνη που θ' ανακαλύψει ξανά την τέχνη...έχω να σου πω πολλά...

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Οι σημειώσεις της ημέρας


Πρέπει να σας διηγηθώ κάτι αγαπητοί φίλοι....
Χθές, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, αναλογίστηκα τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής μου, τα οποία πέρασα στη Μυτιλήνη. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν από τα καλύτερα. Εντύπωση μου έκανε η μεγάλη διαφορά που παρατήρησα και που δυστυχώς υπάρχει για πολλούς, ανάμεσα στο φυσικό περιβάλλον του νησιού και των κατοίκων. Ενώ η φύση είναι απλόχερη και γενναιόδωρη, αντίθετα οι κάτοικοι είναι σφιχτοχέρηδες, λιπόψυχοι και φθονεροί-, πλην ολίγων εξαιρέσεων-, άρα, στην περίπτωση αυτή, ο χαρακτήρας ή η προσωπικότητα του ατόμου δεν σμιλεύτηκε από το φυσικό περιβάλλον- αντίθετα έχουν αποφασίσει να το καταστρέψουν, όπως συμβαίνει και σε πολλά άλλα ευαίσθητα και ντελικάτα μέρη του τόπου μας. Αυτό επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά πως, οι νεοέλληνες δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως, στ' αληθινά έχουν κράτος για να παύσουν να είναι πλατσικολόγοι, και πώς αλλιώς θα γινόταν; Δεν είναι τυχαίο τα όσα βγαίνουν στο φως της ημέρας- εννοώ τα κοινωνοικοπολιτικά σκάνδαλα, ιδαίτερα από την ληστρική ομάδα του σοσιαλιστικού κόμματος του ΠΑΣΟΚ...θα συνεχίσω...