Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Είναι αλήθεια...

...ποτέ μου δεν συμπάθησα τις εορτές του τέλους του χρόνου, ιδίως τα Χριστούγεννα- τι σχέση έχω εγώ με τη γέννηση ενός Θεανθρώπου αφού, δεν μπορώ να γίνω και εγώ Θεάνθρωπος; Εγώ είμαι ένας μηδαμινός θνητός, το πολύ-πολύ να υπήρξα κάποτε τρυφερός εραστής, πέρα από αυτό μηδέν, μηδέν, μηδέν και, όσο για πρωτοχρονιά, εγώ τη γιορτάζω στην εποχή τής συγκομιδής- δηλαδή, λατρεύω τη φύση και εκστασιάζομαι από τα γλυπτά- αυτά προσκυνώ, δηλαδή στον πολιτισμό και σ' εκείνη προσεύχομαι να μ' έχει καλά για να μπορώ να προσφέρω γέλιο και χαμόγελο και ενέργεια, όσο δύναμαι στους άλλους, δηλαδή, ακολουθώ τα φυσικά μου προτερήματα και ελαττώματα- είμαι γεμάτος από τα τελευταία και ζω ευτυχισμένος με αυτά και γι' αυτά γιατί είναι ελαττώματα αριστοκράτη-, κατά τους Ευρωπαιούς είμαι παγανιστής, κατά τους χριστιανούς, ένα ειδωλολατρικό βγέλυγμα που πρέπει να εξαφανιστεί από τη χώρα μου κι ας κατοικούν στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό σε όλες του τις εκφάνσεις, ενώ ο χριστιανισμός τι γέννησε;, έναν Θεάνθρωπο που κάθε χρόνο γεννιέται και κάθε χρόνο πεθαίνει- σκασίλα μου...και γιατί δεν μου αρέσουν οι γιορτές;, δεν μου αρέσουν γιατί, η ζωή είναι ένα σύντομο πανηγύρι, που σημαίνει Μια, κάθε φορά, συνάθροιση ανθρώπων, πράγμάτων, ποικίλων φαινομένων που κάποτε τελειώνουν, όπως όλα τα πανηγύρια, γι' αυτό ποτέ μου δεν περίμενα αυτές τις μέρες για να γιορτάσω και για να κάνω δώρα, η κάθε μέρα για μένα ήταν γιορτινή και έπρεπε να κερνούσα και να μεθούσα και να έκανα έρωτα και να πρόσφερα δώρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα, ακούραστα και μ' ένταση Θεανθρώπου- Ωπ!, να που ήμουν και εγώ κάπου-κάποτε Θεάνθρωπος-, ήμουν στη χαρά και στην προσφορά- τώρα όμως δεν μπορώ να κάνω τα παραπάνω, τα μισά μου τα πήρε ο χρόνος και τα άλλα μισά ο κος Παπανδρέου διαμέσου του Δ.Ν.Τ., αλλά τι λέω, ο πρώτος που μου έκανε τη μεγάλη αφαίμαξη ήταν ο κος Σημίτης με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου- 1 τρις εκατομμύρια έκαναν φτερά τότε, έκαναν φτερά και τάπωσαν λογαρισμούς τραπεζών, όσο και με την Ολυμπιάδα, όπου και ο κος Καλατράβα δήλωσε ότι, πρώτη του φορά αντιμετώπισε τόσο μεγάλη υπερκοστολόγηση έργου του-, τα παραπάνω τα επιβεβαίωσε ο κος Πάγκαλος, με ρήση του, που πρέπει να γραφτεί στο Guinness γιατί, πρόκειται για τη ρήση της τελευταίας δεκαετίας: "Μαζί τα φάγαμε".  Τον κο Πάγκαλο τον είχα γνωρίσει και είχαμε συναντηθεί κάμποσες φορές στο βιβλιοπωλείο: "Ελπήνωρ". Μου φάνηκε συμπαθής τότε, μετά, δεν ξέρω τι συμβαίνει με τους ανθρώπους, τι είδους προσωπεία φέρουν, μου έγινε σφόδρα αντιπαθής και επειδή δεν ήπιαμε ούτε ένα ποτήρι κρασί μαζί, και επειδή δεν αγόρασε μήτε ένα μου βιβλίο, μήτε μία εκπληκτική μου φωτογραφία, θα συνεχίσω να τον αντιπαθώ μαζί και όλο του το κόμμα, γιατί αυτό το κόμμα απαρτίζεται πια από πολλούς ντροπιασμένους και χθες που τρώγαμε με τη Φίλη μου Βάσω στο Brasserie της οδού Βαλαωρίτου, στο παραδιπλανό τραπέζει καθόταν η κα Βάσω Παπανδρέου, έκανα να πάω να την χαιρετίσω και να της πω: "Κα Παπανδρέου, τι σχέση έχετε πλέον με αυτό το κόμμα;, εσείς είστε ενάρετο άτομο, γιατί δεν προσχωράτε στη "Δημοκρατική Αριστερά;". Δεν με άφησε όμως η Βάσω...γαμώτο, κάθε φορά που πάω να κάνω κάτι ουσιαστικό, μια γυναίκα θα μπει εμπόδιό μου, ας είναι, τις λατρεύω και συνεχίζω...ναι, κα Παπανδρέου, η "Δημοκρατική Αριστερά" είναι ο χώρος σας, ξεχάστε το Πασόκ, δεν ανήκετε πλέον σ' αυτό, μην χάνετε τον πολύτιμο πολιτικό καιρό σας, μπορεί να είναι στα σπάργανά του αυτό το κόμμα, αλλά το δέμας του είναι ηθικό, γι' αυτό το λόγο δεν θα γίνει ποτέ μεγάλο γιατί, λίγοι έχουν ήθος και αρετή σ' αυτή τη χώρα που πλέον την ονομάζω; Πασοκιστάν...Τη μόνη ευχή που δίνω σε όλους είναι η παρακάτω: Καλή και Εύρωστη και Ερωτική μέθη.
    

Ο δρόμος ο μακρύς...

...της Χώρας μου που πρέπει να τραβήξει...τώρα τον χρυσώνουν με την επιμήκυνση του χρόνου της αποπληρωμής του-, μα είναι γνωστό: ο χρόνος και η διάσταση, δεν έχουν σχέση, όμως, σχέση έχει ο χρόνος με την απληστία και την παράνομη κερδοφορία, αλλιώς: τοκογλυφία...

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Τα δύσμορφα τέρατα...

...της απληστίας, της τοκογλυφίας, της διαφθοράς, της έννομης φοροδιαφυγής βρίσκονται εδώ, πλάι μας, πάνω μας, μπροστά μας, νιώθω/νιώθουμε τη βαριά τους βρόμικη αναπνοή βγαλμένη από σάπια σπλάχνα, πνεύμονες, στομάχια, κοιλιές, έντερα, όλα σάπια και μολύνουν τον αέρα που αναπνέω/ αναπνέουμε, οι αμνοί ας αναπνέουν τη βρομιά, οι έχοντες όμως επίγνωση σε τι φταίνε, κα Βάσω Παπανδρέου; Δυστυχώς, εκεί που μας πήγε το κόμμα-πολιτικό μόρφωμα -του Πασόκ, που είστε σημαντικό μέλος του, δεν έχει γυρισμό. Βάλατε τη χώρα σε μια τρύπα όπου την τρώγουν τα τρωκτικά της ανάλγητης απληστίας και τοκογλυφίας- δεν θα βγούμε από την τρύπα και το ξέρετε, σκοτώσατε ό, τι Ελληνικό, σκοτώσατε την αξιοπρέπεια της Ελληνικής Κοινωνίας, έστω των εχόντων συνείδηση και επίγνωση- μην είστε υπερήφανη που ξεγελάτε αμνούς, που είπατε τόσα ψέματα, αλλά προσέξτε, πολύ γρήγορα και απότομα, το πρόβατο γίνεται λύκος και τότε, και τότε και τότε, ποιος Ντομινίκ θα σας σώσει;, μόνο τα ελικόπτερα και τα αεροπλάνα θα σας σώσουν...Ω! Αριάδνη μου, πώς θα βγω από αυτή την παγίδα που μόνος μου έπεσα;, στην παγίδα το ν' ασχολούμαι με τα πολιτικά της χώρας μου, αφού δεν έχω πολιτική σκέψη όπως έχει ο κος Ψυχοπαίδης ή ο κος Τσόκλης- και οι δύο βρίσκονται απέναντι στην επάρατη Δεξιά, εγώ όμως που δεν ανήκω στην Αριστερά, γιατί βρίσκομαι απέναντι στη Δεξιά; Τι σχέση μπορεί να έχω εγώ, Αριάδνη μου με την πολιτική σκέψη, που υποτίθεται υφίσταται στη χώρα μου, ενώ είναι ανύπαρκτη; Βαρέθηκα, κουράστηκα να κάνω σεξ χάνοντας τις ώρες μου με τη γριά μα λιπαρή πολιτική σκέψη...μπλιαχ, μπλιαχ, και πάλι μπλιάχ, έχει σημασία κα Παπανδρέου που κριτικάρατε δυσμενέστατα τον προϋπολογισμό αφού θα τον ψηφίσετε;, δεν έχει καμιά σημασία, απλώς προσπαθήσατε, ίσως άθελά σας, να ξεγελάσετε ακόμα μια φορά τους αμνούς που σας περιτριγυρίζουν- εγώ πάντως δεν θα ήμουν υπερήφανος για την πολιτική μου σκέψη αν, αυτή δεν πήγαινε πιο πέρα από τον ξεγελασμό αμνών και τσιρακίων τού Δ.Ν.Τ. που υπέγραψαν, ως υπεύθυνοι τάχα πολιτικοί, ένα τυποποιημένο μνημόνιο, όπως ένα τυποποιημένο μισθωτήριο, όπως ένα τυποποιημένο συμβόλαιο ανάμεσα εκδότη και συγγραφέα, ένα τέτοιο άθλιο έγγραφο υπογράψατε, και το ξέρετε κα Βάσω Παπανδρέου, τυλίξατε σ' ένα κωλόχαρτο της Διεθνούς Απληστίας και τοκογλυφίας τη χώρα μου- αναρωτιέμαι: δεν την νιώθετε ως χώρα σας, την Ελλάδα; Θα σας θυμίσω και το φαινόμενο της παγκόσμιας αλητείας, που είμαι σίγουρος ότι το ξέρετε: πώς γίνεται, ένα υπερχρεωμένο κράτος- η άξεστη Αμερική -να παρασέρνει στον όλεθρο και άλλες χώρες; Αριάδνη μου, εδώ σταματώ, δεν βρίσκω άκρη, η σχιζοφρένεια της παγκοσμιοποίησης- δηλαδή, του άτεγκτου και δολοφονικού καπιταλισμού -δεν θα με τρελάνει εμένα, έτσι κι αλλιώς, ποτέ μου δεν υπήρξα Σοσιαλιστής, μήτε Δημοκρατικός, μήτε Σοσιαλοδημοκράτης, μήτε Κεντρώος, μήτε Αριστερός, μήτε Χριστιανοδημοκράτης, όλα αυτά μου φαινόταν κούφια κελύφη/ μαντριά που μάντρωναν οι επιτήδειοι επαγγελματίες πολιτικοί τους αμνούς, όπως ο ένας Κύκλωπας, ο Πολύφημος, που μάντρωνε τα πρόβατα. Με καταλαβαίνεις, εσύ Αριάδνη, Μούσα μου, μονόφθαλμοι τσομπάνηδες οδηγούν τους τυφλούς αμνούς στη σφαγή...       

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Αύριο, Τρίτη 21 Δεκεμβρίου...

...θα συμβεί ένα σπάνιο φαινόμενο: η ολική έκλειψη της Σελήνης. Αυτό έχει να συμβεί από τις 21 Δεκεμβρίου του 1638 και θα επαναληφθεί το 2094, να προσθέσω ότι η 21η Δεκεμβρίου είναι η ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου...δεν ξέρετε πόσο με τρελαίνουν τα φαινόμενα του σύμπαντος γι' αυτό κ' εγώ παραθέτω μια γήινη απέριττη φωτογραφία τραβηγμένη το 1979, με φωτογραφική μηχανή Kodak Brownie- μοντέλο 1910, αντίκρι στον Θερμαϊκό- με την ευκαιρία, παρακαλώ, όποιον Εβραίο κατοικεί τη χώρα μου, άντε στο νησί μου- τη Λέσβο -μια που σε 4 ημέρες γιορτάζουν τη γέννηση τού Θεανθρώπου τους, να μου στείλουν από ένα δεκάευρω, μια που είναι συνήθεια όσια να κερνάμε στα γενέθλιά μας- δεν εννοώ τους χριστιανούς- αυτοί είναι τόσο τσιγκούνηδες φθονεροί και δραχμοφονιάδες, που δεν θα μου στείλουν μήτε 5 cents, ενώ οι Εβραίοι είναι πιο γαλαντόμοι και φιλότιμοι και έχουν παραπάνω δεκάευρα, όπως άλευρα, από τους χριστιανούς, δεν είναι τυχαίο που, οι περισσότεροι είναι τραπεζίτες και αργυραμοιβοί, ίσως και τοκογλύφοι- λέω ίσως γιατί δεν είμαι σίγουρος για τον τελευταίο ορισμό...παρακαλώ λοιπόν, μια που γεννήθηκε και από τότε γεννιέται κάθε χρόνο το Θείο Βρέφος, σε όποιον Εβραίο έχει μείνει τσίπα και φιλότιμο να μου στείλει αυτό το αναθεματισμένο δεκάευρω-, ας είναι και πλαστό-, εγώ θα το πασσάρω στο Άγιο Πέτρο ή Άγιο Παύλο;, δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι Αγίους ή Αποστόλους, αυτοί είναι από άλλον πλανήτη εμφυτευμένοι, άλλωστε ποτέ δεν απεικονίστηκαν από γλύπτη ή από ζωγράφο αγγείων...ευχαριστώ εκ των προτέρων, νάστε καλά χριστιανοί μου- για το Θεό σας, μη μου στείλετε φασολάδα- δεν είστε δα και σοσιαλιστές του Δ.Ν.Τ....
Υ.Γ.
Δεν υπάρχουν πιο άτεγκτοι καπιταλιστές από τους σοσιαλιστές- κοιτάξτε λίγο το ετοιμοθάνατο- άλλο ένα ετοιμόθανατο -σώμα τής Ιστορίας και θα το διαπιστώσετε διά ιδίοις όμμασι, αν έχετε οφθαλμούς και δεν σας τους έχουν αφανίσει οι ηλεκτρονικές ψηφίδες της παγκοσμιοποίησης...    

Ο Ηλιοπρωκτός

...Ο Φρόιdus ξέχωρισε τους ανθρώπους σε: πρωκτόticus και σ' επέκταση, σε στοματόticus, εξού και κοιλιόdoulous, εγώ όμως που δεν ανήκω μήτε στο ένα είδος, μήτε στο άλλο, ανήκω στο είδος: φάλλicus...και πράγματι, δεν μου αρέσει να τρώω, θεωρώ απαράδεχτο στην εποχή του diadictium και της globeσμιοποίησης, οι άνθρωποι να τρώνε μέχρι σκασμού και ν' αφοδεύουν μέχρι αφυδάτωσης...ανάμεσα στην κατάβαση των μολυσμένων τροφών στο στομάχι και της επώδυνης επεξεργασίας των από το έντερο και σε συνέχεια της εποδείνιστης αφόδευσης, μεσολαβεί η ανώδυνος ανάγνωση ενός best seller ή μιας σοβαρής εφημερίδας ή ενός comicus livre, θα έλεγα ακόμη, και μιας σοβαρής ανάλυσης της λειτουργίας του Δ.Ν.Τ. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υποφέρει και από διάρροια και από δυσκοιλιότητα, είναι ένα άρρωστο, μα πολύ άρρωστο κέντρο όπου, οι διευθύνοντες τρώνε χαρτονομίσματα και αφοδεύουν κάτι μικρά σκατουλάκια, όμοια των πάσης φύσεως τρωκτικών, από το πρωί δε που θα ξυπνήσουν, δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το να βλέπουν και να μετρούν αριθμούς χαρτονομισμάτων από την λιπαρή κεφαλή των μέχρι τα γεμάτα μύκητες πόδια τους-, βρομούν στην κυριολεξία, η εκπνοή τους δε ακόμα περισσότερο, μπόχα, μπόχα διαχέεται από την στοματική τους κοιλότητα στο χώρο και που την εισπνέουν οι δούλοι πολιτικοί και τα τσιράκια οικονομολόγοι τους και σε συνέχεια οι δεύτεροι την διαχέουν στο κοινωνικό γήπεδο της απάθειας καθότι, οι όποιοι αντιφρονούντες, υποφέρουν από μια ιδιότυπη εγκεφαλική ασθένεια: του Μαρξοφροϊδισμού και σε συνέχεια της μετα-νεωτερικότητας, του μετα-μοντέρνου, της μετα-συγχρονικότητας, της μετα-διάρροιας, οι οποίοι πιστεύουν, (πρόκειται για μια παράλληλη Εκκλησία), στην εκδημοκρατικοποίηση της παγκοσμιοποίησης, δίχως να ορούν ανθρώπινες υπάρξεις- εγώ όμως που είμαι άνδρας Φάλλicus και μου αρέσει να κάνω έρωτα με γοητευτικές και έξυπνες γυναίκες, αποφεύγοντας συνειδητά τις όμορφες και ολιγόμυαλες, (τι σπάνιο φαινόμενο είναι κι αυτό: να μην συναντά ένας άνδρας του είδους μου, όμορφη και ευρύμυαλη γυναίκα;), μου αρέσει λοιπόν να κάνω έρωτα και να μιλώ και να μη τρώω και να μην αφοδεύω μετατρέποντας έτσι τις τροφές της γης σε άθλια χαρονομίσματα, ποιο είναι το μέλλον μου;, αν υπάρχει μέλλον! Τα χαρτονομίσματα μετέτρεψαν τον φλοιό τής γης σε μια τεράστια και επίπεδη λεκάνη αφόδευσης.
Υ. Γ.
Το παραπάνω το έγραψα γιατί χθες με τους φίλους μου, καταβρόχθισα, τόσο μεγάλη ποσότητα τροφών που, το στομάχι μου ενώθηκε με την καρδιά μου, και τότε συνειδητοποίησα ότι, πράγματι, το πολύ φαγί μπορεί να στείλει στον διάολο τον οποιονδήποτε και μάλιστα με πρησμένο του το έντερο γιατί δεν θα έχει προλάβει ν' αφοδεύσει, λόγω λοιπόν πείνας ή απληστίας, ο άνθρωπος πεθαίνει από καρδιά-, χαρισμένο και αυτό στον κο Πάγκαλο που, μπορεί να τα φάγαμε μαζί τα χρήματα, αλλά με μια διαφορά: εγώ αφόδευσα στη γη και τα περιττώματά μου έγιναν λίπασμα ενώ, αυτός στον ουρανό, άρα θα τον περιλούσαν τα περιττώματά του, τα οποία θάναι και φρικτά. Και για να διασκεδάσω την κατάσταση τελειώνω μ' ένα μικρό ποιηματάκι, αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους πολιτικούς διαβάζουν ποίηση... 

Ο Ιάσων [δεν] σκότωσε τη Μήδεια

Ανάμεσα σε δυο γενιές οι πράξεις και τα λόγια μας
δεν έχουν καμιά ισχύ, μήτε στη μια, μήτε στην άλλη.
Σκόνη σκαλώνει στον γρανίτη.
Κανείς δεν έχει θυμό για να πορεύεται ορθά.
Η δίψα των ονείρων και ο ζήλος τ’ ουρανού.
Λείες ή απόκρημνες ακτές, πες τε μου, σε τι πιστευτό
   να πιστέψω;

Μια φορά μονάχα τραγούδησε η Αηδόνα και σώπασε
   ανάμεσα σε σκονισμένους σκίνους.
Τα χείλη, σαν την αχιβάδα, που στη στράτα της
   τη θάλασσα απωθεί, έμειναν χωρίς φιλί.
Ακόμα μια χρονιά που δεν γεννήθηκε ένας έρωτας
   στον ήλιο του μεσημεριού.
Ανάμεσα στο σώμα και την καρδιά• η αναπνοή
   του ξένου- κοφτή σπαθιά η ματιά του.

Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος• δυο λόγια γιασεμιού
   και μια πνοή του δυόσμου και στα μεσάνυχτα
του αρχιπελάγους καλό κρασί και σταρένιο ψωμί.

Στις πολυσύχναστες πολιτείες οι οικονομολόγοι
   συνεδριάζουν-, το αλάτι του έρωτα σκουριάζει.

2ο Υ. Γ.
 Τον τίτλο τον δανείστηκα από ένα έξοχο κείμενο του Georges Bataille...     

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Les Bourgeois des Calais

«Η Αλήθεια πράξη πολιτική έντιμων ανδρών», 399 π. Χ.

Ένας απ’ όλους μας αν αρνηθεί τον εαυτό του• η πόλη καταρρέει.
Στην επιστροφή των Ωρών, το ήθος αφηγείται την αρετή
των πράξεων αψηφώντας το θάνατο.
1437 μ. Χ. οι πρόκριτοι του Calais παρέδωσαν τα κλειδιά
   της πόλης στον Εδουάρδο 3ο, Βασιλιά της Αγγλίας.
Βάδισαν ανάμεσα στην αιτία και το αποτέλεσμα,
   την ήττα και τη γνώση.
452 χρόνια μετά, το 1889 μ. Χ., ο Rodin ταύτισε την Τέχνη
   με την Ιστορία: «Les Bourgeois de Calais».
Το 2010 μ. Χ., 570 χρόνια μετά το 1437 μ. Χ, επίορκοι
   πολιτικοί πλαστογράφησαν τα γεγονότα και την οικονομία
και αντάλλαξαν τις αξίες τής πόλης για λίγο κέρδος.
Σαν απεγνωσμένοι ικέτες, δίχως σαφήνεια ο λόγος τους,        γνωρίζοντας ή μη γνωρίζοντας πως, η κάθε ιδεολογία διαρκεί όσο διαρκεί η γενιά των αιτημάτων της.

Τ’ απομεινάρια της, δεν είναι παρά τερατώδη μορφώματα
   γεννημένα από τους γάμους του φονικού και της εξουσίας.
2010 μ. Χ. έτος επιόρκων.

Υ. Γ.
Σας άρεσε κε Τηλέμαχε Χυτήρη, μια που γράφετε στίχους;, σας άρεσε κε Νίκο Σηφουνάκη, μια που είστε έντιμος;, σας άρεσε κα Βάσω Παπανδρέου, μια που διαβάζετε ποίηση;, σας άρεσε κα Διαμαντοπούλου, μια που είστε υπουργός παιδείας;

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Μου έστειλαν το παρακάτω...

...και το παραθέτω...Κα Βάσω Παπανδρέου, πώς εσείς δέχεστε να είστε ακόμα μέλος και βουλευτής αυτού του κόμματος; Το παραπάνω το ξέρατε;, αν το ξέρατε, δεν μπορώ να πω τίποτα, εσείς πρέπει να τα πείτε όλα και πρώτα ν' απολογηθείτε στον εαυτό σας και μετά στο λαό, χρησιμοποίησα τη λέξη λαός γιατί εσείς ακόμα τη χρησιμοποιείτε- εγώ όχι, προτιμώ το: Ελληνική κοινωνία...    

Το χθεσινό "Ναι" σε όλα...

...του μακιαβελικού κοινοβουλευτισμού, (μη μου πείτε ότι θυμάστε, άλλον ΝεοΈλληνα μακιαβελικό, όσο και εκβιαστή Πρωθυπουργό, από τον σημερινό), μου θύμισε ένα άλλο "Ναι, σε όλα", στον καιρό του δημαγωγικού κοινοβουλευτισμού Α. Παπανδρέου...αν ρωτήσουμε τους βουλευτές του Πασόκ: "τι σημαίνει για σας αυτό το "Ναι;", η απάντηση που θα έπρεπε να έδιναν, αν ήταν τίμιοι, θα ήταν: "Σημαίνει ένα βαρύ "Όχι", στην πολιτική μας, μα και στην προσωπική μας συνείδηση". Αυτή δεν θα έπρεπε να ήταν Τηλέμαχε Χυτήρη, Νίκο Σηφουνάκη, Βάσω Παπανδρέου, Ευάγγελε Βενιζέλο η απάντηση; Ναι, πρέπει να πείτε γιατί έτσι είναι τα πράγματα, γιατί δεν διαθέτουμε σθένος, κλέος, ανδροσύνη, πολιτική ευαισθησία και τιμιότητα...όμως, ανάμεσά σας χθες υπήρξε o βουλευτής Πρέβεζας που κατέχει τα παράπανω: ο Ευάγγελος Παπαχρήστος, τον οποίο ευθύς τον διέγραψε ο μακιαβελικός Πρωθυπουργός σας...Τώρα, αν υψωθούμε λίγο από το έδαφος και περάσουμε το μάτι μας κάμερα, όπως η κάμερα μάτι του σκηνοθέτη Τζορζ Ρόι Χιλ στην ταινία: "Σφαγείο Νο 5", βασισμένο στο έξοχο μυθιστόρημα του Βόνεγκατ, πάνω από τα πολιτικά πράγματα των τελευταίων 12 μηνών, δεν θα οσφρηνθούμε αμερικάνικη καμαρίλα; Δεν θα διαπιστώσουμε μια μορφή Δούρειου Ίππου στο υπογάστριο της Ευρώπης; Δεν θα διαπιστώσουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση, περισσότερο φροντίζει για τ' αμερικάνικα συμφέροντα παρά για τα ευρωπαϊκά και μάλιστα κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία φορώντας το προσωπείο, αλλιώς, τη μάσκα, (μασκοφόροι μας κυβερνούν), του σοσιαλισμού; Ναι, εγώ ναι, το έχω διαπιστώσει και το νιώθω μέχρι τα μπούνια το "Ναι σε όλα" του Επικίνδυνου Αγοριού στους Αμερικανούς- θυμάστε και το "Ναι" στο σχέδιο Ανάν; Λοιπόν, βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού, τι γράφω, πέφτουμε στο γκρεμό, απλώς αντέχουν ακόμα μερικά σχοινιά που μας κρατούν και δεν πέφτουμε στον Καιάδα γιατί αυτά τα σχοινιά είναι από ίνες ινδικής κάνναβης, αλλιώς, χασίσι, γι' αυτό αντέχουν...και τελευταίο, που αποδεικνύει ακόμα μια φορά, το πόσο αμόρφωτος είναι ο Πρωθυπουργός σας...συνέδεσε τη μη συνενοχή του κου Σαμαρά με την ενοχή, ενώ σημαίνει ότι, δεν θελω να είμαι συνυπεύθυνος, δεν θέλω να συμμετέχω σε κάτι αξιόποινο...και πρόσθεσε ο Πρωθυπουργός: "εγώ δεν νιώθω καμιά ενοχή", προδίνοντας την αναλγησία του και την απάθειά του μπροστά στο δράμα της Ελληνικής κοινωνίας- είμαι σίγουρος ότι, μέσα στα επόμενα χρόνια, όταν συνεδητοποιήσει η ΝεοΕλληνική κοινωνία- δεν μου αρέσει η έννοια/λέξη: Λαός, ανατριχιάζω στο άκουσμά της, το τι έχει συμβεί στ' αληθινά και όταν η πραγματικότητα θα στέκει ορθή μπροστά της ως τέρας μη αντιμετωπίσιμο, τότε θα τον μισήσει, όσο δεν μίσησε κανέναν άλλον, όπως ακριβώς συνέβηκε με τον ποδηλάτη, (γιατί κι αυτός έκανε ποδήλατο), Τόνι Μπλερ, για τον οποίο, η κοινωνία των Άγγλων, ούτε που θέλει ν' ακούει τ' όνομά του. Αλλά δεν φταίει ο κος Παπανδρέου, φταίει ο Κώστας Καραμανλής, αυτός τον έφερε στην εξουσία με τις ανόητες πολιτικές συμπεριφορές του και ιδιαίτερα με τις ολόθριες οικονομίστικες αποφάσεις του καθηγητή οικονομολογίας, κου Αλογοσκούφη, ο οποίος ακολούθησε την τυχοδιωκτική πρακτική του κου Σημίτη.

Υ.Γ.
Τηλέμαχε Χυτήρη, είσαι ευτυχής που ψήφισες "Ναι, σε όλα;" Αν ναι, όταν θα με συναντήσεις, όποτε με συναντήσεις στο βιβλιοπωλείο: Εστία, μην τολμήσεις να με χαιρετήσεις, το ίδιο κ' εσύ Νίκο Σηφουνάκη- είστε επίορκοι κ' εγώ με επίορκους δεν θέλω να έχω κανένα νταλαβέρι. Του κοπρί; 

2ο Υ.Γ.
...μα και μόνο που σκέφτηκαν και τόλμησαν να φέρουν στη Βουλή, την παραγραφή των 24 δις ευρώ, από ανείσπρακτους φόρους και ανείσπρακτα χρέη, (πάνω σ' αυτά στηρίχτηκε τυχοδιωκτικά και καιροσκοπικά ο Πρωθυπουργός προεκλογικά, λέγοντας ότι υπάρχουν λεφτά, υπονοώντας ότι η Ν.Δ. τα κρύβει και δεν τα δίνει γιατί είναι Δεξιά, ενώ εμείς, οι σοσιαλιστές, με κοινωνική ευαισθησία θα σκάψουμε στα συρτάρια και θα τα βρούμε και θα σας τα δώσουμε- τι κόλαφος Δία μου!),  φανερώνουν το ποιοι είναι, και να με κρεμάσετε ανάποδα, ακόμα και να με ανασκολοπίσετε, αν θα δημοσιευτεί ποτέ ο κατάλογος ονομάτων των παταχτσήδων που δήλωσε ότι θα κάνει ο υπουργός Παπακωνσταντίνου...εγώ εδώ θα είμαι και εδώ θα μείνω με την ομορφιά μου και τα έξοχα βιβλία μου, (πλην ενός άσχημου και ενός αδιάφορου), κ' εκείνοι θα έχουν φύγει με την ασχήμια τους- κ' ένα περίεργο φαινόμενο: οι περισσότεροι νεοδημοκράτες  χειρίζονται καλύτερα την Ελληνική γλώσσα απ' όσο οι λίγοι πασόκοι- περίεγο δεν είναι; Εγώ ξέρω το γιατί, αλλά δεν το γράφω, κι αυτό γιατί, δεν θέλω να εξοργίσω την κα Διαμαντοπούλου, η οποία και εκείνη με δούρειο τρόπο, αλλιώς, ύπουλα, δόλια, εκτελώντας άνωθεν διαταγές, εντολές, θέλει να ιδιωτικοποιηθούν τα Α.Ε.Ι. Μασκοφόροι, αμνοί και οι φέροντες εντολές μάς κυβερνούν- αγαθέ, (με την καλή έννοια), μα μοιραίε Κώστα Καραμανλή, είδες, βλέπεις σε τι κατάντημα έφερες τη χώρα;                 

Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Θέλω να γράψω...

...για την υποκειμενική αποστασιοποίηση, για τη μέθεξη με τα φαινόμενα, σύμφωνα με τις αξίες του λυρισμού, για τη μοναξιά και την πνευματική της ανέλιξη προς τη μοναχικότητα- το εγώ, ένας φτωχός συγγενής μας, όμως, όταν γίνεται υπερ-εγώ, δηλαδή,  ένας άλλος ή ο άλλος απέναντί μας, περίπτωση Λουκάς Σαμαράς,  και δρούμε και εκφραζόμαστε αφήνοντας κατά μέρος τις μικρές παροχές του μικρού μας εγώ, ιδίως στο χώρο της τέχνης και δη στη ζωγραφική...όταν μένεις στο εγώ και δεν γίνεσαι ένας άλλος, περίπτωση, Ρεμπώ, άλλωστε εκείνος δεν έγραψε: "Εγώ ένας άλλος";, δεν είσαι παρά ένα καθρεφτικό είδωλο- δηλαδή, επίπεδος, αβαθής, όταν κατακτάς την ιδιότητα/ικανότητα του δραπέτη από τον εαυτό σου, εαυτός που σε κρατά δέσμιο για χίλιους-δυο λόγους, πώς θα κατακτηθεί η πνευματική μοναχικότητα και πώς θα παύσει το εγώ ν' ανήκει στον εαυτό μας; κακά τα ψέματα, το υπερ-εγώ σαρκώνει και άλλοτε μετουσιώνει τα αισθήματά του σε έργα ή σε πράξεις αναγκαίες για το σύνολο χωρίς αυτοσκοπό-, το σύνολο υπάρχει, είναι εκεί έξω, αμόρφωτο ή παιδευμένο, απολίτιστο ή πολιτισμένο, το ζήτημα είναι, το πόσο ολιγαρκείς είμαστε από τον εαυτό μας και πόσο απαιτητικοί από το υπερ-εγώ μας. Η δραπέτευση από το εγώ μας συνιστά πράξη ανδρείας και σθένους, γιατί με τη δραπέτευσή μας αρνιόμαστε το φτενό μας κέλυφος, και τότε ερχόμαστε σε μέθεξη με κάτι που κείται έξω από εμάς, όχι απαραίτητα ξένο, αλλά σίγουρα ποιητικό, και έφτασα στον λυρισμό. Παράδειγμα η Σαπφώ, η οποία σαν να παραμιλά με τους στίχους της, όπως και ο Καβάφης, όπως και ο Ezra Pound, o Nietzsche-, όταν τους διαβάζω, νιώθω το υπερ-εγώ τους να γίνεται κέλυφός μου, τους νιώθω λαϊκούς, κοινούς, πέταξαν στον Καιάδα το άμοιρο εγώ τους, μαζί και άλλοι φυσικά, και όμως αυτή η απόρριψη είναι που τους βοήθησε να μιλήσουν και να γράψουν, σχεδόν προσωπικά, και όμως, όλοι σήμερα, ακόμα και στην γυάλινη ψηφιακή εποχή του google, στην εποχή των τυφλών εικόνων, τους διαβάζουμε-, έχουμε όμως συνειδητοποιήσει ότι διαβάζουμε τα ρήματα του υπερ-εγώ τους; Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι τρεφόμαστε από την πνευματική τους μοναχικότητα; Και το σπουδαιότερο:νιώθουμε τη μέθεξή τους με τη φύση και ό, τι μ' εκείνη συνεπάγεται;

Υ.Γ.
Το παραπάνω το έγραψα με αφορμή τις εκθέσεις δύο φίλων μου. Δεν ξέρω, ποιον από τους δυο θα καταφέρω να εκνευρίσω, εγώ δεν θάθελα να συμβεί κάτι τέτοιο, η ειλικρίνεια μου είναι συμπαγής και αξόδευτη και δεν πρέπει διόλου να εκνευρίζει τον όποιον άλλον, η πραγματικότητά μου όμως, που είναι κάτι άλλο, τους παρέχει την ευκαιρία να εκνευριστούν με αυτή, αλλά ούτε τότε  πρέπει, καθόσον οι πραγματικότητές μας είναι διαφορετικές, άρα ο εκνευρισμός του ενός από τους δύο, δεν θα τον βοηθήσει ν' αποκομίσει, τι το θετικό...      

Πρέπει ν' αλλάξουν πολλά...

...δεν θ' αλλάξουν, μήτε λίγα και επειδή πιστεύω πως η Ελληνική τηλεόραση καθρεφτίζει την κοινωνία όπου ζούμε- αυτή η καρκινογόνος φλύκταινα, η οποία κατοικοεδρεύει στον πυρήνα του κοινωνικού σώματος, θα έπρεπε ν' άλλαζε πρώτη- δεν θ' αλλάξει...πρέπει ν' αλλάξει το Σύνταγμα και να γίνουμε Προεδρική Δημοκρατία και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκλέγεται από τους εκλογείς-, να θεσπιστεί το δημοψήφισμα-, οι βουλευτές και οι υπουργοί να μην απολαμβάνουν τα όσα παράνομα απολαμβάνουν και να μην αποφάσιζουν οι ίδιοι για τις αυξήσεις του μισθού τους, για τα πονηρά επιδόματά τους, για τις παχειλές συντάξεις τους, γενικά την ατιμωρησία τους και όποιοι παρανομούν, να συλλαμβάνονται και να δικάζονται και να τιμωρούνται, αλλιώς, το βουλευτικό σώμα αποτελεί μάφια-, δεν θα γίνουν τίποτα από τα παραπάνω...πρέπει να ανεξαρτοποιηθεί η Δικαιοσύνη- δεν θ' ανεξαρτοποιηθεί...πρέπει να χωριστεί το Κράτος από την εκκλησία- δεν θα χωριστεί...και δεν θα γίνουν γιατί είμαστε παλιοί, ανήκουμε στον πολιτικό Μεσαίωνα, άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως είμαστε Κράτος νεογέννητο: μόλις 190 ετών, δηλαδή μόλις 5,5 γενιές, μας χωρίζουν από τη σύσταση του Νεο-Ελληνικού Κράτους, αν τη γενιά την υπολογίσουμε στα 33 έτη...έπειτα υπάρχει το μειονέκτημα στο ότι είμαστε νησιωτική χώρα- ευλογία και κατάρα μαζί, κατάρα γιατί η διαφθορά και η εγκληματική φοροδιαφυγή επιτυγχάνονται ευκολότερα, λόγω κουμπαριών και ένοχων γνωριμιών...ακόμα ένα μεγάλο μειονέκτημα: αδιαφορήσαμε παντελώς δόλια(;) για την έρευνα, και άλλα, και άλλα, και άλλα...πάω πίσω, στην τηλεόραση, η τηλεόρασή μας είναι πορνογραφική- δεν είμαι εναντίον τού πορνό, μου αρέσει, άλλωστε και ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, ο Χένρι Μίλερ έγραψε, είπε: "πού το κακό να βλέπει κανείς δυο ανθρώπινες υπάρξεις να κάνουν έρωτα;, μονάχα τα χαλασμένα μυαλά, βλέπουν το πρόστυχο και το κακό στον έρωτα"...για μένα πορνογράφος είναι ο Γούντι Άλεν, κι αυτό γιατί περιγράφει την όποια υποκρισία των Αμερικανών γύρω από το σεξ και όχι γύρω από τον Έρωτα, στο μεταξύ η βαριά βιομηχανία πορνό τεκτένεται στη χώρα του-, δεν είναι μέσα στο πρόβλημα, φοβάται να μπει στο σκληρό άντρο του σεξ και στα τρυφερά δώματα του Έρωτα...τέλειωσε η παρένθεση...κάποτε είχα γράψει πως, αν υπάρχει κάπου η Ελληνική Τηλεόραση, αυτό το οφείλουμε στον Στέλιο Κούλογλου, σήμερα στον Λάκη Λαζόπουλο...βέβαια, υπάρχουν ζώνες με έξοχα ντοκιμαντέρ, αλλά προβάλλονται, (δόλια;) τέτοιες ώρες που δεν μπορείς να τα παρακολουθήσεις...όσο για τα ιδιωτικά κανάλια, φευ, μου θυμίζουν την εποχή της χούντας και ως γούστο και ως θέση και ως άποψη...και όμως δεν κλείνουν, λειτουργούν, ιδιαίτερα τα κομματικοαναθρεμμένα κανάλια...ελάτε, έλάτε, δεν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα στη χώρα του Πασοκιστάν- όλα τα παραπάνω ψέματα τα έγραψα, ήθελα να γράψω για τον έρωτα της ζωής μου, αντί γραφής λοιπόν, η εικόνα του φύλλου χαρισμένη σ' εκείνη...

Υ.Γ.
Η γραφή ολοένα χάνει την έντασή της απέναντι στην επέλαση των εικόνων...προικισμένος εκείνος, που με λέξεις εικονοποιεί και με εικόνες συγγραφεί...έγραψα μια φορά κι ένα καιρό όταν ήμουν νέος, τώρα γράφω ψέματα...                      

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

Αυτές τις δύο φωτογραφίες...

...τις βρήκα στον τάφο μου, τάφος που ανακάλυψε ο παππούς μου στην επιστροφή του από το μεγάλο του ταξίδι και ο οποίος μου τον υπέδειξε, τώρα, πού ήξερε πως είχα ξεχάσει που, στο διάολο άνοιξα τον τάφο μου, μόνο ο δέκα φορές εγγονός του μπορεί να σας το πει, εγώ τηρώ σιωπή ενός λεπτού-, α, όλα κι όλα, όλα τα θυμούνται οι νεκροί και οι νεκροί είναι που γυρίζουν μέσα από τις φωτογραφίες μας-, πάντως κάτω από τα σεντόνια του 1982 βρίσκεται η Βασίλισσα του Σαββά... 

Λοιπόν, το αποφάσισα...

...τον κόσμο πρέπει και οφείλουμε να τον κοιτάμε ανάποδα, έτσι κι αλλιώς, όσα συμβαίνουν και όσα φαίνονται πως είναι, δεν συμβαίνουν, όπως τ' αντιλαμβανόμαστε και μήτε είναι, όπως φαίνονται. Παράδειγμα, το Επικίνδυνο Αγόρι, διατείνεται και επιμένει πως η χώρα σώζεται με τις αποφάσεις που παίρνει- δεν γράφω: Κυβέρνηση, διότι δεν υπάρχει Κυβέρνηση, το ξέρουμε όλοι πολύ καλά, τις αποφάσεις του τις υποβάλλει το ανώτατο κουβέρνο που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα Βαλκάνια και τις Άλπεις...ωραία λοιπόν, σωζόμαστε βυθιζόμενοι στα χρέη, χι,χι,χι, άρα, ή ο Πρωθυπουργός είναι τρελός κ' εμείς οι γνωστικοί ή, εμείς είμαστε τρελοί και ο Πρωθυπουργός γνωστικός- διαλέγετε και παίρνετε. Ο παππούς μου πάντως, που διακρίνεται στην άνω φωτογραφία, λίγο πριν ψοφήσει σ' ένα χαντάκι από την πείνα, χειμώνα καιρό, πρόλαβε λένε και είπε: " εγώ θα φύγω, αλλά εσείς που θα μείνετε, θέλω να μου πείτε πού θα κάθεστε δίχως καρέκλες και δίχως πάνες για τα ούρα σας". Και τράβηξε το δρόμο προς τον ψόφο του. Χάρηκα που έμαθα ποιος ήταν ο παππούς μου, χαίρομαι που είμαι εγγονός του...τώρα πάω να παίξω Τζόκερ κι αν τύχει και πέσει το δέκα το καλό, να ξέρετε ότι τα κέρδη, δεν θα τα βάλω σε καμιά τράπεζα, παρά μόνο σ' εκείνη που θα μου υποδείξει ο Πρωθυπουργός σας- αυτός ξέρει που θα παραμείνουν ασφαλισμένα και με εγγυημένα κέρδη-, εγώ όμως έχασα από τον κο Ψωμιάδη και από την εταιρεία του, και ευθαρσώς γράφω, ευχαρίστως θα τον ανασκολόπιζα αργά-αργά, μέχρι που να μου επέστρεφε τα χρήματα που κατέθετα για λογαριασμό του στη Sitibank, και μάλιστα με τους τόκους. 
Υ.Γ. Βέβαια, όλοι θα ψοφήσουμε, εγώ όμως θα ψοφώώώώώώώ, ο ψόφος μου θα είναι διαρκής κι αυτό γιατί έχω κάνει πολλά σφάλματα, τόσα που, μόνο ο πιο αμαρτωλός του κόσμου θα με ζήλευε, ο αμαρτωλός, ο γεμάτος ανήκουστες ενοχές που, κάπου σε μια μεγαλούπολη θα θυσιαστεί για τους άλλους, γιατί, πράγματι, δεν θυσιάζεσαι για τους άλλους αν δεν έχεις κάνει πολλά, μα πολλά σφάλματα, τόσα που δεν τα χωρά μήτε ο βασιλικός νους...πάω ν' αφουγκρατσώ τον ψόφο μου...           

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Είμαι εξοργισμένος...

...με όσα είπε ο Όλιν Ρεν στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων και δεν βρέθηκε ούτε ένας βουλευτής να υψώσει το ανάστημά του και τη φωνή του και να του πει ν' ανακαλέσει και να ζητήσει συγνώμη- όλοι οι τοκογλύφοι και κερδοσκόποι παίζουν τώρα πάνω από το πτώμα της χώρας μας, το πλιάτσικο που γίνεται σε βάρος μας, δεν έχει ξαναγίνει, κερδίζουν και θα κερδίζουν και θα κερδίσουν πολλά λεφτά, που να τα βάλουν στον κώλο τους και να ψοφήσουν από χρηματοψίαση εντέρου, όπως φυματίωση πνευμόνων, αλλά ποιος φταίει, ποιος φταίει, δεν φταίει η κακιά μας μοίρα, φταίει το μπινελίκι μας, όπως θα έλεγε και ο αείμνηστος Σκαρίμπας, και έρχεται ο αδίστακτος Ντομινίκ, με βλέμμα ανάκατο ύαινας και γύπα και μας παριστάνει τον σοσιαλιστή γιατρό και έρχεται ο Ρεν, ο ποδοσφαιριστής με το θολό βλέμμα, που δεν μπορείς να διακρίνεις το παραμικρό- σίγουρα θα ήταν δεινός χαρτοπαίκτης και μας λέει ότι έχασε αρκετά Σ/κύριακα ποδοσφαίρου εξαιτίας μας- εδώ εμείς χάσαμε την αξιοπρέπειά μας, χάσαμε την ευθυμία μας, χάσαμε, χάσαμε, χάσαμε 100-0- αλλά δεν φταίει το κακό το ριζικό μας, φταίει το πουστερλίκι μας, (εδώ δεν θέλω να τα πάρει στο κρανίο κανείς ομοφυλόφιλος, πέρα που τον υποστηρίζω- ο καθείς είναι ελεύθερος με την ηδονή του- καταλαβαίνετε πώς το εννοώ), φταίει η έλλειψη ανδροσύνης- ένας άνδρας, ρε, ένας άνδρας...τέλος, τα όσα ενοχλητικά ή έντονα είπαν και ρώτησαν οι βουλευτές τον επίτροπο της Ευρωπαϊκής Τοκογλυφικής Εκκλησίας, Όλι Ρεν, ιδίως, η κα Βάσω Παπανδρέου, προς τιμήν της, (αλήθεια, κα Βάσω Παπανδρέου, γιατί μένετε ακόμα σ' αυτό το κόμμα;), θα έπρεπε να τα απηύθυναν πρώτα στον κο Γ. Παπανδρέου και κο Παπακωνσταντίνου και θα έπρεπε εκείνοι ν' απαντούσαν, οι οποίοι έπιασαν τη χώρα μου από τα πόδια της και την αφαίρεσαν από τον χάρτη των Εθνών και την τινάζουν από την Κρήτη μέχρι τη Μακεδονία σαν κουρελού...και τους ρωτώ: ποιοι νέοι θα αποφασίζουν να κάνουν παιδιά; Με ποια φιλοδοξία και ελπίδα τώρα πια θα αποφασίζουν τα φτωχά Ελληνόπουλα, δηλαδή, ο κύριος κορμός πληθυσμού της χώρας, να γεννούν; Βλέπετε, γνωρίζετε, έστω λίγο διασθάνεσθε, γονυπετείς του Πασόκ και της Ν.Δ. σε ποιον Καιάδα ρίξατε τη χώρα μου; Όχι, δεν το γνωρίζετε, γιατί αν το γνωρίζετε, δεν έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε ηλίθιους, αλλά συνεπείς εγληματίες, γιατί αυτός ο Καιάδας είναι της υπογεννητικότητας...επικροτώ και επαυξάνω στην προτροπή τού Μίκη Θεοδωράκη: ΑΝΥΠΑΚΟΗ και συμπληρώνω: και ΕΞΕΓΕΡΣΗ-, δεν εννοώ επανάσταση, είμαι εναντίον των επαναστάσεων, είμαι όμως υπέρ της εξέγερσης με την έννοια που της δίνει ο Καμί...διαβάστέ το: "Ο Εξεγερμένος Άνθρωπος". Το συνιστώ σε όλους τους βουλευτές, ιδίως των ψευδοσοσιαλιστών και ψευδοδημοκρατών... 
ερώτημα: ποιος είμαι στη φωτογραφία;, μα ποιος άλλος από εγώ!              

Συμβαίνει πολλές φορές...

...να θέλεις να πεις πράγματα που αισθάνεσαι, και για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ίσως ψυχολογικό, που δεν τον αντιλαμβάνεσαι, υποσυνείδητα που λένε, δεν τα λέγεις με τον τρόπο που πρέπει ή με τον τρόπο τους, σωστά διαβάσετε: με τον τρόπο τους. Αλίμονο αν δεν πηγαίνουμε από τη μεριά των άλλων ή των θεμάτων που μας ενδιαφέρουν και μας απασχολούν-, μας απασχολούν, όχι γιατί έχουμε το όποιο όφελος, αλλά γιατί έχουν την αξία τους κ' εμείς πιστεύουμε στην αξία τους, και ό, τι έχει την αξία του, κατέχει και την οφειλή μας. Έτσι είναι τα πράγματα, βαδίζουμε με οφειλές, όχι υποχρεωτικές ή αναγκαστικές, αλλά ποιητικές, κ' εγώ δεν έχω μάθει άλλον τρόπο, από το να βαδίζω ποιητικά, έτσι δεν είναι Αριάδνη μου; Άλλωστε, αυτό, μου το αφύπνισες εσύ: να πορεύομαι ποιητικά, την είχα παραβλέψει τη διδαχή της ζωής, ναι, της ζωής, γιατί όταν ζεις έντονα δεν συνειδητοποιείς, το πόσο σημαντικό είναι- γιατί το θεωρείς φυσικό -το πολύτιμο που κατέχεις και έτσι σου διαφεύγει... Αριάδνη μου, οφείλω να σου ομολογήσω ότι τα σκληρά, αλλά, θετικά μαθήματα που μου έδωσες, ίσιωσαν την πορεία μου... άλλωστε δεν υπάρχει μαλθακό μάθημα, το μάθημα το παίρνεις από την αλήθεια- και εδώ πρέπει να χρησιμοποιήσω τη λέξη: Λήθη...ναι, το μάθημα δεν το παίρνεις από τη μαλθακότητα, αλλά από τη μη Λήθη, δηλαδή από την αλήθεια, και η αλήθεια είναι σκληρή, γι' αυτό και δεν λησμονείται. Τι είναι Αλήθεια; Υπάρχουν πολλές αλήθειες, και μια από αυτές είναι, της εκτίμησης και του σεβασμού...υπάρχει και η αλήθεια μιας εκδρομής, η αλήθεια μιας Πανσελήνου, υπάρχει η αλήθεια ενός επικίνδυνου ταξιδιού, η αλήθεια μιας γεύσης, η αλήθεια ενός αγγίγματος ή μιας εικόνας βγαλμένης από την άδολη προσέγγιση του ενός στον άλλον, υπάρχει τέλος η υπόγεια αλήθεια, εκείνη της μέθεξης με το αόρατο του άλλου, γιατί μην νομίζετε και μην πιστεύετε ότι οι άλλοι είναι ορατοί στο σύνολο του είναι τους, όχι, κάτι παράξενα συμβαίνουν που δεν επιτρέπουν να γινόμαστε ή να είμαστε ορατοί στο όλον μας, ίσως γιατί ποτέ- αυτό το πιστεύω- δεν κατανοούμε το όλον μας, και πρέπει να είναι σωστό, (υποθέτω), γιατί όλη μας η ζωή, βρε Αριάδνη, απαρτίζεται από θραύσματα και μόνο ένας μίτος, δηλαδή μια συνέχεια, αθροίζει τα θραύσματα και συμπληρώνεται το όλον μας, τι κρίμα όμως, τι κρίμα...ο μίτος σου Αριάδνη οδηγούσε στην έξοδο, και μόνο στην έξοδο, και πώς να τον μαζέψεις για την επιστροφή προς την ανά-συνάντησή σου; Και τώρα δα, αναρωτιέμαι...αναρωτιέμαι για πολλά που δεν θ' απαντηθούν ποτέ, κ' έτσι θέλω να μείνουν...λαβυρινθικά και αόρατα... 
Καλοκαίρι 2008, Μόλυβος, στο σπίτι Κράλλη...ξαφνικά γύρισα το κεφάλι και είδα τη μηχανή με την οποία φωτογράφιζα το εσωτερικό του αρχοντικού, και μου άρεσε που δεν ήμουν πίσω από το σκόπευτρο, δηλαδή πίσω από όποιον σκοπό, αλλά από εδώ- δηλαδή, από το πουθενά...          
            

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Το σπίτι όπου γεννήθηκα...

...με ξεγέννησε η μαμμή Ελπινίκη, το πώλησε η μάνα μου στη δεκαετία του '60 και όταν θέλησα να το αγοράσω στη δεκαετία του ΄90, ο νέος ιδιοκτήτης αρνήθηκε, έτσι δεν μπόρεσα να δω ξανά τη σκάλα που οδηγούσε στα δύο πάνω δωμάτια και στο μικρό λιακωτό όπου εκεί μάλλον μου τράβηξαν την πρώτη φωτογραφία καθήμενος στο παιδικό καρεκλάκι ανάμεσα στις γλάστρες της μαμάς- από τη μαμά έμαθα ν' αγαπώ τα φυτά και τα δένδρα, της άρεσε να ουρεί κάτω από καστανιές και πλατάνια, από τη μάνα μου κληρονόμησα τον παγανισμό κι ας ήταν βαθύτατα θρησκευόμενη- βλέπετε η φύση δύσκολα ξερριζώνεται από το νου και την καρδιά του ανθρώπου και από τον πατέρα μου κληρονόμησα την απλότητα και την τιμιότητα, (αν τη διαθέτω- αυτό, μάλλον άλλοι πρέπει να το βεβαιώσουν), από τον μπαμπά μου τέλος, κληρονόμησα την αγάπη μου για την εικόνα και το λόγο...αυτό το σπίτι, δεν υπάρχει και δεν υπήρξε διόλου για μένα από τη στιγμή που δεν μπορώ να δω ξανά το μικρό κουζινάκι, το σκρίνιο, τα όμορφα σερβίτσια, μα ιδίως, τη θέση που καθόμουν μπροστά στο κάτω παράθυρο,( δίπλα στην πόρτα του σπιτιού που την στόλιζε μια κληματαριά), και έγραφα τα μαθήματα του δημοτικού, δεν θα ξανά δω το μαγκάλι και όλες τις γυναίκες που ερχόταν να συντροφεύουν τη μητέρα καθώς ο πατέρας, λόγω του επαγγέλματός του, ερχόταν αργά, πολύ αργά για εκείνους τους καιρούς, δεν θα ξανά δω τίποτα, και το σημαντικό, δεν ξανά δω τον εαυτό μου παιδί στο σπίτι που γεννήθηκα, όπως τον είδα στο μεγάλο προαύλιο του Δημοτικού και του Γυμνασίου όταν 
επισκέφτηκα, ύστερα από χρόνια αυτά τα δυο μεγάλα κτίσματα- οι χώροι μάς βοηθούν να ξανά στήνομε τα σκηνικά που παίχτηκαν πολλές μας πράξεις, όταν αλλοιώνονται οι χώροι παύουν και οι αναμνήσεις μας από αυτούς και ίσως παύει κ' ένα σημαντικό μας κομμάτι-, σ' αυτό το σπίτι ευτυχώς δεν πέθανε κανείς για να έχω δυσάρεστες αναμνήσεις ή δυστυχίας, ήταν ένα σπίτι που μόνο χαρές θυμάμαι, άσχετα αν κρύωνα/κρυώναμε, το χειμώνα, άσχετα αν δεν είχαμε θερμοσίφωνα-, θυμάμαι τη μεγάλη σκάφη που χρησίμευε για το πλύσιμο των ρούχων και για τη δική μας καθαριότητα, θυμάμαι το μικρό καζανάκι με το καυτό νερό που μετριαζόταν με κρύο με τη μεγάλη κατσαρόλα...θυμάμαι τα έπιπλα, ήταν μικρά και με πράσινη επένδυση με σχεδιασμένα πάνω της φυτά και πουλιά, θυμάμαι πολλά, μα στην πραγματικότητα λίγα- τη μισώ τη μάνα μου, εκείνη με πήγε για πρώτη φορά στην εκκλησία και με έταξε στην Παναγιά για να γιάνει ο τρελός αδερφός της και ο πατέρας φώναζε να μην το κάνει, αλλά πού να τον ακούσει, η σχιζοφρένεια της μαμάς, σήμερα το βλέπω, αντιπροσωπεύει τη σχιζοφρένεια του νεο-Έλληνα...αυτά Αριάδνη μου, καλή σου ώρα, δεν θα ξανά δω μήτε εσένα, πανάθεμά σε, μου έδωσες τον μίτο σου και χάθηκες...                   

Αφιερωμένη εξαιρετικά...

...στον κο Ντομινίκ Στρος-Καν την Ελλαδίτσα ακέφαλη, σχεδόν τσίτσιδη και ολοσχερώς προσφερόμενη διά την επικείμενη εξολόθρευσή της- άλλωστε αυτός είναι ο αυτοσκοπός των Εβραίων- να διαμελιστεί η Ελλάδα και να παύσει να παίζει την Παρθένα της Μεσογείου...αλήθεια, τι ήρθε να κάνει στην Ελλαδίτσα ο μεγάλος άνδρας του Δ.Ν.Τ.; Ξέρω γιατί ήρθε, πρώτον: να ελέγξει κατά πόσο εξυπηρετικό είναι το οίκημα που νοικιάστηκε για τους ελεγκτές του, δεύτερο: για να εξηγήσει στα σαΐνια τους βουλευτές πως, σαν γιατρός μας δίνει το πρέπον φάρμακο για την ευθανασία μας γιατί, χωρίς αυτό θα πεθαίναμε ακαριαίως, όπως το ντι-ντι-ντι που σκότωνε μύγες και ανθρώπους, να μας εξηγήσει ότι, δεν υπάρχει Ελπίς χωρίς ξεπούλημα καθώς μιλούσε συνέχεια για επενδύσεις, αλλά και χωρίς να λέει ότι τα χρήματα που θα εξοικονούμε από την δημοσιονομική τάξη, (εδώ πρέπει ν' αποδεχτούμε ότι αυτή η τάξη χρειαζόταν, αλλά τα σαΐνια δεν την επέβαλλαν μήτε στο 10% καθότι ήταν σαΐνια της ηλιθιότητας, ιδίως της εποχής του κου Σημίτη), δεν φτάνουν μήτε για την πλήρη εξόφληση των δόσεων, άρα;, ξεπούλημα...δεν βαριέσαι βρε Αριάδνη, δεν είναι η πρώτη φορά που ξεπουλιέται αυτή η χώρα, δεν είναι...ήρθε λοιπόν εδώ ο σοσιαλιστής πρόεδρος,(θα ξέρετε φυσικά ότι φέρει τον τίτλο του επαγγελματία σοσιαλιστή), του Διεθνούς Κέντρου Τοκογλυφίας- Δ.Κ.Τ. αυτά θα έπρεπε να ήταν τα αρχικά του Δ.Ν.Τ.-, να υποστηρίξει τη θέση και την απόφαση του Επικίνδυνου Παιδιού και για να διαπιστώσει με τα δικά του μάτια, τι στο καλό γίνεται σ' αυτή τη χώρα του Πασοκιστάν. Δεν ξέρω τι είδε, δεν θα μας το πει ποτέ δημόσια, έφυγε όμως νωρίς, θα καθόταν κι άλλο, αλλά έφυγε, έφυγε, έφυγε, κι άφησε τα τσιράκια οικονομολόγους του- οικονομολόγους μόνο κατ' επευφημία, όπως και οι περισσότεροι καθηγητές όλων των θεσμών στη χώρα μας, ιδίως της Α.Σ.Κ.Τ., που χαίρουν τον τίτλο, αλλά όχι την ουσία του- καθηγητής ήταν και ο κος Σημίτης, έχετε διαβάσει το διδακτορικό του; Πού να λιέται αυτό το έρμο το διδακτορικό, πού να λιέται; Κε Ντομινίκ, μου κάνετε τη χάρη να μην ξανά πατήστε το πόδι σας στη χώρα μας- όπως ο Κίσινγκερ, έτσι κ' εσείς είστε Persona non Grada, καθώς οι οικονομολογικές σας σπουδές, θέσεις και απόψεις, δεν πάνε μακρύτερα από την τοκογλυφία- το ξέρετε πολύ καλά, όπως επίσης ξέρετε ότι πράγματι το σύστημα δουλεύει, και δουλεύει γιατί υπάρχουν μπόλικοι επίορκοι και μπόλικα τσιράκια...

Υ.Γ. Όταν ρημάζεις μια χώρα τοκογλυφικά, πώς να περιμένεις ανόρθωσή της;              

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Δεν καταλαβαίνω πια τίποτα

 Το Επικίνδυνο Αγόρι ξανά χτύπησε λέγοντας ενώπιον μορφωμένων πολιτικών: «Οι συντηρητικοί μιλάνε για πολιτική λιτότητας, ενώ εμείς για πολιτική υπευθυνότητας». Α!, αναφώνησε ο οικονομικά ετοιμοθάνατος, αυτό σήμαινε υπευθυνότητα τόσα χρόνια Πασόκ και δεν το ήξερα ο βλάκας;, και πώς φτάσαμε από την υπευθυνότητα στη λιτότητα και από τη λιτότητα στην υπευθυνότητα;, άρα, δεν ζω σε εποχή λιτότητας, αλλά υπευθυνότητας...πάμε παρακάτω, «Οι συντηρητικοί είδαν την κρίση σαν χρυσή ευκαιρία να εξασθενίσουν το κοινωνικό κράτος, να μειώσουν τα εργατικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν μετά από σκληρούς αγώνες». Άλλο πάλι τούτο, δηλαδή ο Πρωθυπουργός σας, αλλιώς το Επικίνδυνο Αγόρι, διά στόματός του αποδέχτηκε ότι είναι συντηρητικός, εκτός και αν τα δικαιώματα που χάθηκαν, τα αφαίρεσε η Ν.Δ. με την οικονομική λιτότητα που επέβαλλε-, τρελά πράγματα δηλαδή...πάμε παρακάτω, αναφερόμενος στο ελληνικό κράτος πρόνοιας είπε: " πρέπει να γίνει εξορθολογισμός και να κοπούν οι κρατικές δαπάνες όπου είναι αναγκαίο". Έχετε αντιληφθεί καμιά περικοπή;, εγώ όχι....και η απάντηση που έδωσε στο ερώτημα, "πού θα βρεθούν τα λεφτά για το κοινωνικό κράτος και την ανάπτυξη που προτείνουν οι σοσιαλιστές", αφού οι ίδιοι τα έφαγαν, προσθέτω εγώ, συνεπικουρούμενος από τον κο Πάγκαλο, ότι,  "επεξεργάζονται καινούργια εργαλεία, με πρώτο την επιβολή ενός φόρου Χρηματοοικονομικών Συναλλαγών". Αυτό είναι, σωθήκαμε...λοιπόν, τελείωσε, σήμερα πια έμαθα ή μάλλον διαπίστωσα ότι κατοικώ στη χώρα του Πασοκιστάν, το ίδιο κ' εσείς και όλοι σας, ζείτε στο Πασοκιστάν, τη νέα χώρα που διαμορφώθηκε στη Μεσόγειο με πολίτευμα την Κοινοβουλευτική Δικτατορία, όπου αποφασίζει ο κάθε υπουργός για οτιδήποτε του ταιριάζει ή του συμφέρει στο υπουργείο του, δίχως να το γνωστοποιεί στο σώμα των ανίκανων πολιτικών της Βουλής, άλλωστε πού θα βοηθούσαν αφού είναι ανίκανοι, πλην τριών ή δεκατεσσάρων ικανών, οι οποίοι και δεν ακούγονται;, έτσι, επειδή ΈΝΑΣ κάποιος σε μια Δικτατορία παίρνει πάντα τις αποφάσεις, ας τις παίρνει-, εγώ πια δεν έχω κανένα πρόβλημα πάνω σ' αυτό, έτσι κι αλλιώς, μόνος μου παίρνω κ΄εγώ τις αποφάσεις για τη ζωή μου, έτσι δεν είναι κουτοπόνηροι πολιτικοί μου, που νομίζετε ότι δεν σας παίρνουμε χαμπάρι, αλλά, και που σας παίρνουμε, τι έγινε; Μήτε τους λογαριασμούς τού Κύπριου επιχειρηματία Εφραίμ του Βατοπεδίου, δεν μπορέσατε ν' ανοίξετε, για να δούμε πού πήγαν τα λεφτά-γιατί άραγε;...κε Εφραίμ, φύγετε από τη χώρα μου, μου είστε ανεπιθύμητος, είστε και αποκρουστικά άσχημος, σαν τον Κουασιμόδο, ο Κουασιμόδος όμως είχε ανθρωπιά, πηγαίνετε στο νησί των off shore εταιριών, αρκετά έχετε καρπωθεί, εκτός και αν θέλετε να καρπωθείτε κι άλλα από αυτή τη χώρα που τελευταίως απόκτησε νέο όνομα: Πασοκιστάν.        
Α! είπε και το παρακάτω: "Το να σώζουμε τις τράπεζες με τρισ. δολάρια χωρίς να υπογραμμίσουμε τις αιτίες, δεν έχει οικονομική λογική". Πέρα που δόθηκαν 25 δις ευρώ στις τράπεζες, δίχως οικονομική λογική, όμως, δεν το παρέθεσα γι' αυτό, το παρέθεσα γιατί το Επικίνδυο Αγόρι, χρησιμοποίησε τη λέξη: δολάριο, και όχι ευρώ...καλημέρα Αριάδνη, πάω να πληρώσω τον λογαριασμό τηλεφώνου, έτυχε ένας καλός βουλευτής να μου δανείσει τα 76 ευρώ, ο οποίος μου είπε να κρατήσω μυστικό το όνομά του.  

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

...

...έχετε δει ομορφότερο Επιτύμβιο Μητέρας και Παιδιού; Εγώ όχι. Σας θυμίζει κάτι; Είναι από το δυτικό νεκροταφείο της Πύδνας, πόλη του Θερμαϊκού, 5ος αιώνας π. Χ.   

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Χθες που ήταν η χριστιανική μου...

...αορτή, εορτή ήθελα να γράψω και αυτό γιατί δεν την δέχομαι καθότι, το αληθινό μου όνομα είναι, Ιάσων, μου τηλεφώνησε η καλή μου φίλη Διαμάντω, (Βαγγελιώ, το αληθινό της όνομα, αλλά της το άλλαξα στο ταιριαστό της Διαμάντω), από τη Μυτιλήνη να μου ευχηθεί χρόνια πολλά και μέσα στ' άλλα μου είπε πως έκλεισε το "Ναυάγιο", το καφέ-μπαρ-ρέστοραν που πήγαινα κάθε μέρα σε όλη την άχαρη παραμονή μου στο νησί επί τρία συνεχή χρόνια, και άχαρη για λόγους που, δεν θα έχουν καμιά σημασία τώρα πια να τους παραθέσω. Ώστε Διαμάντω, έκλεισε το "Ναυάγιο;" Σ' αυτό το μπαρ-καφέ μετέφρασα τον Προμηθέα Δεσμώτη και τα θραύσματα του Ηράκλειτου. Τ' απογεύματα έπαιρνα το ποδήλατό μου και πήγαινα, (το Ναυάγιο ήταν στο λιμάνι και απέναντί του έβλεπα την πληγωμένη, από αυθαίρετες pink μεζονέτες-, οι περισσότερες ανήκουν σε πασόκους Μυτιληναίους-, πλευρά τού λιμανιού και την έξοδό του προς το ανοιχτό πέλαγος), και καθόμουν στο ίδιο πάντα τραπέζι στο μπαλκόνι και μετέφραζα. Το μπαρ ήταν καλοσχεδιασμένο, φιλικό, οικείο, το είχε μια όμορφη Μυτιληνιά, αρκετά ευγενική, πράγμα σπάνιο για Μυτιληνιές/νιούς, κι αυτό του πρόσθετε ακόμα ένα θετικό στοιχείο. Πώς πέρασαν βρε Αριάδνη αυτά τα χρόνια; Δε λέω, εργάστηκα αρκετά, όργωσα φωτογραφικά όλο το νησί με τη βοήθεια της Διαμάντω, η οποία με χαρά με πήγαινε, πότε εδώ πότε εκεί, πάντα ανιδεοτελώς, μήτε τη βενζίνη δεν δεχόταν να πληρώνω, μάλιστα, πολλές φορές μαγείρευε και ένα πιάτο παραπάνω και μου έφερνε και μένα να γευτώ τη φασολάδα της, τις φακές της, τα ρεβύθια της, τις σαρδέλες, (τροφές των αριστοκρατών), τις όμορφες σούπες το χειμώνα. Στη Μυτιλήνη έκανα δύο φίλες, την Διαμάντω και την Έφη- οι Μυτιληνιοί δεν γίνονται φίλοι, καθότι είναι δραχμοφονιάδες και φθονούν τον άλλον- σας ευχαριστώ από εδώ ακόμα μια φορά, Διαμάντω και Έφη. Πέρα από αυτό, προτιμώ τις γυναίκες. Τη Διαμάντω τη γνώρισα το σκληρό καλοκαίρι για μένα, του 2001. Ενοικίαζε και νοικιάζει μικρά δωματιάκια στη Βαριά, και επειδή ήθελα να μένω μακριά από το κέντρο, ας το πω έτσι το λιμάνι, νοίκιασα τη μοναδική σοφίτα που είχε. Δεν ενοχλούσα και δεν μ' ενοχλούσε κανείς, είχα ξεχωριστή είσοδο/ σκάλα. Πέρασα όμορφα, πέρασα άσχημα, άλλωστε έτσι είναι τα πράγματα Αριάδνη, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, μα και να τύχει να εκπληρωθούν πολλά από αυτά που θέλουμε, πάντα κάτι θα μας λείπει, άρα το καλύτερο είναι, να έχει ο καθείς αυτό που του αναλογεί, αλλά και να το ξέρει ότι είναι αυτό το μοναδικό:  φιλικό χαμόγελο, αβίαστο γέλιο, σεμνό άγγιγμα, μεστή  χειρονομία, ευθύ βλέμμα...
Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε στη Μυτιλήνη το 2006, χρονιά που ο Ερμής, πρώτος αριστερά στη φωτογραφία, τον κρατά αγκαλιά ο αδελφός του Πάρις, είπε: "Όχι, Πάρι, εμείς θα τα καταφέρουμε".  Ήταν επίσης η χρονιά που είπα στον εαυτό μου: "Ιάσονα, δεν θα τα καταφέρεις, το Χρυσόμμαλο Δέρας εκλάπη"...και όντως δεν τα κατάφερα...        

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Ένας αναγνώστης μου...

...έστειλε το κάτωθι email, σε σχέση με το κείμενό μου: "Ο Mick Jagger, είπε...για λόγους καθαρά διακριτικούς δεν παραθέτω το όνομά του...
"Δουλεύοντας ακόμα για να σώσω τι άραγε;, από τον χώρο των επιχειρήσεων που θα επιβιώσει τελικά, γιατί κάτι πρέπει να μείνει στη χώρα όταν εποικιστεί πλήρως από τους αγαπημένους μας φίλους, (αλλά με πεινασμένους εργαζόμενους), σου στέλνω 100 μελλοντικές δραχμές.
Έτσι μπορείς να ζητήσεις από τους καλούς σου φίλους μόνο 3.407.400 δρχΜια ιδέα…Αν μαζευτούν 2.000 οικονομολόγοι κλπ, που να μπορούν να αρθρώσουν λόγο, ήσυχα και ειρηνικά κάτω από την Βουλή και περιμένουν, με το απλό αίτημα να κατέβουν τα καταπληκτικά κεφάλια της κυβέρνησης και να τους εξηγήσουν το περίλαμπρο σχέδιό τους, δεν θα ήταν ένα πολύ ωραίο χάπενινγκ; Αν έρθουν τα ΜΑΤ ας φύγουν, (φύγουμε, αν το δείτε σαν πρόταση προς όλους), ήρεμα και απλά και μαζευόμαστε πάλι αύριο…τι θα κάνουν μετά από 20-30 συναθροίσεις και ενώ θα έχει πάρει παγκόσμια διασημότητα, κάποια στιγμή θα σπάσουν και θα κατέβουν… τότε θα υπάρξει αναγκαστικά η «Εκκλησία του δήμου» και σίγουρα κάτι καλό θα βγει...
Διατελώ υμέτερος και όχι ημέτερος όπως συνηθίζεται σήμερα…



...από εμένα κανένα σχόλιο, είναι πλήρες και συμφωνώ...

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Ο Mick Jagger, είπε...

"Ήμασταν νέοι, όμορφοι και ηλίθιοι. Τώρα είμαστε μόνο ηλίθιοι"
Τηλέμαχε Χυτήρη, εσύ που γράφεις στίχους, ήσουν ποτέ Rocker ή ήσουν μόνο αριστερο-ιδεολόγος-δημοκρατικο-σοσιαλιστής;, όπως αρκετοί καθηγητές, ιδιαίτερα της Α.Σ.Κ.Τ., που δεν κλυδώνισαν ποτέ το νεανικό τους κορμί στους, βίαια, ερωτικούς ρυθμούς του Rock αλλά, το κούνησαν κάτω από τα μαλθακά κρουστά και τις μαλακές σάλπιγκες της ρούμπας και της σάμπας;, (γι' αυτό και διδάσκουν, οι περισσότεροι, σαπουν-όπερες της ζωγραφικής τέχνης). Αγαπητέ Τηλέμαχε, μπορείς να μου δανείσεις 10.000 ευρώ για να πληρώσω τα ενοίκειά μου;, και αν δεν μπορείς από μόνος σου, μια που σας έκοψαν τα βουλευτικά επιδόματα, πάρε τηλέφωνο τον Νίκο Σηφουνάκη να τσόν-ταρει, είμαι σίγουρος ότι δεν θα το αρνηθεί, εκτός κι αν θυμηθεί ότι ποτέ δεν χόρεψε Rock...και αν πράγματι μου τα δανείσετε, σας υπόσχομαι ότι δεν θα σας τα επιστρέψω ποτέ, εκτός και αν θέλετε να σας εξοφλήσω χορεύοντας ενώπιόν σας τσίτσιδος Rock 'n roll ή σκέτα Rock. 
Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι κρύβουν τα λόγια μου, εντάξει να δανείζουμε για να βγαίνουν οι άλλοι από τη δύσκολη κατάσταση, αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει οι ευεγερτούμενοι να γδυθούν, όπως ζητά το Δ.Ν.Τ. να γδυθούμε και πρώτα-πρώτα να γδυθούν οι κυβερνώντες, γιατί έτσι έγινε, γίνεται και θα γίνεται, εσάς τους πολιτικούς απογύμνωσε η Τρόϊκα και δεν το πήρατε χαμπάρι, γυμνοί περιφέρεστε ως αναξιοπρεπείς και ως ψεύτες και αυτό γιατί δεν γνωρίζετε την έννοια: Δομή- το έχω ξανά γράψει: εσείς οι πολιτικοί δεν γνωρίζετε την έννοια: Δομή- έτσι δεν είναι;, την αποδόμηση σίγουρα την ξέρετε, ας είναι καλά ο Ντεριντά, που η διάνοιά του συνομιλούσε με το Θεό, άρα, δεν ήταν παρά κλειστή, κλειστοφοβική, ντεντερμενιστική, κι ας φάνταζε το αντίθετο, όπως ακριβώς με την σοσιαλιστική συνθηματολογία σας, με άλλα λόγια: έπρεπε δηλαδή να υποθηκευτεί η χώρα μας και τα δισέγγονά μας για ν' αλλάξουν οι δομές του υπερ-ηλίθιου κράτους, σαν τη super nova που όλα τα καταπίνει και που εσείς στήσατε και ορθώσατε- εννοώ, εσείς οι σοσιαλιστές; Έπρεπε δηλαδή να δανειστούμε τοκογλυφικά για να μπορέσουμε να ελέγξουμε τις σπατάλες, να ελέγξουμε τη διαφθορά, να σμικρύνουμε το κράτος, άρα την γραφειοκρατία, έπρεπε ή πρέπει να πωλήσουμε για να οδηγηθούμε στην αλλαγή της ενέργειας, έπρεπε πρώτα να γυμνωθούμε για να μπει τάξη στο μεγάλο θέμα της υγείας;, έλεος, έλεος, σπουδαγμένοι και ειδικοί και σχιζοφρενείς και θρήσκοι και ιδεολόγοι που βλέπετε μόνο ξερούς αριθμούς, σαν τους ξηρούς καρπούς...πάμε παρακάτω, αν δανείζουν οι δανειστές δόλια τοκογλυφικά, τότε ο σκοπός τους δεν είναι άλλος από την επιδίωξη μιας παρά φύσει πράξης, με άλλα λόγια, οι δανειστές μας είναι υπ-άνθρωποι που κατόρθωσαν να φανερώσουν τον υπολανθάνοντα υπ-ανθρωπισμό σας. Όσο για το Fast Track, που εγώ το αποκαλώ, Fast Fucking ή Fast  Fooding, θα ξεριζώσει όλη την Ελλάδα...φτάνει ως εδώ, ξέρω ότι δεν θα μου δανείσεις τα χρήματα που σου ζήτησα εν κοινώ, σου δίνω όμως μια συμβουλή εν κοινώ, αν θέλεις να διασωθούν οι στίχοι σου, παραιτήσου από αυτή την Κυβέρνηση και μείνε μόνος και στοχάσου το κακό που έφερε στον τόπο μας ο Πρωθυπουργός σου. Με σεβασμό και με πολλή δόση από Rock 'n roll... 

Αυτό είναι το πρόσωπο της χώρας μας.
         

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Συμφωνώ απόλυτα...

...με την πρόταση/προτροπή του μεγάλου ποδοσφαιριστή, Eric Cantona, να σκοτώσουμε τις τράπεζες και ν' αποσύρουν τις καταθέσεις τους οι καταθέτες...μου αρέσει γιατί περιέχει μια μεγάλη δόση Ουτοπίας και μόνο η Ουτοπία μπορεί να σώσει αυτόν τον κόσμο που στηρίζεται πλέον μόνο στον εξορθολογισμό ανόητων τσιρακίων οικονομολόγων που βλέπουν μονάχα αριθμούς και αδιαφορούν για τις ανθρώπινες ψυχές...και μου άρεσε γιατί, 12.000 χιλιάδες κάτοικοι της γηραιάς Ηπείρου δήλωσαν διά μέσου τού δικτύου Ανθρώπινης Αλληλεγγύης ότι, στις 7 Δεκεμβρίου θα προβούν σε αναλήψεις των καταθέσεών τους...εδώ, δεν θα πάει ούτε ένας, να το θυμάστε, είμαστε τόσο ανόητοι και τόσο τρομαγμένοι, τόσο δούλοι...και ναι, η επόμενη επανάσταση, είμαι σίγουρος, θα γίνει διά της σιωπής, αθόρυβα και χωρίς φωνασκίες οι πολίτες- εννοώ τους έχοντες συνειδητοποιήσει, τι στο διάολο συμβαίνει και καθώς έχει χαθεί η εμπιστοσύνη τους στα κόμματα και στα όποια συνθηματολογικά ιδεολογικά πολιτικά μορφώματα, θα προβαίνουν στις καίριες πράξεις που χρειάζονται για να παύσει αυτό το σύστημα όχι μόνο να λειτουργεί, αλλά και να ταπεινώνει, εξοργίζει, αλλοτριώνει, τον άνθρωπο...μπράβο Eric Cantona, τα ίδια έλεγα, τα ίδια πιστεύω: τα συστήματα καταρρέουν διά της συνειδητοποιημένης μας σιωπής, ας σκοτώσουμε τις τράπεζες, είναι μόνο τοκογλυφικές και ο τοκογλύφος δεν ησυχάζει αν δεν πάρει κομμάτια από τη σάρκα μας...ποιοι θα πάνε στις 7 Δεκεμβρίου στην τράπεζα ν' αποσύρουν τις καταθέσεις τους; Ποιοι άλλοι από τον κο Παπακωνσταντίνου και τον κο Πάγκαλο, άλλον κανέναν δεν μπορώ να φανταστώ, ίσως η πόρνη που γνώρισα πριν λίγες εβδομάδες, μια εντελώς συνειδητοποιημένη γυναίκα που, παρά την ομορφιά της και τα καλά της έσοδα, δεν έχει αγοράσει μήτε ένα χρυσό δαχτυλίδι, μήτε έναν χρυσό σταυρό, σύμβολα των πορνών, μόνο μια καρδιά είχε στο καθαρό της στέρνο από ευγενικό ασήμι...έτσι είναι, οι καθαροί άνθρωποι προτιμούν το ασήμι από τον χρυσό...

Υ.Γ. Μου άρεσε αυτό που μου είπε ο γιος μου σήμερα το πρωί: "Μ' ένα τυπογραφείο, αγοράζουν χώρες"...πολύ πετυχημένο και καίριο...πιστεύω να καταλάβατε πως εννοούσε το τυπογραφείο των χαρτονομισμάτων και μόνο...    

Χθες παρακολούθησα...

...ένα μέρος του έξοχου φιλμ πάνω στο έργο του σκηνοθέτη Nikos Patatakis, λυπάμαι που δεν μπορώ να παραθέσω τα ονόματα των συντελεστών γιατί, το φιλμ δεν το είδα από την αρχή και δεν έφτασα στο τέλος για λόγους αντικειμενικούς και μόνο, έπρεπε να έβγαινα- θα μεταφέρω εδώ αυτό που διηγήθηκε ο Patatakis από τη σχέση του με τον Jean Zenet, ο οποίος Zenet είπε για τον Patatakis: "έχω τρεις φίλους, τον Ζ.Π.Σαρτρ, την Σ.ντε Μπουβουάρ και τον Νίκο Πατατάκη, όλοι οι άλλοι είναι εραστές μου". Μια άσχημη εποχή χτύπησε τον Πατατάκη, είχε να φάει δύο μέρες. Βαδίζοντας στη Σεντ Ζερμαίν συνάντησε τον Ζενέ, ο Ζενέ αμέσως κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στον Νίκο, τον ρώτησε τι συμβαίνει και ο Νίκος απάντησε ότι έχει να φάει δύο μέρες, τότε ο Ζενέ είπε πως, μόλις λίγο πριν έφυγε από τα γραφεία του εκδότη του Γκαλιμάρ, και έβγαλε από την τσέπη του ένα μάτσο φράγκα, και έφυγε, αφήνοντας τον Νίκο άναυδο και εντελώς εκνευρισμένο, ήθελε να τον γρονθοκοπήσει, αντ' αυτού τον πήρε από πίσω, ο Ζενέ τον αντιλήφτηκε και ολοένα επιτάχυνε το βάδισμά του μέχρι που έφτασε έξω από το αστυνομικό τμήμα και μπήκε, ο Νίκος κατάλαβε πως πήγε να τον καταδώσει και πρόλαβε και κρύφτηκε σε μια εσοχή μιας εισόδου, και πράγματι ο Ζενέ βγήκε από το τμήμα μ' έναν αστυνομικό, δεν είδαν πουθενά τον Νίκο και όλα καλά. Ύστερα από ένα χρόνο ανέβηκε το θεατρικό έργο του Ζενέ, "Οι Δούλες", στην πρεμιέρα πήγε και ο Πατατάκις, του οποίου του άρεσε πολύ το έργο και χειροκρότητε με θέρμη. Με την επαύριο ο Νίκος τηλεφώνησε τον Ζενέ για να τον συγχαρεί, και φιλιώσανε ξανά. Στο μεταξύ, η άσχημη οικονομική δυσπραγία του Πατατάκη είχε τελειώσει και ο Ζενέ του ζήτησε να χρηματοδοτήσει μια ταινία που ήθελε να γυρίσει, και ο Παπατάκης του έδωσε το κεφάλαιο. Όλη νύχτα σκεπτόμουν την πράξη του Ζενέ και του Παπατάκη και αναρωτιόμουν, όπως και τώρα αν, θα συμπεριφερόμουν έτσι όπως συμπεριφέρθηκε ο Ζενέ;, αν θα συμπεριφερόμουν όπως συμπεριφέρθηκε ο Παπατάκης; Ευθαρσώς λέω: Ναι. Πριν λίγα χρόνια δεν θα μπορούσα να έπραττα αυτό που έπραξε ο Ζενέ, σήμερα όμως ναι, και αυτό γιατί ύστερα από ένα φορτίο εμπειρίας οφείλουμε να κάνουμε αυστηρές και δίκαιες επιλογές, κι ας στρέφονται εναντίον μας, κι ας έχουν ως θύμα τον εαυτό μας, και το γνωρίζουμε αυτό, αλλά η εμπειρία  δικαιώνει την πράξη της απόγνωσης- φυσικά, η πράξη του Ζενέ είναι αναιτιολόγητη για κάποιον έξω από αυτόν, από τη στιγμή μάλιστα που έχει αποδεχτεί τον Παπατάκη ως έναν από τους τρεις φίλους του. Τώρα για την πράξη του Παπατάκη, ναι, και αυτή θα την έκανα. Οι καλλιτέχνες δεν είναι μίζεροι, ξέρουν ν' αποδέχονται το φυσικό του άλλου και εκτιμούν πάνω απ' όλα το ταλέντο ή και την όποια χρονική αδυναμία. Είμαι σίγουρος πως, ο Ζενέ, είδε τον εαυτό του στο πρόσωπο του Πατατάκη και ο Πατατάκης είδε τον εαυτό του στον Ζενέ. Ναι, θα τις έκανα και τις δυο πράξεις, έτσι κι αλλιώς συνεχώς οφείλουμε να είμαστε εν απογνώσει και συνεχώς εν εξεγέρσει. Σκεφτείτε για μια στιγμή ότι δεν έχετε πια κανένα πρόβλημα, όλα έχουν λυθεί για σας, δεν θα δείτε και δεν θ' αποδεχτείτε ότι η ζωή σας ακολουθεί πλέον μια ευθεία; Σκεφτείτε για μια στιγμή ότι δεν εξεγείρεστε πια, δεν σας θυμώνει τίποτα πλέον, δεν σας εξοργίζει τίποτα πλέον, ε, δεν σημαίνει ότι επιλέξατε την ευθεία οδό του θεού που οδηγεί στον εν ζωή θάνατο; Όταν παύει η απόγνωσή σου, έχεις καταστεί θύμα του συστήματος, όταν παύει η εξέγερσή σου, έχεις συναινέσει στα σιωπηρά ολοκληρωτικά καθεστώτα, έχει τελειώσει η νιότη σου, έχει τελειώσει ο θυμός σου, αλλιώς το πάθος σου...               

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Βλέποντας ακόμα μια φορά...

...την ταινία, Μάκμπεθ, του Σαίξπηρ, γυρισμένη από τον Όρσον Γουέλς σε 23 ημέρες, αυτή τη μαύρη ταινία, που δεν έχει ούτε μία σεκάνς γυρισμένη σε φως ημέρας, κάπου σ' ένα σημείο, προς το τέλος, υπάρχει ένας μικρός μονόλογος σε σχέση με τον χρόνο, με αφορμή αυτόν το μονόλογο αναρωτήθηκα αν, οι ημέρες έρχονται προς τα εμάς και δεν πηγαίνουμε εμείς προς εκείνες για να μας μεταφέρουν στο θάνατο και ότι δεν είναι η ζωή που μας κρατά ζωντανούς, αλλά ο θάνατος, ο θάνατος απλώς είναι μια πράξη αριθμητικής: 5Χ66778, μας κάνουν τόσα, 58Χ984785, μας κάνουν τόσα και πάει λέγοντας. Από μια ηλικία και μετά, όλοι μας, αν έχουμε επίγνωση των πράξεών μας, μπορούμε να δούμε το μέλλον μας και δεν εννοώ τον επικείμενο θάνατο, την εξαίσια αυτή αριθμητική πράξη της φύσης, αλλά το πώς θα διαβιώσουμε τις ημέρες που θα έρχονται...οι μέρες, ούτως ή άλλως, μας παίρνουν και μας περνούν και το ξέρουμε αυτό, αλλά δεν θέλουμε να το δεχτούμε και ν' αποφασίσουμε ότι είμαστε σακιά γεμάτα δευτερόλεπτα φεγγάρια και δευτερόλεπτα ήλιους, έτσι καταλήγω στον Νίτσε, ο οποίος έγραψε, είπε: "όσοι κλείνουν το στόμα και όσοι σιωπούν, δεν έχουν λεπτότητα και ψυχική ευγένεια, αντίθετα, τα πιο αυθάδη λόγια, τις περισσότερες φορές κρύβουν έναν εξευγενισμένο και έντιμο άνθρωπο, και όταν καταπίνεις τις προσβολές, αναγκαστικά έχεις κ' εσύ κακό χαρακτήρα". Το έχω κορνιζάρει και κάθε πρωί που ξυπνώ πέφτω επάνω του. Ποτέ μου δεν κρυβόμουν, απλώς το παραπάνω επιβεβαιώνει τη στάση μου. Γιατί σιωπούν οι άνθρωποι; Γιατί φοβούνται να εκφέρουν τη γνώμη τους και γιατί απομονώνουν εκείνον που την εκφέρει; Μα γιατί δεν ξέρουν αριθμητική για να μετρούν τις μέρες, μετρούν τα δάχτυλά τους και πάντα τα βρίσκουν δέκα- μα δεν είναι δέκα, είναι χιλιάδες τα δάχτυλα, αλλά για να το νοήσει κανείς αυτό πρέπει να ξέρει άλγεβρα, και είναι χιλιάδες μόνο για εκείνους που ξέρουν να προσφέρουν, για εκείνους που απλώνουν την παλάμη τους γεμάτη ρόγες ροδιού-, δέκα δάχτυλα έχουν εκείνοι που σιωπούν και κοιτούν τον κόσμο μέσα από τη χαραμάδα του ανερμάτιστου εγώ τους, εκείνοι που δεν είδαν το τέλος των ημέρων τους. Και αν δεν μπορείς να δεις το τέλος των ημέρων σου, δεν ξέρεις και δεν μπορείς να προσφέρεις τίποτα το μεταθανάτιο, καθώς οι πράξεις και τα έργα των ανθρώπων, που μένουν, ποιήθηκαν μεταθανάτια, δηλαδή με την επίγνωση ότι ο θάνατός σου είναι η αρχή σου. 

Υ.Γ. Κ' εκείνη σιώπησε...                       

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Για την αποχή...

-τα χείλη της Πανδώρας-
....και του έλεγε του αδελφού του Επιμηθέα ο Προμηθέας, μην δεχτείς κανένα δώρο από τους Θεούς, μα ο Επιμηθέας δεν άκουσε και το δέχτηκε, μα δεν μπορούσε και να μην το δεχτεί, πώς ν' αρνηθείς την πανέμορφη Πανδώρα, την θεία Πανδώρα, καλά μέχρι εκεί, αλλά γιατί άνοιξε το κουτί;, δεν μπορούσε ν' αρνηθεί;, δεν μπορούσε να χαλάσει την δόλια καρδιά της Πανδώρας;, όχι, κανένας άνδρας δεν χαλά την καρδιά της γυναίκας, έτσι, με το άνοιγμα του αργυροστολισμένου κουτιού ξεχύθηκαν όλα τα κακά του κόσμου κ' έμεινε μόνο η Ελπίδα κλεισμένη στον πάτο τού κουτιού, έτσι, από τότε χάθηκε η Ελπίδα για τον άνθρωπο, χάθηκε με άλλα λόγια η προνόηση και κυριάρχησε η δολιότητα...έτσι, στις αυτοδιοικητικές εκλογές του χειρότερου χρόνου, για την Ελληνική οικονομία και κοινωνία από το 1960, 2010, η μειοψηφία της πλειοψηφίας έγινε ως εκ θαύματος πλειοψηφία και αξιοθαύμαστη νίκη για εκείνους που κέρδισαν το 15% ...και ρωτώ: από τη στιγμή που ο νικητής είναι νικητής με 15% δεν μοιάζει με δικτάτορα; Για μένα, η αποχή ψήφισε μια σιωπηλή Δικτατορία. Για τους άξεστους όμως και πονηρούς πολιτικούς, νίκησε η Δημοκρατία...δεν την δέχομαι και δεν πιστεύω στην αποχή, η αποχή είναι συνώνυμη με την Δικτατορία και δεν την δέχομαι ως δικαίωμα του πολίτη, αντίθετα, δέχομαι ως οφειλή το να ψηφίζω...αλλά εγώ είμαι παλιός πολίτης αυτής της χώρας, δεν έχω και δεν έχουν οι νέες γενιές καμιά σχέση μ' εμένα, εγώ χόρευα από βραδίς ροκ εντ ρολ και πήγαινα και ψήφιζα, τι σχέση έχει το ροκ με τη ραπ και τη ρέηβ και τις άλλες ομοιόμορφες μόδες;
Θα με ρωτήσετε, τι σχέση έχει το ροκ με τις εκλογές;, έχει και παρά έχει, το ροκ εντ ρολ μας ωθούσε προς τα έξω, μας ελευθέρωσε το σώμα, απελευθέρωσε τις συμπεριφορές μας, ήταν τυχαίο που η επίλοιπη κοινωνία ανά τον κόσμο κυνηγούσε τους ρόκερς; Ενώ ποιος κυνηγά τους οφθαλμοπόρνους και αφαλοσκόπους ράπερς ή ρέηβς του σεξισμού, κι ας πιστεύουν ότι πράττουν τη θυσία του έρωτα στην εποχή του φασιστικού Face Book, όπου όλων των συμμετεχόντων τα προσωπικά δεδομένα βρίσκονται στον μεγάλο τερματικό των τρομοκρατημένων χωρών της ψηφιακής τεχνολογίας που τρομοκρατούν τους υπόλοιπους λαούς με ψηφίδες και βόμβες...ψηφίδα και ψήφος έχουν την ίδια ρίζα...τώρα ας βγάλει ο καθείς τα συμπεράσματά του, με την αποχή σας Έλληνες, ψηφίσατε Δικτατορία του 15%...εγώ πάντως, υποφέρω από δυο πολιτικά ψυχικά τραύματα, δεν μονοπωλώ, θέλω να πιστεύω πως κ' άλλοι σαν κ' εμένα ονειροπόλοι και ουτοπιστές τα αισθάνονται: της Δικτατορίας του 1967 και της Δικτατορίας του 2010...καλημέρα σας, πάω να φιλήσω τα χείλη της Πανδώρας, αλλά δεν θ' ανοίξω κανένα της δώρο- η Ομορφιά πια δεν με πείθει και μ' εκείνη που θα έκανα ευχαρίστως έρωτα, θα ήταν η Μέδουσα...       

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Εγώ στο κουρείο...

...στη Μυτιλήνη, κρατώ την αγαπημένη μου μηχανή στα ικανά μου χέρια, που αποτελούν συνέχεια του ικανού μου νου-, συμπέρασμα είμαι ένας ικανός ανίκανος...η ανικανότητά μου έχει σχέση με την αλαζονεία μου που εδράζεται στα κόμπλεξ μου- έχω πολλά κόμπλεξ, όπως Πολλές φαντασίες-, ναι, καλά διαβάσατε: Φαντασίες, γιατί, τι να σου κάνει Μια Φαντασία, όπως και ποια η δύναμη του Ενός κόμπλεξ, το ένα και μοναδικό κόμπλεξ το κατέχουν όλοι, τα πολλά όμως τα κατέχουν και τα διαχειρίζονται οι λίγοι, κι αυτό γιατί τα πολλά κόμπλεξ, τους κάνει εξυπνότερους και μέσα από τα πολλά-, άλλωστε μ' ένα κόμπλεξ τι να πρωτο-συλλάβεις, τι να πρωτο-αντι-ληφτείς-, δυιλίζουν όλα όσα πέφτουν στην αντί-ληψη τής αντι-ληπτικότητάς τους, γιατί, αλίμονο αν η αντίληψή μας δεν έχει την αντιληπτικότητά της, πάμε παρακάτω...οι περισσότεροι είναι μονο-κομπλεξικοί, αλλιώς: μονο-διάστατοι, όρος αν θυμάμαι καλά του Marcuse. Οι περισσότεροι είναι μονο-διάστατοι, άρα, μονο-κομπλεξικοί, άρα ηλίθιοι...δεν ξέρετε πόσο λατρεύω τα κόμπλεξ μου, κάποια μέρα, ώρα, χρόνο, αιώνα, στιγμή, λεπτό, δευτερόλεπτο, μήνα, νύχτα, μεσημέρι, θα καθίσω να τ' απ' αριθμήσω και εύχομαι νάναι δίπλα μου η δισ-διάστατη μνήμη μου, για να το κατορθώσω, καθώς δισ-διάστατη μνήμη έχουν όσοι...το έγραψα: πολλά κόμπλεξ και χαίρομαι γι' αυτό...λοιπόν, με διακατέχει το κόμπλεξ της αφής, της όσφρησης, της όρασης, της γεύσης, της ακοής και όποιος το νογά...και τώρα σας αφήνω πάω να κουρέψω την έκτη μου αίσθηση, την πιο κομπλεξαρισμένη απ' όλες μου...και κάτι άλλο, Αγαπητή μου φίλη, Βάσω, από το 1972, (πώς πέρασαν τα χρόνια γαμώ το φιλότιμό μου, πως πέρασαν, πώς χάθηκαν, σε ποιανού διαβόλου τον κώλο μπήκαν;, θυμάσαι πόσο όμορφοι ήμασταν;, σαν να βγαίναμε από ταινίες της Nouvel Vague), τώρα γερασμένοι, κουρασμένοι, θλιμένοι, μελαγχολικοί, αλλά πάντα οργίλοι, ε, ναι, αυτό δεν μας έχει ξεθυμάνει, χθες πάλι είχαμε μια διαφωνία, (Μία;, όχι ήταν δύο μέσα στις χθεσινές πολλές), δεν συμφωνούσες ότι υπάρχει η οργή σε όλα, και πάνω απ' όλα στο γήρας, επίσης δεν συμφωνούσες ότι, δεν έχει σημασία αν τρεφόμαστε υγιεινά, η ζημιά στην υγεία μας θα έρθει αν δεν έχουμε μυαλό, και μυαλό έχουμε όταν έχουμε και πολλά κόμπλεξ, γιατί αν έχεις ένα, όπως σου είπα, ο διακαής σου πόθος θα μένει πάντα ίδιος: να κατακτήσεις μια θέση, και η μία θέση βλάπτει την υγεία, ενώ εγώ που έχω πολλά κόμπλεξ θέλω να κατακτήσω πολλές, και επειδή αυτό είναι απίθανο, κάθομαι στ' αυγά μου. Η νιότη μας αφανίστηκε και η ομορφιά μας υποχώρησε. Καλά-καλά, γίναμε περισσότεροι γοητευτικοί και αυτο-σαρκαστικοί, παύσαμε να είμαστε γελοίοι και οι άλλοι μάς εμπιστεύονται, αλλά γιατί μας εμπιστεύονται;, θα σου το πω και από εδώ, μας εμπιστεύονται γιατί είμαστε ακίνδυνοι για όλους και για όλα, παράδειγμα: οι μαυραγορίτες στη γερμανική στρατιωτική κατοχή, τώρα οικονομική, αγόραζαν μ' έναν τενεκέ λάδι ένα σπίτι, (λέτε από αυτή την ανάλγητη συναλλαγή να γεννήθηκε η λαϊκή φράση: είσαι τενεκές;, γιατί, τι άλλο από τενεκές μπορεί να είναι ένας μαυραγορίτης/τοκογλύφος;), και να τώρα οι μαυραγορίτες, σε συνεργασία με τους εντόπιους μαυραγορίτες, με αφορμή  εικονικού χρέους θα εξαγόρασουν όλη την Ελλάδα...άρα δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε τίποτα, άρα, άλλο η πραγματικότητα και άλλο η αλήθεια- η πραγματικότητα είναι οι μαυραγορίτες, εντόπιοι και ξένοι, και η αλήθεια είναι η ανημπόρια μας. Αχ, πόσο αφελείς σταθήκαμε και τώρα γαμώ το φιλότιμό μου, τι μας έμεινε;, λοιπόν, το αποφάσισα, θα υποκριθώ τον πασόκο και τον σοσιαλιστή και τον δημοκρατικό και τον διάφανο εραστή της Δικαιοσύνης και της Διαφάνειας και θα πάω να ζητήσω θέση κλητήρα ή σκουπιδιάρη σε μια από τις υπηρεσίες του Fast Track, να γίνω κ' εγώ μέρος της πραγματικότητας, να γίνω δηλαδή μαυραγορίτης, και πού ξέρεις μπορεί να μ' ερωτευτεί καμμιά ξεπεσμένη δικηγόρος, δωσίλογος με άλλα λόγια, ευτραφής με πεσμένα στήθη, με καπούλια αγελαδινά, με παχιά φιλήδονα  χείλη, όμοια των περισσότερων χρηματιστών και πάνω απ' όλα, με χυδαία βιτσιόζικη συμπεριφορά, εντελώς φιλινική ή παζολινική, άλλωστε τέτοιου είδους γύναια δεν είναι οι ερωμένες της εξουσίας; Αχ, Βάσω μου, Βάσω μου, μας κατανίκησε ο εγκληματικός μικρο-αστισμός, μας κατανίκησε η πείνα του αμόρφωτου φτωχού, μας κατανίκησε η αθωώτητά μας, η γαμημένη αυτή αθωώτητά μας που στράφηκε εναντίον μας, τώρα κοιμόμαστε μόνοι αναθυμούμενοι το άλλοτε εύρωστο σώμα μας, αναθυμούμενοι εκείνους που έφυγαν, εκείνους που επιόρκησαν, στο μεταξύ οι τοκογλύφοι μαυραγορίτες κλέβουν τη γη μας και καταπατούν την αξιοπρέπειά μας και πουθενά οι θεσμοί, όλοι κοιτούν την κοιλιά τους γιατί θέλουν να φάνε, να φάνε, να φάνε, δεν κατάλαβα ποτέ μου γιατί ο άνθρωπος πρέπει να τρώει τόσα πολλά-, ηττηθήκαμε Βάσω, ηττηθήκαμε από αυτό το ανάλγητο και βρόμικο ποτάμι με τις εκβολές του το Πασόκ- ερημώσαμε και σκυμμένοι, εσύ πάνω από το νεκρό σώμα τής Ιστορίας κ' εγώ πάνω από τη στεγνότητα των αισθήσεων των άλλων, τι είδους φωτογραφίες να κάνω πια, σε ποια κοινωνία να τις απευθύνω, τι είδους λόγια να γράψω πια και σε ποια Κόρη να τα αφηγηθώ και για ποιον Άνδρα ν' αγωνιστείς εσύ, για ποιον άνδρα; Γαμησέ τα, τσαλαπάτησέ τα, φτύσ' τα...thats life baby, thats life, για αυτό βλέπω και ξανά βλέπω την ταινία του Sam Peckinpah: "Άγρια Συμμορία"...μόλις τέλειωσα το γιαούρτι με το μέλι, Καλημέρα...                         

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Να και ένα ανέκδοτο...

...γραμμένο πριν χρόνια στο Παρίσι...

Les Bourgeois des Calais


« Η Αλήθεια πράξη πολιτική έντιμων ανδρών », 399 π. Χ.


Στην επιστροφή των Ωρών, το ήθος αφηγείται την αρετή
αψηφώντας το θάνατο.
Ένας απ’ όλους μας σαν αρνηθεί τον εαυτό του• η πόλη
καταρρέει.
1437 μ. Χ. οι πρόκριτοι του Calais παρέδωσαν τα κλειδιά
της Πόλης στον Εδουάρδο 3ο, Βασιλιά της Αγγλίας.
Βάδισαν ανάμεσα στην αιτία και το αποτέλεσμα,
την ήττα και τη γνώση.
452 χρόνια μετά, το 1889 μ. Χ., ο Rodin ταύτισε την Τέχνη
με την Ιστορία: «Les Bourgeois de Calais».
Το 2010 μ. Χ., 570 χρόνια μετά το 1437 μ. Χ, επίορκοι
μπάσταρδοι πολιτικοί πλαστογράφησαν τα γεγονότα
και την οικονομία και ανταλλάχτηκε η αξία τής γης
για λίγο κέρδος.
Απεγνωσμένοι ικέτες, δίχως σαφήνεια ο λόγος τους,
γνωρίζοντας ή μη γνωρίζοντας πως,
η κάθε ιδεολογία διαρκεί όσο διαρκεί η γενιά των αιτημάτων της.
Τ’ απομεινάρια της, δεν είναι παρά τερατώδη μορφώματα
γεννημένα από τους γάμους δολιότητας και βλακείας.

Το θυμόμουν...

...ότι το είπε εν κοινώ γι' αυτό και ποτέ δεν διαψεύτηκε το παρακάτω του Χένρι του Κίσινγκερ:
"Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε: 1. Τη γλώσσα. 2. Τη θρησκεία. 3. Τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ..."

Το παραπάνω είναι μια αλήθεια που αποκαλύπτει και άλλες αλήθειες, για τις οποίες είμαι σίγουρος ότι ποτέ δεν θα παύσουν να ισχύουν-, δεν χρειάζεται να τις παραθέσω, για να μην θεωρηθώ εθνικόφρων ή πατριδοκάπηλος ή μη κοσμοπολίτης σοσιαλιστής-, πάντως, αντί χριστιανός είμαι και όχι μόνο, είμαι εναντίον κάθε θρησκείας, είμαι άθρησκος και άθεος, τελεία και παύλα, κι αυτό γιατί είμαι άνθρωπος του πολιτισμού και οι Θεοί του πολιτισμού μας ερωτευόντουσαν, μεθούσαν, δολοπλοκούσαν, γελούσαν, μισούσαν, παραμυθιαζόταν και εκσπερμάτωναν με το παραπάνω-, η μυθολογία μας είναι γεμάτη από σπέρματα κρυφά ή φανερά, απαγωγές, βιασμοί, γεμάτη μέθη και τραγωδία, σοφία και κυνισμό, γεμάτη στοχασμό και ποιητικό παράλογο, γεμάτη ποίηση και αρχιτεκτονική, χορό και γλυπτική, ζωγραφική και ειρωνεία, ομοφυλοφιλία και ανδρεία, με άλλα λόγια ό, τι πιο ανθρώπινο και κάθε ανθρωπινο είναι Θείο από μόνο του. Ο μόνος Θεός, εκείνος που έφερε την απαγόρευση και την τιμωρία, το φθόνο και την εκδίκηση, το μίσος και τη μισαλλοδοξία, την πελώρια υποκρισία, είναι ο Θεός των Εβραίων και σαν Εβραίος ο Χένρι ο Κίσινγκερ, δεν μπορεί να μη μισεί τα πολιτιστικά μας αποθέματα και ο Έλληνας τον ρωτά: Τι θέλεις άλλο από εμένα Εβραίε;, εγώ δεν σε πείραξα, δεν σε κυνήγησα, δεν σε μίσησα, αντίθετα, σε φιλοξένησα, σε προστάτεψα, σε βοήθησα με τη γλώσσα μου να εξαπλώσεις και εγκαθιδρύσεις την άθλια πίστη στο σκοτεινό και αφανέρωτο θεό σου, που εν ονόματί του σφαγιάστηκαν ανά τους αιώνες πληθυσμοί και πληθυσμοί, μπόλιασες με δικούς μας ποιητικούς μύθους την μυθοπλαστική σου πίστη, μου κατέστρεψες Ναούς και γλυπτά, απέκρυψες κείμενα που δεν ταίριαζαν στους ανίερους και σκοτεινούς σκοπούς σου, κείμενα φωτεινά-, πες μου τι άλλο θέλεις;, μα τι ρωτώ, θέλεις όλη τη χώρα μου, θέλεις τα νησιά μου, τις πανέμορφες πλαγιές μου, τα βουνά μου, έτσι κι αλλιώς ο Ιουδαϊσμός σου και ο Χριστιανισμός σου, αφάνισαν τον πολιτισμό μου και την πίστη μου σε μια θρησκεία σωματική και ανθρώπινη, γεμάτη παράλογο και ολοένα εξελισσόμενη, ανάλογα τις ανάγκες του Έλληνα ανθρώπου να βγει από το σκότος-, δεν είναι τυχαίο που ο τελευταίος Θεός του ήταν ο Απόλλων- Θεός Πολιτισμού και Ειρήνης, όπως και ο Ξένιος Δίας, όπως και ο Άγνωστος Θεός, ήταν από τους τελευταίους, έχεις εσύ τέτοιους Θεούς πολιτισμού;, όχι, γιατί ο Έλληνας άνθρωπος προχωρούσε προς το φως, και εξαιτίας του Ρωμαίου στρατώτη κατόρθωσες να φέρεις και πάλι το σκότος. Και τώρα επιστρατεύτηκε ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο Αρχιερέας της Παγκόσμιας Τοκογλυφίας...σε ξανά ρωτώ: τι θέλεις από εμένα Εβραίε, τι θέλεις; Εγώ τουλάχιστον, ο Στέλιος Σκοπελίτης δεν θέλω τίποτα από εσένα, δεν έχεις το παραμικρό να μου προσφέρεις ή να μου δώσεις, και αν θέλεις να μάθεις, ακόμα έχεις πολλά να πάρεις από εμένα...κάτι υπάρχει εδώ, κάτω από τα πόδια μου: ο Άδης και η Νέκυια...έχετε διαβάσει, κε Κίσινγκερ Χέννρι και κε Καν-Στρος Ντομενίκ, τη ραψωδία Λ Νέκυια του Ομήρου και τον Επιτάφιο του Περικλή; Αν ναι, τότε ξέρω, είναι οι εφιάλτες σας...

Υ.Γ. δείτε το: http://www.youtube.com/watch?v=IbNtZYkAEHE










    

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Η Δημοκρατία...

...ακέφαλη, ακρωτηριασμένη και με σπασμένες τις κνήμες, χαίρεται και συγχαίρει μόνο τον κο Καμίνη και τον κο Μπουτάρη, για τις νίκες τους, όπως κ' εγώ με τη σειρά μου, άσχετα αν τις αμαυρώνει η στήριξή τους από το Πασόκ αυτή την εποχή, τους εύχομαι, τον καθένα χωριστά, τον πρώτο για τη γνώση του στα κοινά, να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και σκόπελο στην πορεία του, γιατί πολλά θα συναντήσει, και να την μετουσιώσει σε έργα, και τον κο Μπουτάρη, για την ευγενική του και ποιητική, θα έλεγα υπόστασή του, καθότι δεν μπορεί να είσαι από τους καλύτερους εραστές της Αμπέλου και μην είσαι ευγενής και ποιητής, να πραγματώσει όσα έχει ονειρευτεί και σχεδιάσει για την πόλη του τη Θεσσαλονίκη...είμαι δε πολύ ευχαριστημένος για το ράπισμα που δέχτηκε ο φονταμεταλιστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Άνθιμος...το Πασόκ κέρδισε, αυτή είναι η πραγματικότητα, αλλά όχι η αλήθεια, η αλήθεια κείται στην απέραντη αποχή, στην απέραντη αδιαφορία του εκλογικού σώματος...κέρδισε με το 15%, αν αυτό θεωρείται νίκη, τότε ναι, υπάρχει έλλειψη πολιτικής σκέψης και πολιτικού λόγου, τώρα από βούληση και σωτηρία και άλλα σοσιαλιστικά τσιτάτα, ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει και η φασιστική βούληση...αποχή σημαίνει ένα εξοργισμένο: ασιχτίρ, φτάνει πια. Μπορώ να καταλάβω αυτό το ασιχτίρ, αλλά δεν το δικαιολογώ γιατί, αυτό ακριβώς επιθυμούν και χρειάζονται οι χαλεπές εξουσίες, αλλιώς, νικητές της μειοψηφίας, και μη μου πείτε ότι δεν πλειοψήφησαν εντός μιας απαθούς ή και στρατευμένης μειοψηφίας; Σημάδια των καιρών...το Πασόκ έκανε τα λιγότερα σφάλματα στην προεκλογική περίοδο, αλλά ένα από αυτά στάθηκε ολέθριο για τη Δημοκρατία, εκείνο το: "ή με ψηφίζετε ή πάω σε εκλογές" Ω! τι Ύβρις, τι κομπορρημοσύνη. Όσο για τη Ν.Δ. έκανε τα περισσότερα για να χάσει τα περισσότερα...δεν μπόρεσε να καρπωθεί ή να ισορροπήσει υπέρ αυτής την οργή ή την απάθεια του εκλογικού σώματος, λάθος επιλογές, λάθος στρατηγική, λανθασμένη πολιτική επικοινωνίας- πρέπει ν' αλλάξει τον συμβουλάτορά της επί της επικοινωνιακής πολιτικής, είναι τόσο παλιός όσο νέος είναι πάνω σ' αυτό ο Πρωθυπουργός. Ο κος Σαμαράς, που μου είναι πολύ πιο συμπαθής από τον κο Παπανδρέου-, θέλω να πιστεύω πως δεν θα μας απειλούσε ή εκβίαζε, δείχνει να τον διακατέχει ευγένια και ήθος-, έκανε πολλά σφάλματα, ίσως γιατί βρίσκεται εγκλωβισμένος στη θολούρα που χαρακτηρίζει αυτή την εποχή το κόμμα της Ν.Δ. Συμπέρασμα: κι αυτές οι εκλογές κερδήθηκαν από τους δε και χάθηκαν από τους δε, δίχως πολιτικές θέσεις, δίχως ξεκάθαρο λόγο-, άντ' αυτών, έωλα δημαγωγικά τσιτάτα και φθαρμένο λεξιλόγιο. Να υποθέσουμε πως θάναι οι τελευταίες τής πολιτικής μας κατάντιας; Δεν το πιστεύω, τρία χρόνια, αν τηρηθεί το Σύνταγμα, ως τις επόμενες εκλογές, είναι λίγα...αλλά, ποτέ δεν ξέρεις Αριάδνη, μπορεί ν' αλλάξουν οι καταστάσεις από τη μια στιγμή στην άλλη, έτσι δεν συνέβηκε στη ζωή μας;, και πρέπει ν' αλλάξουν για να μείνουν ίδια, οπως έγραψε και ο Giuseppe Tomasi di Lambedusa στο θαυμάσιο μυτθιστόρημά του, "Il Gattopardo". Και ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό Αριάδνη μου;, γιατί δεν αλλάζουν εύκολα οι δομές των κοινωνιών, πόσω μάλλον, αν είναι μικροαστικές και μεταπρατικές...Καλημέρα σε όλους, ιδιαίτερα στο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο οποίος έσπευσε να συγχαρεί τον Ελληνικό Λαό που έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση στις αυτοδιοικητικές εκλογές...ε, τώρα τι να του πει κανείς;, ότι του συμφέρει γιατί μας δάνεισε με 5%, ενώ σε άλλες χώρες δανείζει με 2%;, ότι συμφέρει στην παγκόσμια τοκογλυφία των τραπεζών, ιδιαίτερα του Δ.Ν.Τ., (αλλιώς: Κώλος του Διαβόλου- έχουμε μπει στον Κώλο του Διαβόλου, που για να βγούμε θα χρειαστεί να βγάλει κλανιά 100 μεγατόνων), να ελέγχουν τα χρέη των κρατών για να επακολουθεί το σταδιακό ξεπούλημά τους; Αϊ Σιχτίρι...                               

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Η μεγαλύτερη τρύπα...

...του σύμπαντος είναι η ρηχή τρύπα του αφαλού μας και το πλέον ελάχιστο σωματίδιο, που ούτε το ισχυρότερο μικροσκόπιο μπορεί να εντοπίσει, είναι ο νους μας...τι το θλιβερότερο να λιμνάζει ο νους στον αφαλό και τι πιο απελπιστικό να πνίγει ο αφαλός το νου; Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ τα σκυλιά και τα άλογα και όχι  τους ανθρώπους...ελάχιστοι εκείνοι απ' όσους έχω συναντήσει, γνωρίσει και συναναστραφεί, άξιζαν/αξίζουν την ύπαρξή τους, ύπαρξη που όρθωσε το σπέρμα του γονιού τους έναντι και εντός τού ελάχιστου διανύσματός τους στη ζωή-, οι λοιποί, φοβισμένοι, φίλαυτοι, φθονεροί, κλέφτες, ελεεινοί, θρασύδειλοι, εγκληματίες, ανήθικοι, κλεπταποδόχοι, τυμβωρύχοι, αναξιοπρεπείς, ανερμάτιστοι, ηλίθιοι, τρελοί, ατομικιστές, δίχως όμως να έχει κανένα αντίκρισμα το άτομό τους στην αγορά και στην συναναστροφή, κι αυτό γιατί δεν είμαι εναντίον του ατόμου, αντίθετα, υπερασπίζομαι με όλες μου τις θεϊκές δυνάμεις-κάθε ύπαρξη κρύβει μέσα της ένα Θεό -την ατομικότητα του καθενός, αν την διαθέτει, και είμαι εναντίον του "πλησίον" και όλων εκείνων που έχουν την αυθάδεια να πιστεύουν ότι επειδή, αταβιστικά αποκαλούνται άνθρωποι, έχουν το δικαίωμα να με ενοχλούν και να με θεωρούν "πλησίον" τους, και από εδώ λέω ότι, αρνούμαι την προσωνυμία άνθρωπος και σιχαίνομαι, όσο και απεχθάνομαι τον πλησίον κι ας σπεύσουν όσοι γουστάρουν να με εκλάβουν, θεωρήσουν, αντιμετωπίσουν, αποκαλούν φασίστα ή ρατσιστή ή δεξιό, δεν είμαι όμως ούτε αριστερός...χθες πλαγιάσαμε, ακόμα μια φορά, εγώ και η Δημοκρατία και ήταν πανέμορφος και πέρα ως πέρα αληθινός ο έρωτάς μας, η σάρκα της φιλντισένια λαμπρή, ανταύγαζε τρυφερότητα και δικαιοσύνη, ανδρεία και σθένος, κλέος και τιμή...οι θείοι γλουτοί της έλαμπαν στο φως της Σελήνης...τι θέλω να πω;, θέλω να πω ότι αν, δεν κάνουμε έρωτα με τις έννοιες, εκείνες δεν υπάρχουν ή είναι άδεια κελύφη που εμείς οι άδειοι τα κατοικούμε...
 Υ.Γ. Η Δημοκρατία με λατρεύει και τη λατρεύω, κι είναι καθαρή, μου δίνει ό, τι έχει και δεν έχει και τις δίνω ό, τι διαθέτει η ατομικότητά μου, άσχετα αν κατέβηκε μία και μόνο φορά από τον Όλυμπο του Πολιτισμού και από τότε, οι πλησίον έφεραν στα μέτρα τους τον Πολιτισμό, την Δημοκρατία, το Έρωτα, εκείνη ξέρει να φυλάγεται- στον έρωτά μου...